Διαβάστε τη Σούρα An-Naziat

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿١٦﴾

Όταν του φώναξε ο Κύριός του στην Ιερή Κοιλάδα της Τούα:

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿١٧﴾

«(Ω, Μωυσή) πήγαινε στον Φαραώ, γιατί στ’ αλήθεια παραβίασε τα όρια (διαπράττοντας αδικία, αμαρτίες και απιστία).»

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾

Και πες του: «Μήπως θα ήθελες να εξαγνιστείς (από τις αμαρτίες, και να πιστέψεις στον Παντοδύναμο Αλλάχ);

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿١٩﴾

Και να σε οδηγήσω στον Κύριό σου (που σε δημιούργησε), κι έτσι, να (Τον) φοβάσαι (πράττοντας ό,τι Τον ευχαριστεί και αποφεύγοντας ό,τι απαγόρεψε);»

فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٢٠﴾

Και του έδειξε το μεγαλύτερο Σημάδι (το θαύμα της ράβδου του Μωυσή).

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿٢١﴾

Μα εκείνος (ο Φαραώ) το διέψευσε και παράκουσε.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿٢٢﴾

Μετά στράφηκε μακριά επιδιώκοντας να αντιταχθεί (στον Μωυσή).

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿٢٣﴾

Έπειτα συγκέντρωσε (τον λαό του) και φώναξε δυνατά:

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٤﴾

«Εγώ είμαι ο κύριός σας, ο ύψιστος.»

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿٢٥﴾

Και έτσι ο Αλλάχ τον άρπαξε με την τιμωρία (που θα είναι στο Πυρ) κατά την Έσχατη Ημέρα, επίσης και στην εγκόσμια ζωή (μέσω του πνιγμού του στο νερό).

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿٢٦﴾

Στ’ αλήθεια, σ' αυτό υπάρχει μάθημα (παράδειγμα, νουθεσία και προειδοποίηση) για όποιον φοβάται (τον Αλλάχ).

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ﴿٢٧﴾

(Ω, άπιστοι που διαψεύδετε την Ανάσταση), η δημιουργία σας (μετά από το θάνατο) είναι πιο μεγάλη ή (η δημιουργία) του ουρανού που (ο Αλλάχ) τον έκτισε (από πάνω σας χωρίς κολώνες);

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿٢٨﴾

Τον ύψωσε (τον ουρανό) και τον ίσιωσε (με τάξη και τελειότητα, χωρίς σχισμές ή ρωγμές),

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿٢٩﴾

Σκέπασε τη νύχτα του (ουρανού) με σκοτάδι (κάνοντας όλο το σύμπαν να βυθίζεται σε σκοτάδι) και έδειξε την ημέρα του (μέσω του φωτός του ηλίου). [Μας έδειξε το φως της ημέρα μέσω της ατμόσφαιρας που εμφανίζει τις ακτίνες του ηλίου, οι οποίες είναι αόρατες μέχρι να φτάσουν στην ατμόσφαιρα, και γι’ αυτό έξω από την ατμόσφαιρα, ο ήλιος φαίνεται ως ένας σκοτεινός μπλε δίσκος].

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿٣٠﴾

Μετά απ' αυτά έστρωσε τη Γη (και την ετοίμασε).

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ﴿٣١﴾

Έβγαλε από μέσα της (Γης) το νερό της και τα βοσκοτόπια της.

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ﴿٣٢﴾

Και τα βουνά τα έχει στερεώσει γερά (στη Γη ως πασσάλους για να την σταθεροποιήσουν).

مَتَـٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ﴿٣٣﴾

(Όλα αυτά τα έκανε ο Αλλάχ) ως εφόδια για σας και τα κοπάδια σας.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٣٤﴾

Μετά, όταν θα ’ρθει η Μεγάλη Συμφορά (δηλ. το δεύτερο φύσημα, και η Ημέρα της Ανάστασης),

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾

Την Ημέρα που ο άνθρωπος θα θυμηθεί όλα όσα έκανε (από καλές και κακές πράξεις κατά την εγκόσμια ζωή),

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾

Και το Πυρ της Κολάσεως θα φανεί με σαφήνεια σε όποιον βλέπει,

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾

Μα, όσο για όποιον παραβίασε τα όρια (στην απιστία, την αδικία και τις αμαρτίες),

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿٣٨﴾

Και προτιμούσε την εγκόσμια ζωή (ακολουθώντας τους πόθους του και αδιαφορώντας για τη Μέλλουσα Ζωή),

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٣٩﴾

Τότε το Πυρ της Κολάσεως θα είναι η κατοικία (του).

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ﴿٤٠﴾

Μα, όσο για όποιον φοβόταν το να σταθεί (ως κατηγορούμενος) ενώπιον του Κυρίου του και (γι’ αυτό) απέτρεψε την ψυχή του από τους πόθους (του),

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٤١﴾

Τότε ο Παράδεισος θα είναι η κατοικία (του).

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ﴿٤٢﴾

(Ω, Μωχάμμαντ) σε ρωτούν (οι άπιστοι) για την Ώρα (της Έσχατης Ημέρας, χλευάζοντας): «Πότε θα έρθει;»

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ﴿٤٣﴾

Για την οποία δεν έχεις γνώση, για να πεις πότε είναι αυτή.

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿٤٤﴾

(Μόνο) στον Κύριό σου ανήκει η γνώση της.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ﴿٤٥﴾

Στ’ αλήθεια, εσύ είσαι μόνο ένας προειδοποιητής για όποιον την φοβάται.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ﴿٤٦﴾

Την Ημέρα που θα τη δουν (την Ώρα της Ανάστασης), θα είναι (γι’ αυτούς) σαν να μην είχαν μείνει (στην εγκόσμια ζωή) παρά μόνο ένα απόγευμα ή ένα πρωί.