خواندن صفحه 597 قرآن

وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيْتُونِ ﴿١﴾

سوگند به [کوه‌] تین و زیتون،

وَطُورِ سِينِينَ ﴿٢﴾

و طور سینا،

وَهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ٱلْأَمِينِ ﴿٣﴾

و این شهر امن [و امان‌]،

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِىٓ أَحْسَنِ تَقْوِيمٍۢ ﴿٤﴾

[که‌] براستی انسان را در نیکوترین اعتدال آفریدیم.

ثُمَّ رَدَدْنَـٰهُ أَسْفَلَ سَـٰفِلِينَ ﴿٥﴾

سپس او را به پست‌ترین [مراتب‌] پستی بازگردانیدیم؛

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۢ ﴿٦﴾

مگر کسانی را که گرویده و کارهای شایسته کرده‌اند، که پاداشی بی‌منّت خواهند داشت.

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِٱلدِّينِ ﴿٧﴾

پس چه چیز، تو را بعد [از این‌] به تکذیب جزا وامی‌دارد؟

أَلَيْسَ ٱللَّهُ بِأَحْكَمِ ٱلْحَـٰكِمِينَ ﴿٨﴾

آیا خدا نیکوترین داوران نیست؟

ٱقْرَأْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلَّذِى خَلَقَ ﴿١﴾

بخوان به نام پروردگارت که آفرید.

خَلَقَ ٱلْإِنسَـٰنَ مِنْ عَلَقٍ ﴿٢﴾

انسان را از عَلَق آفرید.

ٱقْرَأْ وَرَبُّكَ ٱلْأَكْرَمُ ﴿٣﴾

بخوان، و پروردگار تو کریمترین [کریمان‌] است.

ٱلَّذِى عَلَّمَ بِٱلْقَلَمِ ﴿٤﴾

همان کس که به وسیله قلم آموخت.

عَلَّمَ ٱلْإِنسَـٰنَ مَا لَمْ يَعْلَمْ ﴿٥﴾

آنچه را که انسان نمی‌دانست [بتدریج به او] آموخت.

كَلَّآ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لَيَطْغَىٰٓ ﴿٦﴾

حقاً که انسان سرکشی می‌کند،

أَن رَّءَاهُ ٱسْتَغْنَىٰٓ ﴿٧﴾

همین که خود را بی‌نیاز پندارد.

إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجْعَىٰٓ ﴿٨﴾

در حقیقت، بازگشت به سوی پروردگار توست.

أَرَءَيْتَ ٱلَّذِى يَنْهَىٰ ﴿٩﴾

آیا دیدی آن کس را که باز می‌داشت،

عَبْدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ﴿١٠﴾

بنده‌ای را آنگاه که نماز می‌گزارد؟

أَرَءَيْتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلْهُدَىٰٓ ﴿١١﴾

چه پنداری اگر او بر هدایت باشد،

أَوْ أَمَرَ بِٱلتَّقْوَىٰٓ ﴿١٢﴾

یا به پرهیزگاری وادارد [برای او بهتر نیست‌]؟

أَرَءَيْتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١٣﴾

[و باز] آیا چه پنداری [که‌] اگر او به تکذیب پردازد و روی برگرداند [چه کیفری در پیش دارد]؟

أَلَمْ يَعْلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ﴿١٤﴾

مگر ندانسته که خدا می‌بیند؟

كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعًۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ﴿١٥﴾

زنهار، اگر باز نایستد، موی پیشانی [او] را سخت بگیریم؛

نَاصِيَةٍۢ كَـٰذِبَةٍ خَاطِئَةٍۢ ﴿١٦﴾

[همان‌] موی پیشانی دروغزن گناه‌پیشه را.

فَلْيَدْعُ نَادِيَهُۥ ﴿١٧﴾

[بگو] تا گروه خود را بخواند.

سَنَدْعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ﴿١٨﴾

بزودی آتشبانان را فرا خوانیم.

كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَٱسْجُدْ وَٱقْتَرِب ۩ ﴿١٩﴾

زنهار! فرمانش مَبَر، و سجده کن، و خود را [به خدا] نزدیک گردان.