Lexo faqen 578 të Kuranit

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿20﴾

Jo, nuk është ashtu! Por ju jeni që e doni të ngutshmen (dynjanë).

وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ ﴿21﴾

Dhe e lini pas shpine atë të ardhmen (ahiretin).

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ﴿22﴾

Atë ditë do të ketë fytyra të shkëlqyera (të gëzuara).

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ﴿23﴾

Që Zotin e tyre e shikojnë.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ﴿24﴾

Atë ditë ka fytyra edhe të vrazhda.

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ﴿25﴾

Që presin t’u thyhet kurrizi (të shkatërrohen).

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿26﴾

Jo dhe Jo! Po kur të arrijë (shpirti) në gropë të fytit (të gjoksit),

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ﴿27﴾

Dhe thuhet (nga familja e të afërmit): “Kush do ta shërojë?”

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿28﴾

Dhe ai bindet se ai po ndahet.

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿29﴾

E t’i puqet kofsha për kofshe (t’i vështirësohet gjendja).

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿30﴾

Atë ditë vetëm te Zoti yt shkohet.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿31﴾

E ai as nuk vërtetoi atë që duhej, as nuk u falë.

وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿32﴾

Por përgënjeshtroi dhe ktheu shpinën.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿33﴾

Dhe shkonte te familja e tij me fodullëk.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿34﴾

Të është afruar ty e keqja e t’u afroftë! (ose i mjeri ti i mjeri).

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿35﴾

Edhe nje herë t’u afrua ty e keqja; t’u afroftë!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿36﴾

A mos mendon njeriu se do të lihet duke mos zënë asgjë (pa kurrfarë përgjegjësie).

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ﴿37﴾

A nuk ka qenë ai në një pikë ujë që derdhet.

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿38﴾

E pastaj u bë gjak i trashë, e Ai e krijoi dhe e përsosi?

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿39﴾

Dhe prej tij Ai i bëri dy lloje: mashkullin dhe femrën.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿40﴾

A nuk është Ai (Zot) i fuqishëm që i ngjall të vdekurit?

هَلْ أَتَىٰ عَلَى ٱلْإِنسَـٰنِ حِينٌۭ مِّنَ ٱلدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْـًۭٔا مَّذْكُورًا ﴿1﴾

Vërtetë ka kaluar një periudhë kohore, që njeriu nuk ekzistonnte fare si një diçka i përmendur.

إِنَّا خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍۢ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَـٰهُ سَمِيعًۢا بَصِيرًا ﴿2﴾

Ne e krijuam prej një uji të bashkëdyzuar për të sprovuar atë, andaj e bëmë të dëgjojë e të shohë.

إِنَّا هَدَيْنَـٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًۭا وَإِمَّا كَفُورًا ﴿3﴾

Ne e udhëzuam atë në rrugën të drejtë, e ai do të jetë: mirënjohës ose përbuzës.

إِنَّآ أَعْتَدْنَا لِلْكَـٰفِرِينَ سَلَـٰسِلَا۟ وَأَغْلَـٰلًۭا وَسَعِيرًا ﴿4﴾

Ne për jobesimtërët kemi përgatitur zinxhirë, pranga e zjarr.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍۢ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا ﴿5﴾

S’ka dyshim se të devotshmit do të pijnë nga gota që përziejra brenda saj është nga kafuri (aromatik).