Διαβάστε το Ρουκού 530 του Κορανίου

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْغَـٰشِيَةِ ﴿١﴾

Σου ήρθε (ω, Μωχάμμαντ) η είδηση της Αλ-Γάσιγια (δηλ. της Ημέρας της Ανάστασης, που περιβάλλει τους ανθρώπους με τα τρομερά της γεγονότα);

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ خَـٰشِعَةٌ ﴿٢﴾

Κάποια πρόσωπα, εκείνη την Ημέρα, θα είναι ταπεινωμένα.

عَامِلَةٌۭ نَّاصِبَةٌۭ ﴿٣﴾

Δουλεύοντας (σκληρά) εξαντλημένα (από τη δουλειά).

تَصْلَىٰ نَارًا حَامِيَةًۭ ﴿٤﴾

Καθώς καίγονται σε μια πυρακτωμένη Φωτιά,

تُسْقَىٰ مِنْ عَيْنٍ ءَانِيَةٍۢ ﴿٥﴾

Θα τους δοθεί να πιουν από μια πηγή που βράζει δυνατά.

لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍۢ ﴿٦﴾

Δε θα έχουν τροφή παρά από Νταρεί‘ (αγκαθωτό πικρό φυτό, με άσχημη μυρωδιά και εμφάνιση),

لَّا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِى مِن جُوعٍۢ ﴿٧﴾

Που ούτε τρέφει, ούτε ικανοποιεί την πείνα.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاعِمَةٌۭ ﴿٨﴾

Άλλα πρόσωπα εκείνη την Ημέρα θα είναι χαρούμενα (με την ευδαιμονία που έλαβαν),

لِّسَعْيِهَا رَاضِيَةٌۭ ﴿٩﴾

Για τις προσπάθειές τους (για τις καλές πράξεις που έκαναν στην εγκόσμια ζωή) θα είναι ικανοποιημένα (στη Μέλλουσα Ζωή, με την αμοιβή που έλαβαν),

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ﴿١٠﴾

Σ’ έναν υψηλό Παράδεισο.

لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَـٰغِيَةًۭ ﴿١١﴾

Όπου δεν θα ακούν Λάγουω (κακά, μάταια, βλαβερά λόγια).

فِيهَا عَيْنٌۭ جَارِيَةٌۭ ﴿١٢﴾

Μέσα του υπάρχει μια τρεχούμενη πηγή (δηλ. πηγές που τις κάνουν οι κάτοικοι του Παραδείσου να τρέχουν όπου θέλουν).

فِيهَا سُرُرٌۭ مَّرْفُوعَةٌۭ ﴿١٣﴾

Και υπερυψωμένα κρεβάτια.

وَأَكْوَابٌۭ مَّوْضُوعَةٌۭ ﴿١٤﴾

Και ποτήρια τοποθετημένα (και προετοιμασμένα γι' όποιον θέλει),

وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌۭ ﴿١٥﴾

Και μαξιλάρια τακτοποιημένα σε σειρές (η μία δίπλα από την άλλη).

وَزَرَابِىُّ مَبْثُوثَةٌ ﴿١٦﴾

Και πολυτελή χαλιά στρωμένα παντού.

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ ﴿١٧﴾

Μα δεν κοιτούν (συλλογίζονται, οι άπιστοι) τις καμήλες· πώς δημιουργήθηκαν;

وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيْفَ رُفِعَتْ ﴿١٨﴾

Και τον ουρανό· πώς ανυψώθηκε;

وَإِلَى ٱلْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ ﴿١٩﴾

Και τα βουνά· πώς ανεγέρθηκαν (και φτιάχτηκαν σταθερά);

وَإِلَى ٱلْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ ﴿٢٠﴾

Και τη Γη· πώς απλώθηκε (ώστε να είναι κατοικήσιμη);

فَذَكِّرْ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٌۭ ﴿٢١﴾

Υπενθύμισέ τους, λοιπόν (ω, Μωχάμμαντ), στ’ αλήθεια εσύ είσαι μόνο για να τους υπενθυμίζεις,

لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ ﴿٢٢﴾

Και δεν σου έχει ανατεθεί να τους αναγκάσεις.

إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ﴿٢٣﴾

Μα όσο γι' εκείνον που απομακρύνθηκε και αρνήθηκε την πίστη,

فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَكْبَرَ ﴿٢٤﴾

Ο Αλλάχ θα τον τιμωρήσει με το μέγιστο μαρτύριο.

إِنَّ إِلَيْنَآ إِيَابَهُمْ ﴿٢٥﴾

Στ’ αλήθεια, σ' Εμάς θα είναι η επιστροφή τους.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُم ﴿٢٦﴾

Έπειτα, σ' Εμάς εναπόκειται να τους φέρουμε για λογοδότηση.