شاهد

اسم گواه یعنی: کسی که از علمش چیزی غایب نیست. مؤید کمالی است که متعلق به خداست، بدون نقص و حد و شباهت به خلقت. در دیدگاه غزالی، مؤمن هرگز ادعا نمی‌کند که صفت الهی را در واقعیت آن شریک است.

در عوض، نام جهت گیری متناسب با شرایط یک خدمتکار می دهد. تأمّل در این نام، مؤمن را به مراقبه دل و طلب علم سودمند و یقین عمل می کند که چیزی از خدا نمی گذرد. از این طریق، علم به اسم تبدیل به عبادت، تهذیب شخصیت و توکل بر خدا می شود.