อ่านรุกู 511 ของอัลกุรอาน

كَلَّا وَٱلْقَمَرِ ﴿٣٢﴾

เปล่าเลย ขอสาบานด้วยดวงจันทร์

وَٱلَّيْلِ إِذْ أَدْبَرَ ﴿٣٣﴾

ขอสาบานด้วยกลางคืนเมือมันคล้อยไป

وَٱلصُّبْحِ إِذَآ أَسْفَرَ ﴿٣٤﴾

ขอสาบานด้วยยามเช้าเมื่อมันทอแสง

إِنَّهَا لَإِحْدَى ٱلْكُبَرِ ﴿٣٥﴾

แท้จริงนรกนั้นแน่นอนเป็นหนึ่งในความหายนะอันใหญ่หลวง

نَذِيرًۭا لِّلْبَشَرِ ﴿٣٦﴾

เพื่อเป็นการเตือนสำทับแก่มนุษย์

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَتَقَدَّمَ أَوْ يَتَأَخَّرَ ﴿٣٧﴾

สำหรับผู้ที่ประสงค์ในหมู่พวกเจ้าจะรุดหน้า (ไปสู่ความดี) หรือจะรั้งท้าย (เพื่อกระทำความชั่ว)

كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ ﴿٣٨﴾

แต่ละชีวิตย่อมถูกค้ำประกันกับสิ่งที่มันขวนขวายไป

إِلَّآ أَصْحَـٰبَ ٱلْيَمِينِ ﴿٣٩﴾

ยกเว้นบรรดาผู้อยู่เบื้องขวา

فِى جَنَّـٰتٍۢ يَتَسَآءَلُونَ ﴿٤٠﴾

อยู่ในสวนสวรรค์หลากหลาย พวกเขาจะไต่ถามซึ่งกันและกัน

عَنِ ٱلْمُجْرِمِينَ ﴿٤١﴾

เกี่ยวกับพวกที่กระทำความผิด

مَا سَلَكَكُمْ فِى سَقَرَ ﴿٤٢﴾

อะไรที่นำพวกท่านเข้าสู่กองไฟที่เผาไหม้

قَالُوا۟ لَمْ نَكُ مِنَ ٱلْمُصَلِّينَ ﴿٤٣﴾

พวกเขากล่าวว่า เรามิได้อยู่ในหมู่ผู้ทำละหมาด

وَلَمْ نَكُ نُطْعِمُ ٱلْمِسْكِينَ ﴿٤٤﴾

เรามิได้ให้อาหารแก่บรรดาผู้ขัดสน

وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلْخَآئِضِينَ ﴿٤٥﴾

และพวกเราเคยมั่วสุมอยู่กับพวกที่มั่วสุม

وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿٤٦﴾

และเราเคยปฏิเสธวันแห่งการตอบแทน

حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلْيَقِينُ ﴿٤٧﴾

จนกระทั่งความตายได้มาเยือนเรา

فَمَا تَنفَعُهُمْ شَفَـٰعَةُ ٱلشَّـٰفِعِينَ ﴿٤٨﴾

ดังนั้นการชะฟาอะฮฺของบรรดาผู้มีชะฟาอะฮฺจะไม่เกิดประโยชน์อันใดแก่พวกเขา

فَمَا لَهُمْ عَنِ ٱلتَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ ﴿٤٩﴾

ดังนั้นเกิดอะไรขึ้นแก่พวกเขา โดยทีพวกเขาผินหลังออกห่างจากการเตือนสติ

كَأَنَّهُمْ حُمُرٌۭ مُّسْتَنفِرَةٌۭ ﴿٥٠﴾

ประหนึ่งว่าพวกเขาเป็นลาเปรียวที่ตื่นตระหนก

فَرَّتْ مِن قَسْوَرَةٍۭ ﴿٥١﴾

หนีจากเสือสิงห์

بَلْ يُرِيدُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُؤْتَىٰ صُحُفًۭا مُّنَشَّرَةًۭ ﴿٥٢﴾

แท้จริงแล้วทุกคนในหมู่พวกเขาต้องการที่จะมีแผ่นกระดาษกางแผ่ยืนมาให้แก่เขา

كَلَّا ۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ ﴿٥٣﴾

ไม่เลยทีเดียว! ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังไม่กลัววันปรโลกอีกด้วย

كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذْكِرَةٌۭ ﴿٥٤﴾

เปล่ามิได้! แท้จริงนั่นคือข้อเตือนสติ

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿٥٥﴾

ฉะนั้นผู้ใดประสงค์เขาก็จะจดจำรำลึกไว้

وَمَا يَذْكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ ۚ هُوَ أَهْلُ ٱلتَّقْوَىٰ وَأَهْلُ ٱلْمَغْفِرَةِ ﴿٥٦﴾

และพวกเขาจะไม่จดจำรำลึกได้ เว้นแต่อัลลอฮฺจะทรงประสงค์ พระองค์เท่านั้นคือพระเจ้าแห่งการยำเกรงและพระเจ้าแห่งการให้อภัย