حزب 59 بخشی از جزء 30 است. شامل 276 آیه در 23 صفحه از مصحف است.
بهروزرسانی در 10 ژوئیه 2026 ساعت 03:52
coran.read_full_page : خواندن حزب 59 قرآن →
عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ﴿١﴾
درباره چه چیز از یکدیگر میپرسند؟
عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٢﴾
از آن خبر بزرگ،
ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿٣﴾
که در باره آن با هم اختلاف دارند.
كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿٤﴾
نه چنان است، به زودی خواهند دانست.
ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿٥﴾
باز هم نه چنان است، بزودی خواهند دانست.
أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَـٰدًۭا ﴿٦﴾
آیا زمین را گهوارهای نگردانیدیم؟
وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ﴿٧﴾
و کوهها را [چون] میخهایی [نگذاشتیم]؟
وَخَلَقْنَـٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ﴿٨﴾
و شما را جفت آفریدیم.
وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ﴿٩﴾
و خواب شما را [مایه] آسایش گردانیدیم.
وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ﴿١٠﴾
و شب را [برای شما] پوششی قرار دادیم.
وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ﴿١١﴾
و روز را [برای] معاش [شما] نهادیم.
وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ﴿١٢﴾
و بر فراز شما هفت [آسمان] استوار بنا کردیم.
وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ﴿١٣﴾
و چراغی فروزان گذاردیم.
وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ﴿١٤﴾
و از ابرهای متراکم، آبی ریزان فرود آوردیم،
لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ﴿١٥﴾
تا بدان دانه و گیاه برویانیم،
وَجَنَّـٰتٍ أَلْفَافًا ﴿١٦﴾
و باغهای در هم پیچیده و انبوه.
إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَـٰتًۭا ﴿١٧﴾
قطعاً وعدگاه [ما با شما] روز داوری است:
يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ﴿١٨﴾
روزی که در «صور» دمیده شود، و گروه گروه بیایید؛
وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ﴿١٩﴾
و آسمان، گشوده و درهایی [پدید] شود؛
وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ﴿٢٠﴾
و کوهها را روان کنند، و [چون] سرابی گردند.
إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ﴿٢١﴾
[آری،] جهنم [از دیر باز] کمینگاهی بوده،
لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابًۭا ﴿٢٢﴾
[که] برای سرکشان، بازگشتگاهی است.
لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ﴿٢٣﴾
روزگاری دراز در آن درنگ کنند.
لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ﴿٢٤﴾
در آنجا نه خنکی چشند و نه شربتی،
إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ﴿٢٥﴾
جز آب جوشان و چرکابهای.
جَزَآءًۭ وِفَاقًا ﴿٢٦﴾
کیفری مناسب [با جرم آنها].
إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ﴿٢٧﴾
آنان بودند که به [روز] حساب امید نداشتند؛
وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا كِذَّابًۭا ﴿٢٨﴾
و آیات ما را سخت تکذیب میکردند.
وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَـٰهُ كِتَـٰبًۭا ﴿٢٩﴾
و حال آنکه هر چیزی را برشمرده [به صورت] کتابی در آوردهایم.
فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ﴿٣٠﴾
پس بچشید که جز عذاب، هرگز [چیزی] بر شما نمیافزاییم.
إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿٣١﴾
مسلماً پرهیزگاران را رستگاری است:
حَدَآئِقَ وَأَعْنَـٰبًۭا ﴿٣٢﴾
باغچهها و تاکستانها،
وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ﴿٣٣﴾
و دخترانی همسال با سینههای برجسته،
وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ﴿٣٤﴾
و پیالههای لبالب.
لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ﴿٣٥﴾
در آنجا نه بیهودهای شنوند، و نه [یکدیگر را] تکذیب [کنند].
جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ﴿٣٦﴾
[این است] پاداشی از پروردگار تو، عطایی از روی حساب.
رَّبِّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَـٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ﴿٣٧﴾
پروردگار آسمانها و زمین و آنچه میان آن دو است، بخشایشگری که کس را یارای خطاب با او نیست.
يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ﴿٣٨﴾
روزی که «روح» و فرشتگان به صف میایستند، و [مردم] سخن نگویند، مگر کسی که [خدای] رحمان به او رخصت دهد، و سخن راست گوید.
ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ﴿٣٩﴾
آن [روز]، روز حق است؛ پس هر که خواهد، راه بازگشتی به سوی پروردگار خود بجوید.
إِنَّآ أَنذَرْنَـٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَـٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ﴿٤٠﴾
ما شما را از عذابی نزدیک هشدار دادیم: روزی که آدمی آنچه را با دست خویش پیش فرستاده است بنگرد؛ و کافر گوید: «کاش من خاک بودم.»
وَٱلنَّـٰزِعَـٰتِ غَرْقًۭا ﴿١﴾
سوگند به فرشتگانی که [از کافران] به سختی جان ستانند،
وَٱلنَّـٰشِطَـٰتِ نَشْطًۭا ﴿٢﴾
و به فرشتگانی که جان [مؤمنان] را به آرامی گیرند،
وَٱلسَّـٰبِحَـٰتِ سَبْحًۭا ﴿٣﴾
و به فرشتگانی که [در دریای بیمانند] شناکنان شناورند،
فَٱلسَّـٰبِقَـٰتِ سَبْقًۭا ﴿٤﴾
پس در پیشی گرفتن [در فرمان خدا] سبقتگیرندهاند،
فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ﴿٥﴾
و کار [بندگان] را تدبیر میکنند.
يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿٦﴾
آن روز که لرزنده بلرزد،
تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿٧﴾
و از پی آن لرزهای [دگر] افتد،
قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ﴿٨﴾
در آن روز، دلهایی سخت هراسانند.
أَبْصَـٰرُهَا خَـٰشِعَةٌۭ ﴿٩﴾
دیدگان آنها فرو افتاده.
يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ﴿١٠﴾
گویند: «آیا [باز] ما به [مغاک] زمین برمیگردیم؟
أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ﴿١١﴾
آیا وقتی ما استخوانریزههای پوسیده شدیم [زندگی را از سر میگیریم]؟»
قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ﴿١٢﴾
[و با خود] گویند: «در این صورت، این برگشتی زیانآور است.»
فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿١٣﴾
و[لی] در حقیقت، آن [بازگشت، بسته به] یک فریاد است [و بس].
فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿١٤﴾
و بناگاه آنان در زمین هموار خواهند بود.
هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ﴿١٥﴾
آیا سرگذشت موسی بر تو آمد؟
إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿١٦﴾
آنگاه که پروردگارش او را در وادی مقدس «طوی» ندا درداد:
ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿١٧﴾
«به سوی فرعون برو که وی سر برداشته است؛
فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾
و بگو: آیا سر آن داری که به پاکیزگی گرایی،
وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿١٩﴾
و تو را به سوی پروردگارت راه نمایم تا پروا بداری؟»
فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٢٠﴾
پس معجزه بزرگ [خود] را بدو نمود.
فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿٢١﴾
و[لی فرعون] تکذیب نمود و عصیان کرد.
ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿٢٢﴾
سپس پشت کرد [و] به کوشش برخاست،
فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿٢٣﴾
و گروهی را فراهم آورد [و] ندا درداد،
فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٤﴾
و گفت: «پروردگار بزرگتر شما منم!»
فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿٢٥﴾
و خدا [هم] او را به کیفر دنیا و آخرت گرفتار کرد.
إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿٢٦﴾
در حقیقت، برای هر کس که [از خدا] بترسد، در این [ماجرا] عبرتی است.
ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ﴿٢٧﴾
آیا آفرینش شما دشوارتر است یا آسمانی که [او] آن را برپا کرده است؟
رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿٢٨﴾
سقفش را برافراشت و آن را [به اندازه معین] درست کرد،
وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿٢٩﴾
و شبش را تیره و روزش را آشکار گردانید،
وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿٣٠﴾
و پس از آن، زمین را با غلتانیدن گسترد،
أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ﴿٣١﴾
آبش و چراگاهش را از آن بیرون آورد،
وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ﴿٣٢﴾
و کوهها را لنگر آن گردانید،
مَتَـٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ﴿٣٣﴾
[تا وسیله] استفاده برای شما و دامهایتان باشد.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٣٤﴾
پس آنگاه که آن هنگامه بزرگ دررسد،
يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾
[آن] روز است که انسان آنچه را که در پی آن کوشیده است به یاد آورد
وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾
و جهنم برای هر که بیند آشکار گردد.
فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾
اما هر که طغیان کرد،
وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿٣٨﴾
و زندگی پست دنیا را برگزید،
فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٣٩﴾
پس جایگاه او همان آتش است.
وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ﴿٤٠﴾
و اما کسی که از ایستادن در برابر پروردگارش هراسید، و نفس خود را از هوس باز داشت...
فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٤١﴾
پس جایگاه او همان بهشت است.
يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ﴿٤٢﴾
در باره رستاخیز از تو میپرسند که فرارسیدنش چه وقت است؟
فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ﴿٤٣﴾
تو را چه به گفتگو در آن.
إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿٤٤﴾
علم آن با پروردگار تو است.
إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ﴿٤٥﴾
تو فقط کسی را که از آن میترسد هشدار میدهی.
كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ﴿٤٦﴾
روزی که آن را میبینند، گویی که آنان جز شبی یا روزی درنگ نکردهاند.
عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١﴾
چهره در هم کشید و روی گردانید،
أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿٢﴾
که آن مرد نابینا پیش او آمد؛
وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿٣﴾
و تو چه دانی، شاید او به پاکی گراید،
أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿٤﴾
یا پند پذیرد و اندرز سودش دهد.
أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿٥﴾
اما آن کس که خود را بینیاز میپندارد،
فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿٦﴾
تو بدو میپردازی؛
وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿٧﴾
با آنکه اگر پاک نگردد، بر تو [مسؤولیتی] نیست.
وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿٨﴾
و اما آن کس که شتابان پیش تو آمد،
وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿٩﴾
در حالی که [از خدا] میترسید،
فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿١٠﴾
تو از او به دیگران میپردازی.
كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ﴿١١﴾
زنهار [چنین مکن] این [آیات] پندی است.
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿١٢﴾
تا هر که خواهد، از آن پند گیرد.
فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ﴿١٣﴾
در صحیفههایی ارجمند،
مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿١٤﴾
والا و پاکشده،
بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ﴿١٥﴾
به دست فرشتگانی،
كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ﴿١٦﴾
ارجمند و نیکوکار.
قُتِلَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿١٧﴾
کشته باد انسان، چه ناسپاس است
مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿١٨﴾
او را از چه چیز آفریده است؟
مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿١٩﴾
از نطفهای خلقش کرد و اندازه مقررش بخشید.
ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿٢٠﴾
سپس راه را بر او آسان گردانید.
ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿٢١﴾
آنگاه به مرگش رسانید و در قبرش نهاد.
ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿٢٢﴾
سپس چون بخواهد او را برانگیزد.
كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿٢٣﴾
ولی نه! هنوز آنچه را به او دستور داده، به جای نیاورده است.
فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿٢٤﴾
پس انسان باید به خوراک خود بنگرد،
أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ﴿٢٥﴾
که ما آب را به صورت بارشی فرو ریختیم؛
ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ﴿٢٦﴾
آنگاه زمین را با شکافتنی [لازم] شکافتیم؛
فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ﴿٢٧﴾
پس در آن، دانه رویانیدیم.
وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ﴿٢٨﴾
و انگور و سبزی،
وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ﴿٢٩﴾
و زیتون و درخت خرما،
وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ﴿٣٠﴾
و باغهای انبوه،
وَفَـٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ﴿٣١﴾
و میوه و چراگاه،
مَّتَـٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ﴿٣٢﴾
[تا وسیله] استفاده شما و دامهایتان باشد.
فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾
پس چون فریاد گوشخراش دررسد؛
يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾
روزی که آدمی از برادرش،
وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾
و از مادرش و پدرش.
وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾
و از همسرش و پسرانش میگریزد،
لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ﴿٣٧﴾
در آن روز، هر کسی از آنان را کاری است که او را به خود مشغول میدارد.
وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ﴿٣٨﴾
در آن روز، چهرههایی درخشانند،
ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ﴿٣٩﴾
خندان [و] شادانند.
وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ﴿٤٠﴾
و در آن روز، چهرههایی است که بر آنها غبار نشسته،
تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾
[و] آنها را تاریکی پوشانده است؛
أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾
آنان همان کافران بدکارند.
إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ ﴿١﴾
آنگاه که خورشید به هم درپیچد،
وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ ﴿٢﴾
و آنگه که ستارگان همیتیره شوند،
وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ ﴿٣﴾
و آنگاه که کوهها به رفتار آیند.
وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ ﴿٤﴾
وقتی شتران ماده وانهاده شوند،
وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ ﴿٥﴾
و آنگه که وحوش را همیگرد آرند،
وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ ﴿٦﴾
دریاها آنگه که جوشان گردند،
وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ ﴿٧﴾
و آنگاه که جانها به هم درپیوندند،
وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ ﴿٨﴾
پرسند چو زان دخترک زنده بهگور:
بِأَىِّ ذَنۢبٍۢ قُتِلَتْ ﴿٩﴾
به کدامین گناه کشته شده است؟
وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ ﴿١٠﴾
و آنگاه که نامهها زهم بگشایند،
وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ ﴿١١﴾
و آنگاه که آسمان زجا کنده شود،
وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ﴿١٢﴾
و آنگه که جحیم را برافروزانند،
وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ﴿١٣﴾
و آنگه که بهشت را فرا پیش آرند،
عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّآ أَحْضَرَتْ ﴿١٤﴾
هر نَفْس بداند چه فراهم دیده.
فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ ﴿١٥﴾
نه، نه! سوگند به اختران گردان،
ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ ﴿١٦﴾
[کز دیده] نهان شوند و از نو آیند،
وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ﴿١٧﴾
سوگند به شب چون پشت گرداند،
وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ﴿١٨﴾
سوگند به صبح چون دمیدن گیرد،
إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿١٩﴾
که [قرآن] سخن فرشته بزرگواری است.
ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍۢ ﴿٢٠﴾
نیرومند [که] پیش خداوند عرش، بلندپایگاه است.
مُّطَاعٍۢ ثَمَّ أَمِينٍۢ ﴿٢١﴾
در آنجا [هم] مطاع [و هم] امین است.
وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍۢ ﴿٢٢﴾
و رفیق شما مجنون نیست؛
وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ ﴿٢٣﴾
و قطعاً آن [فرشته وحی] را در افق رخشان دیده.
وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍۢ ﴿٢٤﴾
و او در امر غیب بخیل نیست.
وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَـٰنٍۢ رَّجِيمٍۢ ﴿٢٥﴾
و [قرآن] نیست سخن دیو رجیم.
فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ﴿٢٦﴾
پس به کجا میروید؟
إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَـٰلَمِينَ ﴿٢٧﴾
این [سخن] بجز پندی برای عالمیان نیست؛
لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ﴿٢٨﴾
برای هر یک از شما که خواهد به راه راست رود.
وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٢٩﴾
و تا خدا، پروردگار جهانها، نخواهد، [شما نیز] نخواهید خواست.
إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنفَطَرَتْ ﴿١﴾
آنگاه که آسمان زهم بشکافد،
وَإِذَا ٱلْكَوَاكِبُ ٱنتَثَرَتْ ﴿٢﴾
و آنگاه که اختران پراکنده شوند،
وَإِذَا ٱلْبِحَارُ فُجِّرَتْ ﴿٣﴾
و آنگاه که دریاها از جا برکنده گردند،
وَإِذَا ٱلْقُبُورُ بُعْثِرَتْ ﴿٤﴾
و آنگاه که گورها زیر و زبر شوند،
عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ ﴿٥﴾
هر نفسی آنچه را پیش فرستاده و بازپس گذاشته، بداند.
يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَـٰنُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ ٱلْكَرِيمِ ﴿٦﴾
ای انسان، چه چیز تو را در باره پروردگار بزرگوارت مغرور ساخته؟
ٱلَّذِى خَلَقَكَ فَسَوَّىٰكَ فَعَدَلَكَ ﴿٧﴾
همان کس که تو را آفرید، و [اندام] تو را درست کرد، و [آنگاه] تو را سامان بخشید.
فِىٓ أَىِّ صُورَةٍۢ مَّا شَآءَ رَكَّبَكَ ﴿٨﴾
و به هر صورتی که خواست، تو را ترکیب کرد.
كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِٱلدِّينِ ﴿٩﴾
با این همه، شما منکر [روز] جزایید.
وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَـٰفِظِينَ ﴿١٠﴾
و قطعاً بر شما نگهبانانی [گماشته شده]اند:
كِرَامًۭا كَـٰتِبِينَ ﴿١١﴾
[فرشتگان] بزرگواری که نویسندگان [اعمال شما] هستند؛
يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ ﴿١٢﴾
آنچه را میکنید، میدانند.
إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍۢ ﴿١٣﴾
قطعاً نیکان به بهشت اندرند.
وَإِنَّ ٱلْفُجَّارَ لَفِى جَحِيمٍۢ ﴿١٤﴾
و بیشک، بدکاران در دوزخند.
يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿١٥﴾
روز جزا در آنجا درآیند،
وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَآئِبِينَ ﴿١٦﴾
و از آن [عذاب] دور نخواهند بود.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿١٧﴾
و تو چه دانی که چیست روز جزا؟
ثُمَّ مَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿١٨﴾
باز چه دانی که چیست روز جزا؟
يَوْمَ لَا تَمْلِكُ نَفْسٌۭ لِّنَفْسٍۢ شَيْـًۭٔا ۖ وَٱلْأَمْرُ يَوْمَئِذٍۢ لِّلَّهِ ﴿١٩﴾
روزی که کسی برای کسی هیچ اختیاری ندارد؛ و در آن روز، فرمان از آنِ خداست.
وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ ﴿١﴾
وای بر کمفروشان،
ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ﴿٢﴾
که چون از مردم پیمانه ستانند، تمام ستانند؛
وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ﴿٣﴾
و چون برای آنان پیمانه یا وزن کنند، به ایشان کم دهند.
أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ﴿٤﴾
مگر آنان گمان نمیدارند که برانگیخته خواهند شد؟
لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ ﴿٥﴾
[در] روزی بزرگ:
يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٦﴾
روزی که مردم در برابر پروردگار جهانیان به پای ایستند.
كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ ﴿٧﴾
نه چنین است [که میپندارند]، که کارنامه بدکاران در «سجّین» است.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ ﴿٨﴾
و تو چه دانی که «سجّین» چیست؟
كِتَـٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿٩﴾
کتابی است نوشتهشده.
وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿١٠﴾
وای بر تکذیبکنندگان در آن هنگام:
ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿١١﴾
آنان که روز جزا را دروغ میپندارند.
وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾
و جز هر تجاوزپیشه گناهکاری آن را به دروغ نمیگیرد.
إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَـٰتُنَا قَالَ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾
[همان که] چون آیات ما بر او خوانده شود، گوید: «[اینها] افسانههای پیشینیان است.»
كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ﴿١٤﴾
نه چنین است، بلکه آنچه مرتکب میشدند زنگار بر دلهایشان بسته است.
كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ ﴿١٥﴾
زهی پندار، که آنان در آن روز، از پروردگارشان سخت محجوبند.
ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ﴿١٦﴾
آنگاه به یقین، آنان به جهنم درآیند.
ثُمَّ يُقَالُ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿١٧﴾
سپس [به ایشان] گفته خواهد شد: «این همان است که آن را به دروغ میگرفتید.»
كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ﴿١٨﴾
نه چنین است، در حقیقت، کتاب نیکان در «علّیّون» است.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿١٩﴾
و تو چه دانی که «علّیّون» چیست؟
كِتَـٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿٢٠﴾
کتابی است نوشتهشده.
يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿٢١﴾
مقرّبان آن را مشاهده خواهند کرد.
إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ﴿٢٢﴾
براستی نیکوکاران در نعیم [الهی] خواهند بود.
عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿٢٣﴾
بر تختها [نشسته] مینگرند.
تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ﴿٢٤﴾
از چهرههایشان طراوت نعمت [بهشت] را درمییابی.
يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ ﴿٢٥﴾
از بادهای مُهر شده نوشانیده شوند.
خِتَـٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَـٰفِسُونَ ﴿٢٦﴾
[بادهای که] مُهر آن، مُشک است، و در این [نعمتها] مشتاقان باید بر یکدیگر پیشی گیرند.
وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ﴿٢٧﴾
و ترکیبش از [چشمه] «تسنیم» است:
عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿٢٨﴾
چشمهای که مقرّبان [خدا] از آن نوشند.
إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ﴿٢٩﴾
[آری، در دنیا] کسانی که گناه میکردند، آنان را که ایمان آورده بودند به ریشخند میگرفتند.
وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿٣٠﴾
و چون بر ایشان میگذشتند، اشاره چشم و ابرو با هم رد و بدل میکردند.
وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ﴿٣١﴾
و هنگامی که نزد خانواده[های] خود بازمیگشتند، به شوخطبعی میپرداختند.
وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ﴿٣٢﴾
و چون مؤمنان را میدیدند، میگفتند: «اینها [جماعتی] گمراهند.»
وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَـٰفِظِينَ ﴿٣٣﴾
و حال آنکه آنان برای بازرسی [کار]شان فرستاده نشده بودند.
فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿٣٤﴾
و[لی] امروز، مؤمنانند که بر کافران خنده میزنند.
عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿٣٥﴾
بر تختها[ی خود نشسته]، نظاره میکنند.
هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ﴿٣٦﴾
[تا ببینند] آیا کافران به پاداش آنچه میکردند رسیدهاند؟
إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتْ ﴿١﴾
آنگاه که آسمان زهم بشکافد،
وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿٢﴾
و پروردگارش را فرمان برد و [چنین] سزد.
وَإِذَا ٱلْأَرْضُ مُدَّتْ ﴿٣﴾
و آنگاه که زمین کشیده شود،
وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ﴿٤﴾
و آنچه را که در آن است بیرون افکند و تهی شود،
وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿٥﴾
و پروردگارش را فرمان برد و [چنین] سزد.
يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَـٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًۭا فَمُلَـٰقِيهِ ﴿٦﴾
ای انسان، حقاً که تو به سوی پروردگار خود بسختی در تلاشی، و او را ملاقات خواهی کرد.
فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ ﴿٧﴾
اما کسی که کارنامهاش به دست راستش داده شود،
فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًۭا يَسِيرًۭا ﴿٨﴾
بزودیاش حسابی بس آسان کنند،
وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًۭا ﴿٩﴾
و شادمان به سوی کسانش باز گردد.
وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهْرِهِۦ ﴿١٠﴾
و اما کسی که کارنامهاش از پشت سرش به او داده شود،
فَسَوْفَ يَدْعُوا۟ ثُبُورًۭا ﴿١١﴾
زودا که هلاک [خویش] خواهد،
وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا ﴿١٢﴾
و در آتش افروخته درآید.
إِنَّهُۥ كَانَ فِىٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا ﴿١٣﴾
او در [میان] خانواده خود شادمان بود.
إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ﴿١٤﴾
او میپنداشت که هرگز برنخواهد گشت.
بَلَىٰٓ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًۭا ﴿١٥﴾
آری، در حقیقت، پروردگارش به او بینا بود.
فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلشَّفَقِ ﴿١٦﴾
نه، نه، سوگند به شفق،
وَٱلَّيْلِ وَمَا وَسَقَ ﴿١٧﴾
سوگند به شب و آنچه [شب] فروپوشاند،
وَٱلْقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ ﴿١٨﴾
سوگند به ماه چون [بَدر] تمام شود،
لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍۢ ﴿١٩﴾
که قطعاً از حالی به حالی برخواهید نشست.
فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿٢٠﴾
پس چرا آنان باور نمیدارند؟
وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ ٱلْقُرْءَانُ لَا يَسْجُدُونَ ۩ ﴿٢١﴾
و چون بر آنان قرآن تلاوت میشود چهره بر خاک نمیسایند؟
بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُكَذِّبُونَ ﴿٢٢﴾
[نه!] بلکه آنان که کفر ورزیدهاند، تکذیب میکنند.
وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ﴿٢٣﴾
و خدا به آنچه در سینه دارند داناتر است.
فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ﴿٢٤﴾
پس آنان را از عذابی دردناک خبر ده،
إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۭ ﴿٢٥﴾
مگر کسانی که گرویده و کارهای شایسته کردهاند، که آنان را پاداشی بیمنّت خواهد بود.
وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلْبُرُوجِ ﴿١﴾
سوگند به آسمان آکنده ز برج،
وَٱلْيَوْمِ ٱلْمَوْعُودِ ﴿٢﴾
و به روز موعود،
وَشَاهِدٍۢ وَمَشْهُودٍۢ ﴿٣﴾
و به گواه و مورد گواهی،
قُتِلَ أَصْحَـٰبُ ٱلْأُخْدُودِ ﴿٤﴾
مرگ بر آدمسوزان خندق.
ٱلنَّارِ ذَاتِ ٱلْوَقُودِ ﴿٥﴾
همان آتش مایهدار [و انبوه].
إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌۭ ﴿٦﴾
آنگاه که آنان بالای آن [خندق به تماشا] نشسته بودند.
وَهُمْ عَلَىٰ مَا يَفْعَلُونَ بِٱلْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌۭ ﴿٧﴾
و خود بر آنچه بر [سر] مؤمنان میآوردند، گواه بودند.
وَمَا نَقَمُوا۟ مِنْهُمْ إِلَّآ أَن يُؤْمِنُوا۟ بِٱللَّهِ ٱلْعَزِيزِ ٱلْحَمِيدِ ﴿٨﴾
و بر آنان عیبی نگرفته بودند جز اینکه به خدای ارجمند ستوده ایمان آورده بودند.
ٱلَّذِى لَهُۥ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ شَهِيدٌ ﴿٩﴾
همان [خدایی] که فرمانروایی آسمانها و زمین از آن اوست و خدا[ست که] بر هر چیزی گواه است.
إِنَّ ٱلَّذِينَ فَتَنُوا۟ ٱلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا۟ فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ ٱلْحَرِيقِ ﴿١٠﴾
کسانی که مردان و زنان مؤمن را آزار کرده و بعد توبه نکردهاند، ایشان راست عذاب جهنم، و ایشان راست عذاب سوزان.
إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَهُمْ جَنَّـٰتٌۭ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْفَوْزُ ٱلْكَبِيرُ ﴿١١﴾
کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کردهاند، برای آنان باغهایی است که از زیر [درختان] آن جویها روان است؛ این است [همان] رستگاری بزرگ.
إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ ﴿١٢﴾
آری، عقاب پروردگارت سخت سنگین است.
إِنَّهُۥ هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيدُ ﴿١٣﴾
هم اوست که [آفرینش را] آغاز میکند و بازمیگرداند.
وَهُوَ ٱلْغَفُورُ ٱلْوَدُودُ ﴿١٤﴾
و اوست آن آمرزنده دوستدار [مؤمنان].
ذُو ٱلْعَرْشِ ٱلْمَجِيدُ ﴿١٥﴾
صاحب ارجمند عرش.
فَعَّالٌۭ لِّمَا يُرِيدُ ﴿١٦﴾
هر چه را بخواهد انجام میدهد.
هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْجُنُودِ ﴿١٧﴾
آیا حدیث [آن] سپاهیان:
فِرْعَوْنَ وَثَمُودَ ﴿١٨﴾
فرعون و ثمود بر تو آمد؟
بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ فِى تَكْذِيبٍۢ ﴿١٩﴾
[نه،] بلکه آنان که کافر شدهاند در تکذیباند؛
وَٱللَّهُ مِن وَرَآئِهِم مُّحِيطٌۢ ﴿٢٠﴾
با آنکه خدا از هر سو بر ایشان محیط است.
بَلْ هُوَ قُرْءَانٌۭ مَّجِيدٌۭ ﴿٢١﴾
آری، آن قرآنی ارجمند است،
فِى لَوْحٍۢ مَّحْفُوظٍۭ ﴿٢٢﴾
که در لوحی محفوظ است.
وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ ﴿١﴾
سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد.
وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ ﴿٢﴾
و تو چه دانی که اختر شبگرد چیست؟
ٱلنَّجْمُ ٱلثَّاقِبُ ﴿٣﴾
آن اختر فروزان.
إِن كُلُّ نَفْسٍۢ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌۭ ﴿٤﴾
هیچ کس نیست مگر اینکه نگاهبانی بر او [گماشته شده] است.
فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ مِمَّ خُلِقَ ﴿٥﴾
پس انسان باید بنگرد که از چه آفریده شده است؟
خُلِقَ مِن مَّآءٍۢ دَافِقٍۢ ﴿٦﴾
از آب جهندهای خلق شده،
يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ ﴿٧﴾
[که] از صلب مرد و میان استخوانهای سینه زن بیرون میآید.
إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌۭ ﴿٨﴾
در حقیقت، او [= خدا] بر بازگردانیدن وی بخوبی تواناست.
يَوْمَ تُبْلَى ٱلسَّرَآئِرُ ﴿٩﴾
آن روز که رازها [همه] فاش شود،
فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍۢ وَلَا نَاصِرٍۢ ﴿١٠﴾
پس او را نه نیرویی ماند و نه یاری.
وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجْعِ ﴿١١﴾
سوگند به آسمان بارشانگیز،
وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ ﴿١٢﴾
سوگند به زمین شکافدار [آماده کشت]،
إِنَّهُۥ لَقَوْلٌۭ فَصْلٌۭ ﴿١٣﴾
[که] در حقیقت، قرآن گفتاری قاطع و روشنگر است؛
وَمَا هُوَ بِٱلْهَزْلِ ﴿١٤﴾
و آن شوخی نیست.
إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًۭا ﴿١٥﴾
آنان دست به نیرنگ میزنند.
وَأَكِيدُ كَيْدًۭا ﴿١٦﴾
و [من نیز] دست به نیرنگ میزنم.
فَمَهِّلِ ٱلْكَـٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا ﴿١٧﴾
پس کافران را مهلت ده، و کمی آنان را به حال خود واگذار.