خواندن صفحه 595 قرآن

وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا ﴿1﴾

سوگند به خورشید و تابندگی‌اش،

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ﴿2﴾

سوگند به مه چون پی [خورشید] رود.

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ﴿3﴾

سوگند به روز چون [زمین را] روشن گرداند،

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا ﴿4﴾

سوگند به شب چو پرده بر آن پوشد،

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ﴿5﴾

سوگند به آسمان و آن کس که آن را برافراشت،

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا ﴿6﴾

سوگند به زمین و آن کس که آن را گسترد،

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴿7﴾

سوگند به نفس و آن کس که آن را درست کرد؛

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا ﴿8﴾

سپس پلیدکاری و پرهیزگاری‌اش را به آن الهام کرد،

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴿9﴾

که هر کس آن را پاک گردانید، قطعاً رستگار شد،

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴿10﴾

و هر که آلوده‌اش ساخت، قطعاً درباخت.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ ﴿11﴾

[قوم‌] ثمود به سبب طغیان خود به تکذیب پرداختند.

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا ﴿12﴾

آنگاه که شقی‌ترینشان بر[پا] خاست.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَـٰهَا ﴿13﴾

پس فرستاده خدا به آنان گفت: «زنهار! ماده‌شتر خدا و [نوبت‌] آب‌خوردنش را [حرمت نهید]».

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا ﴿14﴾

و[لی‌] دروغزنش خواندند و آن [ماده‌شتر] را پی کردند، و پروردگارشان به [سزای‌] گناهشان بر سرشان عذاب آورد و آنان را با خاک یکسان کرد.

وَلَا يَخَافُ عُقْبَـٰهَا ﴿15﴾

و از پیامد کار خویش، بیمی به خود راه نداد.

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰ ﴿1﴾

سوگند به شب چون پرده افکند،

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ﴿2﴾

سوگند به روز چون جلوه‌گری آغازد،

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿3﴾

و [سوگند به‌] آنکه نر و ماده را آفرید،

إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّىٰ ﴿4﴾

که همانا تلاش شما پراکنده است.

فَأَمَّا مَنْ أَعْطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ﴿5﴾

اما آنکه [حق خدا را] داد و پروا داشت،

وَصَدَّقَ بِٱلْحُسْنَىٰ ﴿6﴾

و [پاداش‌] نیکوتر را تصدیق کرد،

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْيُسْرَىٰ ﴿7﴾

بزودی راه آسانی پیش پای او خواهیم گذاشت.

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسْتَغْنَىٰ ﴿8﴾

و اما آنکه بخل ورزید و خود را بی‌نیاز دید،

وَكَذَّبَ بِٱلْحُسْنَىٰ ﴿9﴾

و [پاداش‌] نیکوتر را به دروغ گرفت،

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْعُسْرَىٰ ﴿10﴾

بزودی راه دشواری به او خواهیم نمود.

وَمَا يُغْنِى عَنْهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ﴿11﴾

و چون هلاک شد، [دیگر] مال او به کارش نمی‌آید.

إِنَّ عَلَيْنَا لَلْهُدَىٰ ﴿12﴾

همانا هدایت بر ماست.

وَإِنَّ لَنَا لَلْـَٔاخِرَةَ وَٱلْأُولَىٰ ﴿13﴾

و در حقیقت، دنیا و آخرت از آن ماست.

فَأَنذَرْتُكُمْ نَارًۭا تَلَظَّىٰ ﴿14﴾

پس شما را به آتشی که زبانه می‌کشد هشدار دادم.