Lexo Hizb 59 të Kuranit

عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ﴿١﴾

Për çka ata i bëjnë pyetje njëri-tjetri?

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٢﴾

Për lajmin e madh e tronditës.

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿٣﴾

Në të cilin ata janë në kundërshti.

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿٤﴾

Jo, të mos pyesin, sepse ata do ta kuptojnë!

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿٥﴾

Përsëri Jo, se ata do ta kuptojnë!

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَـٰدًۭا ﴿٦﴾

A nuk e bëmë Ne tokën të përshtatshme (për jetë),

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ﴿٧﴾

Ndërsa kodrat shtylla?

وَخَلَقْنَـٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ﴿٨﴾

Dhe Ne u krijuam juve në çifte.

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ﴿٩﴾

Dhe gjumin tuaj ua bëmë për pushim.

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ﴿١٠﴾

Dhe natën ua bëmë mbulesë (si rrobet).

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ﴿١١﴾

Ndërsa ditën e bëmë për gjallërim.

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ﴿١٢﴾

Dhe Ne kemi ndërtuar mbi ju një shtatëshe të fortë.

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ﴿١٣﴾

Dhe kemi vënë ndriçuesin që flakëron.

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ﴿١٤﴾

Dhe prej reve të shtrydhura kemi lëshuar shi të madh.

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ﴿١٥﴾

Që me të të rrisim drithëra e bimë.

وَجَنَّـٰتٍ أَلْفَافًا ﴿١٦﴾

Edhe kopshte të dendura palë mbi palë.

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَـٰتًۭا ﴿١٧﴾

S’ka dyshim se dita e gjykimit është caktuar.

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ﴿١٨﴾

Është dita që i fryhet surit, e ju vini grupe-grupe.

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ﴿١٩﴾

Dhe qielli hapet e bëhet dyer-dyer.

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ﴿٢٠﴾

Dhe kodrat shkulen dhe bëhen pluhur (si valë rrezesh).

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ﴿٢١﴾

E Xhehennemi është në pritë (në pusi).

لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابًۭا ﴿٢٢﴾

Është vendstrehim i arrogantëve.

لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ﴿٢٣﴾

Aty do të mbesin për tërë kohën (pa mbarim).

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ﴿٢٤﴾

Aty nuk do të shijojnë as freskim, as ndonjë pije.

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ﴿٢٥﴾

Përveç ujë të valë e kalbësirë.

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ﴿٢٦﴾

Si ndëshkim i merituar.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ﴿٢٧﴾

Ata ishin që nuk pritnin se do të jepin llogari.

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا كِذَّابًۭا ﴿٢٨﴾

Dhe argumentet Tona i përgënjeshtruan më këmbëngulje.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَـٰهُ كِتَـٰبًۭا ﴿٢٩﴾

Ndërsa Ne çdo send e kemi ruajtur me shkrim të saktë.

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ﴿٣٠﴾

E ju pra, vuani, se Ne nuk do t’u shtojmë tjetër vetëm se vuajtje.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿٣١﴾

S’ka dyshim se të devotshmit kanë fitime të mëdha.

حَدَآئِقَ وَأَعْنَـٰبًۭا ﴿٣٢﴾

Kopshte e vreshta rrushi.

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ﴿٣٣﴾

Edhe vasha të një moshe.

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ﴿٣٤﴾

Edhe gota të mbushura plot verë.

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ﴿٣٥﴾

Aty nuk dëgjojnë fjalë të kota, as gënjeshtra.

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ﴿٣٦﴾

Shpërblime e dhurata të shumta dhënë nga Zoti yt.

رَّبِّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَـٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ﴿٣٧﴾

Zoti i qiejve e i tokës, dhe çka ka ndërmjet tyre, që është mëshirues, të cilit nuk kanë të drejtë t’i bëjnë vërejtje.

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ﴿٣٨﴾

Atë ditë Xibrili dhe engjëjt qëndrojnë të rreshtuar, askush nuk flet pos atij që e lejon Mëshiruesi, dhe i cili e thotë të vërtetën.

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ﴿٣٩﴾

Ajo është dita e vërtetë, e kush dëshiron le të kthehet rrugës te Zoti i vet.

إِنَّآ أَنذَرْنَـٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَـٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ﴿٤٠﴾

Ne ua tërhoqëm juve (idhujtarëve) vërejtjen për një dënim të afërt, në ditën kur njeriu (besimtar) shikon se çka i kanë sjellë duart e veta, e jobesimtari thotë: “Ah, sa mirë do të ishte për mua sikur të isha dhe"!

وَٱلنَّـٰزِعَـٰتِ غَرْقًۭا ﴿١﴾

Pasha ata (engjëj) që marrin shpirtrat me rrëmbim (përmbytshëm)!

وَٱلنَّـٰشِطَـٰتِ نَشْطًۭا ﴿٢﴾

Dhe ata që marrin shpirtra me lehtësim!

وَٱلسَّـٰبِحَـٰتِ سَبْحًۭا ﴿٣﴾

Dhe ata që notojnë me shpejtësi!

فَٱلسَّـٰبِقَـٰتِ سَبْقًۭا ﴿٤﴾

Dhe nxitësit të cilët me shpejtësi në vendin e vet i çojnë!

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ﴿٥﴾

Dhe pasha ata që çdo çështje rregullojnë!

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿٦﴾

Ditën që vrullshëm bëhet dridhja.

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿٧﴾

Që pas saj pason tjetra.

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ﴿٨﴾

Atë ditë zemrat janë të tronditura.

أَبْصَـٰرُهَا خَـٰشِعَةٌۭ ﴿٩﴾

Shikimet e tyre janë të poshtruara (frikësuara).

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ﴿١٠﴾

Ata (idhujtarët në dynja) thonë: “A thua do të bëhemi përsëri kështu si jemi?”

أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ﴿١١﴾

A edhe pasi të jemi bërë eshtra të kalbur?”

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ﴿١٢﴾

Ata thanë: “Atëherë, ai kthim do të jetë dëshpërues për ne!”

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿١٣﴾

Po ajo (ringjallja) nuk do të jetë tjetër pos një thirrje (klithje).

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿١٤﴾

Dhe ja, ata mbi sipërfaqen e tokës.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ﴿١٥﴾

A të ka ardhur ty rrëfimi i Musait?

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿١٦﴾

Kur Zoti i tij e pat thirrur në luginën e bekuar Tuva (rrënzë kodrës Turi Sina).

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿١٧﴾

Shko te faraoni se vërtet ai e ka tepruar.

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾

Dhe thuaj: “E ke ndër mend të pastrohesh?”

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿١٩﴾

Unë të udhëzoi te Zoti yt e ti t’ia keshë frikën Atij!

فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٢٠﴾

Dhe ai ia tregoi mrekullinë e madhe.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿٢١﴾

Po ai e përgënjeshtroi dhe e kundërshtoi.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿٢٢﴾

Pastaj u kthye prapa dhe iku me të shpejtë.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿٢٣﴾

I tuboi (të gjithë të vetët) dhe u mbajti fjalim.

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٤﴾

E u tha: “Unë jam zoti juaj më i lartë!”

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿٢٥﴾

Atëherë tmerrshëm e dënoi atë, për këtë të fundit dhe për atë të parën.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿٢٦﴾

Në këtë ndëshkim ka përvojë mësimi për atë që frikësohet.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ﴿٢٧﴾

A është më i rëndë rëndë krijimi juaj apo ai i qiellit? E Ai e ngriti atë!

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿٢٨﴾

Ngriti kuoën e tij dhe e përsosi atë.

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿٢٩﴾

Natën ia errësoi e ditën ia ndriçoi.

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿٣٠﴾

E pastaj tokën e sheshoi.

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ﴿٣١﴾

Dhe prej saj nxori ujin e saj dhe kullosat e saj.

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ﴿٣٢﴾

Kurse kodrat ia përforcoi.

مَتَـٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ﴿٣٣﴾

Si furnizim për ju dhe për kafshët tuaja.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٣٤﴾

E kur të vijë vala e madhe (kijameti),

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾

Atë ditë njeriu përkujton se çka ka punuar.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾

E Xhehennemi shfaqet sheshazi për atë që e sheh.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾

E për sa u përket atij që ka tepruar.

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿٣٨﴾

Dhe i dha përparësi jetës së kësaj bote,

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٣٩﴾

Xhehennemi do të jetë vendi i tij.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ﴿٤٠﴾

E kush iu frikësua paraqitjes para Zotit të vet dhe ndaloi veten prej epsheve,

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٤١﴾

Xhenneti është vendi i tij.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ﴿٤٢﴾

Ty të pyesin për kijametin: “Kur do të ndodhë ai?!”

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ﴿٤٣﴾

Po, në çfarë gjendje je ti t’ua përkutosh atë?

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿٤٤﴾

Vetëm te Zoti yt është dijenia për të.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ﴿٤٥﴾

Ti je vetëm qortues i atij që ia ka frikën Atij.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ﴿٤٦﴾

Ditën kur ta përjetojnë atë, atyre (idhujtarëve) do t’u duket sikur nuk kan jetuar më tepër se një mbrëmje ose një mëngjes të saj.

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١﴾

Ai vrenjti (fytyrën) dhe u kthye.

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿٢﴾

Ngase atij i erdh i verbëri.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿٣﴾

E ku mund ta dish ti, ndoshta ai do të pastrohet.

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿٤﴾

Apo do të këshillohet dhe këshilla do t’i bëjë dobi!

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿٥﴾

E ai që nuk ndien nevojë (për Zotin) pse ka pasuri,

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿٦﴾

Ti atij i vë veshin (i drejtohesh)!

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿٧﴾

Po ti nuk ke përgjegjësi, pse ai nuk pastrohet.

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿٨﴾

Ndërsa ai që nxiton dhe vjen te ti,

وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿٩﴾

Dhe meqë ai frikësohet,

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿١٠﴾

E ti nuk e zë asgjë (dhe nuk ia vë veshin fjalës së tij),

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ﴿١١﴾

Jo ashtu! Në të vërtetë këto janë këshilla.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿١٢﴾

Kush do merr mesim nga kjo (nga Kur’ani).

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ﴿١٣﴾

Është këshillë në flet të çmueshme.

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿١٤﴾

Me vlerë të lartë e të ruajtur.

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ﴿١٥﴾

Në duar të udhëtuesve (engjëjve udhëtues mes All-llahut e njerëzve).

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ﴿١٦﴾

Të nderuar e të ruajtur.

قُتِلَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿١٧﴾

Qoftë mallkuar njeriu, sa mohues i fortë është ai!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿١٨﴾

Po prej çkafi e krijoi Ai atë?

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿١٩﴾

Atë e krijoi prej një pike uji dhe e përgatiti.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿٢٠﴾

Pastaj atij ia lehtësoi rrugën.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿٢١﴾

Mandej atë e bëri të vdesë dhe atij i bëri varr (të varrosët).

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿٢٢﴾

Pastaj kur të dojë Ai e ringjallë atë.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿٢٣﴾

Jo! Ai nuk zbatoi atë që urdhëroi Ai.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿٢٤﴾

Njeriu le të shikoje ushqimin e vet.

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ﴿٢٥﴾

Ne lëshuam shi të mjaftueshëm.

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ﴿٢٦﴾

Pastaj e çamë tokën sipas nevojës së bimës,

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ﴿٢٧﴾

Dhe bëmë që në të të mbijnë drithëra

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ﴿٢٨﴾

Edhe rrush e perime,

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ﴿٢٩﴾

Edhe ullinj e hurma,

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ﴿٣٠﴾

Edhe kopshte të dendura,

وَفَـٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ﴿٣١﴾

Dhe pemë e kullosa,

مَّتَـٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ﴿٣٢﴾

Si mjete gjallërimi për ju dhe për bagëtinë tuaj.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾

E kur të vijë ushtima (krisma e kijametit);

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾

Atë ditë njeriu ikën prej vëllait të vet,

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾

Prej nënës dhe prej babait të vet,

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾

Prej gruas dhe prej fëmjëve të vet.

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ﴿٣٧﴾

Atë ditë secilit njeri i mjafton çështja e vet.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ﴿٣٨﴾

Atë ditë do të ketë fytyra të shndritura,

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ﴿٣٩﴾

Të buzëqeshura e të gëzuara.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ﴿٤٠﴾

Atë ditë do të ketë edhe fytyra të pluhëruara,

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾

Që i ka mbuluar errësira e zezë,

أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾

E të tillët janë ata mohuesit, mëkatarët.

إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ ﴿١﴾

Kur dielli të jetë mbështjellur (dhe errësohet),

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ ﴿٢﴾

Dhe kur yjet të kenë rënë (e shkapërderdhur),

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ ﴿٣﴾

Dhe kur kodrat të kenë udhëtuar (e bërë pluhur në ajër),

وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ ﴿٤﴾

Dhe kur devetë e shtrenjta të lihen pa bari në fushë,

وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ ﴿٥﴾

Dhe kur egërsirat të jenë bashkuar (tubuar).

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ ﴿٦﴾

Dhe kur detet të vlojnë si zjarr i flakruar,

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ ﴿٧﴾

Dhe kur shpirtrat të jenë bashkuar.

وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ ﴿٨﴾

Dhe kur të pyeten ato vajza të varrosura të gjalla,

بِأَىِّ ذَنۢبٍۢ قُتِلَتْ ﴿٩﴾

Për çfarë mëkati ato janë mbytur,

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ ﴿١٠﴾

Dhe kur fletushkat të jenë shpaluar,

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ ﴿١١﴾

Dhe kur qielli të jetë hequr,

وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ﴿١٢﴾

Dhe kur Xhehennemi të jetë ndezur fort,

وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ﴿١٣﴾

Dhe kur Xhenneti të jetë afruar,

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّآ أَحْضَرَتْ ﴿١٤﴾

Atëbotë njeriu do të dijë se çka ka ofruar (të mirë ose të keqe).

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ ﴿١٥﴾

Betohem fuqimisht në yjet që tërhiqen (ditën, e ndriçojnë natën),

ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ ﴿١٦﴾

Që udhëtojnë e fshihen (si dreni në strofkë),

وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ﴿١٧﴾

Pasha natën kur ajo ia beh me errësirë.

وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ﴿١٨﴾

Pasha agimin kur ia shkrep!

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿١٩﴾

S’ka dyshim se ai (Kur’ani) është thënie e të dërguarit fisnik (që e pranoi prej Zotit).

ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍۢ ﴿٢٠﴾

Që është i fortë dhe që ka vend të lartë te Zoti i Arshit.

مُّطَاعٍۢ ثَمَّ أَمِينٍۢ ﴿٢١﴾

Që është i respektuar atje (në mesin e engjëjve) dhe besnik.

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍۢ ﴿٢٢﴾

Nuk është i marrë shoku juaj (Muhammedi)!

وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ ﴿٢٣﴾

Dhe se ai e pat parë atë (Xhibrilin) në horizontin e qartë lindor.

وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍۢ ﴿٢٤﴾

Dhe ai nuk është që në të fshehtën (shpalljen) ka dyshim (ose ua lë mangu).

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَـٰنٍۢ رَّجِيمٍۢ ﴿٢٥﴾

Dhe ai (Kur’ani) nuk është thënie e djallit të mallkuar!

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ﴿٢٦﴾

Pra, ku jeni, kah shkoni?

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَـٰلَمِينَ ﴿٢٧﴾

Ai (Kur’ani) s’është tjetër pos këshillë për njerëzit!

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ﴿٢٨﴾

Për atë nga mesi juaj që dëshiron të gjendet në të vërtetën.

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٢٩﴾

Po ju nuk mundeni, por vetëm nëse dëshiron All-llahu, Zoti i botëve!

إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنفَطَرَتْ ﴿١﴾

E kur të çahet qielli.

وَإِذَا ٱلْكَوَاكِبُ ٱنتَثَرَتْ ﴿٢﴾

Dhe kur të shkapërderdhen yjet.

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ فُجِّرَتْ ﴿٣﴾

Dhe kur të përzihen detet.

وَإِذَا ٱلْقُبُورُ بُعْثِرَتْ ﴿٤﴾

Dhe kur të trazohen varret.

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ ﴿٥﴾

Atëbotë secili njeri e din se çka punuar dhe çka ka lënë prapa!

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَـٰنُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ ٱلْكَرِيمِ ﴿٦﴾

O ti njeri po ç’të mashtroi ty kundrejt Zotit tënd që është bujar e i urtë?

ٱلَّذِى خَلَقَكَ فَسَوَّىٰكَ فَعَدَلَكَ ﴿٧﴾

I cili të krijoi, të përsosi dhe të drejtoi.

فِىٓ أَىِّ صُورَةٍۢ مَّا شَآءَ رَكَّبَكَ ﴿٨﴾

Të formësoi në formën që Ai dëshiroi!

كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِٱلدِّينِ ﴿٩﴾

Jo, nuk është ashtu. Ju përgënjeshtroni ditën e përgjegjësisë.

وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَـٰفِظِينَ ﴿١٠﴾

Kurse ndaj jush janë përcjellësit!

كِرَامًۭا كَـٰتِبِينَ ﴿١١﴾

Janë shkrues të ndershëm te All-llahu.

يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ ﴿١٢﴾

Ata e dinë se çka punoni.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍۢ ﴿١٣﴾

E s’ka dyshim se të mirët janë në kënaqësinë e përjetimeve (në Xhennet).

وَإِنَّ ٱلْفُجَّارَ لَفِى جَحِيمٍۢ ﴿١٤﴾

Dhe se mëkatarët janë në Xhehennem.

يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿١٥﴾

Aty futen ata ditën e gjykimit (të cilën nuk e besonin).

وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَآئِبِينَ ﴿١٦﴾

Dhe nuk kanë të larguar prej tij.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿١٧﴾

E ç’të mësoi ty se ç’është dita e gjykimit?

ثُمَّ مَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿١٨﴾

Përsëri, ç’të mësoi ty se ç’është dita e gjykimit?

يَوْمَ لَا تَمْلِكُ نَفْسٌۭ لِّنَفْسٍۢ شَيْـًۭٔا ۖ وَٱلْأَمْرُ يَوْمَئِذٍۢ لِّلَّهِ ﴿١٩﴾

Është dita kur askush, askujt nuk do të mund t’i ndihmojë asgjë; atë ditë e tërë çështja i takon vetëm All-llahut!

وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ ﴿١﴾

Të mjerët ata që masin e peshojnë.

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ﴿٢﴾

Ata që kur matin prej njerëzve prej njerëzve, për vete e plotësojnë,

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ﴿٣﴾

E kur u matin të tjerëve ose u peshojnë, u lënë mangu.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ﴿٤﴾

A nuk e donë të tillët se kanë për t’u ringjallur?

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ ﴿٥﴾

Në një ditë të madhe,

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٦﴾

Në ditën kur njerëzit ngriten (prej varrezave) për të dalë para Zotit të botëve.

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ ﴿٧﴾

Jo, të mos rrinë gafil! Se shënimet e veprave të mëkatarëve janë në Sixhin (në një libër shënimesh të të këqijave më të dëmshme).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ ﴿٨﴾

E, ku e di ti se ç’është sixhini?

كِتَـٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿٩﴾

Ai është një libër i qendisur (në një qeli në fund të burgut).

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿١٠﴾

Atë ditë është shkatërrimi për gënjeshtarët.

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿١١﴾

Të cilët nuk e besojnë ditën e përgjegjësisë.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾

E atë ditë nuk e mohon kush, përveç atij që ka sharruar tepër në mosbesim e në punë të këqija.

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَـٰتُنَا قَالَ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾

E që kur i lexohen atij argumentet Tona, thonë: “Legjenda të të parëve!”

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ﴿١٤﴾

Jo, nuk është ashtu! Por të këqijat që i punuan, zemrat e tyre ua mbuluan.

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ ﴿١٥﴾

Jo dhe Jo! Atë ditë do të jenë të penguar prej (ta shohin) Zotit të tyre.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ﴿١٦﴾

Pastaj ata do të hyjnë në Xhehennem.

ثُمَّ يُقَالُ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿١٧﴾

Dhe do t’u thuhet: “Ky është ai të cilin e keni përgënjeshtruar!”

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ﴿١٨﴾

Jo, nuk janë të njejtë! Se libri i të mirave gjendet në Il-lijjinë!

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿١٩﴾

E ku e di ti se çka është Ilijunë?

كِتَـٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿٢٠﴾

Është një llibër i qendisur qartë.

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿٢١﴾

Të cilin e dëshmojnë engjëjt që janë më të të afërmit.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ﴿٢٢﴾

E s’ka dyshim se vepërmirët janë në përjetime e kënaqësi (Xhennet).

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿٢٣﴾

Të mbështetur në kolltukë vështrojnë.

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ﴿٢٤﴾

Në fytyrat e tyre mund të kuptosh kënaqësinë e përjetimeve.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ ﴿٢٥﴾

U jepet të pijnë pije në enë të mbyllura.

خِتَـٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَـٰفِسُونَ ﴿٢٦﴾

Pije që në fund asaj i vjen era misk! E për shpërblim të tillë le të garojnë ata që lakmojnë të mirën.

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ﴿٢٧﴾

Dhe përzierja e asaj pije është në tensim (uji më i mirë).

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿٢٨﴾

Krua nga i cili do të pijnë më të afërmit e Zotit.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ﴿٢٩﴾

Mëkatarët ishin ata të cilët i përqeshnin ata që besuan.

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿٣٠﴾

Dhe kur kalonin (besimtarët) pranë (idhujtarëve), ata ia bënin me sy njëri-tjetrit.

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ﴿٣١﴾

E kur ktheheshin te familjet e veta, ktheheshin të kënaqur.

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ﴿٣٢﴾

Dhe kur i shihnin ata (besimtarët) janë të humbur!”

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَـٰفِظِينَ ﴿٣٣﴾

Po Ne, nuk i caktuam ata (idhujtarët) si rojë të atyre (besimtarëve).

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿٣٤﴾

E sot, (në ditën e gjykimit), ata që besuan do të tallen me jobesimtarët.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿٣٥﴾

Duke qëndruar të mbështetur (besimtarët) në kolltukë e duke shikuar.

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ﴿٣٦﴾

A thua a u shpërblyen jobesimtarët për atë që punuan? (Po)

إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتْ ﴿١﴾

Kur të pëlcet qielli.

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿٢﴾

T’i bindet urdhërit të Zotit të vet, ashtu si takoi.

وَإِذَا ٱلْأَرْضُ مُدَّتْ ﴿٣﴾

Dhe kur toka të shtrihet në gjerësinë e saj.

وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ﴿٤﴾

E të nxjerr çka ka brenda e të çlirohet,

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿٥﴾

Dhe t’i bindet Zotit të saj, ashtu si takoi.

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَـٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًۭا فَمُلَـٰقِيهِ ﴿٦﴾

O ti njeri, vërtet ti përpiqesh me një përpjekje të madhe që çon te Zoti yt, e atë (përpjekje) do ta gjesh.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ ﴿٧﴾

E përsa i përket atij që libri i vet i jepet nga e djathta,

فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًۭا يَسِيرًۭا ﴿٨﴾

Ai do të llogaritet me një llogari të lehtë,

وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًۭا ﴿٩﴾

Do të kthehet te familja e vet i gëzuar.

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهْرِهِۦ ﴿١٠﴾

E përsa i përket atij që libri i vet i jepet pas shpinës,

فَسَوْفَ يَدْعُوا۟ ثُبُورًۭا ﴿١١﴾

Ai do t’i ndjellë vetes shkatërrim,

وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا ﴿١٢﴾

Dhe do të hyjë në zjarr të ndezur fort.

إِنَّهُۥ كَانَ فِىٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا ﴿١٣﴾

Ai ka qenë i gëzuar në familjen e vet,

إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ﴿١٤﴾

Dhe ka menduar se nuk ka për t’u kthyer.

بَلَىٰٓ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًۭا ﴿١٥﴾

Po, se, vërtet Zoti i tij gjithnjë e ka parë atë.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلشَّفَقِ ﴿١٦﴾

Betohem në kuqërrimin e horizontit pas perëndimit,

وَٱلَّيْلِ وَمَا وَسَقَ ﴿١٧﴾

Dhe në natën dhe çka ajo tubon,

وَٱلْقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ ﴿١٨﴾

Dhe në hënën kur ajo është e plotë.

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍۢ ﴿١٩﴾

Ju patjetër do të përjetoni gjendje pas gjendjeje.

فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿٢٠﴾

E, çka kanë ata që nuk besojnë?

وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ ٱلْقُرْءَانُ لَا يَسْجُدُونَ ۩ ﴿٢١﴾

Dhe kur u lexohet atyre Kur’ani, nuk përulen (nuk bien në sexhde)?

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُكَذِّبُونَ ﴿٢٢﴾

Përkundrazi, ata që nuk besuan edhe përgënjeshtrojnë?

وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ﴿٢٣﴾

E All-llahu e di më së miri se çka mbajnë fshehtë ata!

فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ﴿٢٤﴾

Lajmëroji, pra me një dënim të dhembshëm.

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۭ ﴿٢٥﴾

Me përjashtim të atyre që besuan e bënë vepra të mira, të cilët kanë shpërblim të vazhdueshëm!

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلْبُرُوجِ ﴿١﴾

Pasha qiellin me plot yje,

وَٱلْيَوْمِ ٱلْمَوْعُودِ ﴿٢﴾

Pasha ditën e premtuar,

وَشَاهِدٍۢ وَمَشْهُودٍۢ ﴿٣﴾

Pasha atë që dëshmon dhe atë që dëshmohet!

قُتِلَ أَصْحَـٰبُ ٱلْأُخْدُودِ ﴿٤﴾

Mallkuar qofshin ata të zotët e hendeqeve,

ٱلنَّارِ ذَاتِ ٱلْوَقُودِ ﴿٥﴾

Të zjarrit më plot lëndë djegëse,

إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌۭ ﴿٦﴾

Kur ata rrinin ulur rreth tij,

وَهُمْ عَلَىٰ مَا يَفْعَلُونَ بِٱلْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌۭ ﴿٧﴾

Dhe dëshmonin atë që bënin me besimtarët.

وَمَا نَقَمُوا۟ مِنْهُمْ إِلَّآ أَن يُؤْمِنُوا۟ بِٱللَّهِ ٱلْعَزِيزِ ٱلْحَمِيدِ ﴿٨﴾

E nuk patën pse t’i urrejë, përveç që e besuan All-llahun, ngadhënjyesin, të lavdëruarin,

ٱلَّذِى لَهُۥ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ شَهِيدٌ ﴿٩﴾

Të cilit i takon sundimi i qiejve e i tokës;, e All-llahu është dëshmitar i çdo sendi.

إِنَّ ٱلَّذِينَ فَتَنُوا۟ ٱلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا۟ فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ ٱلْحَرِيقِ ﴿١٠﴾

Është i sigurt se ata që i sprovuan besimtarët dhe besimtaret dhe nuk u penduan; ata kanë dënimin e Xhehennemit dhe dënimin e djegies.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَهُمْ جَنَّـٰتٌۭ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْفَوْزُ ٱلْكَبِيرُ ﴿١١﴾

Ata që besuan dhe bënë vepra të mira, ata kanë Xhennete nën të cilët burojnë lumenj. e ai është suksesi më i madh.

إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ ﴿١٢﴾

Është e vërtetë se goditja e Zotit tënd është e fortë.

إِنَّهُۥ هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيدُ ﴿١٣﴾

Në të vërtetë, Ai është që e fillon (krijimin) dhe e rikthen.

وَهُوَ ٱلْغَفُورُ ٱلْوَدُودُ ﴿١٤﴾

Ai është që falë mëkatet, është i dashur.

ذُو ٱلْعَرْشِ ٱلْمَجِيدُ ﴿١٥﴾

Është i zoti i Arshit, të madhëruar!

فَعَّالٌۭ لِّمَا يُرِيدُ ﴿١٦﴾

E punon atë që dëshiron.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْجُنُودِ ﴿١٧﴾

A të ka ardhur ty lajmi i ushtrive,

فِرْعَوْنَ وَثَمُودَ ﴿١٨﴾

Të faraonit dhe të Thmeudit?

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ فِى تَكْذِيبٍۢ ﴿١٩﴾

Por, këta që mohuan (idhujtarët), vazhdojnë me gënjeshtër.

وَٱللَّهُ مِن وَرَآئِهِم مُّحِيطٌۢ ﴿٢٠﴾

Po All-llahu ata i ka rrethuar (nuk mund t’i shpëtojnë)!

بَلْ هُوَ قُرْءَانٌۭ مَّجِيدٌۭ ﴿٢١﴾

Përkundrazi, (ata që gënjejnë), ai është Kur’an i famshëm.

فِى لَوْحٍۢ مَّحْفُوظٍۭ ﴿٢٢﴾

Në një pllakë të ruajtur mirë (në Levhi Mahfudhë).

وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ ﴿١﴾

Pasha qiellin dhe yllin ndriçues (të natës)!

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ ﴿٢﴾

E ku e di tise çka është tariku - trokitësi?

ٱلنَّجْمُ ٱلثَّاقِبُ ﴿٣﴾

Ai është ylli që shpon (errësirën me dritë).

إِن كُلُّ نَفْسٍۢ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌۭ ﴿٤﴾

Nuk ka asnjëri njeri që ndaj tij të mos ketë përcjellës.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ مِمَّ خُلِقَ ﴿٥﴾

Le të shikojë njeriu se prej çkahit është krijuar?

خُلِقَ مِن مَّآءٍۢ دَافِقٍۢ ﴿٦﴾

Ai është krijuar prej një uji që hidhet fuqishëm,

يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ ﴿٧﴾

E që del nga kurrizi i shpinës dhe dërrasa e gjoksit.

إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌۭ ﴿٨﴾

E s’ka dyshim se Ai ka fuqi ta rikthejë në jetë atë.

يَوْمَ تُبْلَى ٱلسَّرَآئِرُ ﴿٩﴾

Ditën kur do të gjurmohen të fshehtat.

فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍۢ وَلَا نَاصِرٍۢ ﴿١٠﴾

E ai (njeriu) nuk ka forcë as ndihmëtarë.

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجْعِ ﴿١١﴾

Pasha qiellin që kohë pas kohe kthehet me shi.

وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ ﴿١٢﴾

Edhe kohën që qahet për bimë.

إِنَّهُۥ لَقَوْلٌۭ فَصْلٌۭ ﴿١٣﴾

Është e vërtetë se ai (Kur’ani) është fjalë që dallon - gjykon.

وَمَا هُوَ بِٱلْهَزْلِ ﴿١٤﴾

Nuk është ai i parëndësishëm (lojë e kotë)!

إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًۭا ﴿١٥﴾

Ata vërtetë bëjnë kurtha.

وَأَكِيدُ كَيْدًۭا ﴿١٦﴾

Po edhe Unë përgatis dështimin e kurtheve të tyre!

فَمَهِّلِ ٱلْكَـٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا ﴿١٧﴾

E ti jobesimtarët jepju afat, afatizoi ata pak.