سوره العاديات واژه به واژه

وَٱلْعَـٰدِيَـٰتِ ضَبْحًۭا

سوگند به اسبان دونده ای که همهمه کنان [به سوی جنگ] می تازند

فَٱلْمُورِيَـٰتِ قَدْحًۭا

و سوگند به اسبانی که با کوبیدن سمشان از سنگ ها جرقه می جهانند

فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًۭا

و سوگند به سوارانی که هنگام صبح غافل گیرانه به دشمن هجوم می برند

فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًۭا

و به وسیله آن هجوم، گرد و غبار فراوانی بر انگیزند

فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا

و ناگاه در آن وقت در میان گروهی دشمن در آیند؛

إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌۭ

[که] قطعاً انسان نسبت به پروردگارش بسیار ناسپاس است،

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌۭ

و بی تردید خود او بر این ناسپاسی گواه است،

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ

و همانا او نسبت به ثروت و مال سخت علاقه مند است [و به این سبب بخل می ورزد.]

۞ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ

آیا نمی داند هنگامی که آنچه در گورهاست برانگیخته شود.

وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ

و آنچه در سینه هاست پدیدار گردد،

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّخَبِيرٌۢ

بی تردید در آن روز پروردگارشان نسبت به آنان آگاه است [و بر پایه اعمال نیک و بدشان به آنان پاداش و کیفر دهد.]