Διαβάστε το Χισμπ 59 του Κορανίου

عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ﴿١﴾

Για ποιο πράγμα ρωτούν (οι άπιστοι, ο ένας τον άλλον);

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٢﴾

Για τη Μεγάλη Είδηση (δηλ. το Κορ’άν που αναφέρει την είδηση της Ανάστασης, την οποία διαψεύδουν οι άπιστοι).

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿٣﴾

Για την οποία, αυτοί (οι άπιστοι) διαφέρουν (στο τι να πουν σχετικά με το Κορ’άν, αν είναι μαγεία, ποίηση, μαντεία ή μύθοι των αρχαίων)!

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿٤﴾

Όχι (δεν είναι όπως νομίζουν οι άπιστοι)! Στ’ αλήθεια θα μάθουν (το αποτέλεσμα της διάψευσής τους).

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿٥﴾

Και πάλι όχι! Στ’ αλήθεια θα μάθουν (και θα επιβεβαιωθούν όταν δουν το μαρτύριο).

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَـٰدًۭا ﴿٦﴾

Μα δεν κάναμε τη Γη έτοιμη (σαν ένα κρεβάτι) για να την κατοικήσετε;

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ﴿٧﴾

Και (δεν κάναμε) τα βουνά πασσάλους (ώστε να σταθεροποιήσουν τη Γη και να μην τρέμει κάτω από τα πόδια σας -από τη ταχύτητα της κίνησής της-);

وَخَلَقْنَـٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ﴿٨﴾

Και (δεν) σας δημιουργήσαμε σε ζευγάρια (αρσενικά και θηλυκά);

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ﴿٩﴾

Και (δεν) κάναμε τον ύπνο σας για ξεκούραση;

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ﴿١٠﴾

Και (δεν) κάναμε τη νύχτα ένα σκέπασμα (που σας καλύπτει με το σκοτάδι της όπως καλύπτει ένα φόρεμα το σώμα);

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ﴿١١﴾

Και (δεν) κάναμε την ημέρα (ένα μέσο) για να αποκτήσατε τα μέσα βιοπορισμού;

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ﴿١٢﴾

Και (δεν) χτίσαμε πάνω σας επτά γερούς (ουρανούς);

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ﴿١٣﴾

Και (δεν) κάναμε (τον ήλιο) πυρακτωμένο λαμπτήρα (πηγή φωτός και θερμότητας);

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ﴿١٤﴾

Και (δεν) στείλαμε από τα σύννεφα (που είναι έτοιμα να βρέξουν) άφθονο νερό;

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ﴿١٥﴾

Για να κάνουμε μ' αυτό να βγει (από τη γη) σιτάρι και φυτά,

وَجَنَّـٰتٍ أَلْفَافًا ﴿١٦﴾

Και κήπους που έχουν διακλαδωμένα φυτά (δηλ. ανθηρούς κήπους).

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَـٰتًۭا ﴿١٧﴾

Πράγματι, η Ημέρα της Κρίσεως είναι προκαθορισμένη!

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ﴿١٨﴾

Η Ημέρα κατά την οποία θα φυσηχτεί το Κέρας και θα έρθετε εσπευσμένα κατά πλήθη (ομάδες, κάθε προφήτης με τον λαό του),

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ﴿١٩﴾

Και ο ουρανός θα ανοίξει και θα γίνει με πολλές πόρτες (για να κατέβουν οι άγγελοι),

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ﴿٢٠﴾

Και τα βουνά θα μετακινηθούν (θα ανατιναχτούν) και θα γίνουν (σαν) οφθαλμαπάτη.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ﴿٢١﴾

Στ’ Αλήθεια, η Κόλαση παραμονεύει (για τους άπιστους),

لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابًۭا ﴿٢٢﴾

Για τους παραβάτες θα είναι (η Κόλαση) ο προορισμός,

لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ﴿٢٣﴾

Στην οποία (Κόλαση) θα μείνουν για εποχές (τη μια μετά από την άλλη, για πάντα),

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ﴿٢٤﴾

Εκεί δεν θα γευτούν τίποτα δροσερό (που να ανακουφίσει τη ζέστη του Πυρός), ούτε ποτό (για να σβήσει τη δίψα τους),

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ﴿٢٥﴾

Παρά μόνο καυτό νερό και πύον (που βγαίνει από το δέρμα των κατοίκων του Πυρός).

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ﴿٢٦﴾

Μια (δίκαιη) τιμωρία αντίστοιχη (με ό,τι έκαναν από απιστία και αμαρτίες).

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ﴿٢٧﴾

(Επειδή) δεν φοβόντουσαν (κατά την εγκόσμια ζωή) το να λογοδοτήσουν (κατά την Μέλλουσα Ζωή, ούτε πίστευαν ότι θα αναστηθούν).

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا كِذَّابًۭا ﴿٢٨﴾

Και διέψευδαν τα Εδάφια (και τα Σημάδιά) Μας, με κάθε δυνατό τρόπο.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَـٰهُ كِتَـٰبًۭا ﴿٢٩﴾

Και Εμείς έχουμε καταγράψει (στο βιβλίο καταγραφής των πράξεών τους) τα πάντα (που είχαν κάνει).

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ﴿٣٠﴾

Γευτείτε, λοιπόν (τα αποτελέσματα των κακών σας πράξεων)! Σ' εσάς δεν θα αυξήσουμε τίποτα άλλο, παρά την τιμωρία.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿٣١﴾

Στ’ αλήθεια, θα υπάρξει για τους ευσεβείς (που φυλάσσονται από την τιμωρία του Αλλάχ μέσω της υπακοής των εντολών Tου) μια επιτυχία (και ένα μεγάλο κέρδος, ο Παράδεισος):

حَدَآئِقَ وَأَعْنَـٰبًۭا ﴿٣٢﴾

Κήποι και αμπελώνες (δηλ. καρπούς). [οι αμπελώνες αναφέρονται εδώ λόγω της τιμημένης θέσης τους μεταξύ των φρούτων και λόγω της άφθονης ποσότητας που παράγουν ως ένδειξη για την αφθονία που θα έχουν],

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ﴿٣٣﴾

Και (σύζυγοι) με ώριμα στήθη και συνομήλικες,

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ﴿٣٤﴾

Και γεμάτο δισκοπότηρο με θαυμάσιο κρασί (που δεν μεθάει).

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ﴿٣٥﴾

Δεν θα ακούσουν εκεί ούτε μάταια λόγια, ούτε ψέματα,

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ﴿٣٦﴾

(Όλα αυτά είναι) μια αμοιβή από τον Κύριό σου, ως μία επαρκής και άφθονη χορήγηση,

رَّبِّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَـٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ﴿٣٧﴾

(Από) τον Κύριο των ουρανών και της Γης και ό,τι υπάρχει ανάμεσά τους, τον Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονα). Στον Οποίον δεν μπορούν (τα πλάσματα Του) να Του απευθύνουν κανένα λόγο (εκτός απ' αυτόν που του επιτρέπει ο Αλλάχ).

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ﴿٣٨﴾

Την ημέρα που ο Αρ-Ρουχ (ο άγγελος Γαβριήλ) και οι άγγελοι θα στέκονται σε σειρά, κανένας δεν θα μιλήσει (για να μεσολαβήσει για κάποιον άλλον), εκτός απ' εκείνον που ο Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονας) θα του το επιτρέψει, και θα πει αλήθειες (και δίκαια λόγια).

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ﴿٣٩﴾

Εκείνη είναι η Βέβαιη Ημέρα (που οπωσδήποτε θα έρθει). Έτσι, όποιος θέλει ας πάρει ένα μονοπάτι προς τον Κύριό του (μέσω των καλών πράξεων).

إِنَّآ أَنذَرْنَـٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَـٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ﴿٤٠﴾

Στ’ αλήθεια, σας προειδοποιήσαμε για μια επικείμενη τιμωρία, την Ημέρα που ο άνθρωπος θα δει (το αποτέλεσμα για) ό,τι έκανε, και θα πει ο άπιστος: «Μακάρι να ’μουνα σκόνη (και να μην είχα αναστηθεί για να μην συναντήσω αυτό το μαρτύριο)!»

وَٱلنَّـٰزِعَـٰتِ غَرْقًۭا ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα εκείνους (τους αγγέλους) που αρπάζουν με δύναμη και βία (τις ψυχές των άπιστων κατά τη στιγμή του θανάτου)!

وَٱلنَّـٰشِطَـٰتِ نَشْطًۭا ﴿٢﴾

Και μα εκείνους (τους αγγέλους) που μαλακά βγάζουν (τις ψυχές των ενάρετων πιστών τη στιγμή του θανάτου)!

وَٱلسَّـٰبِحَـٰتِ سَبْحًۭا ﴿٣﴾

Και μα εκείνους (τους αγγέλους) που κολυμπούν (κατεβαίνοντας από τους αιθέρες προς τη Γη, και ανεβαίνοντας από τη Γη προς τους αιθέρες),

فَٱلسَّـٰبِقَـٰتِ سَبْقًۭا ﴿٤﴾

Και μα εκείνους (τους αγγέλους) που σπεύδουν (για να εκτελέσουν τις Εντολές του Αλλάχ),

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ﴿٥﴾

Και μα εκείνους (τους αγγέλους) που διευθετούν τις Εντολές (του Αλλάχ σχετικά με τις υποθέσεις του κόσμου)!

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿٦﴾

(Ότι, θα αναστηθείτε όλοι σας και θα απολογηθείτε) την Ημέρα που η Γη θα σείεται (μετά από το πρώτο φύσημα του Κέρατος, το φύσημα του θανάτου, κατά το οποίο όλοι θα πεθάνουν),

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿٧﴾

Και θα το ακολουθήσει το δεύτερο φύσημα (κατά το οποίο όλοι θα αναστηθούν),

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ﴿٨﴾

Εκείνη την Ημέρα θα τρέμουν οι καρδιές (των άπιστων από πανικό),

أَبْصَـٰرُهَا خَـٰشِعَةٌۭ ﴿٩﴾

Με ταπεινωμένα, χαμηλωμένα τα μάτια τους.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ﴿١٠﴾

Λένε (οι άπιστοι κατά την εγκόσμια ζωή διαψεύδοντας την ανάσταση): «Μα είναι δυνατόν ότι θα επανέλθουμε ξανά στην πρότερή μας κατάσταση πάνω στη Γη (δηλ. ζωντανοί);

أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ﴿١١﴾

Ακόμα κι αφού έχουμε γίνει (μετά από το θάνατό μας) αποσυντεθημένα οστά;»

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ﴿١٢﴾

Λένε: «(Αν αλήθεια θα επιστρέψουμε ξανά στη ζωή, τότε) αυτή (η επιστροφή) θα ήταν μια χαμένη (καταστροφική) επιστροφή (αφού τότε δε θα μπορέσουμε να αποφύγουμε την τιμωρία)!»

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿١٣﴾

Στ’ αλήθεια, θα είναι μία μονάχα κραυγή (το δεύτερο φύσημα του Κέρατος),

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿١٤﴾

Και τότε - να τοι - βρίσκονται (ζωντανοί ξανά) πάνω στη Γη (αφού ήταν στα σπλάχνα της),

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ﴿١٥﴾

Δεν σου ήρθε (ω, Μωχάμμαντ) η ιστορία του Μωυσή;

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿١٦﴾

Όταν του φώναξε ο Κύριός του στην Ιερή Κοιλάδα της Τούα:

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿١٧﴾

«(Ω, Μωυσή) πήγαινε στον Φαραώ, γιατί στ’ αλήθεια παραβίασε τα όρια (διαπράττοντας αδικία, αμαρτίες και απιστία).»

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾

Και πες του: «Μήπως θα ήθελες να εξαγνιστείς (από τις αμαρτίες, και να πιστέψεις στον Παντοδύναμο Αλλάχ);

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿١٩﴾

Και να σε οδηγήσω στον Κύριό σου (που σε δημιούργησε), κι έτσι, να (Τον) φοβάσαι (πράττοντας ό,τι Τον ευχαριστεί και αποφεύγοντας ό,τι απαγόρεψε);»

فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٢٠﴾

Και του έδειξε το μεγαλύτερο Σημάδι (το θαύμα της ράβδου του Μωυσή).

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿٢١﴾

Μα εκείνος (ο Φαραώ) το διέψευσε και παράκουσε.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿٢٢﴾

Μετά στράφηκε μακριά επιδιώκοντας να αντιταχθεί (στον Μωυσή).

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿٢٣﴾

Έπειτα συγκέντρωσε (τον λαό του) και φώναξε δυνατά:

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٤﴾

«Εγώ είμαι ο κύριός σας, ο ύψιστος.»

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿٢٥﴾

Και έτσι ο Αλλάχ τον άρπαξε με την τιμωρία (που θα είναι στο Πυρ) κατά την Έσχατη Ημέρα, επίσης και στην εγκόσμια ζωή (μέσω του πνιγμού του στο νερό).

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿٢٦﴾

Στ’ αλήθεια, σ' αυτό υπάρχει μάθημα (παράδειγμα, νουθεσία και προειδοποίηση) για όποιον φοβάται (τον Αλλάχ).

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ﴿٢٧﴾

(Ω, άπιστοι που διαψεύδετε την Ανάσταση), η δημιουργία σας (μετά από το θάνατο) είναι πιο μεγάλη ή (η δημιουργία) του ουρανού που (ο Αλλάχ) τον έκτισε (από πάνω σας χωρίς κολώνες);

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿٢٨﴾

Τον ύψωσε (τον ουρανό) και τον ίσιωσε (με τάξη και τελειότητα, χωρίς σχισμές ή ρωγμές),

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿٢٩﴾

Σκέπασε τη νύχτα του (ουρανού) με σκοτάδι (κάνοντας όλο το σύμπαν να βυθίζεται σε σκοτάδι) και έδειξε την ημέρα του (μέσω του φωτός του ηλίου). [Μας έδειξε το φως της ημέρα μέσω της ατμόσφαιρας που εμφανίζει τις ακτίνες του ηλίου, οι οποίες είναι αόρατες μέχρι να φτάσουν στην ατμόσφαιρα, και γι’ αυτό έξω από την ατμόσφαιρα, ο ήλιος φαίνεται ως ένας σκοτεινός μπλε δίσκος].

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿٣٠﴾

Μετά απ' αυτά έστρωσε τη Γη (και την ετοίμασε).

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ﴿٣١﴾

Έβγαλε από μέσα της (Γης) το νερό της και τα βοσκοτόπια της.

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ﴿٣٢﴾

Και τα βουνά τα έχει στερεώσει γερά (στη Γη ως πασσάλους για να την σταθεροποιήσουν).

مَتَـٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ﴿٣٣﴾

(Όλα αυτά τα έκανε ο Αλλάχ) ως εφόδια για σας και τα κοπάδια σας.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٣٤﴾

Μετά, όταν θα ’ρθει η Μεγάλη Συμφορά (δηλ. το δεύτερο φύσημα, και η Ημέρα της Ανάστασης),

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾

Την Ημέρα που ο άνθρωπος θα θυμηθεί όλα όσα έκανε (από καλές και κακές πράξεις κατά την εγκόσμια ζωή),

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾

Και το Πυρ της Κολάσεως θα φανεί με σαφήνεια σε όποιον βλέπει,

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾

Μα, όσο για όποιον παραβίασε τα όρια (στην απιστία, την αδικία και τις αμαρτίες),

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿٣٨﴾

Και προτιμούσε την εγκόσμια ζωή (ακολουθώντας τους πόθους του και αδιαφορώντας για τη Μέλλουσα Ζωή),

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٣٩﴾

Τότε το Πυρ της Κολάσεως θα είναι η κατοικία (του).

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ﴿٤٠﴾

Μα, όσο για όποιον φοβόταν το να σταθεί (ως κατηγορούμενος) ενώπιον του Κυρίου του και (γι’ αυτό) απέτρεψε την ψυχή του από τους πόθους (του),

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٤١﴾

Τότε ο Παράδεισος θα είναι η κατοικία (του).

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ﴿٤٢﴾

(Ω, Μωχάμμαντ) σε ρωτούν (οι άπιστοι) για την Ώρα (της Έσχατης Ημέρας, χλευάζοντας): «Πότε θα έρθει;»

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ﴿٤٣﴾

Για την οποία δεν έχεις γνώση, για να πεις πότε είναι αυτή.

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿٤٤﴾

(Μόνο) στον Κύριό σου ανήκει η γνώση της.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ﴿٤٥﴾

Στ’ αλήθεια, εσύ είσαι μόνο ένας προειδοποιητής για όποιον την φοβάται.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ﴿٤٦﴾

Την Ημέρα που θα τη δουν (την Ώρα της Ανάστασης), θα είναι (γι’ αυτούς) σαν να μην είχαν μείνει (στην εγκόσμια ζωή) παρά μόνο ένα απόγευμα ή ένα πρωί.

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١﴾

Συνοφρυώθηκε (ο Μωχάμμαντ) και απομακρύνθηκε,

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿٢﴾

Όταν ο τυφλός (ο ‘Αμπντ Αλλάχ ιμπν Ουμμ Μακτούμ) ήρθε σ' αυτόν (ζητώντας συμβουλή, ενώ ο Προφήτης ήταν πολύ απασχολημένος εκείνη τη στιγμή καλώντας τους ηγέτες των Κουράις και ελπίζοντας να δεχτούν το Ισλάμ).

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿٣﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Μωχάμμαντ), ίσως να εξαγνιστεί (με τις συμβουλές σου)!

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿٤﴾

Ή να λάβει νουθεσία και να τον ωφελήσει η νουθεσία!

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿٥﴾

Όσο γι' εκείνον (δηλ. τους ηγέτες των Κουράις) που αδιαφορεί (να λάβει καθοδήγηση),

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿٦﴾

Σ' αυτόν έδωσες προσοχή (ακούγοντάς τον);

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿٧﴾

(Παρόλο που) δεν θα έχεις ευθύνη αν δεν εξαγνιστεί (αφού είσαι μόνο ένας Αγγελιαφόρος που μεταφέρει το Μήνυμα του Αλλάχ, ενώ η καθοδήγηση των ανθρώπων ανήκει μόνο στον Αλλάχ)!

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿٨﴾

Όσο γι' εκείνον που ήρθε σ' εσένα σπεύδοντας (με αληθινό ζήλο),

وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿٩﴾

Ενώ φοβάται (τον Κύριό του, τον Αλλάχ),

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿١٠﴾

Τον παραμελείς και στρέφεις την προσοχή σου σ' άλλον;

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ﴿١١﴾

Όχι (ω, Προφήτη του Αλλάχ)! Στ’ αλήθεια αυτή (η Σούρα - Κεφάλαιο) είναι μια νουθεσία (για σένα και γι' όποιον θέλει να νουθετηθεί),

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿١٢﴾

Και όποιος θέλει, ας το μνημονεύει (δηλ. το Όνομα του Αλλάχ).

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ﴿١٣﴾

(Αυτή η Σούρα - Κεφάλαιο - επίσης και όλο το Κορ’άν) βρίσκεται μέσα σε τιμημένες Γραφές,

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿١٤﴾

Ύψιστες και αγνές (πέρα από κάθε αλλοίωση και διαστρέβλωση),

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ﴿١٥﴾

Στα χέρια γραφέων (αγγέλων),

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ﴿١٦﴾

Ευγενών και υπάκουων.

قُتِلَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿١٧﴾

Καταραμένος να είναι ο (άπιστος) άνθρωπος! Πόσο άθλια είναι η απιστία του (στον Αλλάχ)!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿١٨﴾

(Μα δεν είδε) από τι τον δημιούργησε (ο Αλλάχ);

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿١٩﴾

Από μία Νούτφα (σταγόνες από αναμεμειγμένες εκκρίσεις των δύο φύλλων) τον δημιούργησε και τον όρισε (σε στάδια: από τη σταγόνα σπέρματος σε ‘Άλακα, έπειτα σε Μούντγα, έπειτα σε κόκαλα, έπειτα έντυσε τα κόκαλα με σάρκα, έπειτα τον σχημάτισε και του εμφύσησε το πνεύμα),

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿٢٠﴾

Ύστερα, του διευκόλυνε το δρόμο (τη διέξοδο από τη μήτρα της μητέρας του),

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿٢١﴾

Ύστερα του αφαίρεσε τη ζωή και τον έκανε να μπει στον τάφο του.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿٢٢﴾

Ύστερα, όταν θα θελήσει (ο Αλλάχ) θα τον αναστήσει!

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿٢٣﴾

Όχι! Δεν έκανε (ο άπιστος) ό,τι τον διέταξε (ο Αλλάχ, το να πιστεύει σ' Αυτόν και να Τον υπακούει ακολουθώντας τη θρησκεία Του)!

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿٢٤﴾

Ας κοιτάξει λοιπόν ο άνθρωπος την τροφή του (μήπως και συλλογιστεί πώς τη δημιούργησε ο Αλλάχ):

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ﴿٢٥﴾

Εμείς χύσαμε (πάνω στη Γη) άφθονο νερό,

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ﴿٢٦﴾

Έπειτα σχίσαμε τη Γη (με τα φυτά που βγαίνουν απ' αυτή),

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ﴿٢٧﴾

Και κάναμε να φυτρώσουν σ' αυτή σιτηρά,

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ﴿٢٨﴾

Αμπελώνες και αλφάλφα (χόρτα για τα ζώα),

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ﴿٢٩﴾

Ελιές και φοίνικες,

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ﴿٣٠﴾

Ανθηρούς κήπους με πυκνά δέντρα,

وَفَـٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ﴿٣١﴾

Φρούτα και χορτάρια,

مَّتَـٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ﴿٣٢﴾

(Για να είναι) εφόδιο για σας και τα κοπάδια σας.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾

Αλλά όταν θα έρθει η εκκωφαντική κραυγή (το δεύτερο φύσημα του Κέρατος, το φύσημα της Ανάστασης),

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾

Την ημέρα που ο άνθρωπος θα ξεφύγει από τον αδελφό του,

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾

Τη μητέρα και τον πατέρα του,

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾

Τη γυναίκα και τα παιδιά του,

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ﴿٣٧﴾

Ο καθένας τους, εκείνη την Ημέρα, θα έχει θέματα που του αρκούν (και θα τον κάνουν να αδιαφορεί για τους άλλους).

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ﴿٣٨﴾

Μερικά πρόσωπα, εκείνη την Ημέρα, θα είναι λαμπερά,

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ﴿٣٩﴾

Γελαστά και χαρούμενα για τις καλές ειδήσεις (τον Παράδεισο),

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ﴿٤٠﴾

Και μερικά (άλλα) πρόσωπα, εκείνη την Ημέρα, θα είναι καλυμμένα με σκόνη,

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾

(Και) θα τα καλύπτει το σκότος και η ταπείνωση (δηλ. σκοτεινιασμένα).

أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾

Εκείνοι είναι οι άπιστοι, οι κακοποιοί.

إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ ﴿١﴾

Όταν ο ήλιος τυλιχτεί και πεταχτεί και το φως του σβηστεί,

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ ﴿٢﴾

Και όταν τα αστέρια πέσουν διασκορπισμένα και το φως τους σβηστεί,

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ ﴿٣﴾

Και όταν τα βουνά μετακινηθούν και εκραγούν,

وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ ﴿٤﴾

Και όταν οι έγκυες καμήλες (που είναι έτοιμες να γεννήσουν) παραμεληθούν (δηλ. όλα τα πράγματα μεγάλης αξίας και τα πλούτη θα παραμεληθούν, όπως είναι οι έγκυες καμήλες για τους Άραβες),

وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ ﴿٥﴾

Και όταν τα άγρια θηρία μαζευτούν,

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ ﴿٦﴾

Και όταν οι θάλασσες γίνουν φλογερό πυρ,

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ ﴿٧﴾

Και όταν οι ψυχές ενωθούν σε ομάδες (οι πιστοί μαζί και οι άπιστοι μαζί).

وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ ﴿٨﴾

Και όταν το θηλυκό (μωρό) που θάφτηκε ζωντανό (όπως έκαναν οι ειδωλολάτρες Άραβες πριν το Ισλάμ και άλλοι λαοί), ρωτηθεί:

بِأَىِّ ذَنۢبٍۢ قُتِلَتْ ﴿٩﴾

Για ποια αμαρτία δολοφονήθηκε; (η ερώτηση εδώ είναι ως κατηγορία και επίπληξη γι’ αυτόν που την έθαψε),

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ ﴿١٠﴾

Και όταν οι γραφές (των καταγεγραμμένων καλών και κακών πράξεων κάθε ατόμου) ανοιχτούν,

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ ﴿١١﴾

Και όταν ο ουρανός αφαιρεθεί από τη θέση του (και διπλωθεί),

وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ﴿١٢﴾

Και όταν το Πυρ της Κολάσεως αναζωπυρωθεί (για τους κατοίκους του),

وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ﴿١٣﴾

Και όταν ο Παράδεισος πλησιάσει (τους κατοίκους του),

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّآ أَحْضَرَتْ ﴿١٤﴾

Τότε, η κάθε ψυχή θα μάθει τι έχει φέρει (γι' εκείνη την Ημέρα από καλές και κακές πράξεις).

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ ﴿١٥﴾

(Ορκίζομαι) μα τα αστέρια που αποτραβιούνται (δηλ. εξαφανίζονται την ημέρα και εμφανίζονται τη νύχτα)!

ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ ﴿١٦﴾

Που τρέχουν (στις πορείες τους) και (έπειτα) κρύβονται στους αστερισμούς τους (όπως κρύβονται τα ελαφάκια στο καταφύγιο τους),

وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ﴿١٧﴾

Και μα τη νύχτα όταν πλησιάζει με το σκοτάδι της και έπειτα αποχωρεί!

وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ﴿١٨﴾

Και μα την αυγή όταν λάμπει!

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿١٩﴾

Ότι στ’ αλήθεια, αυτό (το Κορ’άν) είναι ο Λόγος ενός ευγενέστατου Αγγελιαφόρου (του Γαβριήλ, που μεταφέρει τον Λόγο του Αλλάχ στον Προφήτη Μωχάμμαντ),

ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍۢ ﴿٢٠﴾

Που κατέχει μεγάλη δύναμη, και κατέχει υψηλή θέση ενώπιον του Κυρίου του Θρόνου,

مُّطَاعٍۢ ثَمَّ أَمِينٍۢ ﴿٢١﴾

Και τον υπακούν (οι άγγελοι), και επίσης είναι αξιόπιστος (στην μεταφορά της αποκάλυψης από τον Αλλάχ στον Προφήτη Μωχάμμαντ),

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍۢ ﴿٢٢﴾

Και ότι ο σύντροφός σας (ο Μωχάμμαντ, που τον ξέρετε) δεν είναι τρελός.

وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ ﴿٢٣﴾

Και, πράγματι, (ο Μωχάμμαντ) τον είδε (τον Γαβριήλ) στον καθαρό ορίζοντα.

وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍۢ ﴿٢٤﴾

Και στ’ αλήθεια, (ο Μωχάμμαντ) δεν είναι φειδωλός με τα αόρατα (την αποκάλυψη του Αλλάχ, που σας τη μεταδίδει ολόκληρη χωρίς καν να σας ζητάει αμοιβή γι' αυτό).

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَـٰنٍۢ رَّجِيمٍۢ ﴿٢٥﴾

Και στ’ αλήθεια, αυτό (το Κορ’άν) δεν είναι ο λόγος ενός καταραμένου Σατανά (που εκδιώχθηκε από το έλεος του Αλλάχ).

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ﴿٢٦﴾

Πού πάτε, λοιπόν, (αντί γι' αυτό το Κορ’άν, που περιέχει για σας καθοδήγηση και έλεος);

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَـٰلَمِينَ ﴿٢٧﴾

Στ’ αλήθεια, αυτό (το Κορ’άν) δεν είναι παρά μια Υπενθύμιση (και νουθεσία) γι' όλους τους κόσμους,

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ﴿٢٨﴾

Γι' όσους από σας επιθυμούν να καθοδηγηθούν στον ίσιο δρόμο.

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٢٩﴾

Και δεν μπορείτε να το θελήσετε (την καθοδήγηση), παρά μόνο αν το θέλει ο Αλλάχ, ο Κύριος των Κόσμων.

إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنفَطَرَتْ ﴿١﴾

Όταν ο ουρανός σχιστεί,

وَإِذَا ٱلْكَوَاكِبُ ٱنتَثَرَتْ ﴿٢﴾

Και όταν τα αστέρια πέσουν, διασκορπισμένα,

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ فُجِّرَتْ ﴿٣﴾

Και όταν οι θάλασσες εκραγούν,

وَإِذَا ٱلْقُبُورُ بُعْثِرَتْ ﴿٤﴾

Και όταν οι τάφοι αναποδογυρίσουν (για να αναστηθούν οι νεκροί),

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ ﴿٥﴾

Τότε, κάθε ψυχή θα μάθει τι έχει κάνει (από καλές ή κακές πράξεις κατά τη διάρκεια της ζωής της), και τι έκανε να μείνει (μετά το θάνατό της ως κληρονομιά από καλές ή κακές πράξεις, τα αποτελέσματα των οποίων συνεχίσουν να ωφελούν ή να βλάπτουν τους άλλους ανθρώπους, π.χ. γνώση, ελεημοσύνη ή κάποια ανήθικη καινοτομία).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَـٰنُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ ٱلْكَرِيمِ ﴿٦﴾

Ω, άνθρωπε! Τι σε αποπλάνησε και σε έκανε να τολμήσεις να παρακούσεις τον Γενναιόδωρο Κύριό σου;

ٱلَّذِى خَلَقَكَ فَسَوَّىٰكَ فَعَدَلَكَ ﴿٧﴾

Που σε δημιούργησε, έπειτα σε διαμόρφωσε τέλεια, και σε όρθωσε με αρμονικές αναλογίες,

فِىٓ أَىِّ صُورَةٍۢ مَّا شَآءَ رَكَّبَكَ ﴿٨﴾

Σε όποια μορφή (Αυτός) ήθελε, σε δημιούργησε (δηλ. σε ανθρώπινη μορφή ή σε μορφή ζώου),

كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِٱلدِّينِ ﴿٩﴾

Όχι (δεν είστε, ω, άπιστοι, στην αληθινή θρησκεία όπως ισχυρίζεστε λατρεύοντας άλλους εκτός του Αλλάχ)! Αλλά, διαψεύδετε την Ημέρα του Απολογισμού,

وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَـٰفِظِينَ ﴿١٠﴾

Και πράγματι, υπάρχουν πάνω σας (άγγελοι) παρατηρητές,

كِرَامًۭا كَـٰتِبِينَ ﴿١١﴾

Ευγενείς γραφείς (που καταγράφουν τις καλές και τις κακές πράξεις σας),

يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ ﴿١٢﴾

Που γνωρίζουν (πλήρως) ό,τι κάνετε.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍۢ ﴿١٣﴾

Στ’ αλήθεια, οι ευσεβείς θα είναι σε ευδαιμονία (Παράδεισο),

وَإِنَّ ٱلْفُجَّارَ لَفِى جَحِيمٍۢ ﴿١٤﴾

Και οι κακοποιοί θα είναι στο Πυρ της Κολάσεως,

يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿١٥﴾

Όπου θα εισέλθουν για να καούν μέσα της την Ημέρα του Απολογισμού,

وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَآئِبِينَ ﴿١٦﴾

Και απ' αυτό (το Πυρ) δεν πρόκειται να απουσιάσουν (ούτε θα βγουν έξω, ούτε θα πεθάνουν).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿١٧﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Μωχάμμαντ) πόσο μεγαλειώδης είναι η Ημέρα του Απολογισμού;

ثُمَّ مَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿١٨﴾

Και πάλι, πώς να ξέρεις πόσο μεγαλειώδης είναι η Ημέρα του Απολογισμού;

يَوْمَ لَا تَمْلِكُ نَفْسٌۭ لِّنَفْسٍۢ شَيْـًۭٔا ۖ وَٱلْأَمْرُ يَوْمَئِذٍۢ لِّلَّهِ ﴿١٩﴾

Η Ημέρα που καμία ψυχή δεν θα μπορέσει να ωφελήσει σε τίποτε μια άλλη ή να αποτρέψει καμία τιμωρία απ' αυτήν. Και η απόφαση, εκείνη την Ημέρα θα ανήκει (αποκλειστικά) στον Αλλάχ.

وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ ﴿١﴾

Αλίμονο στους απατεώνες (πωλητές που δίνουν λιγότερα σε μέτρο και βάρος),

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ﴿٢﴾

Αυτοί που όταν αγοράζουν με μέτρο ή βάρος από τους άλλους ανθρώπους, θέλουν το σωστό ακριβές ποσό,

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ﴿٣﴾

Αλλά όταν αυτοί (πωλούν και) μετρούν ή ζυγίζουν σ' άλλους, τότε τους δίνουν λιγότερα απ' αυτό που δικαιούνται.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ﴿٤﴾

Δεν νομίζουν αυτοί ότι θα αναστηθούν;

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ ﴿٥﴾

Σε μια Μεγάλη Ημέρα!

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٦﴾

Την Ημέρα που οι άνθρωποι θα στέκονται όρθιοι απέναντι στον Κύριο των Κόσμων (και θα τους δικάζει).

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ ﴿٧﴾

Όχι (δεν είναι όπως ισχυρίζονται οι άπιστοι ότι δεν θα υπάρχει ανάσταση και απολογισμός)! Πράγματι, το βιβλίο (των καταγεγραμμένων πράξεων) των άπιστων θα είναι στη Σιτζίν (αιώνια φυλακή).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ ﴿٨﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Προφήτη) τι είναι η Σιτζίν;

كِتَـٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿٩﴾

(Πράγματι, το βιβλίο των καταγεγραμμένων πράξεων των άπιστων είναι) ένα βιβλίο γραμμένο ξεκάθαρα (τίποτε δεν θα προστεθεί σ' αυτό, ούτε θα αφαιρεθεί απ' αυτό).

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿١٠﴾

Αλίμονο, εκείνη την Ημέρα σε όσους διαψεύδουν (την Ημέρα της Ανάστασης)!

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿١١﴾

Εκείνους που διεψεύδουν την Ημέρα του Απολογισμού.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾

Και στ’ αλήθεια κανείς δεν την διαψεύδει (την Ημέρα του Απολογισμού) παρά κάθε παραβάτης αμαρτωλός,

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَـٰتُنَا قَالَ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾

Όταν τα εδάφια Μας (του Κορ’άν) απαγγέλλονται σ’ αυτόν, λέει (διαψεύδοντάς τα): «Θρύλοι των αρχαίων!»

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ﴿١٤﴾

Όχι (δεν είναι όπως ισχυρίστηκαν εκείνοι που διαψεύδουν τα Εδάφια Μας)! Στ’ αλήθεια σκέπασε τις καρδιές τους (από το να πιστέψουν στο Κορ’άν), αυτό που έκαναν (από αμαρτίες και αισχρές πράξεις).

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ ﴿١٥﴾

Όχι! Στ’ αλήθεια, εκείνη την Ημέρα θα αποκλειστούν από το να δουν τον Κύριό τους.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ﴿١٦﴾

Έπειτα, θα εισέλθουν στο Πυρ της Κολάσεως για να καούν εκεί μέσα,

ثُمَّ يُقَالُ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿١٧﴾

Έπειτα, θα τους ειπωθεί: «Αυτό είναι που διαψεύδατε.»

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ﴿١٨﴾

Όχι! Στ’ αλήθεια, το βιβλίο (των καταγεγραμμένων πράξεων) των ευσεβών θα είναι στην ‘Ιλλιγύν (υψηλά στρώματα του Παραδείσου).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿١٩﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Προφήτη) τι είναι η ‘Ιλλιγιούν;

كِتَـٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿٢٠﴾

(Πράγματι, το βιβλίο των καταγεγραμμένων πράξεων των ευσεβών είναι) ένα βιβλίο γραμμένο ξεκάθαρα (τίποτε δεν θα προστεθεί σ' αυτό, ούτε θα αφαιρεθεί απ' αυτό).

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿٢١﴾

Το βλέπουν εκείνοι που είναι κοντά (στον Αλλάχ, δηλ οι άγγελοι).

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ﴿٢٢﴾

Στ’ αλήθεια, οι ευσεβείς θα είναι σε ευδαιμονία (Παράδεισο),

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿٢٣﴾

(Πλαγιασμένοι) πάνω στα κρεβάτια (που είναι στολισμένα με τα ομορφότερα καλύμματα) κοιτάζοντας (ό,τι έχει ετοιμαστεί γι' αυτούς),

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ﴿٢٤﴾

(Όταν τους κοιτάς) θα δεις στα πρόσωπά τους τη λάμψη της ευδαιμονίας.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ ﴿٢٥﴾

Θα τους δίνεται να πιουν (καθαρό) σφραγισμένο κρασί,

خِتَـٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَـٰفِسُونَ ﴿٢٦﴾

Στο τέλος του (κρασιού) θα είναι η μυρωδιά του μόσχου, και γι' όλες αυτές (τις εύνοιες) ας συναγωνίζονται οι αγωνιστές (οι άνθρωποι κατά την εγκόσμια ζωη στις καλές πράξεις και στην υπακοή προς τον Αλλάχ),

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ﴿٢٧﴾

Ανακατεμένο με νερό από τη Τασνίμ,

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿٢٨﴾

Η οποία (Τασνίμ) είναι, μια πηγή από την οποία πίνουν όσοι είναι κοντά (στον Αλλάχ).

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ﴿٢٩﴾

Στ’ αλήθεια, (κατά την εγκόσμια ζωή) αυτοί που διέπρατταν εγκλήματα (δηλ. οι άπιστοι) γελούσαν μ' αυτούς που πίστευαν,

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿٣٠﴾

Και, όποτε περνούσαν (οι άπιστοι) δίπλα τους (στους πιστούς), έκλειναν το μάτι ο ένας στον άλλον (κοροϊδεύοντας)·

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ﴿٣١﴾

Και όταν επέστρεφαν στους δικούς τους, συνέχισαν να αστεΐζονται (με τους δικούς τους, χλευάζοντας τους πιστούς)·

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ﴿٣٢﴾

Και όταν τους έβλεπαν, έλεγαν: «Στ’ αλήθεια, αυτοί είναι πράγματι παραστρατημένοι!»

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَـٰفِظِينَ ﴿٣٣﴾

Μα εκείνοι (οι άπιστοι, οι αμαρτωλοί) δεν στάλθηκαν ως επιτηρητές πάνω τους (στους πιστούς).

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿٣٤﴾

Αλλά σήμερα (την Ημέρα της Κρίσεως) οι πιστοί θα γελούν με τους άπιστους,

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿٣٥﴾

(Πλαγιασμένοι) πάνω στα κρεβάτια (που είναι στολισμένα με τα ομορφότερα καλύμματα) κοιτάζοντας (ό,τι έχει ετοιμαστεί γι' αυτούς),

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ﴿٣٦﴾

Έλαβαν οι άπιστοι την τιμωρία τους για ό,τι έκαναν;

إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتْ ﴿١﴾

Όταν ο ουρανός σχιστεί.

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿٢﴾

Και υπακούσει στον Κύριό του όπως πρέπει να το κάνει (να Τον υπακούσει).

وَإِذَا ٱلْأَرْضُ مُدَّتْ ﴿٣﴾

Και όταν η Γη επεκταθεί (και ισοπεδωθεί),

وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ﴿٤﴾

Και αποβάλει ό,τι υπάρχει μέσα της (τους νεκρούς) και αδειάσει.

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿٥﴾

Και υπακούσει στον Κύριό της όπως πρέπει να το κάνει (να Τον υπακούσει).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَـٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًۭا فَمُلَـٰقِيهِ ﴿٦﴾

Ω, άνθρωπε! Στ’ αλήθεια εσύ δουλεύεις με μόχθο (κάνοντας καλές και κακές πράξεις) και επιστρέφεις προς τον Κύριό σου (μ' αυτά που έκανες) και θα Τον συναντήσεις (για να λάβεις την αμοιβή σου που προέρχεται από την Ελεημοσύνη του Αλλάχ, ή να λάβεις την τιμωρία σου που προέρχεται από τη Δικαιοσύνη του Αλλάχ).

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ ﴿٧﴾

Όσο γι' εκείνον που θα λάβει το βιβλίο (της καταγραφής των πράξεων) του στο δεξί του χέρι,

فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًۭا يَسِيرًۭا ﴿٨﴾

Αυτός θα λογοδοτήσει με ευκολία,

وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًۭا ﴿٩﴾

Και θα επιστρέψει στην οικογένειά του (στον Παράδεισο) ευχαριστημένος.

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهْرِهِۦ ﴿١٠﴾

Όσο δε γι' εκείνον που θα λάβει το βιβλίο (της καταγραφής των πράξεων) του πίσω από την πλάτη του,

فَسَوْفَ يَدْعُوا۟ ثُبُورًۭا ﴿١١﴾

Αυτός θα φωνάξει για την καταστροφή (λέγοντας: «Ω, αλίμονό μου! Ω, καταστροφή μου!»),

وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا ﴿١٢﴾

Και θα εισαχθεί στο φλογερό Πυρ για να καεί μέσα.

إِنَّهُۥ كَانَ فِىٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا ﴿١٣﴾

Στ’ αλήθεια, ήταν ανάμεσα στην οικογένειά του (κατά την εγκόσμια ζωή), ευχαριστημένος (με την απιστία του, και δε σκεφτόταν για τις συνέπειες των κακών πράξεών του),

إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ﴿١٤﴾

Νόμιζε ότι ποτέ δε θα επιστρέψει (στον Κύριό του για να λογοδοτήσει).

بَلَىٰٓ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًۭا ﴿١٥﴾

Όχι (δεν είναι όπως νόμιζε ότι δεν θα αναστηθεί)! Πράγματι, ο Κύριός του πάντα τον βλέπει (και θα τον τιμωρήσει για τις κακές πράξεις του).

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلشَّفَقِ ﴿١٦﴾

(Ορκίζομαι) μα το σούρουπο!

وَٱلَّيْلِ وَمَا وَسَقَ ﴿١٧﴾

Και (ορκίζομαι) μα τη νύχτα και ό,τι τυλίγει στο σκοτάδι της (τα όντα που ήταν σκορπισμένα κατά την ημέρα, μα όταν έρχεται η νύχτα κάθε ένα πηγαίνει στη στέγη του)!

وَٱلْقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ ﴿١٨﴾

Και (ορκίζομαι) μα το φεγγάρι όταν γεμίζει (και γίνεται πανσέληνος):

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍۢ ﴿١٩﴾

Ότι θα περάσετε από διαδοχικές φάσεις (η μία μετά από την άλλη, στην εγκόσμια ζωή και στη μετά θάνατον ζωή).

فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿٢٠﴾

Τι συμβαίνει, λοιπόν, μ’ αυτούς, και δεν πιστεύουν;

وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ ٱلْقُرْءَانُ لَا يَسْجُدُونَ ۩ ﴿٢١﴾

Και όταν τους απαγγέλλεται το Κορ’άν δεν πέφτουν σε Σιτζούντ στάση (με το μέτωπο και τις παλάμες στο έδαφος, προσευχόμενοι);

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُكَذِّبُونَ ﴿٢٢﴾

Αλλά αντίθετα, αυτοί που απέρριψαν την πίστη, διαψεύδουν (την Αλήθεια)!

وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ﴿٢٣﴾

Και ο Αλλάχ γνωρίζει καλά ό,τι κρύβουν (στα στήθη τους).

فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ﴿٢٤﴾

Ανάγγειλέ τους, λοιπόν, ένα επώδυνο μαρτύριο (που τους περιμένει),

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۭ ﴿٢٥﴾

Εκτός εκείνους που πιστεύουν και πράττουν ενάρετες πράξεις: αυτοί θα λάβουν αδιάλειπτη αμοιβή.

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلْبُرُوجِ ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα τον ουρανό που περιέχει τους αστερισμούς!

وَٱلْيَوْمِ ٱلْمَوْعُودِ ﴿٢﴾

Και μα την Υποσχεμένη Ημέρα (της Ανάστασης)!

وَشَاهِدٍۢ وَمَشْهُودٍۢ ﴿٣﴾

Και μα τον μάρτυρα και αυτόν για τον οποίον θα είναι η μαρτυρία!

قُتِلَ أَصْحَـٰبُ ٱلْأُخْدُودِ ﴿٤﴾

Καταραμένοι να είναι οι άνθρωποι του χαντακιού (που το έφτιαξαν),

ٱلنَّارِ ذَاتِ ٱلْوَقُودِ ﴿٥﴾

(Που άναψαν) δυνατή φωτιά, που ταΐζεται με καύσιμα,

إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌۭ ﴿٦﴾

Και κάθισαν δίπλα της (φωτιάς),

وَهُمْ عَلَىٰ مَا يَفْعَلُونَ بِٱلْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌۭ ﴿٧﴾

Παρακολουθώντας αυτά που έκαναν στους πιστούς.

وَمَا نَقَمُوا۟ مِنْهُمْ إِلَّآ أَن يُؤْمِنُوا۟ بِٱللَّهِ ٱلْعَزِيزِ ٱلْحَمِيدِ ﴿٨﴾

Και δεν είχαν εναντίον τους κάτι, παρά μόνο ότι πίστευαν στον Αλλάχ, τον Αλ-‘Αζείζ (τον Ανίκητο, τον Παντοδύναμο), τον Αλ-Χαμείντ (Άξιο κάθε επαίνου),

ٱلَّذِى لَهُۥ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ شَهِيدٌ ﴿٩﴾

Αυτόν στον Οποίον ανήκει η Κυριαρχία των ουρανών και της Γης. Και (στ’ αλήθεια) ο Αλλάχ είναι Μάρτυρας των πάντων.

إِنَّ ٱلَّذِينَ فَتَنُوا۟ ٱلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا۟ فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ ٱلْحَرِيقِ ﴿١٠﴾

Στ’ αλήθεια, εκείνοι που έβαζαν σε δοκιμασία τους πιστούς και τις πιστές (βασανίζοντάς τους, ώστε να τους απομακρύνουν από τη θρησκεία του Αλλάχ) και έπειτα δεν στράφηκαν με μεταμέλεια προς τον Αλλάχ, θα λάβουν το μαρτύριο της Κόλασης, και θα λάβουν το μαρτύριο της καύσης της Φωτιάς.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَهُمْ جَنَّـٰتٌۭ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْفَوْزُ ٱلْكَبِيرُ ﴿١١﴾

Πράγματι, αυτοί που πίστεψαν και έκαναν καλές πράξεις, θα έχουν κήπους (Παράδεισο) κάτω από τους οποίους (δηλ. κάτω από τα παλάτια και τα δέντρα τους) ρέουν ποτάμια. Αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία (και το μεγάλο κέρδος).

إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ ﴿١٢﴾

Στ’ αλήθεια (ω, Μωχάμμαντ), η τιμωρία του Κυρίου σου (για τους εχθρούς Του) είναι αυστηρή.

إِنَّهُۥ هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيدُ ﴿١٣﴾

Αυτός είναι που αρχίζει (τη δημιουργία) και την επαναλαμβάνει.

وَهُوَ ٱلْغَفُورُ ٱلْوَدُودُ ﴿١٤﴾

Και Αυτός είναι ο Αλ-Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί τα πάντα), ο Αλ-Ουαντούντ (Αυτός που έχει μεγάλη αγάπη και στοργή για τους ενάρετους δούλους Του),

ذُو ٱلْعَرْشِ ٱلْمَجِيدُ ﴿١٥﴾

Ο Κύριος του Θρόνου, ο Αλ-Ματζείντ (Ένδοξος).

فَعَّالٌۭ لِّمَا يُرِيدُ ﴿١٦﴾

Αυτός που κάνει ό,τι θέλει (και δεν υπάρχει τίποτε που μπορεί να εμποδίσει τη θέλησή Του).

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْجُنُودِ ﴿١٧﴾

Δεν ήρθε (ω, Μωχάμμαντ) σ' εσένα η ιστορία των στρατιωτών,

فِرْعَوْنَ وَثَمُودَ ﴿١٨﴾

Του Φαραώ και των Θαμούντ (και τι τιμωρία έλαβαν);

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ فِى تَكْذِيبٍۢ ﴿١٩﴾

Μα οι άπιστοι (αντί να λάβουν μάθημα από ό,τι συνέβη στους άπιστους από τα προηγούμενα έθνη), εξακολουθούν να διαψεύδουν (το Θείο Μήνυμα),

وَٱللَّهُ مِن وَرَآئِهِم مُّحِيطٌۢ ﴿٢٠﴾

Και ο Αλλάχ τούς περικλείει (με τη Γνώση και τη Δύναμή Του, και τίποτε από τις πράξεις τους δεν είναι κρυφό απ' Αυτόν).

بَلْ هُوَ قُرْءَانٌۭ مَّجِيدٌۭ ﴿٢١﴾

Όχι (δεν είναι το Κορ’άν μαγεία και ποίηση όπως ισχυρίζεστε, ω, ειδωλολάτρες της Μάκκας)! Αλλά, πράγματι είναι ένα δοξασμένο Κορ’άν,

فِى لَوْحٍۢ مَّحْفُوظٍۭ ﴿٢٢﴾

(Το οποίο είναι) διατηρημένο στο Αλ-Λάουχ Αλ-Μαχφούδ (και προφυλαγμένο από την αλλοίωση, τη διαστρέβλωση, τη μείωση ή την προσθήκη).

وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ ﴿١﴾

Μα τον ουρανό και το Ατ-Τάρικ (το αστέρι που εμφανίζεται τη νύχτα ή που προκαλεί ήχο όπως όταν κάποιος χτυπά την πόρτα)!

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ ﴿٢﴾

Και πώς να ξέρεις πόσο μεγαλειώδες είναι το Ατ-Τάρικ;

ٱلنَّجْمُ ٱلثَّاقِبُ ﴿٣﴾

Είναι το διαπεραστικό αστέρι. [Βλ. όπως ο Αστέρας Νετρονίων].

إِن كُلُّ نَفْسٍۢ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌۭ ﴿٤﴾

Ότι δεν υπάρχει ψυχή που να μην έχει πάνω της (έναν άγγελο) παρατηρητή (που καταγράφει τις καλές και τις κακές πράξεις της).

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ مِمَّ خُلِقَ ﴿٥﴾

Ας δει λοιπόν ο άνθρωπος (που διαψεύδει την Ανάσταση) από τι δημιουργήθηκε!

خُلِقَ مِن مَّآءٍۢ دَافِقٍۢ ﴿٦﴾

Δημιουργήθηκε από νερό (σπέρμα) που σπεύδει (προς τη μήτρα).

يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ ﴿٧﴾

Που εκφύεται από τη σπονδυλική στήλη και τα πλευρά.

إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌۭ ﴿٨﴾

Στ’ αλήθεια, (ο Αλλάχ) είναι Ικανός να τον γυρίσει πίσω (στη ζωή),

يَوْمَ تُبْلَى ٱلسَّرَآئِرُ ﴿٩﴾

Την Ημέρα που θα εξεταστούν (και θα αποκαλυφθούν) όλα τα μυστικά των καρδιών.

فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍۢ وَلَا نَاصِرٍۢ ﴿١٠﴾

Τότε, (ο άνθρωπος) δεν θα έχει ούτε δύναμη, ούτε υποστηρικτή (που να τον προστατέψει από την τιμωρία Του Αλλάχ).

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجْعِ ﴿١١﴾

(Ορκίζομαι) μα τον ουρανό που είναι από τις ιδιότητές του να επιστρέφει πίσω (βροχές, ακτίνες, θερμότητα, ηχητικά κύματα κλπ.)!

وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ ﴿١٢﴾

Και μα τη Γη που είναι από τις ιδιότητές της να έχει ρωγμές!

إِنَّهُۥ لَقَوْلٌۭ فَصْلٌۭ ﴿١٣﴾

Ότι αυτό (το Κορ’άν) είναι ένας Λόγος που διαχωρίζει (την αλήθεια από το ψεύδος),

وَمَا هُوَ بِٱلْهَزْلِ ﴿١٤﴾

Και δεν είναι κάτι φαιδρό.

إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًۭا ﴿١٥﴾

Στ’ αλήθεια, αυτοί σχεδιάζουν συνωμοτικά ένα σχέδιο (εναντίον σου, ω, Μωχάμμαντ),

وَأَكِيدُ كَيْدًۭا ﴿١٦﴾

Αλλά κι Εγώ σχεδιάζω το σχέδιο (Μου, που θα δείξει την αλήθεια και θα καταστρέψει την πλάνη και το ψεύδος).

فَمَهِّلِ ٱلْكَـٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا ﴿١٧﴾

Γι’ αυτό, δώσε αναβολή στους άπιστους, μια μικρή αναβολή (δηλ. μη βιαστείς να πέσει η τιμωρία πάνω τους άμεσα).