Διαβάστε το Ρουκού 522 του Κορανίου

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١﴾

Συνοφρυώθηκε (ο Μωχάμμαντ) και απομακρύνθηκε,

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿٢﴾

Όταν ο τυφλός (ο ‘Αμπντ Αλλάχ ιμπν Ουμμ Μακτούμ) ήρθε σ' αυτόν (ζητώντας συμβουλή, ενώ ο Προφήτης ήταν πολύ απασχολημένος εκείνη τη στιγμή καλώντας τους ηγέτες των Κουράις και ελπίζοντας να δεχτούν το Ισλάμ).

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿٣﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Μωχάμμαντ), ίσως να εξαγνιστεί (με τις συμβουλές σου)!

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿٤﴾

Ή να λάβει νουθεσία και να τον ωφελήσει η νουθεσία!

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿٥﴾

Όσο γι' εκείνον (δηλ. τους ηγέτες των Κουράις) που αδιαφορεί (να λάβει καθοδήγηση),

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿٦﴾

Σ' αυτόν έδωσες προσοχή (ακούγοντάς τον);

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿٧﴾

(Παρόλο που) δεν θα έχεις ευθύνη αν δεν εξαγνιστεί (αφού είσαι μόνο ένας Αγγελιαφόρος που μεταφέρει το Μήνυμα του Αλλάχ, ενώ η καθοδήγηση των ανθρώπων ανήκει μόνο στον Αλλάχ)!

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿٨﴾

Όσο γι' εκείνον που ήρθε σ' εσένα σπεύδοντας (με αληθινό ζήλο),

وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿٩﴾

Ενώ φοβάται (τον Κύριό του, τον Αλλάχ),

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿١٠﴾

Τον παραμελείς και στρέφεις την προσοχή σου σ' άλλον;

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ﴿١١﴾

Όχι (ω, Προφήτη του Αλλάχ)! Στ’ αλήθεια αυτή (η Σούρα - Κεφάλαιο) είναι μια νουθεσία (για σένα και γι' όποιον θέλει να νουθετηθεί),

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿١٢﴾

Και όποιος θέλει, ας το μνημονεύει (δηλ. το Όνομα του Αλλάχ).

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ﴿١٣﴾

(Αυτή η Σούρα - Κεφάλαιο - επίσης και όλο το Κορ’άν) βρίσκεται μέσα σε τιμημένες Γραφές,

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿١٤﴾

Ύψιστες και αγνές (πέρα από κάθε αλλοίωση και διαστρέβλωση),

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ﴿١٥﴾

Στα χέρια γραφέων (αγγέλων),

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ﴿١٦﴾

Ευγενών και υπάκουων.

قُتِلَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿١٧﴾

Καταραμένος να είναι ο (άπιστος) άνθρωπος! Πόσο άθλια είναι η απιστία του (στον Αλλάχ)!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿١٨﴾

(Μα δεν είδε) από τι τον δημιούργησε (ο Αλλάχ);

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿١٩﴾

Από μία Νούτφα (σταγόνες από αναμεμειγμένες εκκρίσεις των δύο φύλλων) τον δημιούργησε και τον όρισε (σε στάδια: από τη σταγόνα σπέρματος σε ‘Άλακα, έπειτα σε Μούντγα, έπειτα σε κόκαλα, έπειτα έντυσε τα κόκαλα με σάρκα, έπειτα τον σχημάτισε και του εμφύσησε το πνεύμα),

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿٢٠﴾

Ύστερα, του διευκόλυνε το δρόμο (τη διέξοδο από τη μήτρα της μητέρας του),

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿٢١﴾

Ύστερα του αφαίρεσε τη ζωή και τον έκανε να μπει στον τάφο του.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿٢٢﴾

Ύστερα, όταν θα θελήσει (ο Αλλάχ) θα τον αναστήσει!

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿٢٣﴾

Όχι! Δεν έκανε (ο άπιστος) ό,τι τον διέταξε (ο Αλλάχ, το να πιστεύει σ' Αυτόν και να Τον υπακούει ακολουθώντας τη θρησκεία Του)!

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿٢٤﴾

Ας κοιτάξει λοιπόν ο άνθρωπος την τροφή του (μήπως και συλλογιστεί πώς τη δημιούργησε ο Αλλάχ):

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ﴿٢٥﴾

Εμείς χύσαμε (πάνω στη Γη) άφθονο νερό,

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ﴿٢٦﴾

Έπειτα σχίσαμε τη Γη (με τα φυτά που βγαίνουν απ' αυτή),

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ﴿٢٧﴾

Και κάναμε να φυτρώσουν σ' αυτή σιτηρά,

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ﴿٢٨﴾

Αμπελώνες και αλφάλφα (χόρτα για τα ζώα),

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ﴿٢٩﴾

Ελιές και φοίνικες,

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ﴿٣٠﴾

Ανθηρούς κήπους με πυκνά δέντρα,

وَفَـٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ﴿٣١﴾

Φρούτα και χορτάρια,

مَّتَـٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ﴿٣٢﴾

(Για να είναι) εφόδιο για σας και τα κοπάδια σας.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾

Αλλά όταν θα έρθει η εκκωφαντική κραυγή (το δεύτερο φύσημα του Κέρατος, το φύσημα της Ανάστασης),

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾

Την ημέρα που ο άνθρωπος θα ξεφύγει από τον αδελφό του,

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾

Τη μητέρα και τον πατέρα του,

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾

Τη γυναίκα και τα παιδιά του,

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ﴿٣٧﴾

Ο καθένας τους, εκείνη την Ημέρα, θα έχει θέματα που του αρκούν (και θα τον κάνουν να αδιαφορεί για τους άλλους).

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ﴿٣٨﴾

Μερικά πρόσωπα, εκείνη την Ημέρα, θα είναι λαμπερά,

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ﴿٣٩﴾

Γελαστά και χαρούμενα για τις καλές ειδήσεις (τον Παράδεισο),

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ﴿٤٠﴾

Και μερικά (άλλα) πρόσωπα, εκείνη την Ημέρα, θα είναι καλυμμένα με σκόνη,

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾

(Και) θα τα καλύπτει το σκότος και η ταπείνωση (δηλ. σκοτεινιασμένα).

أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾

Εκείνοι είναι οι άπιστοι, οι κακοποιοί.