سوره الشمس واژه به واژه

وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا

سوگند به خورشید و گسترش روشنی اش

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا

و به ماه هنگامی که از پی آن برآید

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا

و به روزچون خورشید را به خوبی آشکار کند

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا

و به شب هنگامی که خورشید را فرو پوشد

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا

و به آسمان و آنکه آن را بنا کرد

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا

و به زمین و آنکه آن را گستراند

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا

و به نفس و آنکه آن را درست و نیکو نمود،

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا

پس بزه کاری و پرهیزکاری اش را به او الهام کرد.

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا

بی تردید کسی که نفس را [از آلودگی پاک کرد و] رشد داد، رستگار شد.

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا

و کسی که آن را [به آلودگی ها و امور بازدارنده از رشد] بیالود [از رحمت حق] نومید شد.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ

قوم ثمود به سبب سرکشی و طغیانش [پیامبرشان را] تکذیب کرد،

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا

زمانی که بدبخت ترینشان به پا خاست.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَـٰهَا

پس فرستاده خدا به آنان گفت: ناقه خدا و آبشخورش را [واگذارید]

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا

ولی به تکذیب او برخاستند و ناقه را پی کردند، و در نتیجه پروردگارشان به خاطر گناهشان عذاب سختی بر آنان فرو ریخت و همه قوم را با خاک یکسان و برابر ساخت؛

وَلَا يَخَافُ عُقْبَـٰهَا

و خدا از سرانجام آن کار [که نابودی ستمکاران است] پروایی ندارد.