خواندن رکوع 510 قرآن

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْمُدَّثِّرُ ﴿1﴾

ای کشیده ردای شب بر سر،

قُمْ فَأَنذِرْ ﴿2﴾

برخیز و بترسان.

وَرَبَّكَ فَكَبِّرْ ﴿3﴾

و پروردگار خود را بزرگ دار.

وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ ﴿4﴾

و لباس خویشتن را پاک کن.

وَٱلرُّجْزَ فَٱهْجُرْ ﴿5﴾

و از پلیدی دور شو.

وَلَا تَمْنُن تَسْتَكْثِرُ ﴿6﴾

و منّت مگذار و فزونی مطلب.

وَلِرَبِّكَ فَٱصْبِرْ ﴿7﴾

و برای پروردگارت شکیبایی کن.

فَإِذَا نُقِرَ فِى ٱلنَّاقُورِ ﴿8﴾

پس چون در صور دمیده شود،

فَذَٰلِكَ يَوْمَئِذٍۢ يَوْمٌ عَسِيرٌ ﴿9﴾

آن روز [چه‌] روز ناگواری است!

عَلَى ٱلْكَـٰفِرِينَ غَيْرُ يَسِيرٍۢ ﴿10﴾

بر کافران آسان نیست.

ذَرْنِى وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيدًۭا ﴿11﴾

مرا با آنکه [او را] تنها آفریدم واگذار.

وَجَعَلْتُ لَهُۥ مَالًۭا مَّمْدُودًۭا ﴿12﴾

و دارایی بسیار به او بخشیدم،

وَبَنِينَ شُهُودًۭا ﴿13﴾

و پسرانی آماده [به خدمت، دادم‌]،

وَمَهَّدتُّ لَهُۥ تَمْهِيدًۭا ﴿14﴾

و برایش [عیش خوش‌] آماده کردم.

ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ ﴿15﴾

باز [هم‌] طمع دارد که بیفزایم.

كَلَّآ ۖ إِنَّهُۥ كَانَ لِـَٔايَـٰتِنَا عَنِيدًۭا ﴿16﴾

ولی نه، زیرا او دشمن آیات ما بود.

سَأُرْهِقُهُۥ صَعُودًا ﴿17﴾

به زودی او را به بالارفتن از گردنه [عذاب‌] وادار می‌کنم.

إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ ﴿18﴾

آری، [آن دشمن حق‌] اندیشید و سنجید.

فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿19﴾

کشته بادا، چگونه [او] سنجید؟

ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَ ﴿20﴾

[آری،] کشته بادا، چگونه [او] سنجید.

ثُمَّ نَظَرَ ﴿21﴾

آنگاه نظر انداخت.

ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ ﴿22﴾

سپس رو ترش نمود و چهره در هم کشید.

ثُمَّ أَدْبَرَ وَٱسْتَكْبَرَ ﴿23﴾

آنگاه پشت گردانید و تکبّر ورزید،

فَقَالَ إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا سِحْرٌۭ يُؤْثَرُ ﴿24﴾

و گفت: «این [قرآن‌] جز سحری که [به برخی‌] آموخته‌اند نیست.

إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا قَوْلُ ٱلْبَشَرِ ﴿25﴾

این غیر از سخن بشر نیست.»

سَأُصْلِيهِ سَقَرَ ﴿26﴾

زودا که او را به سَقَر در آورم.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سَقَرُ ﴿27﴾

و تو چه دانی که آن سَقَر چیست؟

لَا تُبْقِى وَلَا تَذَرُ ﴿28﴾

نه باقی می‌گذارد و نه رها می‌کند.

لَوَّاحَةٌۭ لِّلْبَشَرِ ﴿29﴾

پوستها را سیاه می‌گرداند.

عَلَيْهَا تِسْعَةَ عَشَرَ ﴿30﴾

[و] بر آن [دوزخ‌]، نوزده [نگهبان‌] است.

وَمَا جَعَلْنَآ أَصْحَـٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَـٰٓئِكَةًۭ ۙ وَمَا جَعَلْنَا عِدَّتَهُمْ إِلَّا فِتْنَةًۭ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِيَسْتَيْقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ وَيَزْدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ إِيمَـٰنًۭا ۙ وَلَا يَرْتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْمُؤْمِنُونَ ۙ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌۭ وَٱلْكَـٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَـٰذَا مَثَلًۭا ۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَمَا يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ ۚ وَمَا هِىَ إِلَّا ذِكْرَىٰ لِلْبَشَرِ ﴿31﴾

و ما موکّلان آتش را جز فرشتگان نگردانیدیم، و شماره آنها را جز آزمایشی برای کسانی که کافر شده‌اند قرار ندادیم، تا آنان که اهل کتابند یقین به هم رسانند، و ایمان کسانی که ایمان آورده‌اند افزون گردد، و آنان که کتاب به ایشان داده شده و [نیز] مؤمنان به شک نیفتند، و تا کسانی که در دلهایشان بیماری است و کافران بگویند: «خدا از این وصف‌کردن، چه چیزی را اراده کرده است؟» این گونه، خدا هر که را بخواهد بیراه می‌گذارد و هر که را بخواهد هدایت می کند، و [شماره‌] سپاهیان پروردگارت را جز او نمی‌داند، و این [آیات‌] جز تذکاری برای بشر نیست.