سوره القيامة واژه به واژه

لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ

به روز قیامت سوگند می خورم،

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ

و به نفس سرزنش گر قسم می خورم.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ

آیا انسان گمان می کند که ما هرگز استخوان هایش را جمع نخواهیم کرد؟

بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ

چرا در حالی که تواناییم که [خطوط] سر انگشتانش را درست و نیکو بازسازی کنیم،

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَـٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ

[نه اینکه به گمان او قیامتی در کار نباشد] بلکه انسان می خواهد [با دست و پا زدن در شک و تردید] فرارویش را [از اعتقاد به قیامت که بازدارنده ای قوی است] باز کند [تا برای ارتکاب هر گناهی آزاد باشد!]

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَـٰمَةِ

[با حالتی آمیخته با تردید] می پرسد: روز قیامت چه وقت است؟

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ

پس هنگامی [است] که چشم [از سختی و هولناکی آن] خیره شود،

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ

و ماه تاریک و بی نور گردد،

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ

و خورشید و ماه به هم جمع شوند.

يَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ

آن روز انسان گوید: گریزگاه کجاست؟

كَلَّا لَا وَزَرَ

این چنین نیست، هرگز پناهگاهی وجود ندارد.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ

آن روزقرارگاه [نهایی] فقط به سوی پروردگار توست.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ

آن روز است که انسان را به اعمالی که از دیرباز یا پس از آن انجام داده، آگاه می کنند.

بَلِ ٱلْإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ

بلکه انسان خود به وضع خویش بیناست.

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ

و هر چند [برای توجیه گناهانش] بهانه ها بتراشد

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ

[پیش از پایان یافتن وحی به وسیله جبرئیل] زبانت را به حرکت در نیاور تا در خواندن آن شتاب ورزی.

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ

بی تردید گردآوردن و [به هم پیوند دادن آیات که بر تو وحی می شود و چگونگی] قرائتش بر عهده ماست،

فَإِذَا قَرَأْنَـٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ

پس هنگامی که آن را [به طور کامل] خواندیم، [به همان صورت] خواندنش را دنبال کن.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ

سپس توضیح و بیانش نیز بر عهده ماست.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ

[اینکه می پندارید قیامتی در کار نیست] این چنین نیست، بلکه شما عاشق ایندنیای زودگذر هستید،

وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ

و همواره آخرت را [برای این عشق بی پایه] رها می کنید.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ

در آن روز چهره هایی شاداب است؛

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ

[با دیده دل] به پروردگارش نظر می کند

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ

و چهره هایی عبوس و درهم کشیده است؛

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ

چون یقین دارند که در معرض عذابی کمرشکن قرار خواهند گرفت.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ

این چنین نیست [که می پندارد]، هنگامی که جان به گلوگاه رسد،

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ

و [کسان بیمار] گویند: درمان کننده این بیمار کیست؟

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ

و [بیمار] یقین می کند [که با رسیدن جان به گلوگاه] زمان جدایی [از دنیا، ثروت، زن و فرزند] فرا رسیده است!

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ

و [از سختی جان کندن] ساق به ساق به هم پیچد؛

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ

آن روز، روز سوق و مسیر به سوی پروردگار توست.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ

[در آن حال فرشتگان می گویند: این به کام مرگ افتاده] نه [دعوت پیامبر را] باور کرد، و نه نماز خواند؛

وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ

بلکه [در میان اجتماعات] تکذیب کرد و روی گرداند؛

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ

سپس متکبرانه و خرامان به سوی کسانش رفت.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ

[و گویند: با این وضعی که داری، عذاب دوزخ] برای تو شایسته تر است، شایسته تر!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ

باز هم شایسته تر است شایسته تر.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى

آیا انسان گمان می کند بیهوده و مهمل [و بدون تکلیف و مسؤولیت] رها می شود؟!

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ

آیا نطفه ای از منی که در رحم ریخته می شود نبود؟

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ

سپس علقه شد و خدا او را آفرید و اندامش را درست و نیکو ساخت،

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ

و از او دو زوج به وجود آورد یکی نر و دیگر ماده،

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ

آیا چنین نیرومند آگاهی توانا نیست که مردگان را زنده کند؟