Διαβάστε το Τζουζ 29 του Κορανίου

تَبَـٰرَكَ ٱلَّذِى بِيَدِهِ ٱلْمُلْكُ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ قَدِيرٌ ﴿١﴾

Ύψιστος είναι Αυτός στo Χέρι του Οποίου βρίσκεται η Κυριαρχία· και είναι για τα πάντα Ικανός.

ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلْمَوْتَ وَٱلْحَيَوٰةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًۭا ۚ وَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْغَفُورُ ﴿٢﴾

Ο Οποίος δημιούργησε το θάνατο και τη ζωή για να σας δοκιμάσει, ποιος είναι ο καλύτερος ανάμεσά σας στις πράξεις. Κι Αυτός είναι ο Αλ-‘Αζείζ (ο Παντοδύναμος, ο Ανίκητος), ο Αλ-Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί τα πάντα).

ٱلَّذِى خَلَقَ سَبْعَ سَمَـٰوَٰتٍۢ طِبَاقًۭا ۖ مَّا تَرَىٰ فِى خَلْقِ ٱلرَّحْمَـٰنِ مِن تَفَـٰوُتٍۢ ۖ فَٱرْجِعِ ٱلْبَصَرَ هَلْ تَرَىٰ مِن فُطُورٍۢ ﴿٣﴾

Ο Οποίος δημιούργησε επτά ουρανούς σε στρώματα, τον έναν πάνω στον άλλον· δε θα δεις στη δημιουργία του Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονα) καμία ατέλεια (ή δυσαναλογία). Έπειτα στρέψε το βλέμμα σου για άλλη μια φορά: «Μήπως βλέπεις καμία σχισμή;»

ثُمَّ ٱرْجِعِ ٱلْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنقَلِبْ إِلَيْكَ ٱلْبَصَرُ خَاسِئًۭا وَهُوَ حَسِيرٌۭ ﴿٤﴾

Έπειτα στρέψε ξανά το βλέμμα σου δύο φορές (τη μια μετά από την άλλη): η όρασή σου θα επιστρέψει σ' εσένα, ταπεινωμένη (ανίκανη να βρει καμία ατέλεια) και εξαντλημένη.

وَلَقَدْ زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِمَصَـٰبِيحَ وَجَعَلْنَـٰهَا رُجُومًۭا لِّلشَّيَـٰطِينِ ۖ وَأَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ ٱلسَّعِيرِ ﴿٥﴾

Και πράγματι, έχουμε στολίσει τον κοντινότερο ουρανό με λαμπτήρες (αστέρια), και τους κάναμε (τους λαμπτήρες πυρακτωμένους μετεωρίτες) για λιθοβολισμό των δαιμόνων (ώστε να τους εμποδίζουν από το να κρυφακούν), και γι’ αυτούς έχουμε προετοιμάσει το μαρτύριο του φλογερού Πυρός.

وَلِلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ ۖ وَبِئْسَ ٱلْمَصِيرُ ﴿٦﴾

Και γι’ αυτούς που αρνήθηκαν την πίστη στον Κύριό τους, υπάρχει το μαρτύριο της Κολάσεως, και άθλιος, πράγματι, είναι αυτός ο προορισμός.

إِذَآ أُلْقُوا۟ فِيهَا سَمِعُوا۟ لَهَا شَهِيقًۭا وَهِىَ تَفُورُ ﴿٧﴾

Όταν θα ρίχνονται εκεί μέσα (στην Κόλαση), θα ακούν απ' αυτήν ένα τρομερό δυνατό ήχο εισπνοής, ενώ βράζει (μαίνεται).

تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ ٱلْغَيْظِ ۖ كُلَّمَآ أُلْقِىَ فِيهَا فَوْجٌۭ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَآ أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌۭ ﴿٨﴾

Παρ’ ολίγο (η Φωτιά) να σχιστεί από την οργή (της για τους άπιστους). Κάθε φορά που μια ομάδα ρίχνεται μέσα της, οι φύλακές της τους ρωτούν: «Δεν ήλθε σ' εσάς κανένας προειδοποιητής (για να σας προειδοποιήσει γι' αυτήν την τιμωρία);»

قَالُوا۟ بَلَىٰ قَدْ جَآءَنَا نَذِيرٌۭ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ ٱللَّهُ مِن شَىْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِى ضَلَـٰلٍۢ كَبِيرٍۢ ﴿٩﴾

Είπαν: «Μάλιστα, πράγματι ήλθε σ' εμάς ένας προειδοποιητής, μα (τον) διαψεύσαμε και είπαμε: «Ο Αλλάχ δεν έστειλε (κάτω στη γη) τίποτα (καμία αποκάλυψη)· στ’ αλήθεια, βρίσκεστε (ω, Αγγελιαφόροι) σε μεγάλη πλάνη (δηλ. διέψευδαν όλους τους Αγγελιαφόρους).».»

وَقَالُوا۟ لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِىٓ أَصْحَـٰبِ ٱلسَّعِيرِ ﴿١٠﴾

Και είπαν: «Αν ακούγαμε ή αντιλαμβανόμασταν (αυτά που μας είπε ο Αγγελιαφόρος), δε θα ήμασταν ανάμεσα στους κατοίκους του φλογερού Πυρός.»

فَٱعْتَرَفُوا۟ بِذَنۢبِهِمْ فَسُحْقًۭا لِّأَصْحَـٰبِ ٱلسَّعِيرِ ﴿١١﴾

Έτσι, ομολόγησαν την αμαρτία τους. Ας απομακρυνθούν, λοιπόν, οι κάτοικοι του φλογερού Πυρός (από τη συγχώρεση του Αλλάχ).

إِنَّ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِٱلْغَيْبِ لَهُم مَّغْفِرَةٌۭ وَأَجْرٌۭ كَبِيرٌۭ ﴿١٢﴾

Στ’ αλήθεια, αυτοί που φοβούνται αόρατα τον Κύριό τους (χωρίς να Τον έχουν δει, και όταν είναι μόνοι τους και δεν τους βλέπουν οι άλλοι άνθρωποι, δεν διαπράττουν αμαρτίες φοβούμενοι τον Αλλάχ), θα λάβουν συγχώρεση (από τον Αλλάχ) και μία μεγάλη αμοιβή (τον Παράδεισο).

وَأَسِرُّوا۟ قَوْلَكُمْ أَوِ ٱجْهَرُوا۟ بِهِۦٓ ۖ إِنَّهُۥ عَلِيمٌۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ ﴿١٣﴾

Είτε κρατάτε τα λόγια σας μυστικά, είτε τα φανερώνετε, στ’ αλήθεια, Αυτός είναι ο Παντογνώστης όσων υπάρχουν στα στήθη (των ανθρώπων).

أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ ٱللَّطِيفُ ٱلْخَبِيرُ ﴿١٤﴾

Μα είναι δυνατόν να μη γνωρίζει (τις υποθέσεις των πλασμάτων) Αυτός που (τα) έπλασε; Κι Αυτός είναι ο Αλ-Λατείφ (ο Ευγενής προς τους δούλους Του), ο Αλ-Χαμπείρ (έχει απεριόριστη γνώση).

هُوَ ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ ذَلُولًۭا فَٱمْشُوا۟ فِى مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا۟ مِن رِّزْقِهِۦ ۖ وَإِلَيْهِ ٱلنُّشُورُ ﴿١٥﴾

Αυτός είναι που έκανε τη Γη υποταγμένη (στρωμένη) για σας (για να περπατάτε εύκολα, να ζείτε σ’ αυτήν και να την καλλιεργείτε κτλ.)· έτσι, περπατήστε στα μονοπάτια (τις περιοχές) της και φάτε από τα αγαθά Του, και σ’ Αυτόν θα είναι η Ανάσταση (σας από τους τάφους σας).

ءَأَمِنتُم مَّن فِى ٱلسَّمَآءِ أَن يَخْسِفَ بِكُمُ ٱلْأَرْضَ فَإِذَا هِىَ تَمُورُ ﴿١٦﴾

Μα αισθάνεστε ασφαλείς (ω, άπιστοι της Μάκκας) ότι Αυτός που βρίσκεται πάνω από τον ουρανό, δε θα κάνει τη Γη να σας καταπιεί (όπως κατάπιε πριν τον Καρούν και τα πλούτη του), και έτσι αυτή θα σειστεί (αφού ήταν σταθερή για σας);

أَمْ أَمِنتُم مَّن فِى ٱلسَّمَآءِ أَن يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًۭا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ ﴿١٧﴾

Ή αισθάνεστε ασφαλείς ότι Αυτός που βρίσκεται πάνω από τον ουρανό δε θα στείλει πάνω σας μια καταιγίδα με μικρές πέτρες (όπως έστειλε στον λαό του Λωτ); Τότε θα ξέρετε πώς είναι η προειδοποίησή Μου (και το αποτέλεσμά της).

وَلَقَدْ كَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ ﴿١٨﴾

Και πράγματι εκείνοι πριν απ' αυτούς διέψευσαν (την προειδοποίησή Μου), και έπειτα πώς ήταν (τρομερή) η άρνησή (τιμωρία) Μου!

أَوَلَمْ يَرَوْا۟ إِلَى ٱلطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صَـٰٓفَّـٰتٍۢ وَيَقْبِضْنَ ۚ مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا ٱلرَّحْمَـٰنُ ۚ إِنَّهُۥ بِكُلِّ شَىْءٍۭ بَصِيرٌ ﴿١٩﴾

Μα δε βλέπουν από πάνω τους τα πουλιά που ανοίγουν τα φτερά τους και μετά τα μαζεύουν; Κανείς δεν τα κρατά (ψηλά από το να πέσουν στη γη) παρά ο Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονας). Στ’ αλήθεια Αυτός είναι που βλέπει τα πάντα.

أَمَّنْ هَـٰذَا ٱلَّذِى هُوَ جُندٌۭ لَّكُمْ يَنصُرُكُم مِّن دُونِ ٱلرَّحْمَـٰنِ ۚ إِنِ ٱلْكَـٰفِرُونَ إِلَّا فِى غُرُورٍ ﴿٢٠﴾

Ποιος είναι αυτός, που μπορεί να είναι στρατός (υποστηρικτές και προστάτες) για σας, που θα σας υποστηρίξει (όπως ισχυρίζεστε) εκτός από τον Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονα) (αν θέλει ο Αλλάχ να σας τιμωρήσει); Στ’ αλήθεια, οι άπιστοι δε βρίσκονται παρά σε πλάνη.

أَمَّنْ هَـٰذَا ٱلَّذِى يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُۥ ۚ بَل لَّجُّوا۟ فِى عُتُوٍّۢ وَنُفُورٍ ﴿٢١﴾

Ή ποιος είναι αυτός που μπορεί να παρέχει σ' εσάς (τα προς το ζην), αν Αυτός κρατήσει (εμποδίζοντας) την παροχή Του; Κι όμως, επιμένουν (οι άπιστοι) στο πείσμα και την αλαζονεία, και στην αποχή (από την αλήθεια).

أَفَمَن يَمْشِى مُكِبًّا عَلَىٰ وَجْهِهِۦٓ أَهْدَىٰٓ أَمَّن يَمْشِى سَوِيًّا عَلَىٰ صِرَٰطٍۢ مُّسْتَقِيمٍۢ ﴿٢٢﴾

Είναι αυτός που περπατά με το πρόσωπό του στραμμένο προς τα κάτω (και χωρίς να βλέπει πού πάει), πιο ορθά καθοδηγημένος, ή εκείνος που περπατά όρθιος ευθεία στον ίσιο δρόμο;

قُلْ هُوَ ٱلَّذِىٓ أَنشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ ٱلسَّمْعَ وَٱلْأَبْصَـٰرَ وَٱلْأَفْـِٔدَةَ ۖ قَلِيلًۭا مَّا تَشْكُرُونَ ﴿٢٣﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Είναι Αυτός που σας έπλασε (από την ανυπαρξία) και σας έδωσε ακοή, όραση και καρδιές. Λίγο όμως (ω, άπιστοι) (Τον) ευχαριστείτε (για τις χάρες Του που σας έδωσε).

قُلْ هُوَ ٱلَّذِى ذَرَأَكُمْ فِى ٱلْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ﴿٢٤﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Αυτός είναι που (σας έπλασε και) σας σκόρπισε στη Γη, και σ’ Αυτόν θα συγκεντρωθείτε (στη Μέλλουσα Ζωή).»

وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا ٱلْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ ﴿٢٥﴾

Και λένε (οι άπιστοι): «Πότε (θα υλοποιηθεί) αυτή η υπόσχεση (για την Ημέρα της Ανάστασης), αν είστε (ω, Μουσουλμάνοι) ειλικρινείς;»

قُلْ إِنَّمَا ٱلْعِلْمُ عِندَ ٱللَّهِ وَإِنَّمَآ أَنَا۠ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ ﴿٢٦﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Στ’ αλήθεια η γνώση (για την ακριβή στιγμή) βρίσκεται μόνο με τον Αλλάχ, εγώ όμως είμαι μόνο ένας προειδοποιητής που προειδοποιώ με σαφήνεια.»

فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةًۭ سِيٓـَٔتْ وُجُوهُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ وَقِيلَ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَدَّعُونَ ﴿٢٧﴾

Μα όταν (οι άπιστοι) την είδαν (την τιμωρία από τον Αλλάχ κατά την Ημέρα της Κρίσεως) να πλησιάζει, τότε σκοτείνιασαν (από λύπη και θλίψη) τα πρόσωπα εκείνων που αρνήθηκαν την πίστη. Και ειπώθηκε (σ' αυτούς): «Αυτή είναι (η εκπλήρωση της υπόσχεσης) που ζητούσατε (όταν προκαλούσατε τους προφήτες σας, λέγοντας: «Ας δούμε την τιμωρία σας, αν είστε ειλικρινείς.»)!»

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِىَ ٱللَّهُ وَمَن مَّعِىَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَن يُجِيرُ ٱلْكَـٰفِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍۢ ﴿٢٨﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ στους άπιστους): «Πείτε μου, αν ο Αλλάχ αφαίρεσε τη ζωή μου και εκείνων που βρίσκονται μαζί μου (όπως ελπίζετε) ή αν μας ελέησε (παρατείνοντας τη ζωή μας) – τότε ποιος μπορεί να σώσει τους άπιστους από επώδυνο μαρτύριο;»

قُلْ هُوَ ٱلرَّحْمَـٰنُ ءَامَنَّا بِهِۦ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِى ضَلَـٰلٍۢ مُّبِينٍۢ ﴿٢٩﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ στους άπιστους): «Αυτός είναι ο Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονας), σ' Αυτόν πιστεύουμε και σ’ Αυτόν βασιζόμαστε (για όλες τις υποθέσεις μας). Και θα μάθετε (όταν θα δείτε την τιμωρία από τον Αλλάχ) ποιος είναι αυτός που βρίσκεται σε φανερή πλάνη.»

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَآؤُكُمْ غَوْرًۭا فَمَن يَأْتِيكُم بِمَآءٍۢ مَّعِينٍۭ ﴿٣٠﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ στους άπιστους): «Πείτε μου αν (όλο) το νερό σας έμπαινε βαθιά (στη γη και δεν μπορούσατε να το φτάσατε), ποιος τότε θα σας εφοδίαζε με τρεχούμενο νερό (φανερό στα μάτια σας);»

نٓ ۚ وَٱلْقَلَمِ وَمَا يَسْطُرُونَ ﴿١﴾

Ν (ένα Αραβικό γράμμα και προφέρεται Νουν). Μα την πένα και αυτά που γράφουν!

مَآ أَنتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍۢ ﴿٢﴾

Δεν είσαι (ω, Μωχάμμαντ), με τη χάρη (Μήνυμα) του Κυρίου σου, παράφρων (όπως ισχυρίστηκαν οι άπιστοι).

وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍۢ ﴿٣﴾

Και στ’ αλήθεια, για σένα (ω, Μωχάμμαντ) θα υπάρχει μια αδιάκοπη αμοιβή.

وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍۢ ﴿٤﴾

Και στ' αλήθεια, είσαι (ω, Μωχάμμαντ) σπουδαίου ηθικού χαρακτήρα.

فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُونَ ﴿٥﴾

Και θα δεις, και θα δουν.

بِأَييِّكُمُ ٱلْمَفْتُونُ ﴿٦﴾

Ποιος απ' εσάς είναι ο παράφρων!

إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِٱلْمُهْتَدِينَ ﴿٧﴾

Πράγματι, ο Κύριός σου ξέρει καλύτερα ποιος έχει παραστρατηθεί από το Δρόμο Του. Και ξέρει καλύτερα τους ορθά καθοδηγημένους.

فَلَا تُطِعِ ٱلْمُكَذِّبِينَ ﴿٨﴾

Έτσι, (ω, Μωχάμμαντ), μην υπακούσεις αυτούς που διαψεύδουν (το Μήνυμά σου).

وَدُّوا۟ لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ ﴿٩﴾

Επιθυμούν να είσαι πιο μαλακός μαζί τους (εγκρίνοντας κάποια απ' αυτά που κάνουν στη θρησκεία τους): και έτσι να είναι και αυτοί μαλακοί μαζί σου.

وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍۢ مَّهِينٍ ﴿١٠﴾

Και μην υπακούς (ω, Μωχάμμαντ) κάθε άνθρωπο που ορκίζεται πολύ και είναι ποταπός (και ψεύτης).

هَمَّازٍۢ مَّشَّآءٍۭ بِنَمِيمٍۢ ﴿١١﴾

Που κακολογεί τους ανθρώπους πίσω από την πλάτη τους, και συνέχεια μεταδίδει κουτσομπολιά (κάποιων ανθρώπων σ' άλλους επιδιώκοντας να χαλάσει τη σχέση τους).

مَّنَّاعٍۢ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾

Που εμποδίζει κάθε καλό, και είναι παραβάτης και αμαρτωλός.

عُتُلٍّۭ بَعْدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ ﴿١٣﴾

Και είναι ανήθικος (και σκληρός στην απιστία του), και ισχυρίζεται ότι είναι από έναν λαό (τους Κοράις) παρόλο που δεν είναι απ' αυτούς.

أَن كَانَ ذَا مَالٍۢ وَبَنِينَ ﴿١٤﴾

Επειδή έχει πλούτο και παιδιά (αρνήθηκε την πίστη αλαζονικά).

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَـٰتُنَا قَالَ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٥﴾

Όταν τα Εδάφιά Μας (του Κορ'αν) απαγγέλλονται σ’ αυτόν, λέει (διαψεύδοντάς τα): «Θρύλοι των αρχαίων!»

سَنَسِمُهُۥ عَلَى ٱلْخُرْطُومِ ﴿١٦﴾

Θα τον σημαδέψουμε στη μύτη. [Κάτι που έγινε αργότερα, όταν κόπηκε η μύτη του με σπαθί την ημέρα του Μπαντρ], [τα παραπάνω εδάφια αναφέρονται στον Αλ-Ουαλείντ μπιν Αλ-Μουγείρα, ο οποίος ήταν πολύ σκληρός εχθρός του Προφήτη].

إِنَّا بَلَوْنَـٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ أَصْحَـٰبَ ٱلْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا۟ لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ ﴿١٧﴾

Στ’ αλήθεια, τους έχουμε δοκιμάσει (τους πολυθεϊστές της Μάκκας), όπως δοκιμάσαμε τους ανθρώπους του κήπου, όταν ορκίστηκαν να μαζέψουν τους καρπούς του (κήπου) το πρωί, (για να μην φάει κανένας φτωχός από τους καρπούς, ενώ ο πατέρας τους πριν πεθάνει, είχε ορίσει ένα μέρος από τους καρπούς για τους φτωχούς).

وَلَا يَسْتَثْنُونَ ﴿١٨﴾

Χωρίς να κάνουν καμία εξαίρεση (στο μερίδιο των φτωχών που όρισε ο πατέρας τους, και χωρίς να πουν: «ιν σαα’ Αλλάχ (Αν το θέλει ο Αλλάχ)»).

فَطَافَ عَلَيْهَا طَآئِفٌۭ مِّن رَّبِّكَ وَهُمْ نَآئِمُونَ ﴿١٩﴾

Τότε ήλθε πάνω του (στον κήπο), πυρ από τον Κύριό σου, (τη νύχτα και τον έκαψε), ενώ κοιμόντουσαν.

فَأَصْبَحَتْ كَٱلصَّرِيمِ ﴿٢٠﴾

Έτσι, (ο κήπος) έγινε το πρωί (καμένος και) μαύρος σαν τη σκοτεινή νύχτα.

فَتَنَادَوْا۟ مُصْبِحِينَ ﴿٢١﴾

Έπειτα το πρωί φώναξαν ο ένας τον άλλο.

أَنِ ٱغْدُوا۟ عَلَىٰ حَرْثِكُمْ إِن كُنتُمْ صَـٰرِمِينَ ﴿٢٢﴾

(Λέγοντας): «Πηγαίνετε στις καλλιέργειές σας όσο είναι ακόμα πρωί, αν επιμένετε να κόψετε (τους καρπούς).»

فَٱنطَلَقُوا۟ وَهُمْ يَتَخَـٰفَتُونَ ﴿٢٣﴾

Έτσι, αναχώρησαν γρήγορα, συζητώντας ψιθυριστά:

أَن لَّا يَدْخُلَنَّهَا ٱلْيَوْمَ عَلَيْكُم مِّسْكِينٌۭ ﴿٢٤﴾

«Να μην αφήσετε κανέναν ενδεή να μπει σήμερα μέσα (στον κήπο) όσο είστε μέσα.»

وَغَدَوْا۟ عَلَىٰ حَرْدٍۢ قَـٰدِرِينَ ﴿٢٥﴾

Και έτσι, πήγαν το πρωί για τον (κακό) σκοπό (αποφασισμένοι να αποτρέψουν τους φτωχούς από το να πάρουν καρπούς) νομίζοντας μέσα τους ότι έχουν τη δύναμη (να το κάνουν).

فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوٓا۟ إِنَّا لَضَآلُّونَ ﴿٢٦﴾

Μα, όταν τον είδαν (τον κήπο), είπαν: «Στ’ αλήθεια, χαθήκαμε (και ήρθαμε σ' άλλον κήπο, όχι το δικό μας).»

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿٢٧﴾

(Έπειτα, αφού βεβαιώθηκαν ότι είναι ο κήπος τους, είπαν:) «(Δεν είναι άλλος κήπος) αλλά πράγματι, εμείς είμαστε στερημένοι (από τους καρπούς του λόγω της κακής μας πρόθεσης)!»

قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ ﴿٢٨﴾

(Τότε) ο πιο δίκαιος ανάμεσά τους είπε: «Μα δεν σας είπα: «Να δοξάζετε (τον Αλλάχ και να στραφείτε με μεταμέλεια προς Αυτόν για την άδικη πρόθεσή σας, και να Τον ευχαριστείτε για όσα σας έδωσε);»

قَالُوا۟ سُبْحَـٰنَ رَبِّنَآ إِنَّا كُنَّا ظَـٰلِمِينَ ﴿٢٩﴾

Είπαν (μετανιωμένοι): «Δόξα στον Κύριό μας! Στ’ αλήθεια, ήμασταν άδικοι.»

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍۢ يَتَلَـٰوَمُونَ ﴿٣٠﴾

Έπειτα στράφηκαν αλληλοκατηγορώντας ο ένας τον άλλον.

قَالُوا۟ يَـٰوَيْلَنَآ إِنَّا كُنَّا طَـٰغِينَ ﴿٣١﴾

Είπαν: «Αλίμονό μας: Στ’ αλήθεια, ήμασταν παραβάτες (που εμποδίζαμε τους φτωχούς και παρακούσαμε τον Αλλάχ).

عَسَىٰ رَبُّنَآ أَن يُبْدِلَنَا خَيْرًۭا مِّنْهَآ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا رَٰغِبُونَ ﴿٣٢﴾

Ελπίζουμε ο Κύριός μας να μας τον αντικαταστήσει μ' έναν (άλλον κήπο) καλύτερο απ' αυτόν. Στ’ αλήθεια, στον Κύριό μας στρεφόμαστε ζητώντας (το καλό, και τη συγχώρεσή Του).

كَذَٰلِكَ ٱلْعَذَابُ ۖ وَلَعَذَابُ ٱلْـَٔاخِرَةِ أَكْبَرُ ۚ لَوْ كَانُوا۟ يَعْلَمُونَ ﴿٣٣﴾

Τέτοια είναι η τιμωρία (σ’ αυτήν τη ζωή γι' όποιον παρακούει τον Αλλάχ), μα, πράγματι η τιμωρία της Μέλλουσας Ζωής είναι μεγαλύτερη (και πιο τρομακτική), αν το γνώριζαν!

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿٣٤﴾

Στ’ αλήθεια, γι' αυτούς που φυλάσσονται από την τιμωρία του Αλλάχ (εκτελώντας τις εντολές Του) υπάρχουν οι κήποι της ευδαιμονίας (ο Παράδεισος) με τον Κύριό τους.

أَفَنَجْعَلُ ٱلْمُسْلِمِينَ كَٱلْمُجْرِمِينَ ﴿٣٥﴾

(Μα είναι δυνατόν ότι) θα κάναμε τους Μουσουλμάνους (που υποτάσσονται με υπακοή στον Αλλάχ) ισάξιους (στην αμοιβή που θα λάβουν), με τους εγκληματίες (δηλ. τους άπιστους, όπως ισχυρίζεστε, ω, ειδωλολάτρες της Μάκκας);

مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ﴿٣٦﴾

Τι συμβαίνει με σας; Πώς κρίνετε (τέτοια άδικη κρίση, εξισώνοντας τον ενάρετο με τον ανυπάκουο);

أَمْ لَكُمْ كِتَـٰبٌۭ فِيهِ تَدْرُسُونَ ﴿٣٧﴾

Ή μήπως έχετε ένα (ουράνιο) βιβλίο από το οποίο μαθαίνετε (αυτά που λέτε, ότι ο ευσεβής είναι ισάξιος με τον ασεβή);

إِنَّ لَكُمْ فِيهِ لَمَا تَخَيَّرُونَ ﴿٣٨﴾

Στο οποίο (βιβλίο) έχετε όλα όσα επιλέγετε (και επιθυμείτε);

أَمْ لَكُمْ أَيْمَـٰنٌ عَلَيْنَا بَـٰلِغَةٌ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۙ إِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُونَ ﴿٣٩﴾

Ή μήπως έχετε όρκους (υποσχέσεις) από Μας, που φτάνουν μέχρι την Ημέρα της Ανάστασης, ότι θα συμβεί για σας ό,τι αποφασίσετε;

سَلْهُمْ أَيُّهُم بِذَٰلِكَ زَعِيمٌ ﴿٤٠﴾

(Ω, Προφήτη) ρώτησέ τους (ειδωλολάτρες, που ισχυρίστηκαν ότι θα είναι ισάξιοι στην αμοιβή με τους Μουσουλμάνους την Ημέρα της Κρίσεως), ποιος απ' αυτούς θα σταθεί εγγυητής γι’ αυτό!

أَمْ لَهُمْ شُرَكَآءُ فَلْيَأْتُوا۟ بِشُرَكَآئِهِمْ إِن كَانُوا۟ صَـٰدِقِينَ ﴿٤١﴾

Ή μήπως έχουν «εταίρους» (ψεύτικους θεούς, που θα σταθούν εγγυητές γι’ αυτό); Τότε ας φέρουν τους «εταίρους» τους, αν είναι ειλικρινείς!

يَوْمَ يُكْشَفُ عَن سَاقٍۢ وَيُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ ﴿٤٢﴾

(Θυμηθείτε) την Ημέρα (της Ανάστασης) που (ο Αλλάχ) θα αποκαλύψει την Κνήμη (Του) (με την Οποία δεν υπάρχει κάτι παρόμοιο) και θα κληθούν να πέσουν σε Σιτζούντ στάση (με το μέτωπο και τις παλάμες στο έδαφος, προσευχόμενοι), μα (οι υποκριτές, και όσοι τελούσαν τις προσευχές τους κατά την εγκόσμια ζωή για επίδειξη και φήμη) δε θα μπορέσουν (επειδή η πλάτη τους θα γίνει ενιαία και αλύγιστη).

خَـٰشِعَةً أَبْصَـٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۖ وَقَدْ كَانُوا۟ يُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ وَهُمْ سَـٰلِمُونَ ﴿٤٣﴾

Τα μάτια τους θα είναι χαμηλωμένα, και θα τους καλύψει η ταπείνωση· άλλοτε καλούνταν (στην εγκόσμια ζωή) να πέσουν σε Σιτζούντ στάση (με το μέτωπο και τις παλάμες στο έδαφος, προσευχόμενοι), ενώ ήταν υγιείς (και γεροί, μα δεν το έκαναν).

فَذَرْنِى وَمَن يُكَذِّبُ بِهَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ ۖ سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ ﴿٤٤﴾

Γι’ αυτό (ω, Μωχάμμαντ) άφησέ Με μ' όποιον διαψεύσει αυτό τον λόγο (το Κορ’άν) (δηλ. άφησέ τον και το θέμα του, για Μένα). Θα τους φέρουμε σταδιακά προς την τιμωρία από κει όπου δεν γνωρίζουν.

وَأُمْلِى لَهُمْ ۚ إِنَّ كَيْدِى مَتِينٌ ﴿٤٥﴾

Και θα τους παραχωρήσω χρόνο (ζωής, για να αυξήσουν τις αμαρτίες τους και έπειτα θα τους αρπάξω με αυστηρή τιμωρία). Στ’ αλήθεια, το Σχέδιό Μου είναι ισχυρό.

أَمْ تَسْـَٔلُهُمْ أَجْرًۭا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍۢ مُّثْقَلُونَ ﴿٤٦﴾

Ή μήπως (ω, Μωχάμμαντ) τους ζητάς καμία (εγκόσμια) αμοιβή (επειδή τους μεταδίδεις το Μήνυμα του Αλλάχ), και γι' αυτό είναι υπερφορτωμένοι με χρέος (και γι' αυτό αρνούνται την αλήθεια);

أَمْ عِندَهُمُ ٱلْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ ﴿٤٧﴾

Ή μήπως κατέχουν (τη γνώση για) τα αόρατα (το Αλ-Λάουχ Αλ-Μαχφούδ που περιέχει τα αόρατα), και έτσι γράφουν (απ' αυτό τα επιχειρήματά τους εναντίον σου, ότι είναι καλύτεροι ενώπιον του Αλλάχ από τους ευσεβείς);

فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلْحُوتِ إِذْ نَادَىٰ وَهُوَ مَكْظُومٌۭ ﴿٤٨﴾

Έτσι, περίμενε υπομονετικά την απόφαση του Κυρίου σου (ότι τους έδωσε περισσότερο χρόνο ζωής, αναβάλλοντας για λίγο τη νίκη σου), και μην είσαι σαν τον άνθρωπο του μεγάλου ψαριού (τον Ιωνά, που ήταν απογοητευμένος και θυμωμένος από τον λαό του επειδή δεν δέχτηκε το Μήνυμά του, και έτσι έφυγε με πλοίο από την πόλη του χωρίς την άδεια του Αλλάχ, και έτσι, τον κατάπιε ένα μεγάλο ψάρι) – όταν φώναξε (επικαλώντας Μας από την κοιλία του ψαριού) και ενώ βρισκόταν σε μεγάλη θλίψη.

لَّوْلَآ أَن تَدَٰرَكَهُۥ نِعْمَةٌۭ مِّن رَّبِّهِۦ لَنُبِذَ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ مَذْمُومٌۭ ﴿٤٩﴾

Αν δεν του είχε φτάσει η Εύνοια από τον Κύριό του, θα πεταγόταν (από το στομάχι του μεγάλου ψαριού) στη γυμνή γη ως κατηγορούμενος (για το ότι έφυγε χωρίς την άδεια του Αλλάχ, αλλά ο Αλλάχ δέχτηκε τη μεταμέλειά του και έκανε το ψάρι να τον πετάξει στη γη χωρίς να είναι κατηγορούμενος, και του παρείχε μέσα για την ανάρρωσή του).

فَٱجْتَبَـٰهُ رَبُّهُۥ فَجَعَلَهُۥ مِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ ﴿٥٠﴾

Έτσι ο Κύριός του τον επέλεξε (σε υψηλή θέση, επιστρέφοντάς του την αποστολή του) και τον έκανε ανάμεσα στους ενάρετους.

وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَـٰرِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا۟ ٱلذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجْنُونٌۭ ﴿٥١﴾

Και στ’ αλήθεια, εκείνοι που αρνήθηκαν την πίστη παραλίγο να σε κάνουν να γλιστρήσεις με τα μάτια τους (από το μίσος και τη ζήλια) όταν ακούν την Υπενθύμιση (το Κορ’άν), και λένε: «Στ’ αλήθεια, αυτός (ο Μωχάμμαντ) είναι παράφρων.»

وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَـٰلَمِينَ ﴿٥٢﴾

Και δεν είναι, παρά μόνο μια Υπενθύμιση γι' όλο τον κόσμο.

ٱلْحَآقَّةُ ﴿١﴾

Το Αναπόφευκτο (δηλ. η Ημέρα της Ανάστασης).

مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿٢﴾

Ποιο είναι το Αναπόφευκτο;

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ ﴿٣﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Προφήτη) ποιο είναι το αναπόφευκτο (και πόσο μεγαλειώδες είναι);

كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ ﴿٤﴾

Οι Θαμούντ (ο λαός του Προφήτη Σάλιχ) και οι ‘Αντ (ο λαός του Προφήτη Χουντ) διέψευσαν την Αλ-Κάρι‘α (την Ημέρα της Κρίσεως που θα χτυπήσει τις καρδιές με τη φρίκη της).

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ ﴿٥﴾

Όσο για τους Θαμούντ, εξολοθρεύτηκαν από την τρομερή κραυγή (που ξεπέρασε κάθε όριο σε ένταση)!

وَأَمَّا عَادٌۭ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍۢ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍۢ ﴿٦﴾

Και όσο για τους ‘Αντ, εξολοθρεύτηκαν από έναν κρύο, άγριο άνεμο!

سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍۢ وَثَمَـٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًۭا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍۢ ﴿٧﴾

Τον οποίο (ο Αλλάχ) επέβαλλε σ’ αυτούς για επτά διαδοχικές νύχτες και οχτώ διαδοχικές μέρες, και έτσι θα έβλεπες (αν ήσουν εκεί) τον λαό νεκρό, σαν να ήταν κούφιοι κορμοί χουρμαδιών!

فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍۢ ﴿٨﴾

Βλέπεις να έχει μείνει καμία ψυχή απ' αυτούς (χωρίς να εξολοθρευθεί);

وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَـٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ ﴿٩﴾

Κι ο Φαραώ, κι αυτοί που προηγούνταν αυτού, κι οι ανεστραμμένες κωμοπόλεις (του λαού του Προφήτη Λωτ) διέπρατταν αισχρές αμαρτίες.

فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةًۭ رَّابِيَةً ﴿١٠﴾

Παράκουσαν τον Αγγελιαφόρο του Κυρίου τους, κι έτσι Εκείνος τους άρπαξε δυνατά με μία σκληρή τιμωρία.

إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَـٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ ﴿١١﴾

Πράγματι, όταν το νερό σηκώθηκε πάνω από όλα (ο Κατακλυσμός του Νώε), Εμείς μεταφέραμε εσάς (δηλ. τους πιστούς προγόνους σας) στην πλεούμενη (Κιβωτό του Νώε).

لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةًۭ وَتَعِيَهَآ أُذُنٌۭ وَٰعِيَةٌۭ ﴿١٢﴾

Ώστε να την κάνουμε (την κιβωτό του Νώε) μια νουθεσία (και υπενθύμιση) για σας, και να τη διατηρήσουν εκείνα τα αυτιά που μπορούν να διατηρήσουν ό,τι ακούν (για τις επόμενες γενιές).

فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿١٣﴾

Κι όταν (ο Άγγελος Ισραφήλ) θα φυσήξει το Κέρας (Σάλπιγγα) ένα φύσημα (το πρώτο φύσημα, που ανακοινώνει την καταστροφή του κόσμου).

وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةًۭ وَٰحِدَةًۭ ﴿١٤﴾

Κι η Γη και τα βουνά θα αφαιρεθούν από τα μέρη τους και θα συνθλιφθούν με ένα μόνο χτύπημα.

فَيَوْمَئِذٍۢ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ ﴿١٥﴾

Τότε, εκείνη την Ημέρα θα γίνει το (Μεγάλο) Αναπόφευκτο Γεγονός.

وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍۢ وَاهِيَةٌۭ ﴿١٦﴾

Κι ο ουρανός θα σχιστεί, και εκείνη την Ημέρα (ο ουρανός) θα είναι εξασθενημένος.

وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍۢ ثَمَـٰنِيَةٌۭ ﴿١٧﴾

Κι οι άγγελοι θα βρίσκονται στις πλευρές του (ουρανού), και εκείνη την Ημέρα, θα κουβαλήσουν το Θρόνο του Κυρίου σου από πάνω τους, οχτώ (άγγελοι).

يَوْمَئِذٍۢ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌۭ ﴿١٨﴾

Εκείνη την Ημέρα θα παρουσιαστείτε (ω, άνθρωποι, ενώπιον του Κυρίου σας, για απολογισμό). Δε θα αποκρυφτεί κανένα μυστικό σας.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَـٰبِيَهْ ﴿١٩﴾

Έπειτα, όσο γι’ αυτόν που θα του δοθεί το βιβλίο (των καταγραφών των πράξεών) του στο δεξί του χέρι, θα πει (ευτυχισμένος): «Ορίστε! Διαβάστε το βιβλίο μου!

إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَـٰقٍ حِسَابِيَهْ ﴿٢٠﴾

Στ’ αλήθεια, πίστευα (στην εγκόσμια ζωή) ότι θα συναντήσω τον απολογισμό μου (την Ημέρα της Κρίσεως και ότι θα λάβω την αμοιβή μου).»

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ﴿٢١﴾

Έτσι, αυτός θα βρεθεί σε μια ευχάριστη ζωή.

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ﴿٢٢﴾

Σ’ έναν υψηλό Παράδεισο.

قُطُوفُهَا دَانِيَةٌۭ ﴿٢٣﴾

Του οποίου (Παραδείσου) οι καρποί θα βρίσκονται χαμηλά και κοντά (εύκολα να τους φτάσει).

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ ﴿٢٤﴾

Φάτε και πιείτε με άνεση, γι’ ό,τι κάνατε (από καλές πράξεις) τις προηγούμενες μέρες (στην εγκόσμια ζωή)!

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَـٰبِيَهْ ﴿٢٥﴾

Μα όσο γι’ αυτόν που θα του δοθεί το βιβλίο (των καταγραφών των πράξεών) του στο αριστερό του χέρι, θα πει (μετανιωμένος): «Μακάρι να μη μου είχε δοθεί το βιβλίο μου!

وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ ﴿٢٦﴾

Ούτε να μάθαινα ποτέ πώς είναι ο απολογισμός μου.

يَـٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ ﴿٢٧﴾

Μακάρι (ο θάνατός μου κατά την εγκόσμια ζωή) να ήταν το τέλος μου (και να μην ανασταινόμουν από το θάνατό μου ποτέ).

مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ ﴿٢٨﴾

Δεν με ωφέλησε ο πλούτος μου (ούτε με προστάτεψε σε τίποτε από την τιμωρία του Αλλάχ).

هَلَكَ عَنِّى سُلْطَـٰنِيَهْ ﴿٢٩﴾

Με εγκατέλειψε (η εξουσία μου και) το επιχείρημά μου (που θα μπορούσα να πω για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου)!»

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿٣٠﴾

(Θα ειπωθεί στους αγγέλους - φύλακες της φωτιάς:) «Πάρτε τον και αλυσοδέστε τον (με τα χέρια του στο λαιμό)·

ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ ﴿٣١﴾

Έπειτα, πετάξτε τον στο Πυρ για να καεί μέσα του.

ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍۢ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًۭا فَٱسْلُكُوهُ ﴿٣٢﴾

Έπειτα, αλυσοδέστε τον (ολόκληρο) με μια αλυσίδα, το μήκος της οποίας είναι εβδομήντα πήχεις!»

إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٣٣﴾

Στ’ αλήθεια, δεν πίστευε στον Αλλάχ, τον Μέγα.

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿٣٤﴾

Ούτε προέτρεπε στο τάισμα του ενδεή (δηλ. ούτε αυτός τάιζε τους φτωχούς, ούτε προέτρεπε τους άλλους να το κάνουν).

فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَـٰهُنَا حَمِيمٌۭ ﴿٣٥﴾

Έτσι, Σήμερα δεν θα έχει εδώ κανέναν φίλο (για να τον προστατέψει από την τιμωρία).

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍۢ ﴿٣٦﴾

Ούτε καμία τροφή, εκτός από το πύον (από τις πληγές του δέρματος των κατοίκων του Πυρός)·

لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَـٰطِـُٔونَ ﴿٣٧﴾

Το οποίο δεν θα το τρώνε παρά μόνο οι αμαρτωλοί (που επιμένουν στην απιστία τους).

فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ﴿٣٨﴾

Ορκίζομαι σε ό,τι βλέπετε!

وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ﴿٣٩﴾

Και (ορκίζομαι) σε ό,τι δεν βλέπετε (από τα αόρατα)!

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿٤٠﴾

Ότι αυτό (το Κορ'άν) είναι ο λόγος ενός έντιμου Αγγελιαφόρου (δηλ. το ακούτε από έναν έντιμο Αγγελιαφόρο, τον Μωχάμμαντ).

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تُؤْمِنُونَ ﴿٤١﴾

Και δεν είναι λόγος ενός ποιητή: λίγα είναι αυτά που πιστεύετε!

وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍۢ ۚ قَلِيلًۭا مَّا تَذَكَّرُونَ ﴿٤٢﴾

Ούτε είναι λόγος ενός μάντη: λίγα είναι αυτά που θυμάστε (δηλ. θυμηθείτε τη διαφορά μεταξύ του λόγου ενός μάντη και του Προφήτη)!

تَنزِيلٌۭ مِّن رَّبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٤٣﴾

Είναι πράγματι, η αποκάλυψη από τον Κύριο των κόσμων (ανθρωπότητα, τζίνν και όλα όσα υπάρχουν).

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ ﴿٤٤﴾

Κι αν αυτός (ο Μωχάμμαντ) είχε αποδώσει ψευδώς, ακόμη και κάποια λόγια σ' Εμάς (τον Αλλάχ),

لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ ﴿٤٥﴾

Θα τον αρπάζαμε (για εκδίκηση) με δύναμη,

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ ﴿٤٦﴾

Κι έπειτα θα αποκόπταμε την αρτηρία της καρδιάς (αορτή) του (προκαλώντας άμεσο θάνατο),

فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَـٰجِزِينَ ﴿٤٧﴾

Και κανείς από σας δε θα εμποδίσει (την τιμωρία Μας) σ' αυτόν.

وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌۭ لِّلْمُتَّقِينَ ﴿٤٨﴾

Και στ’ αλήθεια, αυτό (το Κορ'άν) είναι μια Υπενθύμιση (και νουθεσία) για τους ευσεβείς (που φυλάσσονται από την τιμωρία του Αλλάχ, εκτελώντας τις εντολές Του).

وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ ﴿٤٩﴾

Και στ’ αλήθεια, γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ανάμεσά σας εκείνοι που διαψεύδουν (το Κορ'άν).

وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ ﴿٥٠﴾

Και πράγματι αυτή (η διάψευση για το Κορ'άν) θα είναι μια θλίψη στους άπιστους (την Ημέρα της Κρίσεως).

وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ ﴿٥١﴾

Και στ’ αλήθεια, αυτό (το Κορ'άν) είναι η βέβαιη αλήθεια (για την οποία δεν υπάρχει αμφιβολία).

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿٥٢﴾

Έτσι, δόξασε το Όνομα του Κυρίου σου, του Αλ-‘Αδείμ (Μέγα).

سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ﴿١﴾

Κάποιος (άπιστος) επικαλέστηκε (τον Αλλάχ) για το μαρτύριο (να επέλθει σ' αυτόν και στον λαό του, ως πρόκληση στον Μωχάμμαντ), (ένα μαρτύριο) που σίγουρα επέρχεται.

لِّلْكَـٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ﴿٢﴾

(Επέρχεται) στους άπιστους, το οποίο κανείς δεν μπορεί να εμποδίσει.

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ﴿٣﴾

Από τον Αλλάχ, τον Κύριο των Δρόμων της Ανόδου (στους ουρανούς).

تَعْرُجُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ﴿٤﴾

Οι άγγελοι και ο Γαβριήλ ανεβαίνουν προς Αυτόν μια Ημέρα (της Κρίσεως), της οποίας η διάρκεια είναι πενήντα χιλιάδες χρόνια.

فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ﴿٥﴾

Έτσι, να είσαι υπομονετικός (ω, Μωχάμμαντ, με τους χλευασμούς τους και τη βιασύνη τους για την Τιμωρία), με μια όμορφη υπομονή (δηλ. χωρίς απογοήτευση, ή να απευθύνεις τα παράπονά σου σ' άλλον εκτός του Αλλάχ).

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ﴿٦﴾

Στ’ αλήθεια, το βλέπουν (το μαρτύριο), μακρινό (νομίζουν ότι δε θα γίνει).

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ﴿٧﴾

Μα Εμείς το βλέπουμε κοντά (οπωσδήποτε θα γίνει).

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ﴿٨﴾

Την Ημέρα που ο ουρανός θα είναι σαν βρώμικο λάδι που βράζει.

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ﴿٩﴾

Και τα βουνά θα είναι σαν φουσκωμένο μαλλί.

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ﴿١٠﴾

Και κανένας φίλος δε θα ρωτήσει κάποιον φίλο (για την κατάστασή του, επειδή θα είναι απασχολημένος με τη δική του υπόθεση).

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ﴿١١﴾

Τους βλέπουν (δηλ. ο καθένας βλέπει τους συγγενείς και τα παιδιά του, αλλά δε θα τους μιλήσει από τον τρόμο που επικρατεί, και κανείς δε θα μπορέσει να ωφελήσει κανέναν). Ο αμαρτωλός θα επιθυμούσε να λυτρώσει τον εαυτό του από το μαρτύριο εκείνης της ημέρας δίνοντας τα παιδιά του,

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ﴿١٢﴾

Και τη γυναίκα του, και τον αδελφό του,

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ﴿١٣﴾

Και το σόι του, που του προσέφεραν καταφύγιο,

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿١٤﴾

Και όλους όσους βρίσκονται στη Γη, μήπως έτσι να σωθεί.

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿١٥﴾

Όχι (δεν είναι όπως επιθυμείς, ω, άπιστε)! Στ’ αλήθεια, αυτή (η Κόλαση) πυρακτώνεται,

نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ﴿١٦﴾

Που αφαιρεί βίαια το δέρμα του κεφαλιού, και τα άκρα του σώματος (θα τα κάψει ολοκληρωτικά)!

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٧﴾

Καλεί όποιον στράφηκε μακριά και απομακρύνθηκε (από την πίστη).

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ﴿١٨﴾

Και μάζευε (πλούτο) και (τον) αποθήκευε (χωρίς να ξοδεύει απ' αυτόν σε ελεημοσύνη για χάρη του Αλλάχ).

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿١٩﴾

Πράγματι, ο άνθρωπος πλάστηκε πολύ ανυπόμονος (ανήσυχος και φιλάργυρος)·

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ﴿٢٠﴾

Όταν το κακό (ασθένεια ή φτώχεια) τον αγγίζει, γίνεται ανυπόμονος (και δυσαρεστημένος)·

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿٢١﴾

Και όταν το καλό τον αγγίζει, γίνεται φιλάργυρος.

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ﴿٢٢﴾

Εκτός απ' εκείνους που προσεύχονται.

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ﴿٢٣﴾

Εκείνους που τηρούν πάντα την προσευχή τους (με το σωστό τρόπο και στις καθορισμένες ώρες).

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿٢٤﴾

Και κείνους που στον πλούτο τους υπάρχει ένα ορισμένο υποχρεωτικό μερίδιο (η Ζακά -ετήσια υποχρεωτική ελεημοσύνη- για τους φτωχούς).

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴿٢٥﴾

Για τον επαίτη που ζητά, και για τον στερημένο (τον φτωχό που ντρέπεται να ζητήσει).

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿٢٦﴾

Και κείνους που πιστεύουν στην Ημέρα της Κρίσεως.

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿٢٧﴾

Και κείνους που φοβούνται το μαρτύριο από τον Κύριό τους (και είναι προσεχτικοί απέναντι σ' αυτό).

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ﴿٢٨﴾

Στ’ αλήθεια, το μαρτύριο από τον Κύριό τους είναι τέτοιο που κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής απ' αυτό.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَـٰفِظُونَ ﴿٢٩﴾

Και κείνους που φυλάσσουν τα γεννητικά όργανά τους (από παράνομες σεξουαλικές πράξεις)·

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿٣٠﴾

Εκτός από τις συζύγους τους ή εκείνες που κατέχουν τα δεξιά χέρια τους (δηλ. σκλάβες) –οπότε δε θα κατηγορηθούν.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ﴿٣١﴾

Μα όποιος επιδιώκει πέρα απ' αυτό, τότε εκείνοι είναι οι παραβάτες.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَـٰنَـٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ﴿٣٢﴾

Και κείνους που τηρούν τα καταπιστεύματα και τις συμφωνίες τους.

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَـٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ﴿٣٣﴾

Και κείνους που μένουν σταθεροί στις μαρτυρίες τους (χωρίς να ψεύδονται, να αποκρύπτουν ή να διαστρεβλώνουν γεγονότα).

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿٣٤﴾

Και κείνους που τηρούν την προσευχή τους (με το σωστό τρόπο και στις καθορισμένες ώρες).

أُو۟لَـٰٓئِكَ فِى جَنَّـٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ﴿٣٥﴾

Τέτοιοι θα κατοικούν σε κήπους (Παράδεισο), τιμημένοι.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿٣٦﴾

Τι συμβαίνει, λοιπόν με τους άπιστους που σπεύδουν προς εσένα (ω, Μωχάμμαντ); (Οι οποίοι κάθονται με τους λαιμούς τους στραμμένους προς εσένα για να σ’ ακούσουν, όχι για να ωφεληθούν, αλλά για να σε διαψεύσουν και να σε χλευάσουν)!

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ﴿٣٧﴾

(Καθισμένοι) σε ομάδες από τα δεξιά και τ’ αριστερά (σου, ω, Μωχάμμαντ).

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ﴿٣٨﴾

Ελπίζει ο καθένας τους να μπει στον Παράδεισο της Μακαριότητας;

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَـٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿٣٩﴾

Όχι! Στ’ αλήθεια, τους έχουμε πλάσει απ’ αυτό που γνωρίζουν (δηλ. ένα ασήμαντο υγρό, επομένως, είναι αδύναμοι που δεν μπορούν ούτε να ωφελήσουν ούτε να βλάψουν τους εαυτούς τους, οπότε πώς μπορούν να είναι αλαζονικοί και άπιστοι;)

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَـٰرِقِ وَٱلْمَغَـٰرِبِ إِنَّا لَقَـٰدِرُونَ ﴿٤٠﴾

Έτσι, ορκίζομαι στον Κύριο όλων των Ανατολών και των Δύσεων (του ήλιου, της σελήνης και όλων των άλλων πλανητών), ότι, βέβαια, είμαστε Ικανοί.

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿٤١﴾

(Είμαστε Ικανοί) να τους αντικαταστήσουμε μ' άλλους καλύτερους απ’ αυτούς· και κανείς δεν μπορεί να Μας ξεφύγει (όταν αποφασίσουμε κάτι).

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَـٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ﴿٤٢﴾

Και έτσι άστους να βυθίζονται στην πλάνη τους και να παίζουν (στην εγκόσμια ζωή), μέχρι να συναντήσουν την Ημέρα, την οποία τους είχαν υποσχεθεί.

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ﴿٤٣﴾

Την Ημέρα που θα βγουν από τους τάφους τους βιαστικά, σαν να έσπευδαν συναγωνιζόμενοι προς ένα είδωλο (όπως έκαναν στην εγκόσμια ζωή, που όποτε οριζόταν ένα νέο είδωλο, έσπευδαν για να είναι οι πρώτοι που να το λατρεύουν).

خَـٰشِعَةً أَبْصَـٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ﴿٤٤﴾

Με τα μάτια τους χαμηλωμένα, και καλυμμένοι με την ταπείνωση! Αυτή είναι η Ημέρα που τους είχαν υποσχεθεί!

إِنَّآ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِۦٓ أَنْ أَنذِرْ قَوْمَكَ مِن قَبْلِ أَن يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌۭ ﴿١﴾

Στ’ αλήθεια, στείλαμε τον Νώε στον λαό του (λέγοντας): «Προειδοποίησε τον λαό σου, πριν να φτάσει σ’ αυτούς ένα επώδυνο μαρτύριο.»

قَالَ يَـٰقَوْمِ إِنِّى لَكُمْ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌ ﴿٢﴾

Είπε (ο Νώε): «Ω, λαέ μου! Στ’ αλήθεια είμαι για σας ένας προειδοποιητής που προειδοποιεί με σαφήνεια,

أَنِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ وَٱتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ ﴿٣﴾

Ότι να λατρεύετε τον Αλλάχ, να φυλαχθείτε από την τιμωρία Του (εκτελώντας τις εντολές Του), και να με υπακούτε.

يَغْفِرْ لَكُم مِّن ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ إِلَىٰٓ أَجَلٍۢ مُّسَمًّى ۚ إِنَّ أَجَلَ ٱللَّهِ إِذَا جَآءَ لَا يُؤَخَّرُ ۖ لَوْ كُنتُمْ تَعْلَمُونَ ﴿٤﴾

(Και τότε ο Αλλάχ) θα σας συγχωρέσει τις αμαρτίες σας και θα σας δώσει αναβολή (για το θάνατό σας) μέχρι έναν ορισμένο χρόνο. Πράγματι, όταν έλθει ο ορισμένος χρόνος (δηλ. ο θάνατος) από τον Αλλάχ, δε θα αναβληθεί, αν μόνο το γνωρίζατε (θα σπεύδατε προς την πίστη και την υπακοή).»

قَالَ رَبِّ إِنِّى دَعَوْتُ قَوْمِى لَيْلًۭا وَنَهَارًۭا ﴿٥﴾

Είπε (ο Νώε): «Ω, Κύριέ μου! Στ’ αλήθεια, έχω καλέσει τον λαό μου νύχτα και μέρα,

فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَآءِىٓ إِلَّا فِرَارًۭا ﴿٦﴾

Μα το κάλεσμά μου δεν τους αύξησε τίποτα, παρά τη φυγή (τους από την αλήθεια).

وَإِنِّى كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوٓا۟ أَصَـٰبِعَهُمْ فِىٓ ءَاذَانِهِمْ وَٱسْتَغْشَوْا۟ ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا۟ وَٱسْتَكْبَرُوا۟ ٱسْتِكْبَارًۭا ﴿٧﴾

Και στ’ αλήθεια κάθε φορά που τους καλούσα, για να τους συγχωρέσεις, έβαζαν τα δάχτυλά τους στ’ αυτιά τους, καλύπτονταν με τα ενδύματά τους και επέμεναν (στην άρνησή τους), και συμπεριφέρονταν πολύ αλαζονικά.

ثُمَّ إِنِّى دَعَوْتُهُمْ جِهَارًۭا ﴿٨﴾

Έπειτα, τους κάλεσα φανερά.

ثُمَّ إِنِّىٓ أَعْلَنتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًۭا ﴿٩﴾

Έπειτα, τους κάλεσα (μερικές φορές) ανοιχτά (μεγαλόφωνα) και (άλλες φορές) μυστικά (ιδιαιτέρως) με χαμηλή φωνή.

فَقُلْتُ ٱسْتَغْفِرُوا۟ رَبَّكُمْ إِنَّهُۥ كَانَ غَفَّارًۭا ﴿١٠﴾

Είπα (σ’ αυτούς): «Ζητήστε συγχώρεση από τον Κύριό σας, στ’ αλήθεια, Αυτός συγχωρεί τα πάντα·

يُرْسِلِ ٱلسَّمَآءَ عَلَيْكُم مِّدْرَارًۭا ﴿١١﴾

(Και αν Του ζητήσετε συγχώρεση, τότε) θα σας στείλει άφθονη βροχή (όποτε χρειαστείτε και δεν θα υποστείτε ξηρασία),

وَيُمْدِدْكُم بِأَمْوَٰلٍۢ وَبَنِينَ وَيَجْعَل لَّكُمْ جَنَّـٰتٍۢ وَيَجْعَل لَّكُمْ أَنْهَـٰرًۭا ﴿١٢﴾

Και θα αυξήσει τον πλούτο και τα παιδιά σας, και θα κάνει για σας κήπους, και θα κάνει για σας ποτάμια.»

مَّا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًۭا ﴿١٣﴾

Τι συμβαίνει με σας; Πώς δε φοβάστε το Μεγαλείο του Αλλάχ (και τη Δύναμή Του);!

وَقَدْ خَلَقَكُمْ أَطْوَارًا ﴿١٤﴾

Ενώ σας έπλασε σε (διαφορετικά) στάδια (σε Νούτφα -αναμεμειγμένες εκκρίσεις των δύο φύλων-, σε ‘Άλακα -κρεμάμενος θρόμβος αίματος-, σε Μούντγα -ένα κομμάτι σάρκας, που φαίνεται μασημένη- σε κόκκαλα, κι έπειτα σε σάρκα).

أَلَمْ تَرَوْا۟ كَيْفَ خَلَقَ ٱللَّهُ سَبْعَ سَمَـٰوَٰتٍۢ طِبَاقًۭا ﴿١٥﴾

Δεν βλέπετε πώς έπλασε ο Αλλάχ εφτά (πανομοιότυπους) ουρανούς, τον ένα πάνω στον άλλο;

وَجَعَلَ ٱلْقَمَرَ فِيهِنَّ نُورًۭا وَجَعَلَ ٱلشَّمْسَ سِرَاجًۭا ﴿١٦﴾

Κι έκανε μέσα τους το φεγγάρι ως ένα φως, κι έκανε τον ήλιο ως έναν λαμπτήρα (πηγή φωτός και θερμότητας);

وَٱللَّهُ أَنۢبَتَكُم مِّنَ ٱلْأَرْضِ نَبَاتًۭا ﴿١٧﴾

Κι ο Αλλάχ σας ξεφύτρωσε (έπλασε) από τη Γη σαν το φυτό.

ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيهَا وَيُخْرِجُكُمْ إِخْرَاجًۭا ﴿١٨﴾

Έπειτα θα σας επιστρέψει σ’ αυτή (τη Γη), και θα σας κάνει να βγείτε (πάλι, κατά την Ημέρα της Ανάστασης) μια αναπόφευκτη έξοδο.

وَٱللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ بِسَاطًۭا ﴿١٩﴾

Κι ο Αλλάχ έχει απλώσει τη Γη για σας (σαν ένα στρωμένο χαλί, και ως μια ευρεία έκταση για να εγκατασταθείτε).

لِّتَسْلُكُوا۟ مِنْهَا سُبُلًۭا فِجَاجًۭا ﴿٢٠﴾

Για να περιπλανιέστε εκεί, σε πλατείς δρόμους.

قَالَ نُوحٌۭ رَّبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِى وَٱتَّبَعُوا۟ مَن لَّمْ يَزِدْهُ مَالُهُۥ وَوَلَدُهُۥٓ إِلَّا خَسَارًۭا ﴿٢١﴾

Ο Νώε είπε: «Κύριέ μου! Στ’ αλήθεια (οι ανυπάκουοι από τον λαό μου) με παράκουσαν, κι (οι αδύναμοι εξ' αυτών) ακολούθησαν αυτούς (τους επικεφαλείς της πλάνης), στους οποίους ο πλούτος και τα παιδιά τους δεν αύξησαν τίποτε, παρά μόνο απώλεια.

وَمَكَرُوا۟ مَكْرًۭا كُبَّارًۭا ﴿٢٢﴾

Και (οι επικεφαλείς της πλάνης) έχουν μηχανευθεί (εναντίον των αδύναμων) μία ισχυρή μηχανορραφία (υποκινώντας τους εναντίον του Νώε).

وَقَالُوا۟ لَا تَذَرُنَّ ءَالِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّۭا وَلَا سُوَاعًۭا وَلَا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْرًۭا ﴿٢٣﴾

Και (τους) είπαν: «Να μην εγκαταλείψετε τους θεούς σας: να μην εγκαταλείψετε ούτε τον Ουάντ, ούτε τον Σουά‘, ούτε τον Γιαγούθ, ούτε τον Για‘ούκ, ούτε τον Νάσρ (Αυτά ήταν ονόματα ειδώλων που λάτρευαν αντί του Αλλάχ, τα οποία προέρχονταν από ονόματα ευσεβών ανθρώπων, τους οποίους όταν πέθαναν, οι λαοί τους τους έκαναν εικόνες και αγάλματα, ώστε να τους ενθαρρύνουν προς την υπακοή στον Αλλάχ. Με το πέρασμα των χρόνων, οι άνθρωποι άρχισαν να λατρεύουν αυτά τα αγάλματα και τις εικόνες).»

وَقَدْ أَضَلُّوا۟ كَثِيرًۭا ۖ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّـٰلِمِينَ إِلَّا ضَلَـٰلًۭا ﴿٢٤﴾

Και πράγματι έχουν παραπλανήσει πολλούς. (Ω, Αλλάχ:) Μην αυξήσεις τους άδικους, παρά μόνο στην πλάνη.»

مِّمَّا خَطِيٓـَٔـٰتِهِمْ أُغْرِقُوا۟ فَأُدْخِلُوا۟ نَارًۭا فَلَمْ يَجِدُوا۟ لَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ أَنصَارًۭا ﴿٢٥﴾

Λόγω των αμαρτιών τους πνίγηκαν, και εισάχθηκαν στο Πυρ. Και δεν βρήκαν υποστηρικτές (που να τους βοηθήσουν) αντί του Αλλάχ.

وَقَالَ نُوحٌۭ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى ٱلْأَرْضِ مِنَ ٱلْكَـٰفِرِينَ دَيَّارًا ﴿٢٦﴾

Και ο Νώε είπε: «Κύριέ μου! Μην αφήσεις στη Γη κανέναν άπιστο ζωντανό να κυκλοφορεί!

إِنَّكَ إِن تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا۟ عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوٓا۟ إِلَّا فَاجِرًۭا كَفَّارًۭا ﴿٢٧﴾

Πράγματι, αν τους αφήσεις, θα παραπλανήσουν τους δούλους Σου (τους πιστούς), και δεν θα γεννήσουν κανέναν, παρά μόνο κακοποιούς άπιστους.

رَّبِّ ٱغْفِرْ لِى وَلِوَٰلِدَىَّ وَلِمَن دَخَلَ بَيْتِىَ مُؤْمِنًۭا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتِ وَلَا تَزِدِ ٱلظَّـٰلِمِينَ إِلَّا تَبَارًۢا ﴿٢٨﴾

Κύριέ μου! Συγχώρεσε εμένα, και τους γονείς μου, κι όποιον μπαίνει στο σπίτι μου ως πιστός, κι όλους τους πιστούς και τις πιστές. Και μην αυξήσεις τους άδικους, παρά μόνο στην καταστροφή.»

قُلْ أُوحِىَ إِلَىَّ أَنَّهُ ٱسْتَمَعَ نَفَرٌۭ مِّنَ ٱلْجِنِّ فَقَالُوٓا۟ إِنَّا سَمِعْنَا قُرْءَانًا عَجَبًۭا ﴿١﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Μου έχει αποκαλυφθεί ότι μία ομάδα τζινν άκουσαν (το Κορ’άν). Και είπαν: «Στ’ αλήθεια, ακούσαμε ένα θαυμάσιο Κορ’άν!

يَهْدِىٓ إِلَى ٱلرُّشْدِ فَـَٔامَنَّا بِهِۦ ۖ وَلَن نُّشْرِكَ بِرَبِّنَآ أَحَدًۭا ﴿٢﴾

Καθοδηγεί στην Αλήθεια, και έχουμε πιστέψει σ’ αυτό, και δε θα αποδίδουμε στον Κύριό μας (τον Αλλάχ), κανέναν (εταίρο στη λατρεία).

وَأَنَّهُۥ تَعَـٰلَىٰ جَدُّ رَبِّنَا مَا ٱتَّخَذَ صَـٰحِبَةًۭ وَلَا وَلَدًۭا ﴿٣﴾

Και –ύψιστο είναι το Μεγαλείο του Κυρίου μας –δεν έχει καμία σύζυγο ούτε απέκτησε έναν γιο.

وَأَنَّهُۥ كَانَ يَقُولُ سَفِيهُنَا عَلَى ٱللَّهِ شَطَطًۭا ﴿٤﴾

Και ότι ο ανόητος ανάμεσά μας (δηλ. ο Σατανάς) ξεστόμιζε εναντίον του Αλλάχ κάτι που ήταν τεράστιο ψεύδος (ότι ο Αλλάχ έχει σύζυγο και υιό).

وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن تَقُولَ ٱلْإِنسُ وَٱلْجِنُّ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًۭا ﴿٥﴾

Και στ’ αλήθεια, νομίζαμε ότι οι άνθρωποι και τα τζινν δε θα ξεστόμιζαν ψέμα εναντίον του Αλλάχ.

وَأَنَّهُۥ كَانَ رِجَالٌۭ مِّنَ ٱلْإِنسِ يَعُوذُونَ بِرِجَالٍۢ مِّنَ ٱلْجِنِّ فَزَادُوهُمْ رَهَقًۭا ﴿٦﴾

Και στ’ αλήθεια, υπήρχαν άνδρες από τους ανθρώπους που (όταν ταξίδευαν και περνούσαν τη νύχτα σε μια σκοτεινή κοιλάδα) κατέφυγαν σε μερικά αρσενικά από τα τζινν (λέγοντας: «αναζητούμε καταφύγιο στον κύριο αυτής της κοιλάδας, από τον λαό του.»), μα αυτά τους αύξησαν σε φόβο (απ' αυτά, και σε αμαρτία αφού αναζητούν καταφύγιο στα τζινν αντί του Αλλάχ).

وَأَنَّهُمْ ظَنُّوا۟ كَمَا ظَنَنتُمْ أَن لَّن يَبْعَثَ ٱللَّهُ أَحَدًۭا ﴿٧﴾

Και νόμιζαν (οι άπιστοι από τους ανθρώπους) αυτό που κι εσείς νομίζατε (ω, τζινν), ότι ο Αλλάχ δε θα αναστήσει κανέναν (ή δεν θα στείλει κανέναν Αγγελιαφόρο).

وَأَنَّا لَمَسْنَا ٱلسَّمَآءَ فَوَجَدْنَـٰهَا مُلِئَتْ حَرَسًۭا شَدِيدًۭا وَشُهُبًۭا ﴿٨﴾

Και επιζητούσαμε να φτάσουμε στον ουρανό· μα τον βρήκαμε γεμάτο με πολλούς αυστηρούς φρουρούς και μετεωρίτες.

وَأَنَّا كُنَّا نَقْعُدُ مِنْهَا مَقَـٰعِدَ لِلسَّمْعِ ۖ فَمَن يَسْتَمِعِ ٱلْـَٔانَ يَجِدْ لَهُۥ شِهَابًۭا رَّصَدًۭا ﴿٩﴾

Και στ’ αλήθεια, καθόμασταν (πριν την αποστολή του Μωχάμμαντ) σε σημεία εκεί (στον ουρανό), για να κρυφακούσουμε (τους αγγέλους και να μεταφέρουμε όσα ακούσαμε σε μάντεις). Μα οποιοσδήποτε (προσπαθήσει να) κρυφακούσει τώρα, θα βρει έναν μετεωρίτη να τον ακολουθεί (για να τον κάψει).

وَأَنَّا لَا نَدْرِىٓ أَشَرٌّ أُرِيدَ بِمَن فِى ٱلْأَرْضِ أَمْ أَرَادَ بِهِمْ رَبُّهُمْ رَشَدًۭا ﴿١٠﴾

Και δε γνωρίζουμε αν (μ' αυτή την έντονη φύλαξη) προορίζεται το κακό γι' όσους βρίσκονται στη Γη (και ότι μεγάλη τιμωρία θα πέσει πάνω τους), ή αν ο Κύριός τους επιθυμεί γι' αυτούς το καλό (και θα στείλει έναν Αγγελιαφόρο με Θεία αποκάλυψη);

وَأَنَّا مِنَّا ٱلصَّـٰلِحُونَ وَمِنَّا دُونَ ذَٰلِكَ ۖ كُنَّا طَرَآئِقَ قِدَدًۭا ﴿١١﴾

Υπάρχουν ανάμεσά μας κάποιοι που είναι ενάρετοι, και κάποιοι που δεν είναι· ήμασταν σε διαφορετικές αιρέσεις (και θρησκευτικές δοξασίες).

وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن نُّعْجِزَ ٱللَّهَ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَن نُّعْجِزَهُۥ هَرَبًۭا ﴿١٢﴾

Και πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τον Αλλάχ στη Γη (αν θέλει να μας τιμωρήσει), ούτε μπορούμε να ξεφύγουμε απ' Αυτόν με οποιονδήποτε τρόπο φυγής (ούτε στη Γη ούτε στον ουρανό).

وَأَنَّا لَمَّا سَمِعْنَا ٱلْهُدَىٰٓ ءَامَنَّا بِهِۦ ۖ فَمَن يُؤْمِنۢ بِرَبِّهِۦ فَلَا يَخَافُ بَخْسًۭا وَلَا رَهَقًۭا ﴿١٣﴾

Και πράγματι, όταν ακούσαμε την Καθοδήγηση (το Κορ’άν), πιστέψαμε σ’ αυτό, και όποιος πιστεύει στον Κύριό του, δεν θα πρέπει να φοβηθεί ούτε για μείωση στην αμοιβή, ούτε για αδικία (αύξηση στις αμαρτίες του).

وَأَنَّا مِنَّا ٱلْمُسْلِمُونَ وَمِنَّا ٱلْقَـٰسِطُونَ ۖ فَمَنْ أَسْلَمَ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ تَحَرَّوْا۟ رَشَدًۭا ﴿١٤﴾

Και από μας κάποιοι είναι Μουσουλμάνοι (υποταγμένοι στη βούληση του Αλλάχ), και κάποιοι είναι άδικοι (παρεκκλίνουν από τον Ίσιο Δρόμο). Και όποιος γίνει Μουσουλμάνος (υποτάσσεται στη βούληση του Αλλάχ), τέτοιοι είναι όσοι επιζήτησαν τον Ίσιο Δρόμο.

وَأَمَّا ٱلْقَـٰسِطُونَ فَكَانُوا۟ لِجَهَنَّمَ حَطَبًۭا ﴿١٥﴾

Κι όσο για τους άδικους, θα γίνουν καυσόξυλα για την Κόλαση.»

وَأَلَّوِ ٱسْتَقَـٰمُوا۟ عَلَى ٱلطَّرِيقَةِ لَأَسْقَيْنَـٰهُم مَّآءً غَدَقًۭا ﴿١٦﴾

Και αν (οι άπιστοι από τους ανθρώπους και τα τζινν) είχαν ακολουθήσει το (σωστό) δρόμο (το Ισλάμ), Εμείς σίγουρα θα τους παραχωρούσαμε νερό (βροχή) σε αφθονία (δηλ. πολύ πλούτο και πολλά αγαθά).

لِّنَفْتِنَهُمْ فِيهِ ۚ وَمَن يُعْرِضْ عَن ذِكْرِ رَبِّهِۦ يَسْلُكْهُ عَذَابًۭا صَعَدًۭا ﴿١٧﴾

Ώστε να τους δοκιμάσουμε μ’ αυτά (τα αγαθά, αν θα γίνουν ευγνώμονες στον Αλλάχ για ό,τι τους παρέχει). Και όποιος στρέφεται μακριά από την Υπενθύμιση του Κυρίου του (δηλ. το Κορ’άν), Αυτός θα τον εισάγει σε ένα σκληρό μαρτύριο (στην Κόλαση).

وَأَنَّ ٱلْمَسَـٰجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا۟ مَعَ ٱللَّهِ أَحَدًۭا ﴿١٨﴾

Τα Τζαμιά είναι για τον Αλλάχ (και μόνο): έτσι, να μην επικαλείστε (μέσα της) κανέναν μαζί με τον Αλλάχ (όπως έκαναν οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί που επικαλούνται τον Ιησού, την Μαρία και τους αγίους κλπ. μέσα στα τεμένη και τις εκκλησίες τους).

وَأَنَّهُۥ لَمَّا قَامَ عَبْدُ ٱللَّهِ يَدْعُوهُ كَادُوا۟ يَكُونُونَ عَلَيْهِ لِبَدًۭا ﴿١٩﴾

Όταν ο δούλος του Αλλάχ (ο Μωχάμμαντ) σηκώθηκε για να Τον επικαλεστεί (να λατρέψει τον Αλλάχ και να απαγγείλει το Κορ’άν), κόντεψαν (τα τζινν από το μεγάλο πλήθους τους) να μαζευτούν σ' αυτόν σε πυκνές ομάδες, η μια πάνω από την άλλη (ώστε να ακούσουν την απαγγελία του Προφήτη).

قُلْ إِنَّمَآ أَدْعُوا۟ رَبِّى وَلَآ أُشْرِكُ بِهِۦٓ أَحَدًۭا ﴿٢٠﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Στ’ αλήθεια, επικαλούμαι (μόνο) τον Κύριό μου (τον Αλλάχ), και δεν αποδίδω σ’ Αυτόν κανέναν εταίρο στη λατρεία.»

قُلْ إِنِّى لَآ أَمْلِكُ لَكُمْ ضَرًّۭا وَلَا رَشَدًۭا ﴿٢١﴾

Πες: «Δεν είναι στη δύναμή μου ούτε να εμποδίσω κάποιο κακό να σας συμβεί (αν το όρισε ο Αλλάχ για σας), ούτε να σας φέρω κάποιο όφελος (αν δεν το όρισε ο Αλλάχ για σας).»

قُلْ إِنِّى لَن يُجِيرَنِى مِنَ ٱللَّهِ أَحَدٌۭ وَلَنْ أَجِدَ مِن دُونِهِۦ مُلْتَحَدًا ﴿٢٢﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Κανείς δεν μπορεί να με προστατέψει απ’ την τιμωρία του Αλλάχ (αν Τον παράκουγα), ούτε μπορώ να βρω καταφύγιο, παρά μόνο σ' Αυτόν.

إِلَّا بَلَـٰغًۭا مِّنَ ٱللَّهِ وَرِسَـٰلَـٰتِهِۦ ۚ وَمَن يَعْصِ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ فَإِنَّ لَهُۥ نَارَ جَهَنَّمَ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا ﴿٢٣﴾

(Αυτό που μπορώ να κάνω για σας δεν είναι) παρά μόνο να σας μεταφέρω ό,τι λαμβάνω από τον Αλλάχ και τα μηνύματά Του.» Και όποιος παρακούσει τον Αλλάχ και τον Αγγελιαφόρο Του, γι’ αυτόν προορίζεται το Πυρ της Κολάσεως, όπου θα κατοικήσει εκεί μέσα για πάντα.

حَتَّىٰٓ إِذَا رَأَوْا۟ مَا يُوعَدُونَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ أَضْعَفُ نَاصِرًۭا وَأَقَلُّ عَدَدًۭا ﴿٢٤﴾

(Οι άπιστοι επιμένουν στην απιστία τους) μέχρι που, όταν δουν αυτό που τους είχαν υποσχεθεί, θα μάθουν ποιοι είναι οι πιο αδύναμοι όσον αφορά τους υποστηρικτές (οι άπιστοι που δεν θα έχουν κανέναν υποστηρικτή ή οι πιστοί, Υποστηρικτής των οποίων είναι ο Αλλάχ), και ποιοι είναι λιγότεροι σε αριθμό (βοηθών και στρατιωτών)!

قُلْ إِنْ أَدْرِىٓ أَقَرِيبٌۭ مَّا تُوعَدُونَ أَمْ يَجْعَلُ لَهُۥ رَبِّىٓ أَمَدًا ﴿٢٥﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Δεν γνωρίζω αν (η τιμωρία) που σας είχαν υποσχεθεί βρίσκεται κοντά ή αν ο Κύριός μου θα την ορίσει στο μακρινό μέλλον.

عَـٰلِمُ ٱلْغَيْبِ فَلَا يُظْهِرُ عَلَىٰ غَيْبِهِۦٓ أَحَدًا ﴿٢٦﴾

(Αυτός είναι) ο Παντογνώστης των αοράτων, και δεν αποκαλύπτει σε κανέναν τα αόρατά Του.

إِلَّا مَنِ ٱرْتَضَىٰ مِن رَّسُولٍۢ فَإِنَّهُۥ يَسْلُكُ مِنۢ بَيْنِ يَدَيْهِ وَمِنْ خَلْفِهِۦ رَصَدًۭا ﴿٢٧﴾

Εκτός σε όποιον επέλεξε (ο Αλλάχ) ως Αγγελιαφόρο (τον ενημερώνει ο Αλλάχ για όσα θέλει από τα αόρατα), και έπειτα του στέλνει φύλακες (αγγέλους) από μπροστά του και από πίσω του (για να προστατεύουν το Μήνυμα του Αλλάχ και τα αόρατα από το να τα κρυφακούσουν τα τζινν και να τα ψιθυρίσουν στους μάντες).

لِّيَعْلَمَ أَن قَدْ أَبْلَغُوا۟ رِسَـٰلَـٰتِ رَبِّهِمْ وَأَحَاطَ بِمَا لَدَيْهِمْ وَأَحْصَىٰ كُلَّ شَىْءٍ عَدَدًۢا ﴿٢٨﴾

Ώστε να ξέρει (ο Αγγελιαφόρος όταν βλέπει τους φύλακες αγγέλους) ότι στ' αλήθεια (οι αγγελιαφόροι πριν απ' αυτόν) μετέδιδαν τα Μηνύματα του Κυρίου τους (με αλήθεια και ειλικρίνεια και ότι ο Αλλάχ τους προστάτευε). Και (ο Αλλάχ) περιβάλλει (με τη Γνώση Του) ό,τι κατέχουν (είτε φανερό είτε κρυφό), και (ο Αλλάχ) καταμέτρησε (γνωρίζει) όλα τα πράγματα με τους ακριβείς αριθμούς τους (τίποτε δεν είναι κρυφό απ' Αυτόν).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْمُزَّمِّلُ ﴿١﴾

Ω, εσύ (Προφήτη), ο τυλιγμένος με τα ιμάτιά σου!

قُمِ ٱلَّيْلَ إِلَّا قَلِيلًۭا ﴿٢﴾

Να σηκώνεσαι (για προσευχή, όλη) τη νύχτα, εκτός από λίγο.

نِّصْفَهُۥٓ أَوِ ٱنقُصْ مِنْهُ قَلِيلًا ﴿٣﴾

Τη μισή (νύχτα, αν θες) ή λίγο λιγότερο απ’ αυτό (ώστε να είναι το ένα τρίτο της νύχτας).

أَوْ زِدْ عَلَيْهِ وَرَتِّلِ ٱلْقُرْءَانَ تَرْتِيلًا ﴿٤﴾

Ή λίγο περισσότερο απ' αυτή (τη μισή, αν θες, ώστε να είναι τα δύο τρίτα της νύχτας). Και να απαγγέλλεις το Κορ’άν (φωναχτά) μ’ έναν καλό και σαφή τρόπο.

إِنَّا سَنُلْقِى عَلَيْكَ قَوْلًۭا ثَقِيلًا ﴿٥﴾

Στ’ αλήθεια, θα στείλουμε κάτω σ' εσένα (ω, Μωχάμμαντ) ένα βαρύ Λόγο (το Κορ’άν που περιέχει εντολές και απαγορεύσεις).

إِنَّ نَاشِئَةَ ٱلَّيْلِ هِىَ أَشَدُّ وَطْـًۭٔا وَأَقْوَمُ قِيلًا ﴿٦﴾

Στ’ αλήθεια, η προσευχή κατά τις ώρες της νύχτας έχει την πιο ισχυρή επιρροή στην καρδιά, και είναι η πιο κατάλληλη για την απαγγελία (του Κορ’αν, με τον πιο σαφή και κατανοητό τρόπο).

إِنَّ لَكَ فِى ٱلنَّهَارِ سَبْحًۭا طَوِيلًۭا ﴿٧﴾

Στ’ αλήθεια, υπάρχει για σένα, την ημέρα, παρατεταμένη απασχόληση (με τη μετάδοση του Μηνύματος του Αλλάχ και με τις ιδιωτικές υποθέσεις της ζωής σου, γι' αυτό τέλεσε τη νυχτερινή προσευχή αφοσιώνοντας την καρδιά σου προς τον Αλλάχ).

وَٱذْكُرِ ٱسْمَ رَبِّكَ وَتَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلًۭا ﴿٨﴾

Και να μνημονεύεις το Όνομα του Κυρίου σου, και να αφοσιώνεσαι στη λατρεία σου προς Αυτόν με πλήρη αφοσίωση.

رَّبُّ ٱلْمَشْرِقِ وَٱلْمَغْرِبِ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ فَٱتَّخِذْهُ وَكِيلًۭا ﴿٩﴾

(Αυτός είναι) ο Κύριος της ανατολής και της δύσης· δεν υπάρχει άλλος θεός που αξίζει να λατρεύεται παρά μόνον Αυτός. Έτσι να παίρνεις μόνο Αυτόν ως Διαχειριστή όλων των υποθέσεών σου.

وَٱصْبِرْ عَلَىٰ مَا يَقُولُونَ وَٱهْجُرْهُمْ هَجْرًۭا جَمِيلًۭا ﴿١٠﴾

Και να είσαι υπομονετικός (ω, Μωχάμμαντ) με ό,τι λένε (οι άπιστοι), και να απομακρύνεσαι απ’ αυτούς με καλό τρόπο (χωρίς να τους εκδικηθείς).

وَذَرْنِى وَٱلْمُكَذِّبِينَ أُو۟لِى ٱلنَّعْمَةِ وَمَهِّلْهُمْ قَلِيلًا ﴿١١﴾

Και άφησέ Με μ' αυτούς που διαψεύδουν (τα Εδάφιά Μου), που απολαμβάνουν τις απολαύσεις (της εγκόσμιας ζωής). Και δώσ’ τους αναβολή (στην τιμωρία) για λίγο (καιρό, μέχρι να έρθει η ορισμένη ώρα της τιμωρίας τους).

إِنَّ لَدَيْنَآ أَنكَالًۭا وَجَحِيمًۭا ﴿١٢﴾

Στ’ αλήθεια, έχουμε (στην Έσχατη Ημέρα) βαριά δεσμά (για να τους αλυσοδέσουμε), κι ένα μαινόμενο Πυρ.

وَطَعَامًۭا ذَا غُصَّةٍۢ وَعَذَابًا أَلِيمًۭا ﴿١٣﴾

Και μια τροφή που πνίγει, κι ένα επώδυνο μαρτύριο.

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ وَكَانَتِ ٱلْجِبَالُ كَثِيبًۭا مَّهِيلًا ﴿١٤﴾

Την Ημέρα που η γη και τα βουνά θα σείονται βίαια, και τα βουνά θα γίνουν ένας σωρός άμμου σκορπισμένος.

إِنَّآ أَرْسَلْنَآ إِلَيْكُمْ رَسُولًۭا شَـٰهِدًا عَلَيْكُمْ كَمَآ أَرْسَلْنَآ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ رَسُولًۭا ﴿١٥﴾

Στ’ αλήθεια, στείλαμε σ' εσάς (ω, άνθρωποι) έναν Αγγελιαφόρο (τον Μωχάμμαντ) που θα είναι μάρτυρας σ' εσάς, όπως στείλαμε έναν Αγγελιαφόρο (τον Μωυσή) στον Φαραώ.

فَعَصَىٰ فِرْعَوْنُ ٱلرَّسُولَ فَأَخَذْنَـٰهُ أَخْذًۭا وَبِيلًۭا ﴿١٦﴾

Μα ο Φαραώ παράκουσε τον Αγγελιαφόρο (τον Μωυσή)· έτσι τον αρπάξαμε με μία αυστηρή τιμωρία.

فَكَيْفَ تَتَّقُونَ إِن كَفَرْتُمْ يَوْمًۭا يَجْعَلُ ٱلْوِلْدَٰنَ شِيبًا ﴿١٧﴾

Πώς, λοιπόν, αν αρνείστε την πίστη θα φυλαχθείτε από την τιμωρία μίας Ημέρας (της Ανάστασης), που θα κάνει τα παιδιά γερασμένα (από τα τρομακτικά πράγματα που θα δουν εκείνη την Ημέρα),

ٱلسَّمَآءُ مُنفَطِرٌۢ بِهِۦ ۚ كَانَ وَعْدُهُۥ مَفْعُولًا ﴿١٨﴾

Όπου ο ουρανός θα σχιστεί. Βέβαια, η Υπόσχεσή Του οπωσδήποτε θα εκπληρωθεί.

إِنَّ هَـٰذِهِۦ تَذْكِرَةٌۭ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلًا ﴿١٩﴾

Στ’ αλήθεια αυτή (όλα τα προαναφερθέντα από ό,τι περιέχει η Ημέρα της Ανάστασης) είναι μία νουθεσία: και όποιος θέλει (να τη λάβει υπόψη), ας ακολουθήσει έναν δρόμο (υπακοής και ευσέβειας) προς τον Κύριό του!

۞ إِنَّ رَبَّكَ يَعْلَمُ أَنَّكَ تَقُومُ أَدْنَىٰ مِن ثُلُثَىِ ٱلَّيْلِ وَنِصْفَهُۥ وَثُلُثَهُۥ وَطَآئِفَةٌۭ مِّنَ ٱلَّذِينَ مَعَكَ ۚ وَٱللَّهُ يُقَدِّرُ ٱلَّيْلَ وَٱلنَّهَارَ ۚ عَلِمَ أَن لَّن تُحْصُوهُ فَتَابَ عَلَيْكُمْ ۖ فَٱقْرَءُوا۟ مَا تَيَسَّرَ مِنَ ٱلْقُرْءَانِ ۚ عَلِمَ أَن سَيَكُونُ مِنكُم مَّرْضَىٰ ۙ وَءَاخَرُونَ يَضْرِبُونَ فِى ٱلْأَرْضِ يَبْتَغُونَ مِن فَضْلِ ٱللَّهِ ۙ وَءَاخَرُونَ يُقَـٰتِلُونَ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ ۖ فَٱقْرَءُوا۟ مَا تَيَسَّرَ مِنْهُ ۚ وَأَقِيمُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتُوا۟ ٱلزَّكَوٰةَ وَأَقْرِضُوا۟ ٱللَّهَ قَرْضًا حَسَنًۭا ۚ وَمَا تُقَدِّمُوا۟ لِأَنفُسِكُم مِّنْ خَيْرٍۢ تَجِدُوهُ عِندَ ٱللَّهِ هُوَ خَيْرًۭا وَأَعْظَمَ أَجْرًۭا ۚ وَٱسْتَغْفِرُوا۟ ٱللَّهَ ۖ إِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌۭ رَّحِيمٌۢ ﴿٢٠﴾

Πράγματι, ο Κύριός σου γνωρίζει ότι προσεύχεσαι για λίγο λιγότερο από τα δύο τρίτα της νύχτας, άλλοτε τη μισή νύχτα, και άλλοτε το ένα τρίτο της νύχτας, κι επίσης μία ομάδα απ' αυτούς που βρίσκονται μαζί σου (τους οπαδούς σου). Κι ο Αλλάχ ορίζει τη νύχτα και την ημέρα. Γνωρίζει ότι δε θα μπορούσατε να προσευχηθείτε ολόκληρη τη νύχτα, γι’ αυτό σας ανακουφίζει, και έτσι, απαγγείλτε αυτό που μπορείτε από το Κορ'άν (κατά τη νυχτερινή προσευχή). Γνωρίζει ότι θα υπάρχουν μερικοί από σας που είναι ασθενείς, άλλοι που ταξιδεύουν στη γη επιδιώκοντας τα αγαθά του Αλλάχ, κι άλλοι που πολεμούν στο Δρόμο του Αλλάχ. Έτσι, απαγγείλτε αυτό που μπορείτε από το Κορ'άν (κατά τις προσευχές σας), και τελέστε τις προσευχές και δώστε τη Ζακά (ετήσια υποχρεωτική ελεημοσύνη) και να δανείσετε στον Αλλάχ ένα καλό δάνειο (ξοδεύοντας από τα χρήματά σας για χάρη του Αλλάχ σε κάθε καλό δρόμο). Κι ό,τι καλό κάνετε (κατά την εγκόσμια ζωή σας, για να σας ωφελήσει κατά τη Μέλλουσα ζωή σας), σίγουρα θα το βρείτε με τον Αλλάχ, καλύτερο και μεγαλύτερο, ως αμοιβή. Και αναζητήστε συγχώρεση απ’ τον Αλλάχ. Στ’ αλήθεια, ο Αλλάχ είναι Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί τα πάντα) και Ραχείμ (Πολυεύσπλαχνος).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْمُدَّثِّرُ ﴿١﴾

Ω, εσύ (Προφήτη), ο σκεπασμένος με τα ιμάτιά σου!

قُمْ فَأَنذِرْ ﴿٢﴾

Σήκω και προειδοποίησε (τους ανθρώπους για την τιμωρία από τον Αλλάχ)!

وَرَبَّكَ فَكَبِّرْ ﴿٣﴾

Και δόξασε τον Κύριό σου (τον Αλλάχ)!

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ ﴿٤﴾

Και εξάγνισε τα ενδύματά σου!

وَٱلرُّجْزَ فَٱهْجُرْ ﴿٥﴾

Και απομακρύνσου από τα είδωλα (και την ειδωλολατρία) (όπως ήδη κάνεις)!

وَلَا تَمْنُن تَسْتَكْثِرُ ﴿٦﴾

Και μην θεωρείς τις πολλές πράξεις υπακοής σου προς τον Αλλάχ, ως χάρη σ’ Αυτόν.

وَلِرَبِّكَ فَٱصْبِرْ ﴿٧﴾

Και να είσαι υπομονετικός (σε ό,τι αντιμετωπίζεις από δυσκολίες) για χάρη του Κυρίου σου!

فَإِذَا نُقِرَ فِى ٱلنَّاقُورِ ﴿٨﴾

Και όταν (ο άγγελος Ισραφήλ) φυσήξει το Κέρας (Σάλπιγγα) (το δεύτερο φύσημα).

فَذَٰلِكَ يَوْمَئِذٍۢ يَوْمٌ عَسِيرٌ ﴿٩﴾

Πράγματι, εκείνη η Ημέρα θα είναι μία πολύ δύσκολη Ημέρα –

عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ غَيْرُ يَسِيرٍۢ ﴿١٠﴾

Που για τους άπιστους δεν θα είναι καθόλου εύκολη.

ذَرْنِى وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيدًۭا ﴿١١﴾

Άφησέ Με, λοιπόν, (ω, Προφήτη) μ' όποιον δημιούργησα μονάχο (στη μήτρα της μητέρας του, χωρίς να έχει ούτε πλούτο ούτε παιδιά) (Αναφέρεται στον Αλ-Ουαλίντ, υιό του Αλ-Μουγείρα Αλ-Μαχζούμι).

وَجَعَلْتُ لَهُۥ مَالًۭا مَّمْدُودًۭا ﴿١٢﴾

Κι έπειτα, του χορήγησα άφθονα πλούτη.

وَبَنِينَ شُهُودًۭا ﴿١٣﴾

Και παιδιά που τον συντροφεύουν.

وَمَهَّدتُّ لَهُۥ تَمْهِيدًۭا ﴿١٤﴾

Και του διευκόλυνα (τα μέσα βιοπορισμού) με κάθε ευκολία.

ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ ﴿١٥﴾

Κι έπειτα, (μετά απ’ όλα αυτά και παρ’ όλο που αρνήθηκε την πίστη) εποφθαλμιούσε με απληστία να του έδινα περισσότερα·

كَلَّآ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ لِـَٔايَـٰتِنَا عَنِيدًۭا ﴿١٦﴾

Όχι! Στ’ αλήθεια, ήταν πεισματάρης ενάντια στα Εδάφια (και τα σημάδιά) Μας.

سَأُرْهِقُهُۥ صَعُودًا ﴿١٧﴾

Θα τον εξαναγκάσω να αντιμετωπίσει ένα σκληρό μαρτύριο (χωρίς ανάπαυση)!

إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ ﴿١٨﴾

Στ’ αλήθεια, σκέφτηκε και σχεδίασε (συνωμοτικά) (πώς θα δυσφημούσε τον Προφήτη και το Κορ’άν).

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿١٩﴾

Και καταραμένος να ‘ναι: για το πώς σχεδίασε!

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿٢٠﴾

Και πάλι καταραμένος να ‘ναι: για το πώς σχεδίασε!

ثُمَّ نَظَرَ ﴿٢١﴾

Έπειτα σκέφτηκε ξανά (σ' αυτά που θα πει για να δυσφημήσει τον Προφήτη και το Κορ’άν)·

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ ﴿٢٢﴾

Έπειτα συνοφρυώθηκε και το πρόσωπό του σκοτείνιασε (όταν δεν βρήκε τίποτα να πει για να δυσφημήσει τον Προφήτη και το Κορ’άν).

ثُمَّ أَدْبَرَ وَٱسْتَكْبَرَ ﴿٢٣﴾

Έπειτα γύρισε την πλάτη του (στην αλήθεια) αλαζονικά.

فَقَالَ إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ يُؤْثَرُ ﴿٢٤﴾

Και είπε: «Αυτό δεν είναι παρά μόνο μαγεία, που μεταδόθηκε από παλιά·

إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا قَوْلُ ٱلْبَشَرِ ﴿٢٥﴾

Αυτό (το Κορ’άν) δεν είναι παρά ανθρώπινος λόγος (και όχι Θεϊκός)!»

سَأُصْلِيهِ سَقَرَ ﴿٢٦﴾

Θα τον εισάγω στη Σάκαρ (μία από τις ονομασίες της Κολάσεως) για να καεί μέσα.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سَقَرُ ﴿٢٧﴾

Και δεν ξέρεις (ω, Μωχάμμαντ) πόσο (τρομερή) είναι η Σάκαρ!

لَا تُبْقِى وَلَا تَذَرُ ﴿٢٨﴾

Δεν αφήνει τίποτε (ούτε τη σάρκα ούτε τα οστά χωρίς να τα κάψει), ούτε αφήνει (τους άπιστους)!

لَوَّاحَةٌۭ لِّلْبَشَرِ ﴿٢٩﴾

Καίγοντας τα δέρματα (των άπιστων, στους οποίους θα ανανεώνει ο Αλλάχ συνέχεια τα δέρματα, τη σάρκα και τα οστά τους, για να γεύονται συνέχεια το μαρτύριο)!

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ ﴿٣٠﴾

Πάνω της βρίσκονται δέκα εννέα (ισχυροί άγγελοι ως φύλακες και φρουροί της Κολάσεως).

وَمَا جَعَلْنَآ أَصْحَـٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَـٰٓئِكَةًۭ ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةًۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِيَسْتَيْقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ وَيَزْدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِيمَـٰنًۭا ۙ وَلَا يَرْتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌۭ وَٱلْكَـٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَـٰذَا مَثَلًۭا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِىَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ ﴿٣١﴾

Και δεν θέσαμε κανέναν, παρά αγγέλους ως φύλακες του Πυρός. Κι δεν ορίσαμε τον αριθμό τους (ως δεκαεννιά), παρά μόνο για να είναι ως δοκιμασία για τους άπιστους (που ένας απ' αυτούς είπε: «Δεν μπορούν κάθε δέκα από σας να νικήσουν έναν απ' αυτούς;»), και ώστε αυτοί που έλαβαν το Βιβλίο (Εβραίοι και Χριστιανοί που έλαβαν την αυθεντική Τορά και το αυθεντικό Ιν-τζείλ) να σιγουρευτούν [ότι το Κορ’άν είναι η αλήθεια, καθώς συμφωνεί με τα αυθεντικά Βιβλία που είχαν, αναφορικά με τον αριθμό δεκαεννιά], και ώστε να αυξηθούν οι πιστοί στην πίστη (καθώς το Κορ’άν είναι η αλήθεια), και για να μην αμφισβητούν αυτοί που έλαβαν το Βιβλίο (Εβραίοι και Χριστιανοί), ούτε οι πιστοί, και για να πουν εκείνοι που στις καρδιές τους βρίσκεται μια ασθένεια (της υποκρισίας) και οι άπιστοι: «Τι ήθελε ο Αλλάχ να πει μ’ αυτήν την παραβολή (αυτόν τον αριθμό);» Έτσι ο Αλλάχ οδηγεί όποιον θέλει στο να παραστρατήσει και καθοδηγεί όποιον θέλει. Και κανείς δε γνωρίζει τις στρατιές του Κυρίου σου, παρά μόνο Αυτός. Και αυτή (η Κόλαση) δεν είναι, παρά μια (προειδοποιητική) υπενθύμιση για την ανθρωπότητα.

كَلَّا وَٱلْقَمَرِ ﴿٣٢﴾

Όχι (δεν μπορούν οι άπιστοι να νικήσουν τους αγγέλους όπως ισχυρίστηκαν)! Και (ορκίζομαι) μα το φεγγάρι!

وَٱلَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ ﴿٣٣﴾

Και (ορκίζομαι) μα τη νύχτα καθώς υποχωρεί!

وَٱلصُّبْحِ إِذَآ أَسْفَرَ ﴿٣٤﴾

Και (Ορκίζομαι) μα την αυγή καθώς φέγγει!

إِنَّهَا لَإِحْدَى ٱلْكُبَرِ ﴿٣٥﴾

Ότι αυτή (η Κόλαση) είναι ένα από τα μεγάλα (Σημάδια).

نَذِيرًۭا لِّلْبَشَرِ ﴿٣٦﴾

Μια προειδοποίηση για την ανθρωπότητα,

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ ﴿٣٧﴾

Σε όποιον από σας επιθυμεί να προχωρήσει (μέσω της πίστης και των καλών πράξεων), ή να μείνει πίσω (μέσω της απιστίας και των αμαρτιών).

كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ ﴿٣٨﴾

Κάθε ψυχή (που έχει διαπράξει αμαρτίες) θα είναι όμηρος (στην Κόλαση) γι' ό,τι διέπραξε,

إِلَّآ أَصْحَـٰبَ ٱلْيَمِينِ ﴿٣٩﴾

Εκτός από αυτούς στα Δεξιά (δηλ. τους ευσεβείς που λαμβάνουν τα Βιβλία των καταγραφών των πράξεών τους στο δεξί τους χέρι) (δεν θα είναι όμηροι),

فِى جَنَّـٰتٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿٤٠﴾

(Αλλά θα είναι) σε κήπους (Παράδεισο), και θα ρωτούν ο ένας τον άλλον,

عَنِ ٱلْمُجْرِمِينَ ﴿٤١﴾

Σχετικά με τους εγκληματίες (άπιστους), (και θα τους λένε):

مَا سَلَكَكُمْ فِى سَقَرَ ﴿٤٢﴾

«Τι σας εισήγαγε στη Σάκαρ (Κόλαση);»

قَالُوا۟ لَمْ نَكُ مِنَ ٱلْمُصَلِّينَ ﴿٤٣﴾

Εκείνοι θα πουν: «Δεν ήμασταν από τους προσευχητές,

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ ٱلْمِسْكِينَ ﴿٤٤﴾

Ούτε ταΐζαμε τους ενδεείς,

وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلْخَآئِضِينَ ﴿٤٥﴾

Και μιλούσαμε στην πλάνη μαζί μ' εκείνους που μιλούσανε σ' αυτή,

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿٤٦﴾

Και διαψεύδαμε την Ημέρα της Κρίσεως,

حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلْيَقِينُ ﴿٤٧﴾

Μέχρι που ήρθε σε μας το βέβαιο (ο θάνατος).»

فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَـٰعَةُ ٱلشَّـٰفِعِينَ ﴿٤٨﴾

Κι έτσι, δεν θα τους ωφελήσει καμία μεσολάβηση από μεσολαβητές.

فَمَا لَهُمْ عَنِ ٱلتَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ ﴿٤٩﴾

Τι συμβαίνει μ’ αυτούς (τους άπιστους), πώς απομακρύνονται από τη νουθέτηση (το Κορ’άν);

كَأَنَّهُمْ حُمُرٌۭ مُّسْتَنفِرَةٌۭ ﴿٥٠﴾

(Απομακρύνονται) σαν να ήταν (τρομαγμένα), άγρια γαϊδούρια.

فَرَّتْ مِن قَسْوَرَةٍۭ ﴿٥١﴾

Που τρέχουν να ξεφύγουν από ένα λιοντάρι.

بَلْ يُرِيدُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُؤْتَىٰ صُحُفًۭا مُّنَشَّرَةًۭ ﴿٥٢﴾

Στ' αλήθεια, ο καθένας απ’ αυτούς θέλει (από πείσμα και αλαζονεία) να του δοθούν ανοιχτές γραφές (από τον Αλλάχ, που να τον διατάζουν να ακολουθήσει τον Μωχάμμαντ, ενώ τους στάλθηκε ήδη το Κορ’άν. Και ο Αλλάχ επιλέγει τους Αγγελιαφόρους Του, στους οποίους στέλνει τα Βιβλία Του).

كَلَّا ۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ ﴿٥٣﴾

Όχι (δεν είναι όπως ισχυρίστηκαν)! Αλλά (η αλήθεια είναι ότι) δεν φοβούνται τη Μέλλουσα Ζωή (ούτε πιστεύουν σ' αυτή).

كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذْكِرَةٌۭ ﴿٥٤﴾

Όχι (το Κορ’άν δεν είναι μαγεία όπως ισχυρίστηκαν)! Στ’ αλήθεια, αυτό (το Κορ’άν) είναι μια Υπενθύμιση (και Νουθεσία),

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿٥٥﴾

Κι όποιος θέλει, τότε ας νουθετηθεί με αυτό (διαβάζοντάς το)!

وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ هُوَ أَهْلُ ٱلتَّقْوَىٰ وَأَهْلُ ٱلْمَغْفِرَةِ ﴿٥٦﴾

Και δεν θα νουθετηθούν, εκτός αν θέλει ο Αλλάχ· Αυτός είναι που Του αρμόζει να φυλάσσονται όλοι οι δούλοι Του από την τιμωρία Του (υπακούοντας τις εντολές Του), κι Αυτός είναι ο Αρμόδιος να συγχωρεί (τις αμαρτίες των δούλων Του).

لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα την Ημέρα της Ανάστασης!

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿٢﴾

Και (ορκίζομαι) μα την αυτο-κατηγορούμενη ψυχή (του πιστού, που τον κατηγορεί αν παραμελήσει κάποιες καλές πράξεις ή όταν διαπράττει αμαρτία)! (Ότι οι άνθρωποι θα αναστηθούν για να λογοδοτήσουν).

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿٣﴾

Νομίζει ο (άπιστος) άνθρωπος ότι Εμείς δε θα συλλέξουμε (ξαναδημιουργήσουμε) τα οστά του (την Ημέρα της Ανάστασης);

بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿٤﴾

Όχι (δεν είναι όπως νομίζει ο άπιστος), αλλά βέβαια είμαστε Ικανοί να επανασχηματίσουμε τέλεια τα ακροδάχτυλά του (όπως ήταν πριν, με τη μορφή τους και τα δακτυλικά αποτυπώματά τους).

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَـٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿٥﴾

Αλλά! Ο άνθρωπος (αρνείται την Ανάσταση και την Απολογία, επομένως) θέλει να συνεχίσει να διαπράττει αμαρτίες (για την υπόλοιπη ζωή του).

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَـٰمَةِ ﴿٦﴾

Ρωτά (διαψεύδοντας): «Πότε θα είναι αυτή η Ημέρα της Ανάστασης;»

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿٧﴾

Μα όταν η όραση θα είναι αμήχανη, φοβισμένη και κατάπληκτη (από όσα τρομακτικά πράγματα θα βλέπει κατά την Ημέρα της Ανάστασης).

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿٨﴾

Και (όταν) το φεγγάρι συσκοτιστεί.

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿٩﴾

Και (όταν) ο ήλιος και το φεγγάρι μαζευτούν.

يَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿١٠﴾

Εκείνην την Ημέρα ο άνθρωπος θα πει: «Πού είναι η απόδραση (από αυτό το μαρτύριο);»

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿١١﴾

Όχι! Δεν υπάρχει απόδραση ούτε καταφύγιο!

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿١٢﴾

Στον Κύριό σου, εκείνην την Ημέρα, θα βρίσκεται ο τελικός περιορισμός.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿١٣﴾

Εκείνη την Ημέρα ο άνθρωπος θα ενημερωθεί για ό,τι έκανε κατά τη διάρκεια της ζωής του (από καλές και κακές πράξεις), και για ό,τι έκανε από πράξεις που έμειναν μετά από το θάνατό του (δηλ. τις πράξεις του που οι άνθρωποι ακολούθησαν ως πρότυπο μετά από το θάνατό του, είτε ήταν καλές είτε κακές).

بَلِ ٱلْإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ﴿١٤﴾

Και όμως! Ο άνθρωπος θα γίνει μάρτυρας εναντίον του εαυτού του (καθώς τα μέρη του σώματός του, χέρια, πόδια, μάτια, αυτιά κλπ. θα μαρτυρήσουν τις πράξεις του).

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿١٥﴾

Ακόμη κι αν θέσει τις δικαιολογίες του (για να καλύψει τις κακές πράξεις του, δεν θα τον ωφελήσουν).

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿١٦﴾

(Ω, Μωχάμμαντ) μην κουνάς τη γλώσσα σου (επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Κορ’άν, την ώρα που λαμβάνεις την Αποκάλυψη από τον Γαβριήλ) βιαζόμενος να το απομνημονεύσεις (φοβούμενος μην το ξεχάσεις).

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿١٧﴾

Είναι δική Μας αρμοδιότητα να το συλλέξουμε (στο στήθος σου) και να σταθεροποιήσουμε την απαγγελία του (στη γλώσσα σου).

فَإِذَا قَرَأْنَـٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿١٨﴾

Κι όταν το απαγγέλλει ο άγγελός Μας (ο Γαβριήλ, σ' εσένα), τότε ακολούθα την απαγγελία του (και έπειτα να το απαγγέλλεις όπως το άκουσες).

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿١٩﴾

Έπειτα είναι δική Μας αρμοδιότητα να το κάνουμε σαφές (σ' εσένα, δηλ. να κατανοήσεις τις ερμηνείες και τις εντολές του).

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿٢٠﴾

Όχι (δεν είναι όπως ισχυρίζεστε ω, άπιστοι, ότι δε θα αναστηθείτε)! Αλλά αγαπάτε την εγκόσμια ζωή (και τις απολαύσεις της).

وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ ﴿٢١﴾

Και παραμελείτε τη Μέλλουσα Ζωή (και την ευδαιμονία της).

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ﴿٢٢﴾

Κάποια πρόσωπα εκείνη την Ημέρα (της Ανάστασης) θα είναι λαμπερά και φωτεινά.

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ﴿٢٣﴾

Ατενίζοντας τον Κύριό τους.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ﴿٢٤﴾

Ενώ κάποια άλλα πρόσωπα εκείνη την Ημέρα θα είναι συνοφρυωμένα και σκοτεινιασμένα,

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ﴿٢٥﴾

Πιστεύοντας (και αναμένοντας) ότι κάποια συμφορά και τιμωρία πρόκειται να πέσει πάνω τους.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿٢٦﴾

Όχι (δεν είναι όπως ισχυρίζεται ο άπιστος ότι δεν θα αναστηθεί)! Όταν (η ψυχή) φτάσει στις κλείδες (δηλ. στο λαιμό κατά την έξοδό της από το σώμα, όταν αυτός θα βρίσκεται στο χείλος του θανάτου).

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ﴿٢٧﴾

Και θα ειπωθεί (από τους παριστάμενους): «Ποιος μπορεί να του κάνει ξόρκι (ώστε να τον θεραπεύσει και να τον σώσει από το θάνατο);»

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿٢٨﴾

Και αυτός (ο ετοιμοθάνατος) θα σιγουρευτεί ότι έφτασε (η ώρα) του αποχωρισμού (του θανάτου) (αφού βλέπει τους αγγέλους που ήρθαν για να συνοδεύσουν την ψυχή του)·

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿٢٩﴾

Και θα τυλιχθεί το ένα πόδι με το άλλο.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿٣٠﴾

Τότε, η πορεία εκείνη την Ημέρα, θα είναι προς τον Κύριό σου (τον Αλλάχ)!

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿٣١﴾

Ούτε (αυτός ο άπιστος) πίστευε (στο Κορ’άν και στο Μήνυμα του Αγγελιαφόρου), ούτε προσευχόταν!

وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿٣٢﴾

Μα, (αντιθέτως), διέψευδε (το Κορ’άν και το Μήνυμα του Αγγελιαφόρου) και απομακρυνόταν!

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿٣٣﴾

Έπειτα πήγε στην οικογένειά του περπατώντας με έπαρση (θαυμάζοντας τον εαυτό του)!

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿٣٤﴾

Aλίμονο σ' εσένα (ω, άπιστε)! Και (πάλι) αλίμονο σ' εσένα!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿٣٥﴾

Πάλι, αλίμονο σ' εσένα (ω, άπιστε)! Και (πάλι), αλίμονο σ' εσένα!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿٣٦﴾

Νομίζει ο άνθρωπος ότι θα παραμεληθεί (χωρίς να λάβει διαταγές και απαγορεύσεις, και ούτε θα τιμωρηθεί ή θα ανταμειφθεί για ό,τι έκανε);

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةًۭ مِّن مَّنِىٍّۢ يُمْنَىٰ ﴿٣٧﴾

Δεν ήταν μια Νούτφα (αναμεμειγμένες εκκρίσεις των δύο φύλων), από σπέρμα που χύνεται (στις μήτρες);

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةًۭ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿٣٨﴾

Έπειτα έγινε ‘Άλακα (κρεμάμενος θρόμβος αίματος)· έπειτα (ο Αλλάχ) (τον) έπλασε και έπειτα (τον) διαμόρφωσε.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿٣٩﴾

Και έκανε απ' αυτόν τα δύο φύλα, αρσενικό και θηλυκό.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿٤٠﴾

Δεν είναι λοιπόν Αυτός (ο Αλλάχ, που κάνει όλα αυτά) Ικανός να δώσει ζωή στους νεκρούς; (Βέβαια! Είναι για τα πάντα Ικανός).

هَلْ أَتَىٰ عَلَى ٱلْإِنسَـٰنِ حِينٌۭ مِّنَ ٱلدَّهْرِ لَمْ يَكُن شَيْـًۭٔا مَّذْكُورًا ﴿١﴾

Δεν έχει περάσει μια (μεγάλη) χρονική περίοδος πριν την ύπαρξη του ανθρώπου (πριν να φυσηχτεί μέσα του η ψυχή), κατά την οποία δεν ήταν τίποτε που να μπορεί να αναφερθεί;

إِنَّا خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ مِن نُّطْفَةٍ أَمْشَاجٍۢ نَّبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَـٰهُ سَمِيعًۢا بَصِيرًا ﴿٢﴾

Στ’ αλήθεια, πλάσαμε τον άνθρωπο από αναμεμειγμένη Νούτφα (σταγόνες αναμεμειγμένων εκκρίσεων των δύο φύλων, μέσα στη μήτρα), για να τον δοκιμάσουμε (με τις διαταγές και τις απαγορεύσεις που του θέσαμε): έτσι, τον κάναμε ικανό να ακούει (τα Εδάφιά Μας) και να βλέπει (τα σημάδια και τις αποδείξεις Μας).

إِنَّا هَدَيْنَـٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًۭا وَإِمَّا كَفُورًا ﴿٣﴾

Στ’ αλήθεια, του δείξαμε (με σαφήνεια μέσω των Αγγελιαφόρων Μας) το δρόμο (της καθοδήγησης), και έτσι είτε θα είναι (πιστός και) ευγνώμων (αν διαλέξει το δρόμο της καθοδήγησης), είτε (άπιστος και) αγνώμων (αν διαλέξει το δρόμο της πλάνης).

إِنَّآ أَعْتَدْنَا لِلْكَـٰفِرِينَ سَلَـٰسِلَا۟ وَأَغْلَـٰلًۭا وَسَعِيرًا ﴿٤﴾

Στ’ αλήθεια, έχουμε ετοιμάσει για τους άπιστους σιδερένιες αλυσίδες (που θα τους σέρνουν από τα πόδια στη φωτιά), δεσμά με τα οποία θα δεθούν τα χέρια τους στο λαιμό τους κι ένα φλεγόμενο Πυρ.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِن كَأْسٍۢ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا ﴿٥﴾

Στ’ αλήθεια, οι ενάρετοι πιστοί θα πιουν από ένα δισκοπότηρο (με κρασί), αναμεμειγμένο με Καφούρ (δηλ. νερό από μια πηγή με γλυκιά οσμή στον Παράδεισο).

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ ٱللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًۭا ﴿٦﴾

Μια πηγή από την οποία θα πίνουν οι δούλοι του Αλλάχ, κάνοντάς τη να αναβλύζει σε αφθονία (όπου και να βρίσκονται).

يُوفُونَ بِٱلنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًۭا كَانَ شَرُّهُۥ مُسْتَطِيرًۭا ﴿٧﴾

Αυτοί (είναι εκείνοι που) εκπληρώνουν τα τάματά (τους για καλές πράξεις), και φοβούνται μία Ημέρα, της οποίας το κακό θα σκορπιστεί ευρέως.

وَيُطْعِمُونَ ٱلطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِۦ مِسْكِينًۭا وَيَتِيمًۭا وَأَسِيرًا ﴿٨﴾

Και δίνουν φαγητό, παρά (την ανάγκη και) την αγάπη τους γι’ αυτό, στον ενδεή, στον ορφανό και στον αιχμάλωτο.

إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ ٱللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنكُمْ جَزَآءًۭ وَلَا شُكُورًا ﴿٩﴾

(Λέγοντας μέσα τους): «Σας τρέφουμε μόνο για τη Χάρη του Αλλάχ. Δεν θέλουμε από σας ούτε αμοιβή, ούτε ευχαριστίες.

إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًۭا قَمْطَرِيرًۭا ﴿١٠﴾

Στ’ αλήθεια, φοβόμαστε από τον Κύριό μας μία Ημέρα, κατά την οποία τα πρόσωπα θα σκοτεινιάσουν και θα συνοφρυωθούν.»

فَوَقَىٰهُمُ ٱللَّهُ شَرَّ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمِ وَلَقَّىٰهُمْ نَضْرَةًۭ وَسُرُورًۭا ﴿١١﴾

Έτσι, ο Αλλάχ τους έσωσε από το κακό εκείνης της Ημέρας, και τους έδωσε λαμπρότητα και ομορφιά (στα πρόσωπά τους) και ευχαρίστηση (στις καρδιές τους).

وَجَزَىٰهُم بِمَا صَبَرُوا۟ جَنَّةًۭ وَحَرِيرًۭا ﴿١٢﴾

Και τους αντάμειψε για ό,τι υπέμειναν καρτερικά (στις πράξεις λατρείας κατά την εγκόσμια ζωή), με τον Παράδεισο (για να απολαύσουν μέσα του) και με μετάξι (για να το φορούν).

مُّتَّكِـِٔينَ فِيهَا عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ ۖ لَا يَرَوْنَ فِيهَا شَمْسًۭا وَلَا زَمْهَرِيرًۭا ﴿١٣﴾

Ξαπλωμένοι εκεί, πάνω στα στολισμένα κρεβάτια (με τα ομορφότερα καλύμματα), χωρίς να βλέπουν ούτε ήλιο (που να τους ενοχλεί με τη ζέστη του), ούτε (να νιώθουν) το υπερβολικό κρύο.

وَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلَـٰلُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلًۭا ﴿١٤﴾

Και θα τους πλησιάζουν από πάνω τους τα κλαδιά των δέντρων του (Παραδείσου), και οι καρποί των δέντρων θα κρέμονται χαμηλά (ώστε να τους φτάνουν) με κάθε ευκολία.

وَيُطَافُ عَلَيْهِم بِـَٔانِيَةٍۢ مِّن فِضَّةٍۢ وَأَكْوَابٍۢ كَانَتْ قَوَارِيرَا۠ ﴿١٥﴾

Και θα περιφέρονται (οι υπηρέτες) ανάμεσά τους με δίσκους από άργυρο (με φαγητό) και ποτήρια από γυαλί (καθαρά σαν το κρύσταλλο),

قَوَارِيرَا۟ مِن فِضَّةٍۢ قَدَّرُوهَا تَقْدِيرًۭا ﴿١٦﴾

Γυαλί που είναι φτιαγμένο από άργυρο (και θα έχει τη λευκότητα του αργύρου και τη διαφάνεια και την καθαρότητα του γυαλιού), (Οι υπηρέτες) καθορίζουν την ποσότητα (του ποτού στα ποτήρια) ακριβώς (στην ποσότητα που επιθυμούν οι κάτοικοι του Παραδείσου).

وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًۭا كَانَ مِزَاجُهَا زَنجَبِيلًا ﴿١٧﴾

Και θα τους δοθεί να πιουν από ένα δισκοπότηρο (με κρασί), αναμεμειγμένο με πιπερόριζα,

عَيْنًۭا فِيهَا تُسَمَّىٰ سَلْسَبِيلًۭا ﴿١٨﴾

Μια πηγή εκεί, που ονομάζεται Σαλσαμπίλ (δηλ. γάργαρο νερό).

۞ وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌۭ مُّخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًۭا مَّنثُورًۭا ﴿١٩﴾

Και θα περιφέρονται ανάμεσά τους (τους υπηρετούν) έφηβοι με αιώνια νεότητα. Αν τους δεις θα τους περάσεις για σκορπισμένα (φωτισμένα) μαργαριτάρια.

وَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيمًۭا وَمُلْكًۭا كَبِيرًا ﴿٢٠﴾

Κι όταν κοιτάξεις εκεί (στον Παράδεισο), θα δεις μια ευδαιμονία (που δεν μπορεί κανείς να φανταστεί) και ένα τεράστιο βασίλειο.

عَـٰلِيَهُمْ ثِيَابُ سُندُسٍ خُضْرٌۭ وَإِسْتَبْرَقٌۭ ۖ وَحُلُّوٓا۟ أَسَاوِرَ مِن فِضَّةٍۢ وَسَقَىٰهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًۭا طَهُورًا ﴿٢١﴾

Θα φορούν πράσινα ιμάτια από λεπτό και παχύ μετάξι. Και θα είναι στολισμένοι με βραχιόλια από άργυρο, κι ο Κύριός τους θα τους παρέχει ένα αγνό ποτό.

إِنَّ هَـٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَآءًۭ وَكَانَ سَعْيُكُم مَّشْكُورًا ﴿٢٢﴾

(Και θα ειπωθεί σ’ αυτούς): «Στ’ αλήθεια, αυτή είναι μια αμοιβή για σας (για ό,τι κάνατε στην εγκόσμια ζωή) και τα καλά έργα σας έγιναν αποδεκτά.»

إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ ٱلْقُرْءَانَ تَنزِيلًۭا ﴿٢٣﴾

Στ’ αλήθεια, Εμείς είμαστε που στείλαμε το Κορ’άν σ' εσένα (ω, Μωχάμμαντ) σταδιακά.

فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعْ مِنْهُمْ ءَاثِمًا أَوْ كَفُورًۭا ﴿٢٤﴾

Έτσι να υπομένεις καρτερικά (ω, Μωχάμμαντ) την Εντολή του Κυρίου σου, και να μην υπακούς ούτε κανέναν αμαρτωλό, ούτε κανέναν άπιστο απ' αυτούς.

وَٱذْكُرِ ٱسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةًۭ وَأَصِيلًۭا ﴿٢٥﴾

Και να μνημονεύεις το Όνομα του Κυρίου σου (πολύ) κάθε πρωί και απόγευμα (προσφέροντας τις προσευχές Φατζρ, Δουχρ και ‘Ασρ).

وَمِنَ ٱلَّيْلِ فَٱسْجُدْ لَهُۥ وَسَبِّحْهُ لَيْلًۭا طَوِيلًا ﴿٢٦﴾

Και κατά τη νύχτα να πέσεις σε Σιγκούντ στάση προς Αυτόν (με το μέτωπο και τις παλάμες στο έδαφος, τελώντας τις προσευχές Μάγριμπ και ‘Ισά'), και να Τον δοξάζεις για μεγάλη διάρκεια τη νύχτα (κατά την προσευχή Ταχάτζουντ).

إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ يُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَآءَهُمْ يَوْمًۭا ثَقِيلًۭا ﴿٢٧﴾

Πράγματι, αυτοί (οι άπιστοι) αγαπούν την (σύντομη) εγκόσμια ζωή, και αφήνουν πίσω τους μια βαριά (δύσκολη) Ημέρα (την Ημέρα της Ανάστασης).

نَّحْنُ خَلَقْنَـٰهُمْ وَشَدَدْنَآ أَسْرَهُمْ ۖ وَإِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَآ أَمْثَـٰلَهُمْ تَبْدِيلًا ﴿٢٨﴾

Είμαστε Εμείς που τους δημιουργήσαμε, και δυναμώσαμε τα σώματά τους. Κι όταν θελήσουμε, μπορούμε να τους (καταστρέψουμε και να τους) αντικαταστήσουμε πλήρως μ' άλλους σαν αυτούς (αλλά υπάκουους και υποταγμένους στη Θέληση του Αλλάχ).

إِنَّ هَـٰذِهِۦ تَذْكِرَةٌۭ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ سَبِيلًۭا ﴿٢٩﴾

Στ’ αλήθεια, αυτό (το Κεφάλαιο του Κορ’αν) είναι μια νουθεσία και υπενθύμιση, κι έτσι όποιος θέλει, ας πάρει έναν δρόμο (της πίστης και της ευσέβειας) προς τον Κύριό του.

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًۭا ﴿٣٠﴾

Και δεν μπορείτε να θέλετε (να πάρετε το δρόμο της καθοδήγησης) εκτός αν ο Αλλάχ θέλει (αυτό από σας). Στ’ αλήθεια ο Αλλάχ είναι ‘Αλείμ (Παντογνώστης) και Χακείμ (Πάνσοφος).

يُدْخِلُ مَن يَشَآءُ فِى رَحْمَتِهِۦ ۚ وَٱلظَّـٰلِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًۢا ﴿٣١﴾

Εισάγει στο Έλεός Του όποιον θέλει (ο Αλλάχ), και όσο για τους άδικους, έχει ετοιμάσει γι’ αυτούς ένα επώδυνο μαρτύριο.

وَٱلْمُرْسَلَـٰتِ عُرْفًۭا ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα τους σταλμένους (ανέμους, ή αγγέλους) που στέλνονται διαδοχικά!

فَٱلْعَـٰصِفَـٰتِ عَصْفًۭا ﴿٢﴾

Και μα τους δυνατούς ανέμους που φυσούν βίαια!

وَٱلنَّـٰشِرَٰتِ نَشْرًۭا ﴿٣﴾

Και μα αυτούς (τους ανέμους) που σκορπίζουν (τα σύννεφα και τη βροχή)!

فَٱلْفَـٰرِقَـٰتِ فَرْقًۭا ﴿٤﴾

Και μα αυτά (τα Εδάφια του Κορ’άν) που διαχωρίζουν (την αλήθεια από την πλάνη).

فَٱلْمُلْقِيَـٰتِ ذِكْرًا ﴿٥﴾

Και μα αυτούς (τους αγγέλους) που φέρνουν (από τον Αλλάχ) τις αποκαλύψεις (στους Αγγελιαφόρους του Αλλάχ),

عُذْرًا أَوْ نُذْرًا ﴿٦﴾

(Τις οποίες αποκαλύψεις, τις στέλνει ο Αλλάχ) ώστε να μην έχουν (οι άνθρωποι) καμία δικαιολογία (απέναντι στον Αλλάχ ότι δεν ήξεραν για τη θρησκεία Του), ή ώστε να είναι προειδοποίηση (γι' όσους δεν πιστεύουν στον Αλλάχ).

إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَوَٰقِعٌۭ ﴿٧﴾

Ότι αυτό που σας υποσχέθηκαν σίγουρα θα πραγματοποιηθεί.

فَإِذَا ٱلنُّجُومُ طُمِسَتْ ﴿٨﴾

Έτσι, όταν τα άστρα σβήσουν.

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ فُرِجَتْ ﴿٩﴾

Κι όταν ο ουρανός σχιστεί.

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ نُسِفَتْ ﴿١٠﴾

Κι όταν τα βουνά εκραγούν (και σκορπιστούν στους ανέμους).

وَإِذَا ٱلرُّسُلُ أُقِّتَتْ ﴿١١﴾

Κι όταν οι Αγγελιαφόροι συγκεντρωθούν την προκαθορισμένη ώρα (για να κρίνει ο Αλλάχ μεταξύ των Αγγελιαφόρων και των λαών τους).

لِأَىِّ يَوْمٍ أُجِّلَتْ ﴿١٢﴾

Για ποια Ημέρα πήραν αναβολή (οι Αγγελιαφόροι ώστε να κρίνει ο Αλλάχ μεταξύ των Αγγελιαφόρων και των λαών τους);

لِيَوْمِ ٱلْفَصْلِ ﴿١٣﴾

Για την Ημέρα της Κρίσεως!

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلْفَصْلِ ﴿١٤﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Μωχάμμαντ) τι είναι (και πώς θα είναι) η Ημέρα της Κρίσεως; (έκφραση που δείχνει πόσο σημαντική είναι).

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿١٥﴾

Αλίμονο, εκείνη την Ημέρα σε όσους διαψεύδουν (την Ημέρα της Ανάστασης)!

أَلَمْ نُهْلِكِ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٦﴾

Μα δεν καταστρέψαμε (εκείνους που διέψευδαν τους Αγγελιαφόρους από) τα πρώτα έθνη (όπως τον λαό του Νώε, του ‘Αντ και του Θαμούντ);

ثُمَّ نُتْبِعُهُمُ ٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿١٧﴾

Έπειτα θα κάνουμε τις μετέπειτα γενιές (όπως τους άπιστους της Μάκκας) να τους ακολουθήσουν (στην καταστροφή, για το ότι διέψευδαν τον Προφήτη).

كَذَٰلِكَ نَفْعَلُ بِٱلْمُجْرِمِينَ ﴿١٨﴾

Έτσι κάνουμε στους εγκληματίες (πολυθεϊστές, άπιστους, αμαρτωλούς).

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿١٩﴾

Αλίμονο, εκείνη την Ημέρα σε όσους διαψεύδουν (την Ημέρα της Ανάστασης)!

أَلَمْ نَخْلُقكُّم مِّن مَّآءٍۢ مَّهِينٍۢ ﴿٢٠﴾

Μα δεν σας πλάσαμε (ω! άπιστοι) από ασήμαντο νερό (σπέρμα);

فَجَعَلْنَـٰهُ فِى قَرَارٍۢ مَّكِينٍ ﴿٢١﴾

Έπειτα το κάναμε να τοποθετηθεί σε έναν ασφαλή τόπο (τη μήτρα),

إِلَىٰ قَدَرٍۢ مَّعْلُومٍۢ ﴿٢٢﴾

Για μια ορισμένη περίοδο (της κυοφορίας).

فَقَدَرْنَا فَنِعْمَ ٱلْقَـٰدِرُونَ ﴿٢٣﴾

Και προσδιορίσαμε (τη δημιουργία, τη μορφή και τη ζωή του), και Εμείς είμαστε οι Ικανότεροι (στα πάντα).

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿٢٤﴾

Αλίμονο εκείνη την Ημέρα σε όσους διαψεύδουν (τη Δύναμή Μας)!

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ كِفَاتًا ﴿٢٥﴾

Μα δεν κάναμε τη Γη δοχείο (τόπο) υποδοχής,

أَحْيَآءًۭ وَأَمْوَٰتًۭا ﴿٢٦﴾

για τους ζωντανούς (στα σπίτια τους), και για τους νεκρούς (στους τάφους τους);

وَجَعَلْنَا فِيهَا رَوَٰسِىَ شَـٰمِخَـٰتٍۢ وَأَسْقَيْنَـٰكُم مَّآءًۭ فُرَاتًۭا ﴿٢٧﴾

Μα δεν έχουμε τοποθετήσει σ' αυτή (τη Γη), σταθερά και ψηλά βουνά, και σας δώσαμε να πιείτε γλυκό νερό;

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿٢٨﴾

Αλίμονο εκείνη την Ημέρα σε όσους διαψεύδουν (όλα αυτά τα αγαθά και τις εύνοιες)!

ٱنطَلِقُوٓا۟ إِلَىٰ مَا كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿٢٩﴾

(Θα ειπωθεί στους άπιστους): «Αναχωρήστε προς εκείνο (το Πυρ της Κολάσεως) που διαψεύδατε (στην εγκόσμια ζωή)!

ٱنطَلِقُوٓا۟ إِلَىٰ ظِلٍّۢ ذِى ثَلَـٰثِ شُعَبٍۢ ﴿٣٠﴾

Αναχωρήστε προς μια σκιά (του καπνού του Πυρός της Κολάσεως που ανεβαίνει και διαχωρίζεται) σε τρεις κλάδους (καπνού),

لَّا ظَلِيلٍۢ وَلَا يُغْنِى مِنَ ٱللَّهَبِ ﴿٣١﴾

(Η σκιά αυτού του καπνού) ούτε σκιάζει, ούτε προστατεύει από την άγρια φλόγα του Πυρός.»

إِنَّهَا تَرْمِى بِشَرَرٍۢ كَٱلْقَصْرِ ﴿٣٢﴾

Στ’ αλήθεια, αυτή (η Κόλαση) πετά σπίθες (τεράστιες) σαν τα κάστρα,

كَأَنَّهُۥ جِمَـٰلَتٌۭ صُفْرٌۭ ﴿٣٣﴾

(Το χρώμα των οποίων είναι) σαν μαύρες καμήλες που το χρώμα τους τείνει προς το κίτρινο! [Αυτό δείχνει ότι η φωτιά, οι φλόγες της και οι σπίθες της είναι πολύ σκοτεινές και ότι η φωτιά εξαιρετικά καυτή].

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿٣٤﴾

Αλίμονο εκείνη την Ημέρα σε όσους διαψεύδουν (την Ημέρα της Ανάστασης)!

هَـٰذَا يَوْمُ لَا يَنطِقُونَ ﴿٣٥﴾

Αυτή την Ημέρα δεν θα μιλούν (οι άπιστοι),

وَلَا يُؤْذَنُ لَهُمْ فَيَعْتَذِرُونَ ﴿٣٦﴾

Και ούτε θα τους επιτραπεί να δικαιολογηθούν.

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿٣٧﴾

Αλίμονο εκείνη την Ημέρα σε όσους διαψεύδουν (την Ημέρα της Ανάστασης)!

هَـٰذَا يَوْمُ ٱلْفَصْلِ ۖ جَمَعْنَـٰكُمْ وَٱلْأَوَّلِينَ ﴿٣٨﴾

Αυτή θα είναι η Ημέρα της Κρίσεως! Συγκεντρώσαμε εσάς και τα πρώτα έθνη μαζί!

فَإِن كَانَ لَكُمْ كَيْدٌۭ فَكِيدُونِ ﴿٣٩﴾

Αν λοιπόν, έχετε κανένα σχέδιο (για να αποφύγετε την τιμωρία), τότε χρησιμοποιήστε το εναντίον Μου (αν αλήθεια μπορείτε)!

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿٤٠﴾

Αλίμονο εκείνη την Ημέρα σε όσους διαψεύδουν (την Ημέρα της Ανάστασης)!

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى ظِلَـٰلٍۢ وَعُيُونٍۢ ﴿٤١﴾

Πράγματι, οι ευσεβείς (που φυλάσσονται από την τιμωρία του Αλλάχ εκτελώντας τις Εντολές Του) θα βρίσκονται ανάμεσα σε σκιές (δέντρων) και πηγές (νερού).

وَفَوَٰكِهَ مِمَّا يَشْتَهُونَ ﴿٤٢﴾

Και θα έχουν φρούτα, απ' αυτά που επιθυμούν.

كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿٤٣﴾

(Και θα ειπωθεί σ' αυτούς): «Φάτε και πιείτε με άνεση για ό,τι κάνατε (από ενάρετες πράξεις κατά την εγκόσμια ζωή).»

إِنَّا كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْمُحْسِنِينَ ﴿٤٤﴾

Στ’ αλήθεια, έτσι (με τέτοια γενναιόδωρη αμοιβή) ανταμείβουμε τους ενάρετους.

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿٤٥﴾

Αλίμονο εκείνη την Ημέρα σε όσους διαψεύδουν (την Ημέρα της Ανάστασης)!

كُلُوا۟ وَتَمَتَّعُوا۟ قَلِيلًا إِنَّكُم مُّجْرِمُونَ ﴿٤٦﴾

(Ω, άπιστοι!) Φάτε και απολαύστε για λίγο (στην εγκόσμια ζωή). Στ’ αλήθεια είστε εγκληματίες (αμαρτωλοί και άπιστοι).

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿٤٧﴾

Αλίμονο εκείνη την Ημέρα σε όσους διαψεύδουν (την Ημέρα της Ανάστασης)!

وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ٱرْكَعُوا۟ لَا يَرْكَعُونَ ﴿٤٨﴾

Κι όταν ειπωθεί σ’ αυτούς: «Υποκλιθείτε (για προσευχή)!» Δεν υποκλίνονται (αντιθέτως, επιμένουν στην αλαζονεία και το πείσμα τους).

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿٤٩﴾

Αλίμονο εκείνη την Ημέρα σε όσους διαψεύδουν (τα Εδάφια Μας)!

فَبِأَىِّ حَدِيثٍۭ بَعْدَهُۥ يُؤْمِنُونَ ﴿٥٠﴾

Έτσι, (αν δεν πιστεύουν σ' αυτό το Κορ’άν,) σε ποια άλλα λόγια (βιβλίο) μετά απ' αυτό (το Κορ’άν) θα πιστέψουν;