خواندن صفحه 568 قرآن

فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَـٰهُنَا حَمِيمٌۭ ﴿٣٥﴾

پس امروز او را در اینجا حمایتگری نیست.

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍۢ ﴿٣٦﴾

و خوراکی جز چرکابه ندارد،

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَـٰطِـُٔونَ ﴿٣٧﴾

که آن را جز خطاکاران نمی‌خورند.

فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ﴿٣٨﴾

پس نه [چنان است که می‌پندارید]، سوگند یاد می‌کنم به آنچه می‌بینید،

وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ﴿٣٩﴾

و آنچه نمی‌بینید،

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿٤٠﴾

که [قرآن‌] قطعاً گفتار فرستاده‌ای بزرگوار است.

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تُؤْمِنُونَ ﴿٤١﴾

و آن گفتار شاعری نیست [که‌] کمتر [به آن‌] ایمان دارید.

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تَذَكَّرُونَ ﴿٤٢﴾

و نه گفتار کاهنی [که‌] کمتر [از آن‌] پند می‌گیرید.

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٤٣﴾

[پیام‌] فرودآمده‌ای است از جانب پروردگار جهانیان.

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ ﴿٤٤﴾

و اگر [او] پاره‌ای گفته‌ها بر ما بسته بود،

لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ ﴿٤٥﴾

دست راستش را سخت می‌گرفتیم،

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ ﴿٤٦﴾

سپس رگ قلبش را پاره می‌کردیم،

فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَـٰجِزِينَ ﴿٤٧﴾

و هیچ یک از شما مانع از [عذاب‌] او نمی‌شد.

وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌۭ لِّلْمُتَّقِينَ ﴿٤٨﴾

و در حقیقت، [قرآن‌] تذکاری برای پرهیزگاران است.

وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ ﴿٤٩﴾

و ما به راستی می‌دانیم که از [میان‌] شما تکذیب‌کنندگانی هستند.

وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ ﴿٥٠﴾

و آن واقعاً بر کافران حسرتی است.

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ ﴿٥١﴾

و این [قرآن‌]، بی‌شبهه، حقیقتی یقینی است.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿٥٢﴾

پس به [پاس‌] نام پروردگار بزرگت تسبیح گوی.

سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ﴿١﴾

پرسنده‌ای از عذاب واقع‌شونده‌ای پرسید،

لِّلْكَـٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ﴿٢﴾

که اختصاص به کافران دارد [و] آن را بازدارنده‌ای نیست.

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ﴿٣﴾

[و] از جانب خداوند صاحب درجات [و مراتب‌] است.

تَعْرُجُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ﴿٤﴾

فرشتگان و روح، در روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است به سوی «او» بالا می‌روند.

فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ﴿٥﴾

پس صبر کن، صبری نیکو.

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ﴿٦﴾

زیرا آنان [عذاب‌] را دور می‌بینند،

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ﴿٧﴾

و [ما] نزدیکش می‌بینیم.

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ﴿٨﴾

روزی که آسمانها چون فلز گداخته شود،

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ﴿٩﴾

و کوهها چون پشم زده گردد،

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ﴿١٠﴾

و هیچ دوست صمیمی از دوست صمیمی [حال‌] نپرسد،