سوره الواقعة واژه به واژه

إِذَا وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ

هنگامی که واقعه [بسیار عظیم قیامت] واقع شود،

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ

که در واقع شدنش دروغی [در کار] نیست،

خَافِضَةٌۭ رَّافِعَةٌ

پست کننده [کافران] و رفعت دهنده [مؤمنان] است.

إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّۭا

هنگامی که زمین به شدت لرزانده شود،

وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّۭا

و کوه ها درهم کوبیده وریز ریز شوند.

فَكَانَتْ هَبَآءًۭ مُّنۢبَثًّۭا

در نتیجه غباری پراکنده گردد،

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًۭا ثَلَـٰثَةًۭ

وشما سه گروه شوید:

فَأَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ

سعادتمندان، چه بلند مرتبه اند سعادتمندان!

وَأَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ

و شقاوتمندان، چه دون پایه اند شقاوتمندان!

وَٱلسَّـٰبِقُونَ ٱلسَّـٰبِقُونَ

و پیشی گیرندگان [به اعمال نیک] که پیشی گیرندگان [به رحمت و آمرزش] اند،

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ

اینان مقربان اند،

فِى جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ

در بهشت های پر نعمت اند.

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ

گروهی بسیار از پیشینیان،

وَقَلِيلٌۭ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ

و اندکی از پسینیان،

عَلَىٰ سُرُرٍۢ مَّوْضُونَةٍۢ

بر تخت هایی زربافت،

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَـٰبِلِينَ

در حالی که روبروی یکدیگر بر آنها تکیه دارند.

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ

نوجوانانی همیشه نو جوان همواره [برای خدمت] پیرامونشان می گردند،

بِأَكْوَابٍۢ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍۢ مِّن مَّعِينٍۢ

با قدح ها و کوزه ها و جام هایی از باده ناب و پاک،

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ

که از نوشیدنش نه سردرد گیرند، و نه مست و بی خرد شوند،

وَفَـٰكِهَةٍۢ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ

و میوه ها از هر نوعی که اختیار کنند،

وَلَحْمِ طَيْرٍۢ مِّمَّا يَشْتَهُونَ

و گوشت پرنده از هر گونه ای که بخواهند،

وَحُورٌ عِينٌۭ

و حوریانی چشم درشت،

كَأَمْثَـٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ

هم چون مروارید پنهان شده در صدف؛

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ

پاداشی است در برابر اعمالی که همواره انجام می دادند.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا تَأْثِيمًا

در آنجا نه سخن بیهوده ای می شنوند، نه کلام گناه آلودی،

إِلَّا قِيلًۭا سَلَـٰمًۭا سَلَـٰمًۭا

مگر سخنی که سلام است و سلام،

وَأَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ

و سعادتمندان چه بلند مرتبه اند سعادتمندان!

فِى سِدْرٍۢ مَّخْضُودٍۢ

در سایه درخت سدر بی خارند،

وَطَلْحٍۢ مَّنضُودٍۢ

و درختان موزی که میوه هایش خوشه خوشه روی هم چیده شده است،

وَظِلٍّۢ مَّمْدُودٍۢ

و سایه ای گسترده و پایدار،

وَمَآءٍۢ مَّسْكُوبٍۢ

و آبی ریزان،

وَفَـٰكِهَةٍۢ كَثِيرَةٍۢ

و میوه ای فراوان،

لَّا مَقْطُوعَةٍۢ وَلَا مَمْنُوعَةٍۢ

که پایان نپذیرد و ممنوع نشود،

وَفُرُشٍۢ مَّرْفُوعَةٍ

و همسرانی بلند مرتبه،

إِنَّآ أَنشَأْنَـٰهُنَّ إِنشَآءًۭ

که ما آنان را با آفرینشی ویژه آفریدیم؛

فَجَعَلْنَـٰهُنَّ أَبْكَارًا

پس آنان را همواره دوشیزه قرار داده ایم

عُرُبًا أَتْرَابًۭا

عشقورز به شوهران، و هم سن و سال با همسران.

لِّأَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ

[همه این نعمت ها] برای سعادتمندان [است.]

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ

گروهی بسیار از پیشینیان،

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ

و گروهی بسیار از پسینیان،

وَأَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ

و شقاوتمندان، چه دون پایه اند شقاوتمندان!

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ

در میان بادی سوزان و آبی جوشان [قرار دارند،]

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ

و سایه ای از دودهای بسیار غلیظ و سیاه،

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ

نه خنک است و نه آرام بخش،

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ

اینان پیش از این از نازپروردگان خود کامه و سرکش بودند،

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ

و همواره بر گناهان بزرگ پافشاری داشتند،

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ

و پیوسته می گفتند: آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، آیا به راستی برانگیخته می شویم؟!

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ

و آیا پدران گذشته ما نیز برانگیخته می شوند؟!

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْـَٔاخِرِينَ

بگو: بی تردید همه پیشینیان وهمه پسینیان،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَـٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ

برای وعده گاه روزی معین گرد آورده خواهند شد.

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ

آن گاه شما ای گمراهان انکار کننده!

لَـَٔاكِلُونَ مِن شَجَرٍۢ مِّن زَقُّومٍۢ

قطعاً از درختی که از زقّوم است [و دارای مایعی جوشان و بسیار بدمزه و بدبوست] خواهید خورد؛

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ

و شکم ها را از آن پر خواهید کرد،

فَشَـٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ

و روی آن از آب جوشان خواهید نوشید،

فَشَـٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ

مانند نوشیدن شترانی که به شدت تشنه اند؛

هَـٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ

این است پذیرایی از آنان در روز جزا.

نَحْنُ خَلَقْنَـٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ

ما شما را آفریدیم، پس چرا [آفرینش دوباره خود را پس از مرگ] باورنمی کنید؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ

آیا از [حالات و دگرگونی های] نطفه ای که در رحم می ریزید آگاه هستید؟

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَـٰلِقُونَ

آیا شما آن را [تا انسانی معتدل و آراسته شود] می آفرینید یا ما آفریننده ایم؟

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ

ماییم که مرگ را میان شما مقدّر کردیم، و هیچ چیز ما را [در جاری کردن مرگ بر شما] مغلوب نمی کند.

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَـٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ

[آری، مرگ را مقدّر کردیم] تا امثال شما را جایگزین شما کنیم و شما را به صورتی که نمی دانید آفرینشی تازه و جدید بخشیم،

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ

و به راستی پیدایش نخستین را [که جهان فعلی است] شناختید، پس چرا متذکّر [پدید شدن جهان دیگر] نمی شوید؟!

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ

مرا خبر دهید آنچه را می کارید،

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ

آیا شما آن را می رویانید، یا ما می رویانیم؟

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَـٰهُ حُطَـٰمًۭا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ

به یقین اگر بخواهیم، آن را ریز ریز کرده و خاشاک می کنیم که متأسف و شگفت زده می شوید،

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ

[و می گویید:] مسلماً ما خسارت زده ایم،

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ

بلکه ناکام و محرومیم

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ

به من خبر دهید آبی که می نوشید،

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ

آیا شما آن را از ابر باران زا فرود آورده اید یا ما فرود آورنده ایم؟

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَـٰهُ أُجَاجًۭا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ

اگر بخواهیم آن را تلخ می گردانیم، پس چرا سپاس گزاری نمی کنید؟

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ

به من خبر دهید آتشی که می افروزید،

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ

آیا شما درختش را به وجود آورده اید یا ما به وجود آوردنده ایم؟

نَحْنُ جَعَلْنَـٰهَا تَذْكِرَةًۭ وَمَتَـٰعًۭا لِّلْمُقْوِينَ

ما آن را وسیله تذکر و مایه استفاده برای صحرانشینان و بیابانگردان قرار داده ایم.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ

پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی.

۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ

پس به جایگاه ستارگان سوگند می خورم،

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌۭ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ

و اگر بدانید بی تردید این سوگندی بس بزرگ است.

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌۭ كَرِيمٌۭ

که یقیناً این قرآن، قرآنی است ارجمند و باارزش؛

فِى كِتَـٰبٍۢ مَّكْنُونٍۢ

[که] در کتابی مصون از هر گونه تحریف و دگرگونی [به نام لوح محفوظ جای دارد.]

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ

جز پاک شدگان [از هر نوع آلودگی] به [حقایق و اسرار و لطایف] آن دسترسی ندارند.

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ

نازل شده از سوی پروردگار جهانیان است.

أَفَبِهَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ

آیا شما نسبت به این گفتار سهل انگاری می کنید [و آن را قابل اعتنا نمی دانید؟!]

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ

و فقط نصیب خود را این قرار می دهید که آن را انکار کنید؟!

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ

پس چرا هنگامی که روح به گلوگاه می رسد،

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍۢ تَنظُرُونَ

و شما در آن وقت نظاره گر هستید [و هیچ کاری از شما ساخته نیست!]

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَـٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ

و ما به او از شما نزدیک تریم، ولی نمی بینید.

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ

[آری] پس چرا اگر شما پاداش داده نمی شوید [و به گمان خود قیامتی در کار نیست و شما را قدرتی بزرگ و فراتر است؟]

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ

آن [روح به گلوگاه رسیده] را [به بدن محتضر] برنمی گردانید، اگر [در ادعای خود] راستگویید؟

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ

پس اگر [جان به گلو رسیده] از مقربان باشد،

فَرَوْحٌۭ وَرَيْحَانٌۭ وَجَنَّتُ نَعِيمٍۢ

[در] راحت و آسایش و بهشت پرنعمت [خواهد بود.]

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ

و اگر از سعادتمندان باشد،

فَسَلَـٰمٌۭ لَّكَ مِنْ أَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ

[به او گفته می شود:] از سوی سعادتمندان بر تو سلام باد.

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ

و اما اگر از انکار کنندگان [حقایق و] گمراه باشد،

فَنُزُلٌۭ مِّنْ حَمِيمٍۢ

پذیرایی از او با آب جوشان است،

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ

و وارد شدن به دوزخ است.

إِنَّ هَـٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ

[آنچه درباره این سه طایفه بیان شد،] بی تردید این است همان حقّ یقینی.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ

پس به نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی.