Lexo suren An-Naba

عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ﴿١﴾

Për çka ata i bëjnë pyetje njëri-tjetri?

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٢﴾

Për lajmin e madh e tronditës.

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿٣﴾

Në të cilin ata janë në kundërshti.

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿٤﴾

Jo, të mos pyesin, sepse ata do ta kuptojnë!

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿٥﴾

Përsëri Jo, se ata do ta kuptojnë!

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَـٰدًۭا ﴿٦﴾

A nuk e bëmë Ne tokën të përshtatshme (për jetë),

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ﴿٧﴾

Ndërsa kodrat shtylla?

وَخَلَقْنَـٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ﴿٨﴾

Dhe Ne u krijuam juve në çifte.

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ﴿٩﴾

Dhe gjumin tuaj ua bëmë për pushim.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ﴿١٠﴾

Dhe natën ua bëmë mbulesë (si rrobet).

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ﴿١١﴾

Ndërsa ditën e bëmë për gjallërim.

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ﴿١٢﴾

Dhe Ne kemi ndërtuar mbi ju një shtatëshe të fortë.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ﴿١٣﴾

Dhe kemi vënë ndriçuesin që flakëron.

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ﴿١٤﴾

Dhe prej reve të shtrydhura kemi lëshuar shi të madh.

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ﴿١٥﴾

Që me të të rrisim drithëra e bimë.

وَجَنَّـٰتٍ أَلْفَافًا ﴿١٦﴾

Edhe kopshte të dendura palë mbi palë.

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَـٰتًۭا ﴿١٧﴾

S’ka dyshim se dita e gjykimit është caktuar.

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ﴿١٨﴾

Është dita që i fryhet surit, e ju vini grupe-grupe.

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ﴿١٩﴾

Dhe qielli hapet e bëhet dyer-dyer.

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ﴿٢٠﴾

Dhe kodrat shkulen dhe bëhen pluhur (si valë rrezesh).

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ﴿٢١﴾

E Xhehennemi është në pritë (në pusi).

لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابًۭا ﴿٢٢﴾

Është vendstrehim i arrogantëve.

لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ﴿٢٣﴾

Aty do të mbesin për tërë kohën (pa mbarim).

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ﴿٢٤﴾

Aty nuk do të shijojnë as freskim, as ndonjë pije.

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ﴿٢٥﴾

Përveç ujë të valë e kalbësirë.

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ﴿٢٦﴾

Si ndëshkim i merituar.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ﴿٢٧﴾

Ata ishin që nuk pritnin se do të jepin llogari.

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا كِذَّابًۭا ﴿٢٨﴾

Dhe argumentet Tona i përgënjeshtruan më këmbëngulje.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَـٰهُ كِتَـٰبًۭا ﴿٢٩﴾

Ndërsa Ne çdo send e kemi ruajtur me shkrim të saktë.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ﴿٣٠﴾

E ju pra, vuani, se Ne nuk do t’u shtojmë tjetër vetëm se vuajtje.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿٣١﴾

S’ka dyshim se të devotshmit kanë fitime të mëdha.

حَدَآئِقَ وَأَعْنَـٰبًۭا ﴿٣٢﴾

Kopshte e vreshta rrushi.

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ﴿٣٣﴾

Edhe vasha të një moshe.

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ﴿٣٤﴾

Edhe gota të mbushura plot verë.

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ﴿٣٥﴾

Aty nuk dëgjojnë fjalë të kota, as gënjeshtra.

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ﴿٣٦﴾

Shpërblime e dhurata të shumta dhënë nga Zoti yt.

رَّبِّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَـٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ﴿٣٧﴾

Zoti i qiejve e i tokës, dhe çka ka ndërmjet tyre, që është mëshirues, të cilit nuk kanë të drejtë t’i bëjnë vërejtje.

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ﴿٣٨﴾

Atë ditë Xibrili dhe engjëjt qëndrojnë të rreshtuar, askush nuk flet pos atij që e lejon Mëshiruesi, dhe i cili e thotë të vërtetën.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ﴿٣٩﴾

Ajo është dita e vërtetë, e kush dëshiron le të kthehet rrugës te Zoti i vet.

إِنَّآ أَنذَرْنَـٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَـٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ﴿٤٠﴾

Ne ua tërhoqëm juve (idhujtarëve) vërejtjen për një dënim të afërt, në ditën kur njeriu (besimtar) shikon se çka i kanë sjellë duart e veta, e jobesimtari thotë: “Ah, sa mirë do të ishte për mua sikur të isha dhe"!