خواندن صفحه 452 قرآن

مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ﴿154﴾

شما را چه شده؟ چگونه داوری می‌کنید؟

أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ﴿155﴾

آیا سرِ پند گرفتن ندارید؟!

أَمْ لَكُمْ سُلْطَـٰنٌۭ مُّبِينٌۭ ﴿156﴾

یا دلیلی آشکار [در دست‌] دارید؟

فَأْتُوا۟ بِكِتَـٰبِكُمْ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ ﴿157﴾

پس اگر راست می‌گویید کتابتان را بیاورید.

وَجَعَلُوا۟ بَيْنَهُۥ وَبَيْنَ ٱلْجِنَّةِ نَسَبًۭا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ ٱلْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ ﴿158﴾

و میان خدا و جن‌ها پیوندی انگاشتند و حال آنکه جنیان نیک دانسته‌اند که [برای حساب پس‌دادن،] خودشان احضار خواهند شد.

سُبْحَـٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ ﴿159﴾

خدا منزه است از آنچه در وصف می‌آورند.

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿160﴾

به استثنای بندگان پاکدل خدا.

فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ ﴿161﴾

در حقیقت، شما و آنچه [که شما آن را] می‌پرستید،

مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ بِفَـٰتِنِينَ ﴿162﴾

بر ضد او گمراه‌گر نیستید،

إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ ٱلْجَحِيمِ ﴿163﴾

مگر کسی را که به دوزخ رفتنی است!

وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامٌۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿164﴾

و هیچ یک از ما [فرشتگان‌] نیست مگر [اینکه‌] برای او [مقام و] مرتبه‌ای معیّن است.

وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلصَّآفُّونَ ﴿165﴾

و در حقیقت، ماییم که [برای انجام فرمان خدا] صف بسته‌ایم.

وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلْمُسَبِّحُونَ ﴿166﴾

و ماییم که خود تسبیح‌گویانیم.

وَإِن كَانُوا۟ لَيَقُولُونَ ﴿167﴾

و [مشرکان‌] به تأکید می‌گفتند:

لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِكْرًۭا مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿168﴾

«اگر پند [نامه‌ا]ی از پیشینیان نزد ما بود،

لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ ﴿169﴾

قطعاً از بندگان خالص خدا می‌شدیم!»

فَكَفَرُوا۟ بِهِۦ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ﴿170﴾

ولی [وقتی قرآن آمد] به آن کافر شدند، و زودا که بدانند!

وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿171﴾

و قطعاً فرمان ما در باره بندگان فرستاده ما از پیش [چنین‌] رفته است:

إِنَّهُمْ لَهُمُ ٱلْمَنصُورُونَ ﴿172﴾

که آنان [بر دشمنان خودشان‌] حتماً پیروز خواهند شد.

وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلْغَـٰلِبُونَ ﴿173﴾

و سپاه ما هرآینه غالب‌آیندگانند.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍۢ ﴿174﴾

پس تا مدتی [معیّن‌] از آنان روی برتاب.

وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ﴿175﴾

و آنان را بنگر که خواهند دید.

أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ ﴿176﴾

آیا عذاب ما را شتابزده خواستارند؟

فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلْمُنذَرِينَ ﴿177﴾

[پس هشدارداده‌شدگان را] آنگاه که عذاب به خانه آنان فرود آید چه بد صبحگاهی است!

وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍۢ ﴿178﴾

و از ایشان تا مدتی [معیّن‌] روی برتاب.

وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ ﴿179﴾

و بنگر که خواهند دید!

سُبْحَـٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ ﴿180﴾

منزه است پروردگار تو، پروردگار شکوهمند، از آنچه وصف می‌کنند.

وَسَلَـٰمٌ عَلَى ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿181﴾

و درود بر فرستادگان!

وَٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿182﴾

و ستایش، ویژه خدا، پروردگار جهانهاست.