خواندن صفحه 596 قرآن

لَا يَصْلَىٰهَآ إِلَّا ٱلْأَشْقَى ﴿١٥﴾

جز نگون‌بخت‌تر[ین مردم‌] در آن درنیاید:

ٱلَّذِى كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٦﴾

همان که تکذیب کرد و رخ برتافت.

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلْأَتْقَى ﴿١٧﴾

و پاک‌رفتارتر[ین مردم‌] از آن دور داشته خواهد شد:

ٱلَّذِى يُؤْتِى مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾

همان که مال خود را می‌دهد [برای آنکه‌] پاک شود،

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعْمَةٍۢ تُجْزَىٰٓ ﴿١٩﴾

و هیچ کس را به قصد پاداش‌یافتن نعمت نمی‌بخشد،

إِلَّا ٱبْتِغَآءَ وَجْهِ رَبِّهِ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٠﴾

جز خواستن رضای پروردگارش که بسی برتر است [منظوری ندارد].

وَلَسَوْفَ يَرْضَىٰ ﴿٢١﴾

و قطعاً بزودی خشنود خواهد شد.

وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾

سوگند به روشنایی روز،

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾

سوگند به شب چون آرام گیرد،

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾

[که‌] پروردگارت تو را وانگذاشته، و دشمن نداشته است.

وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌۭ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ ﴿٤﴾

و قطعاً آخرت برای تو از دنیا نیکوتر خواهد بود.

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ ﴿٥﴾

و بزودی پروردگارت تو را عطا خواهد داد، تا خرسند گردی.

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًۭا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾

مگر نه تو را یتیم یافت، پس پناه داد؟

وَوَجَدَكَ ضَآلًّۭا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾

و تو را سرگشته یافت، پس هدایت کرد؟

وَوَجَدَكَ عَآئِلًۭا فَأَغْنَىٰ ﴿٨﴾

و تو را تنگدست یافت و بی‌نیاز گردانید؟

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿٩﴾

و اما [تو نیز به پاس نعمت ما] یتیم را میازار،

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿١٠﴾

و گدا را مران،

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ﴿١١﴾

و از نعمت پروردگار خویش [با مردم‌] سخن گوی.

أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ ﴿١﴾

آیا برای تو سینه‌ات را نگشاده‌ایم؟

وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ ﴿٢﴾

و بار گرانت را از [دوش‌] تو برنداشتیم؟

ٱلَّذِىٓ أَنقَضَ ظَهْرَكَ ﴿٣﴾

[باری‌] که [گویی‌] پشت تو را شکست.

وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ ﴿٤﴾

و نامت را برای تو بلند گردانیدیم.

فَإِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًا ﴿٥﴾

پس [بدان که‌] با دشواری، آسانی است.

إِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًۭا ﴿٦﴾

آری، با دشواری، آسانی است.

فَإِذَا فَرَغْتَ فَٱنصَبْ ﴿٧﴾

پس چون فراغت یافتی، به طاعت درکوش؛

وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرْغَب ﴿٨﴾

و با اشتیاق، به سوی پروردگارت روی آور.