เมื่อใดจึงควรอวยพรแด่ท่านนบี

หน้าแรก > การอวยพรแด่ท่านนบี > เมื่อใดจึงควรอวยพรแด่ท่านนบี

การอวยพรแด่ท่านนบีคือซิกร์ของทุกช่วงเวลา: ทุกการกล่าวถึงนามของท่านย่อมเรียกร้องการอวยพรหนึ่งครั้ง บางโอกาสมีหลักฐานตัวบทกำหนดเพิ่มเติมอีกด้วย นี่คือโอกาสเหล่านั้น ฮะดีษต่อฮะดีษ

ทุกครั้งที่นามของท่านถูกกล่าวถึง

นี่คือกฎพื้นฐาน: เมื่อท่านนบีถูกกล่าวถึง ตอบด้วย “ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะ สัลลัม” ตัวบทถูกต้องทำให้สิ่งนี้เป็นเครื่องหมายของหัวใจที่มีน้ำใจ: “ผู้ตระหนี่คือผู้ที่ข้าถูกกล่าวถึงในหน้าเขา แต่เขาไม่อวยพรแด่ข้า” (อัตติรมิซีย์, ฮะซันศาฮิฮ; มุสลิมรายงานความหมายเดียวกัน) ในทางตรงข้าม ธรรมเนียมรายงานว่าอัลลอฮ์ทรงคืนจิตวิญญาณแก่ท่านนบีเพื่อท่านจะได้ตอบสลามของทุกคน: “ไม่มีผู้ใดกล่าวสลามโดยที่อัลลอฮ์ไม่ทรงคืนจิตวิญญาณของข้า เพื่อข้าจะได้ตอบสลามของเขา” (อะบูดาวูด, อิสนาดถูกต้อง)

ในอีกบริบทหนึ่ง ท่านนบีกล่าวว่า: “ผู้ใดนั่งบนที่นั่งที่ไม่กล่าวถึงอัลลอฮ์ เขาจะได้รับความเสียใจจากพระองค์ และผู้ใดนอนบนที่นอนที่ไม่กล่าวถึงพระองค์ เขาจะได้รับความเสียใจจากพระองค์” (อะบูดาวูด, 4856): ที่ชุมนุมที่มีการรำลึกถึงอัลลอฮ์และนบีของพระองค์จึงพ้นจากความเสียใจ และการอวยพรแด่ท่านนบีคือบทสรุปที่ดีที่สุดของมัน

หลังอะซาน

“เมื่อพวกท่านได้ยินอะซาน จงกล่าวดังที่มุอัซซินกล่าว จากนั้นจงอวยพรแด่ข้า: ผู้ใดอวยพรแด่ข้าหนึ่งครั้ง อัลลอฮ์ก็จะทรงอวยพรแก่เขาสิบครั้ง จากนั้นจงขอวะซีละฮ์ต่ออัลลอฮ์ (ระดับสูงสุดแห่งสวรรค์): มันคือระดับที่เหมาะแก่บ่าวเพียงคนเดียวของอัลลอฮ์ และข้าหวังว่าจะเป็นผู้นั้น ผู้ใดขอวะซีละฮ์เพื่อข้า เขาจะได้รับชัฟาอะฮ์ของข้า”

มุสลิมในศาฮิฮของท่าน (384); ตัวบทเดียวกันในอะบูดาวูด (523) และริยาฎุศเศาะลิฮีน (1037)

บรรดาฟุกะฮาเป็นเอกฉันท์: การอวยพรแด่ท่านนบีหลังอะซานเป็นสิ่งที่ชอบ (มัชรูอะฮ์) โดยไม่มีความขัดแย้งที่บันทึกไว้ในหนังสือ ส่วนตัษวีบ (“การละหมาดย่อดีกว่าการนอนหลับ”) เป็นของเฉพาะอะซานของละหมาดฟัจญริ์

ในละหมาด: หลังตะชะฮฮุด

การอวยพรแด่ท่านนบีมีตำแหน่งที่แน่นอนในตะชะฮฮุด ก่อนสลามสุดท้าย อุละมาอ์ทุกท่านสถาปนาความชอบธรรมของมัน ส่วนระดับ อิมามชาฟิอีย์ถือว่าเป็นภาคบังคับในการนั่งครั้งสุดท้าย ขณะที่มัซฮับฮะนะฟีย์ มาลิกีย์ และอิมามอะหมัดตามหนึ่งริยายะฮ์ถือว่าเป็นซุนนะฮ์ คำอวยพรที่สอนคือศะลาตุอิบรอฮีมียะฮ์: ดู วิธีอวยพรแด่ท่านนบี และหน้า ตะชะฮฮุด

วันศุกร์: ทั้งกลางวันและกลางคืน

“จงเพิ่มพูนการอวยพรแด่ข้าในวันศุกร์และคืนวันศุกร์ ผู้ใดอวยพรแด่ข้าหนึ่งครั้ง อัลลอฮ์ก็จะทรงอวยพรแก่เขาสิบครั้ง”

อัลไบยฮะกีย์ในอัสซุนันอัลกุบรอ (5994)

วันศุกร์คือวันที่ “การอวยพรของอุมมะฮ์ถูกนำเสนอแด่ท่านนบี” (อะบูดาวูด, 1047, อิสนาดที่อันนะวะวีย์วินิจฉัยว่าถูกต้อง): ผู้ที่อวยพรแด่ท่านมากที่สุดในวันนั้นจะเป็นผู้ใกล้ชิดท่านที่สุดในระดับ (ความหมายเดียวกันในอัลไบยฮะกีย์, 5995) อัตติรมิซีย์ (488) ยังเตือนว่ามันคือ “วันที่ดีที่สุดที่ดวงอาทิตย์ขึ้น”

ในดุอา: เปิดและปิดด้วยการอวยพร

“ดุอายังค้างอยู่ระหว่างฟากฟ้ากับแผ่นดิน และไม่มีสิ่งใดในนั้นจะขึ้นไปถึง จนกว่าเจ้าจะได้อวยพรแด่นบีของเจ้า”

อัตติรมิซีย์ (486), รายงานจากอุมัร อิบนุลค็อฏฏอบ

และท่านนบีได้สอนฟุฎอละฮ์ อิบนุอุบัยด์ว่า: “เมื่อใดที่ใครคนหนึ่งวิงวอนดุอา ขอให้เขาเริ่มด้วยการสรรเสริญอัลลอฮ์องค์อภิบาลของเขา จากนั้นขอให้เขาอวยพรแด่ท่านนบี จากนั้นจึงวิงวอนดุอาตามที่ปรารถนา” (อะบูดาวูดและอัตติรมิซีย์, “ฮะดีษฮะซันศาฮิฮ”) สรรเสริญก่อน อวยพรแด่ท่านนบีต่อ วิงวอนหลัง: นี่คือลำดับที่ทำให้ดุอาขึ้นไปถึง