سوره المطففين واژه به واژه

وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ

وای بر کم فروشان!

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ

آنان که چون از مردم کالایی را با پیمانه و وزنمی ستانند، تمام و کامل می ستانند،

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ

و چون برای آنان پیمانه و وزن کنند، کم می دهند.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ

آیا اینان یقین ندارند که حتماً بر انگیخته می شوند؟

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ

برای روزی بزرگ،

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ

روزی که مردم در برابر پروردگار جهانیان به پا می ایستند.

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ

این چنین نیست که می پندارند [در آن روز] یقیناً پرونده بدکاران در سجّین است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ

و تو چه می دانی که سجّین چیست؟

كِتَـٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ

قضا و سرنوشتی حتمی [برای خائنان] است.

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ

وای در آن روز بر تکذیب کنندگان.

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ

آنان که همواره روز جزا را تکذیب می کنند.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ

و آن را جز هر متجاوز گناه پیشه تکذیب نکند،

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَـٰتُنَا قَالَ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ

[که] هرگاه آیات ما را بر او خوانند می گوید: افسانه های پیشینیان است.

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ

این چنین نیست که می گویند، بلکه گناهانی که همواره مرتکب شده اند بر دل هایشان چرک و زنگار بسته است [که حقایق را افسانه می پندارند.]

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ

این چنین نیست که آنان می پندارند، بلکه اینان در آن روز از پروردگارشان محجوب اند.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ

سپس آنان بی تردید وارد دوزخ می شوند.

ثُمَّ يُقَالُ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ

[به آنان] گویند: این است آن دوزخی که همواره تکذیبش می کردید.

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ

این چنین نیست [که این سبک مغزان درباره نیکان می پندارند] بلکه پرونده نیکان در علیّین است

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ

تو چه می دانی علیّین چیست؟

كِتَـٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ

قضا و سرنوشتی حتمی [برای نیکان] است.

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ

مقربان آن را مشاهده می کنند.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ

بی تردید نیکان در نعمتی فراوانند

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ

بر تخت ها [ی آراسته و پرارزش تکیه زده و مناظر زیبای بهشت را با چشم سر و جمال محبوب را با چشم دل] می نگرند.

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ

در چهره هایشان شادابی و طراوت نعمت را می یابی.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ

آنان را از باده ناب و طهوری که سربسته و مُهر و موم شده است، می نوشانند.

خِتَـٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَـٰفِسُونَ

مُهر و مومش مشک است، و رقابت کنندگان و مسابقه گران باید به سوی این نعمت ها بر یکدیگر پیشی گیرند،

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ

و [این باده ناب مُهر و موم شده،] آمیخته ای از «تسنیم» است

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ

[آن] چشمه ای که همواره مقربان از آن می نوشند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ

بدکاران همواره [در دنیا از روی ریشخند و استهزا] به مؤمنان می خندیدند

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ

و هنگامی که بر آنان می گذشتند آنان را با اشاره چشم وابرو به مسخره می گرفتند،

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ

و چون به خانواده خود بازمی گشتند [به سبب تمسخر مؤمنان] خوشحال و شادمان باز می گشتند،

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ

و هنگامی که مؤمنان را می دیدند، می گفتند: بی تردید اینان گمراه اند؛

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَـٰفِظِينَ

و حال آنکه کافران را بر مؤمنان نگهبان و مراقب نفرستاده بودند [که مراقب هدایت و گمراهی آنان باشند.]

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ

پس امروز همواره مؤمنان به کافران می خندند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ

بر تخت ها [ی آراسته و پرارزش تکیه زده] می نگرند

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ

که آیا کافران را در برابر آنچه همواره انجام می دادند کیفر داده اند؟