خواندن صفحه 596 قرآن

لَا يَصْلَىٰهَآ إِلَّا ٱلْأَشْقَى ﴿15﴾

جز نگون‌بخت‌تر[ین مردم‌] در آن درنیاید:

ٱلَّذِى كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿16﴾

همان که تکذیب کرد و رخ برتافت.

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلْأَتْقَى ﴿17﴾

و پاک‌رفتارتر[ین مردم‌] از آن دور داشته خواهد شد:

ٱلَّذِى يُؤْتِى مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ﴿18﴾

همان که مال خود را می‌دهد [برای آنکه‌] پاک شود،

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعْمَةٍۢ تُجْزَىٰٓ ﴿19﴾

و هیچ کس را به قصد پاداش‌یافتن نعمت نمی‌بخشد،

إِلَّا ٱبْتِغَآءَ وَجْهِ رَبِّهِ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿20﴾

جز خواستن رضای پروردگارش که بسی برتر است [منظوری ندارد].

وَلَسَوْفَ يَرْضَىٰ ﴿21﴾

و قطعاً بزودی خشنود خواهد شد.

وَٱلضُّحَىٰ ﴿1﴾

سوگند به روشنایی روز،

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿2﴾

سوگند به شب چون آرام گیرد،

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿3﴾

[که‌] پروردگارت تو را وانگذاشته، و دشمن نداشته است.

وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌۭ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ ﴿4﴾

و قطعاً آخرت برای تو از دنیا نیکوتر خواهد بود.

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ ﴿5﴾

و بزودی پروردگارت تو را عطا خواهد داد، تا خرسند گردی.

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًۭا فَـَٔاوَىٰ ﴿6﴾

مگر نه تو را یتیم یافت، پس پناه داد؟

وَوَجَدَكَ ضَآلًّۭا فَهَدَىٰ ﴿7﴾

و تو را سرگشته یافت، پس هدایت کرد؟

وَوَجَدَكَ عَآئِلًۭا فَأَغْنَىٰ ﴿8﴾

و تو را تنگدست یافت و بی‌نیاز گردانید؟

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿9﴾

و اما [تو نیز به پاس نعمت ما] یتیم را میازار،

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿10﴾

و گدا را مران،

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ﴿11﴾

و از نعمت پروردگار خویش [با مردم‌] سخن گوی.

أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ ﴿1﴾

آیا برای تو سینه‌ات را نگشاده‌ایم؟

وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ ﴿2﴾

و بار گرانت را از [دوش‌] تو برنداشتیم؟

ٱلَّذِىٓ أَنقَضَ ظَهْرَكَ ﴿3﴾

[باری‌] که [گویی‌] پشت تو را شکست.

وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ ﴿4﴾

و نامت را برای تو بلند گردانیدیم.

فَإِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًا ﴿5﴾

پس [بدان که‌] با دشواری، آسانی است.

إِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًۭا ﴿6﴾

آری، با دشواری، آسانی است.

فَإِذَا فَرَغْتَ فَٱنصَبْ ﴿7﴾

پس چون فراغت یافتی، به طاعت درکوش؛

وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرْغَب ﴿8﴾

و با اشتیاق، به سوی پروردگارت روی آور.