รุกู 512 มาจากซูเราะฮฺ Al-Qiyama (อายะฮฺ 1 ถึง 30) มี 30 อายะฮฺ และอยู่ในญุซ 29
อัปเดตเมื่อ 05 สิงหาคม 2026 เวลา 16h34
อ่านหน้าทั้งหมด : อ่านรุกู 512 ของอัลกุรอาน →
لَآ أُقْسِمُ بِيَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ ﴿١﴾
ข้าสาบานต่อวันกิยามะฮฺ
وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿٢﴾
และข้าขอสาบานต่อชีวิตที่ประณามตนเอง
أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿٣﴾
มนุษย์คิดหรือว่า เราจะไม่รวบรวมกระดูกของเขากระนั้นหรือ ?
بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿٤﴾
แน่นอนทีเดียวเราสามารถที่จะทำให้ปลายนิ้วมือของเขาอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์
بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَـٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿٥﴾
แต่ว่ามนุษย์นั้นประสงค์ที่จะทำความชั่ว
يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَـٰمَةِ ﴿٦﴾
เขาถามว่า เมื่อใดเถ่าวันแห่งการฟื้นคืนชีพ (จะเกิดขึ้น)
فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿٧﴾
แต่เมื่อสายตามืดมัว
وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿٨﴾
และเมื่อดวงจันทร์ถูกบดบังอยู่ในความมืด
وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿٩﴾
และเมื่อดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ถูกนำมารวมกัน
يَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿١٠﴾
วันนั้นมนุษย์จะกล่าวขึ้นว่าไหนเล่าทางหนี ?
كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿١١﴾
เปล่าเลย ! ไม่มีที่พึ่งพิงดอก
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿١٢﴾
ในวันนั้น ยังพระเจ้าของเจ้าเท่านั้น คือที่พักอันสงบสุข
يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿١٣﴾
วันนั้นมนุษย์จะถูกแจ้งให้ทราบถึงสิ่งที่ได้กระทำไว้ล่วงหน้าและภายหลัง
بَلِ ٱلْإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌۭ ﴿١٤﴾
เปล่าเลย ! มนุษย์นั้นเป็นพยานต่อตัวของเขาเอง
وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿١٥﴾
ถึงแม้ว่าเขาจะเสนอข้อแก้ตัวของเขาก็ตาม
لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿١٦﴾
เจ้าอย่ากระดิกลิ้นของเจ้าเนื่องด้วยอัลกุรอานเพื่อเจ้าจะรีบเร่งจดจำ
إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿١٧﴾
แท้จริง หน้าที่ของเราคือการรวบรวมอัลกุรอาน (ให้อยู่ในทรวงอกของเจ้า) และการอ่านเพื่อให้จดจำ
فَإِذَا قَرَأْنَـٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿١٨﴾
ดังนั้นเมื่อเราอ่านอัลกุรอาน เจ้าก็จงติดตามการอ่านนั้น
ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿١٩﴾
แล้วแท้จริงหน้าที่ของเราคือ การอธิบายอัลกุรอาน
كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿٢٠﴾
เปล่าเลย ! แต่ว่าพวกเจ้ารักการมีชีวิตอยู่ในโลกนี้
وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ ﴿٢١﴾
และพวกเจ้าจะทิ้งปรโลก
وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاضِرَةٌ ﴿٢٢﴾
ในวันนั้นหลาย ๆ ใบหน้าจะเบิกบาน
إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌۭ ﴿٢٣﴾
จ้องมองไปยังพระเจ้าของมัน
وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌۭ ﴿٢٤﴾
และในวันนั้นหลาย ๆ ใบหน้าจะเศร้าสลด
تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌۭ ﴿٢٥﴾
มันคิดว่าความหายนะอันใหญ่หลวงจะเกิดขึ้นแก่มัน
كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿٢٦﴾
เปล่าเลย ! เมื่อวิญญาณขึ้นมาถึงคอหอย
وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍۢ ﴿٢٧﴾
และมีผู้กล่าวว่า ใครเล่าเป็นผู้ทำให้เขาฟื้นขึ้นเหมือนเดิม
وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿٢٨﴾
และเขามั่นใจว่า แท้จริงเขาต้องจากไป
وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿٢٩﴾
และขาข้างหนึ่งทับขาอีกข้างหนึ่ง (เพราะความกลัว)
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿٣٠﴾
วันนั้น จะมีการนำพาไปยังพระเจ้าของเจ้า