Lexo Hizb 60 të Kuranit

بَلْ تُؤْثِرُونَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿١٦﴾

Po ju i jepni përparësi jetës së dunjasë,

وَٱلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌۭ وَأَبْقَىٰٓ ﴿١٧﴾

Ndërsa ahireti (amshimi) është më i mirë dhe e përjetshëm.

إِنَّ هَـٰذَا لَفِى ٱلصُّحُفِ ٱلْأُولَىٰ ﴿١٨﴾

Vërtet kjo ishte në broshurat e lashta:

صُحُفِ إِبْرَٰهِيمَ وَمُوسَىٰ ﴿١٩﴾

në broshurat e Ibrahimit dhe të Musait.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْغَـٰشِيَةِ ﴿١﴾

A të erdhi ty lajmi për belanë që kaplon (kijameti)?

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ خَـٰشِعَةٌ ﴿٢﴾

Atë ditë sheh fytyra të përulura,

عَامِلَةٌۭ نَّاصِبَةٌۭ ﴿٣﴾

Të lodhura e të rraskapitura (nga mundimi).

تَصْلَىٰ نَارًا حَامِيَةًۭ ﴿٤﴾

Ato hyjnë në zjarrin të ndezur fort,

تُسْقَىٰ مِنْ عَيْنٍ ءَانِيَةٍۢ ﴿٥﴾

U jepet të pijnë prej një kroi të valë.

لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍۢ ﴿٦﴾

Ata kanë ushqim tjetër pos një barishte me ferra helmuese.

لَّا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِى مِن جُوعٍۢ ﴿٧﴾

Që as nuk jep fuqi, as nuk largon uri.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاعِمَةٌۭ ﴿٨﴾

Atë ditë dheh fytyra të ndritshme,

لِّسَعْيِهَا رَاضِيَةٌۭ ﴿٩﴾

Të kënaqura për veprimet e veta,

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ﴿١٠﴾

Në Xhennet të shkallës së lartë,

لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَـٰغِيَةًۭ ﴿١١﴾

Aty nuk dëgjojnë fjalë të pakëndshme,

فِيهَا عَيْنٌۭ جَارِيَةٌۭ ﴿١٢﴾

Aty ka kroje që rrjedhin,

فِيهَا سُرُرٌۭ مَّرْفُوعَةٌۭ ﴿١٣﴾

Aty kanë shtretër të lartë,

وَأَكْوَابٌۭ مَّوْضُوعَةٌۭ ﴿١٤﴾

Aty kanë shtretër të lartë,

وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌۭ ﴿١٥﴾

Edhe jastekë të renduar për mbështetje,

وَزَرَابِىُّ مَبْثُوثَةٌ ﴿١٦﴾

Edhe qilima të shtruar.

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ ﴿١٧﴾

A nuk i shikojnë devet se si janë krijuar?

وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيْفَ رُفِعَتْ ﴿١٨﴾

Edhe qiellin se si është ngritur lart!

وَإِلَى ٱلْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ ﴿١٩﴾

Edhe kodrat se si janë venduar!

وَإِلَى ٱلْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ ﴿٢٠﴾

Edhe tokën se si është shtruar!

فَذَكِّرْ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٌۭ ﴿٢١﴾

E ti pra, këshillo, se je vetëm përkujtues,

لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ ﴿٢٢﴾

Ti ndaj tyre nuk je mbizotërues!

إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ﴿٢٣﴾

Përveç atij zbrapset e nuk beson,

فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَكْبَرَ ﴿٢٤﴾

All-llahu atë me vuajtje e dënon.

إِنَّ إِلَيْنَآ إِيَابَهُمْ ﴿٢٥﴾

Vetëm te Ne kthimin e kanë.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُم ﴿٢٦﴾

Dhe vetëm detyrë Jona është llogaira e tyre.

وَٱلْفَجْرِ ﴿١﴾

Pasha agimin!

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ﴿٢﴾

Pasha dhjetë netët!

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ﴿٣﴾

Pasha çiftin dhe pasha tekun!

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ﴿٤﴾

Pasha natën që shkon!

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ﴿٥﴾

A janë këto betime për të mençurin?

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿٦﴾

A nuk e i ti se ç’bëri Zoti yt me Ad-in?

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ﴿٧﴾

Me banorët e Iremit me ndërtesa të larta?

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَـٰدِ ﴿٨﴾

Që si ata (populli Ad) nuk është krijuar askush në tokë!

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ﴿٩﴾

Dhe me Themudin, të cilët shpuan shkëmbinj në luginën (kura),

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ﴿١٠﴾

Dhe me faraonin i fortifikuar me tenda (ushtarake)!

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَـٰدِ ﴿١١﴾

Të cilët e tepruan me krime në tokë.

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ﴿١٢﴾

Dhe në të shtuan shkatërrimin.

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ﴿١٣﴾

E All-llahu kundër tyre lëshoi lloj-lloj dënimesh.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ﴿١٤﴾

Pse Zoti yt është që përcjell (u rri në pritë).

فَأَمَّا ٱلْإِنسَـٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ﴿١٥﴾

E njeriu, kur e sprovon Zoti i tij, e nderon dhe e begaton, ai thotë: “Zoti im më ka nderuar!”

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَـٰنَنِ ﴿١٦﴾

Por, kur për ta sprovuar ia pakëson furnizimin (e varfëron), ai thotë: “Zoti im më ka nënçmuar!”

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ﴿١٧﴾

Jo, nuk është ashtu! Por (punoni edhe më zi) ju nuk përfillnit bonjakun,

وَلَا تَحَـٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿١٨﴾

Nuk cytni njëri-tjetrin për ta ushqyer të varfërin,

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا ﴿١٩﴾

Dhe ju e hani me të madhe trashëgimin (padrejtë).

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا ﴿٢٠﴾

Dhe pasurinë e doni së tepërmi.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا ﴿٢١﴾

Jo, mosni ashtu! Kur të dridhet toka njëpasnjëshëm!

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا ﴿٢٢﴾

Dhe kur të vijë Zoti yt dhe engjëjt qëndrojnë rradhë-rradhë!

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ﴿٢٣﴾

Dhe atë ditë sillet Xhehennemi, ditën kur përkujtohet njeriu, e ç’dobi i bën atij përkujtimi?

يَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ﴿٢٤﴾

Thotë: “O, i gjori unë, sikur të isha i parapërgatitur për jetën time!”

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ ﴿٢٥﴾

Pra, ditën kur nuk dënon si Ai askush.

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ ﴿٢٦﴾

Dhe nuk do të farkojë pranga si Ai askush.

يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ﴿٢٧﴾

O shpirt i qetësuar!

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ ﴿٢٨﴾

Kthehu te Zoti yt i kënaqur (për vehte) e kënaqës (për Zotin)!

فَٱدْخُلِى فِى عِبَـٰدِى ﴿٢٩﴾

Hyr mes robërve të Mi!

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ﴿٣٠﴾

Dhe hyr në Xhennetin Tim!

لَآ أُقْسِمُ بِهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ﴿١﴾

Betohem në këtë qytet!

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ﴿٢﴾

E ti je që gjendesh në këtë qytet!

وَوَالِدٍۢ وَمَا وَلَدَ ﴿٣﴾

Betohem në prindin dhe në atë që lind prej tij!

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِى كَبَدٍ ﴿٤﴾

Vërtet, Ne e krijuam njeriun në vështirësi të njëpasnjëshme.

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌۭ ﴿٥﴾

A mendon ai, se atë nuk mund ta mposhtë askush?

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًۭا لُّبَدًا ﴿٦﴾

E thotë: “Unë kam shpenzuar shumë pasuri!”

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ﴿٧﴾

A mendon ai se atë askush nuk e ka parë?

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ ﴿٨﴾

A nuk i dhamë Ne atij dy sy?

وَلِسَانًۭا وَشَفَتَيْنِ ﴿٩﴾

Edhe gjuhë e dy buzë?

وَهَدَيْنَـٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ ﴿١٠﴾

Dhe i sqaruam atij për të dy rrugët.

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ ﴿١١﴾

E ai nuk u hodh në përpjetëzen (rrugë e vështirë - qafëmalit).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ ﴿١٢﴾

E ç’gjë të mësoi ty se ç’është Akabe (rruga e vështirë)?

فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿١٣﴾

Është lirimi i një skllavi,

أَوْ إِطْعَـٰمٌۭ فِى يَوْمٍۢ ذِى مَسْغَبَةٍۢ ﴿١٤﴾

Ose dhënia e ushqimit në kohën kur mbretëron uria:

يَتِيمًۭا ذَا مَقْرَبَةٍ ﴿١٥﴾

Ndonjë jetimi që është i afërt,

أَوْ مِسْكِينًۭا ذَا مَتْرَبَةٍۢ ﴿١٦﴾

Ose ndonjë të varfëri që e ka molisur varfëria.

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ ﴿١٧﴾

E pastaj të bëhej prej atyre që besuan, që këshilluan njëri-tjetrin për durim dhe që këshillluan për mëshirë (për ndihmë).

أُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ﴿١٨﴾

Të tillët janë të zotët e anës së djathtë.

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا هُمْ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ﴿١٩﴾

Ndërsa ata që nuk i besuan argumentet Tona, ata jaanë të të majtës.

عَلَيْهِمْ نَارٌۭ مُّؤْصَدَةٌۢ ﴿٢٠﴾

Kundër tyre është zjarri i mbyllur.

وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا ﴿١﴾

Pasha diellin dhe dritën e tij!

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ﴿٢﴾

Pasha hënën kur vjen pas tij!

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ﴿٣﴾

Pasha ditën kur ai (dielli) e shndrit!

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا ﴿٤﴾

Pasha natën kur ajo e mbulon atë (dritën e diellit)!

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ﴿٥﴾

Pasha qiellin dhe Atë që e ndërtoi atë!

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا ﴿٦﴾

Pasha tokën dhe Atë që e shtriu atë (e sheshoi)!

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴿٧﴾

Pasha njeriun dhe Atë që e krijoi atë!

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا ﴿٨﴾

Dhe ia mësoi se cilat janë të këqijat dhe të mirat e tij.

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴿٩﴾

Pra, ka shpëtuar ai që e pastroi vetveten.

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴿١٠﴾

E ka dështuar ai që e poshtëroi vetveten.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ ﴿١١﴾

Themudi përgënjeshtroi për shkak të arrogancës së vet.

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا ﴿١٢﴾

Kur më i keqi i tyre u ngrit me të shpejtë.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَـٰهَا ﴿١٣﴾

e Pejgamberi atyre u pat thënë: “Kinie kujdes devenë e All-llahut dhe ndaj pengimit të saj që të pijë ujë.

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا ﴿١٤﴾

Ata nuk i besuan atij dhe atë (devenë) e therrën dhe Zoti i tyre për shkak të mëkatit të tyre ua rreshtoi ndëshkimet dhe i rrafshoi,

وَلَا يَخَافُ عُقْبَـٰهَا ﴿١٥﴾

Duke mos iu frikësuar prapavisë së atij (ndëshkimi).

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰ ﴿١﴾

Pasha natën që me errësirë mbulon gjithësinë!

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ﴿٢﴾

Pasha ditën kur ajo shkrepëtin!

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿٣﴾

Pasha Atë që krijoi mashkullin e femrën!

إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّىٰ ﴿٤﴾

Vërtet, veprimi juaj është i lloj-llojtë.

فَأَمَّا مَنْ أَعْطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ﴿٥﴾

E sa i përket atij që jep dhe ruhet,

وَصَدَّقَ بِٱلْحُسْنَىٰ ﴿٦﴾

Dhe vërteton bindshëm për më të mirën,

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْيُسْرَىٰ ﴿٧﴾

Ne do ta përgatisim atë për më të lehtën.

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسْتَغْنَىٰ ﴿٨﴾

E sa i përket atij që bën koprraci dhe ndien veten të pavarur (nga Zoti),

وَكَذَّبَ بِٱلْحُسْنَىٰ ﴿٩﴾

Dhe që mohon atë më të mirën,

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْعُسْرَىٰ ﴿١٠﴾

Ne do ta përgatisim për më të vështirën.

وَمَا يُغْنِى عَنْهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ﴿١١﴾

E pasuria e tij nuk do t’i bëjë dobi, kur ai të zhduket.

إِنَّ عَلَيْنَا لَلْهُدَىٰ ﴿١٢﴾

Detyrë e jonë është vetëm të udhëzojmë.

وَإِنَّ لَنَا لَلْـَٔاخِرَةَ وَٱلْأُولَىٰ ﴿١٣﴾

Dhe vetëm e Jona është bota tjetër si dhe kjo.

فَأَنذَرْتُكُمْ نَارًۭا تَلَظَّىٰ ﴿١٤﴾

Unë ua kam tërhequr vërejtjen për zjarrin të ndezur fort.

لَا يَصْلَىٰهَآ إِلَّا ٱلْأَشْقَى ﴿١٥﴾

Që aty nuk hyn tjëtërkush, pos atij që është më i prishuri.

ٱلَّذِى كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٦﴾

I cili përgënjeshtroi dhe u zmbraps.

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلْأَتْقَى ﴿١٧﴾

Ndërsa ai që është më i devotshëm do të jetë larg tij.

ٱلَّذِى يُؤْتِى مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾

Ai që e jep pasurinë e vet e pastrohet,

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعْمَةٍۢ تُجْزَىٰٓ ﴿١٩﴾

E jo për ta shpërblyer ndokë që i ka bërë mirë më parë.

إِلَّا ٱبْتِغَآءَ وَجْهِ رَبِّهِ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٠﴾

Por vetëm për të fituar kënaqësinë e Zotit të vet, më të lartit,

وَلَسَوْفَ يَرْضَىٰ ﴿٢١﴾

Për Zotin, ai do të gëzojë atë kënaqësi!

وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾

Pasha paraditën!

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾

Pasha natën kur shtrinë errësirën!

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾

Zoti yt nuk të ka lënë, as nuk të ka përbuzur.

وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌۭ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ ﴿٤﴾

Dhe se bota e ardhshme është shumë më e mirë për ty se e para.

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ ﴿٥﴾

E Zoti yt do të jepë ty, e ti do të kënaqesh.

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًۭا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾

A nuk të gjeti ty jetim, e Ai të bëri vend (të dha përkrahje).

وَوَجَدَكَ ضَآلًّۭا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾

Dhe të gjeti të paudhëzuar e Ai të udhëzojë.

وَوَجَدَكَ عَآئِلًۭا فَأَغْنَىٰ ﴿٨﴾

dhe të gjeti të varfër, e Ai të begatoi.

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿٩﴾

Pra, mos e përul jetimin!

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿١٠﴾

As lypësin mos e përzë!

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ﴿١١﴾

E me të mirat që të dha Zoti yt, trego (udhëzo njerëz)!

أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ ﴿١﴾

A nuk ta hapëm ne gjoksin tënd?

وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ ﴿٢﴾

Dhe Ne hoqëm prej teje barrën tënde,

ٱلَّذِىٓ أَنقَضَ ظَهْرَكَ ﴿٣﴾

E cila shtypte shpinën tënde.

وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ ﴿٤﴾

Dhe Ne, ta ngritëm lartë famën tënde?

فَإِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًا ﴿٥﴾

E, pa dyshim se pas vështirësisë është lehtësimi.

إِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًۭا ﴿٦﴾

Vërtet, pas vështirësisë vjen lehtësimi.

فَإِذَا فَرَغْتَ فَٱنصَبْ ﴿٧﴾

E kur ta kryesh (obligimin), atëbotë mundohu me adhurim (All-llahut).

وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرْغَب ﴿٨﴾

Dhe, vetëm te Zoti yt përqëndro synimin!

وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيْتُونِ ﴿١﴾

Pasha fikun dhe ullirin!

وَطُورِ سِينِينَ ﴿٢﴾

Dhe (kodrën) Turi Sina-en!

وَهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ٱلْأَمِينِ ﴿٣﴾

Dhe këtë qytet të sigurisë!

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِىٓ أَحْسَنِ تَقْوِيمٍۢ ﴿٤﴾

Vërtet, Ne e krijuam njerin në formën më të bukur.

ثُمَّ رَدَدْنَـٰهُ أَسْفَلَ سَـٰفِلِينَ ﴿٥﴾

Pastaj e zbritëm atë në më të ultin e të ultëve.

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۢ ﴿٦﴾

Përveç atyre që besuan dhe bënë vepra të mira; ata kanë shpërblim të pandërprerë.

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِٱلدِّينِ ﴿٧﴾

E pas gjithë kësaj, ç’të shtyri të përgënjeshtrosh ditën e shpërblimit (përgjegjësisë)?

أَلَيْسَ ٱللَّهُ بِأَحْكَمِ ٱلْحَـٰكِمِينَ ﴿٨﴾

A nuk është All-llahu më i urti gjykuesve?

ٱقْرَأْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلَّذِى خَلَقَ ﴿١﴾

Lexo me emrin e Zotit tënd, i cili krijoi.

خَلَقَ ٱلْإِنسَـٰنَ مِنْ عَلَقٍ ﴿٢﴾

Krijoi njeriun prej gjakut të ngjizur.

ٱقْرَأْ وَرَبُّكَ ٱلْأَكْرَمُ ﴿٣﴾

Lexo për Zotin tënd Bujar!

ٱلَّذِى عَلَّمَ بِٱلْقَلَمِ ﴿٤﴾

Është Ai që ua mësoi pendën.

عَلَّمَ ٱلْإِنسَـٰنَ مَا لَمْ يَعْلَمْ ﴿٥﴾

Ia mësoi njeriut atë që nuk e dinte.

كَلَّآ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لَيَطْغَىٰٓ ﴿٦﴾

Jo, është e vërtetë se ai i kalon kufintë,

أَن رَّءَاهُ ٱسْتَغْنَىٰٓ ﴿٧﴾

Për shkak se e ndien veten të pavarur.

إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجْعَىٰٓ ﴿٨﴾

Po kthimi është vetëm te Zoti yt.

أَرَءَيْتَ ٱلَّذِى يَنْهَىٰ ﴿٩﴾

A më tregon atë që pengon,

عَبْدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ﴿١٠﴾

një rob kur ai falet?

أَرَءَيْتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلْهُدَىٰٓ ﴿١١﴾

ç’mendon kur ai (robi) është në rrugë të drejtë?

أَوْ أَمَرَ بِٱلتَّقْوَىٰٓ ﴿١٢﴾

Ose ai (rob) urdhëroi për sinqeritet.

أَرَءَيْتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١٣﴾

A më trego nëse ai përgënjeshtron dhe zmbrapset (nga besimi)?

أَلَمْ يَعْلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ﴿١٤﴾

A nuk e di ai se All-llahu e sheh?

كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعًۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ﴿١٥﴾

Jo, Jo! Nëse nuk tërhiqet, vërtet do ta kapim për flokësh mbi ballin.

نَاصِيَةٍۢ كَـٰذِبَةٍ خَاطِئَةٍۢ ﴿١٦﴾

Floku rrenacak, mëkatar.

فَلْيَدْعُ نَادِيَهُۥ ﴿١٧﴾

E ai le t’i thërret ata të vetët.

سَنَدْعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ﴿١٨﴾

Ne do t’i thërrasim zebanitë.

كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَٱسْجُدْ وَٱقْتَرِب ۩ ﴿١٩﴾

Jo, Jo! Ti mos iu bind atij, vazhdo me sexhde dhe afroju Zotit me të.

إِنَّآ أَنزَلْنَـٰهُ فِى لَيْلَةِ ٱلْقَدْرِ ﴿١﴾

Ne e zbritëm atë (Kur’anin) në natën e Kadrit.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا لَيْلَةُ ٱلْقَدْرِ ﴿٢﴾

E ç’të bëri ty të dijsh se ç’është nata e Kadrit?

لَيْلَةُ ٱلْقَدْرِ خَيْرٌۭ مِّنْ أَلْفِ شَهْرٍۢ ﴿٣﴾

Nata e Kadrit është më e rëndësishme se një mijë muaj!

تَنَزَّلُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمْرٍۢ ﴿٤﴾

Me lejen e Zotit të tyre në (atë natë) të zbresin engjëj dhe shpirti (Xhibrili) për secilën çështje.

سَلَـٰمٌ هِىَ حَتَّىٰ مَطْلَعِ ٱلْفَجْرِ ﴿٥﴾

Ajo (që përcakton Zoti) është paqe deri në agim të mëngjesit.

لَمْ يَكُنِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِنْ أَهْلِ ٱلْكِتَـٰبِ وَٱلْمُشْرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّىٰ تَأْتِيَهُمُ ٱلْبَيِّنَةُ ﴿١﴾

Ata nga ithtarët e librit dhe idhujtarët, të cilët nuk besuan, nuk iu ndanë (besimit të tyre) derisa atyre u erdhi argumenti i qartë,

رَسُولٌۭ مِّنَ ٱللَّهِ يَتْلُوا۟ صُحُفًۭا مُّطَهَّرَةًۭ ﴿٢﴾

I dërguari prej All-llahut, që lexon fletë të pastra,

فِيهَا كُتُبٌۭ قَيِّمَةٌۭ ﴿٣﴾

Në të cilat ka vetëm dispozita të drejta.

وَمَا تَفَرَّقَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ إِلَّا مِنۢ بَعْدِ مَا جَآءَتْهُمُ ٱلْبَيِّنَةُ ﴿٤﴾

Dhe ata të cilëve u është dhënë libri, nuk u ndanë vetëm pasi që u erdhi argumenti.

وَمَآ أُمِرُوٓا۟ إِلَّا لِيَعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ حُنَفَآءَ وَيُقِيمُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤْتُوا۟ ٱلزَّكَوٰةَ ۚ وَذَٰلِكَ دِينُ ٱلْقَيِّمَةِ ﴿٥﴾

E duke qenë se ata nuk ishin të urdhëruar me tjetër, pos që ta adhuronin All-llahun me një adhurim të sinqertë ndaj Tij, që të largohen prej çdo besimi të kotë, ta falin namazin, të japin zeqatin, se ajo është feja e drejtë.

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِنْ أَهْلِ ٱلْكِتَـٰبِ وَٱلْمُشْرِكِينَ فِى نَارِ جَهَنَّمَ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمْ شَرُّ ٱلْبَرِيَّةِ ﴿٦﴾

S’ka dyshim se ata, të cilët nuk besuan nga ithtarët e librit dhe nga idhujtarët, do të jenë në zjarrin e Xhehennemit, aty do të jenë përgjithmonë. Të tilët janë krijesa më e dëmshme.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمْ خَيْرُ ٱلْبَرِيَّةِ ﴿٧﴾

Ndërsa, ata që besuan dhe bënë vepra të mira, të tillët janë krijesa më e dobishme.

جَزَآؤُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّـٰتُ عَدْنٍۢ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًۭا ۖ رَّضِىَ ٱللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا۟ عَنْهُ ۚ ذَٰلِكَ لِمَنْ خَشِىَ رَبَّهُۥ ﴿٨﴾

Shpërblimi për ta te Zoti i tyre janë: vendet ne Xhennete nëpër të cilët burojnë lumenj, e aty janë përgjithmonë, pakëputur. All-llahu është i kënaqur ndaj tyre, e edhe ata të kënaqur prej Tij. E ky është për atë, që i ka pasur frikën Zotit të vet.

إِذَا زُلْزِلَتِ ٱلْأَرْضُ زِلْزَالَهَا ﴿١﴾

Kur të dridhet toka me dridhjen e saj të fuqishme,

وَأَخْرَجَتِ ٱلْأَرْضُ أَثْقَالَهَا ﴿٢﴾

Dhe të nxjerrë toka atë që ka në mbrendinë e saj (barrën nga brenda),

وَقَالَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا لَهَا ﴿٣﴾

Dhe njeriu të thotë: “ç’ka kjo (që bën këtë dridhje)?”

يَوْمَئِذٍۢ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا ﴿٤﴾

Atë ditë, ajo i rrëfen tregimet e veta,

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَىٰ لَهَا ﴿٥﴾

Ngase Zoti yt e ka urdhëruar atë.

يَوْمَئِذٍۢ يَصْدُرُ ٱلنَّاسُ أَشْتَاتًۭا لِّيُرَوْا۟ أَعْمَـٰلَهُمْ ﴿٦﴾

Atë ditë njerëzit shfaqen të ndarë në grupe që të shpërblehen për veprat e tyre.

فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًۭا يَرَهُۥ ﴿٧﴾

E kushe punoi ndonjë të mirë, që pëshon sa grimca, atë do ta gjejë.

وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍۢ شَرًّۭا يَرَهُۥ ﴿٨﴾

Dhe kush punoi ndonjë të keqe sa grimca, atë do ta gjejë.

وَٱلْعَـٰدِيَـٰتِ ضَبْحًۭا ﴿١﴾

Pasha vrapuesit e shpejtë (kuajt) që hingëllojnë!

فَٱلْمُورِيَـٰتِ قَدْحًۭا ﴿٢﴾

E që me thundrat e tyre nxjerrin xixëllima zjarri nga gurët,

فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًۭا ﴿٣﴾

Dhe të cilët vërsulen herët në agim.

فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًۭا ﴿٤﴾

E me të (vërsulje) atëherë çojnë pluhur.

فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا ﴿٥﴾

Dhe ashtu hidhen në mesin e grumbullit (të armikut).

إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌۭ ﴿٦﴾

Vërtet, njeriu është përbuzës ndaj Zotit të vet.

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌۭ ﴿٧﴾

Edhe vetë është dëshmues i asaj (përbuzje).

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ ﴿٨﴾

Dhe ai është që shumë e do pasurinë.

۞ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ ﴿٩﴾

A nuk e di ai se kur të nxirret çka ëstë në varreza?

وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ ﴿١٠﴾

Dhe të tubohet (të dalë në shesh) ajo që ishte në gjoksa.

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّخَبِيرٌۢ ﴿١١﴾

E atë ditë, pa dyshim Zoti i tyre është i njohur për punën e tyre.

ٱلْقَارِعَةُ ﴿١﴾

Krisma e kijametit.

مَا ٱلْقَارِعَةُ ﴿٢﴾

Ç'ka është krisma?

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْقَارِعَةُ ﴿٣﴾

Dhe ç’të mësoi ty se ç’është krisma?

يَوْمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلْفَرَاشِ ٱلْمَبْثُوثِ ﴿٤﴾

Ajo është ditë kur njerëzit bëhen si insekte të shpërndara.

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ٱلْمَنفُوشِ ﴿٥﴾

Dhe kodrat bëhen si leshi i shprishur.

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿٦﴾

E sa i përket atij që i rëndohet peshoja e veprave të tij,

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ﴿٧﴾

Ai është në një jetë të këndshme.

وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿٨﴾

Ndërsa, atij që ka peshojën e lehtë të veprave të tij,

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٌۭ ﴿٩﴾

Vendi i tij do të jetë në Havije.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا هِيَهْ ﴿١٠﴾

E ç’është ajo që të njoftoi ç’është ai (Havije)?

نَارٌ حَامِيَةٌۢ ﴿١١﴾

Është zjarri me nxehtësi shumë të lartë.

أَلْهَىٰكُمُ ٱلتَّكَاثُرُ ﴿١﴾

Juve u preokupoi përpjekja për shumimin (e pasurirë, të fëmijve, të pozitës)!

حَتَّىٰ زُرْتُمُ ٱلْمَقَابِرَ ﴿٢﴾

Derisa të mos vizitoni varrezat (të bëheni banues të tyre - të vdisni).

كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿٣﴾

Jo, nuk është ashtu! Gjithsesi këtë do ta kuptoni më vonë!

ثُمَّ كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿٤﴾

Përsëri jo, jeni gabim! Më vonë do ta kuptoni!

كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ ٱلْيَقِينِ ﴿٥﴾

Jo, pse, sikur ta dinit me një dije të sigurt (nuk do të bënit ashtu).

لَتَرَوُنَّ ٱلْجَحِيمَ ﴿٦﴾

Ju pa tjetër do ta shihni Xhehennemin.

ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيْنَ ٱلْيَقِينِ ﴿٧﴾

Madje atë do ta shihni të bindur plotësisht.

ثُمَّ لَتُسْـَٔلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ ٱلنَّعِيمِ ﴿٨﴾

Pastaj në atë ditë do të pyeteni për të mirat (e dynjas).

وَٱلْعَصْرِ ﴿١﴾

Pasha kohën!

إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لَفِى خُسْرٍ ﴿٢﴾

Nuk ka dyshim njeriu është në një humbje të sigurt.

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْحَقِّ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ ﴿٣﴾

Me përjashtim të atyre që besuan, që bënë vepra të mira, që porositën njëri-tjetrin t’i përmbahen të vërtetës dhe që këshilluan njëri-tjetrin të jenë të durueshëm.

وَيْلٌۭ لِّكُلِّ هُمَزَةٍۢ لُّمَزَةٍ ﴿١﴾

Mjerë për secilin që e ofendon e përqesh (njerëzit),

ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًۭا وَعَدَّدَهُۥ ﴿٢﴾

Që ka tubuar pasuri dhe që atë e ruan të mos i pakësohet.

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ ﴿٣﴾

E mendon se pasuria e tij do të bëjë të përjetshëm.

كَلَّا ۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ ﴿٤﴾

Jo, të mos medojë ashtu! Se ai pa tjetër do të hidhet në Hutame.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ ﴿٥﴾

E çka dini ti se ç’është Hutame?

نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ ﴿٦﴾

Është zjarri i All-llahut i ndezur fort.

ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ ﴿٧﴾

Që depërton deri në loçkë të zemrës.

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌۭ ﴿٨﴾

Ai i mbyll ata, ua zë frymën.

فِى عَمَدٍۢ مُّمَدَّدَةٍۭ ﴿٩﴾

Ata janë të lidhur në pranga

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحَـٰبِ ٱلْفِيلِ ﴿١﴾

A nuk e ke parë se ç’bëri Zoti yt me poseduesi e elefantit?

أَلَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِى تَضْلِيلٍۢ ﴿٢﴾

A nuk ua bëri përpjekjen e tyre të dështuar?

وَأَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْرًا أَبَابِيلَ ﴿٣﴾

Dhe Ai kundër tyre lëshoi shpendë që vinin tufë-tufë!

تَرْمِيهِم بِحِجَارَةٍۢ مِّن سِجِّيلٍۢ ﴿٤﴾

Dhe i gjuanin ata me gurë nga balta e gurëzuar!

فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍۢ مَّأْكُولٍۭ ﴿٥﴾

Dhe ata i bëri si gjeth i grimcuar (i përtypur)!

لِإِيلَـٰفِ قُرَيْشٍ ﴿١﴾

Për hirë të garantimit që e gëzojnë kurejshitët!

إِۦلَـٰفِهِمْ رِحْلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّيْفِ ﴿٢﴾

Garantimin e udhëtimit të tyre të lirë dimërit dhe verës!

فَلْيَعْبُدُوا۟ رَبَّ هَـٰذَا ٱلْبَيْتِ ﴿٣﴾

Pra, le ta adhurojnë Zotin e kësaj shtëpie,

ٱلَّذِىٓ أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍۢ وَءَامَنَهُم مِّنْ خَوْفٍۭ ﴿٤﴾

I cili i ushqeu pas urisë dhe i siguroi prej çdo frike!

أَرَءَيْتَ ٱلَّذِى يُكَذِّبُ بِٱلدِّينِ ﴿١﴾

A e ke parë ti (a e sheh) atë, që përgënjeshtron përgjegjësinë dhe llogarinënë botën tjetër?

فَذَٰلِكَ ٱلَّذِى يَدُعُّ ٱلْيَتِيمَ ﴿٢﴾

Po ai është që e përzë në mënyrë të vrazhdë bonjakun.

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿٣﴾

Dhe që nuk nxit për të ushqyer të varfërin.

فَوَيْلٌۭ لِّلْمُصَلِّينَ ﴿٤﴾

Pra shkatërrim është për ata që falen,

ٱلَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ ﴿٥﴾

të cilët ndaj namazit të tyre janë të pakujdesshëm.

ٱلَّذِينَ هُمْ يُرَآءُونَ ﴿٦﴾

Ata që vetëm shtiren (sa për sy e faqe).

وَيَمْنَعُونَ ٱلْمَاعُونَ ﴿٧﴾

Dhe nuk japin as sendin më të vogël (as hua).

إِنَّآ أَعْطَيْنَـٰكَ ٱلْكَوْثَرَ ﴿١﴾

Ne, vërtet, të dhamë ty shumë mira.

فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنْحَرْ ﴿٢﴾

Andaj, ti falu dhe prej kurban për hurë të Zotit tënd!

إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلْأَبْتَرُ ﴿٣﴾

E s’ka dyshim se urrejtësi yt është farësosur.

قُلْ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْكَـٰفِرُونَ ﴿١﴾

Thuaj: “O ju jobesimtarë!

لَآ أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ ﴿٢﴾

Unë nuk adhuroj atë që ju e adhuroni!

وَلَآ أَنتُمْ عَـٰبِدُونَ مَآ أَعْبُدُ ﴿٣﴾

As ju nuk jeni adhurues të Atij që unë e adhuroj!

وَلَآ أَنَا۠ عَابِدٌۭ مَّا عَبَدتُّمْ ﴿٤﴾

Dhe unë kurr nuk do të jem adhurues i asaj që ju adhuroni!

وَلَآ أَنتُمْ عَـٰبِدُونَ مَآ أَعْبُدُ ﴿٥﴾

Por edhe ju nuk do të jeni adhurues të Atij që unë adhuroj!

لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِىَ دِينِ ﴿٦﴾

Ju keni fenë tuaj (që i përmbaheni), e unë kam fenë time (që i përmbahem)!

إِذَا جَآءَ نَصْرُ ٱللَّهِ وَٱلْفَتْحُ ﴿١﴾

Kur erdhi ndihma e All-llahut dhe çlirimi (ngadhënjimi),

وَرَأَيْتَ ٱلنَّاسَ يَدْخُلُونَ فِى دِينِ ٱللَّهِ أَفْوَاجًۭا ﴿٢﴾

Dhe i pe njerëzit që po hyjnë turma-turma në fenë e All-llahut.

فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَٱسْتَغْفِرْهُ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابًۢا ﴿٣﴾

Ti, pra, lartësoje Zotin tënd duke falënderuar dhe kërko nga Ai falje. Ai vërtet pranon shumë pendimin.

تَبَّتْ يَدَآ أَبِى لَهَبٍۢ وَتَبَّ ﴿١﴾

Qoftë i shkatërruar Ebi Lehebi, e ai më është shkatërruar!

مَآ أَغْنَىٰ عَنْهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ﴿٢﴾

Atij nuk i bëri dobi pasuria e vet, as ajo çka fitoi!

سَيَصْلَىٰ نَارًۭا ذَاتَ لَهَبٍۢ ﴿٣﴾

Ai do të hyjë në një zjarr të ndezur flakë.

وَٱمْرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلْحَطَبِ ﴿٤﴾

E edhe gruaja e tij, ajo që barti dru (ferra),

فِى جِيدِهَا حَبْلٌۭ مِّن مَّسَدٍۭ ﴿٥﴾

E në qafën e saj ajo ka një litar të përdredhur.

قُلْ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ﴿١﴾

Thuaj: Ai, All-llahu është Një!

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ﴿٢﴾

All-llahu është mbështetja (Atij i mbështetet çdo krijesë).

لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ ﴿٣﴾

As s’ka lindur kë, as nuk është i lindur.

وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدٌۢ ﴿٤﴾

Dhe Atij askush nuk i është i barabartë.

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلْفَلَقِ ﴿١﴾

Thuaj: I mbështetem Zotit të agimit,

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿٢﴾

Prej dëmit të çdo krijese, që Ai e krijoi.

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿٣﴾

Dhe prej errësirës së natës kur ngryset plotësisht.

وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَـٰتِ فِى ٱلْعُقَدِ ﴿٤﴾

Dhe prej dëmit të atyre që lidhin dhe fryejnë nyja.

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿٥﴾

Edhe prej dëmit të smirëkeqit kur sipas smirës vepron.

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ﴿١﴾

Thuaj: “Mbështetem në Zotin e njerëzve!

مَلِكِ ٱلنَّاسِ ﴿٢﴾

Sunduesin e njerëzve,

إِلَـٰهِ ٱلنَّاسِ ﴿٣﴾

Të adhuruarin e njerëzve,

مِن شَرِّ ٱلْوَسْوَاسِ ٱلْخَنَّاسِ ﴿٤﴾

Prej të keqes së cytësit që fshihet.

ٱلَّذِى يُوَسْوِسُ فِى صُدُورِ ٱلنَّاسِ ﴿٥﴾

I cili hedh dyshime në zemrat e njerëzve,

مِنَ ٱلْجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ﴿٦﴾

Qoftë ai nga xhinët ose nga njerëzit”.