Home > Religies en overtuigingen > Het hindoeisme gezien door de islam > Gelooft de islam in reïncarnatie?
Waarom de islam reïncarnatie verwerpt: één leven, één oordeel, de verzen die de terugkeer vergrendelen, en wat het geloof in karma met zich meebrengt.
Nee. De islam leert één leven, één dood, daarna een wachttijd (de barzakh) en een unieke opstanding voor het oordeel (Koran 23:99-100).
Reïncarnatie rust op het karma en de cycli van wedergeboorte, een logica die de Koran omkeert: aan wie vraagt wie de vergruisde beenderen weer levend zal maken, is het antwoord "Hij zal hen doen herleven zoals Hij hen de eerste keer heeft geschapen" (Koran 36:79). Tweemaal sterven en tweemaal leven duidt de aardse dood en de opstanding aan, niet een cyclus.
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 3 min leestijdDe Koran structureert de menselijke bestemming in 3 tijden: het leven van beproeving, de dood, de opstanding voor het oordeel. Tussen de dood en de opstanding staat de barzakh, een onoverkomelijke barrière: een barrière tot de Dag dat zij zullen herrijzen (Koran 23:100).
Eenmaal de afspraak bepaald, herhaalt zij zich niet: elke mens verschijnt voor Allah met het balans van één enkel bestaan. De logica van de cycli, waarin de ziel in een nieuw lichaam terugkeert, heeft in dit plan geen enkele plaats.
De Koran gaat het bezwaar dat de reïncarnatie draagt rechtstreeks tegemoet: hoe nieuw leven geven aan wat ontbonden is? Het antwoord is de terugkeer naar de Schepper: op de vraag "Wie zal deze vergruisde beenderen tot leven brengen terwijl ze gerot en tot stof zijn geworden", antwoordt de Koran: "Hij zal hen doen herleven zoals Hij hen de eerste keer heeft geschapen" (Koran 36:78-79).
Wie zonder voorafgaande materie schiep, herschept zonder moeite. En de Koran vergrendelt het vocabulaire zelf: "Onze Heer! U hebt ons tweemaal laten sterven, en U hebt ons tweemaal het leven gegeven" (Koran 40:11): de 2 doden zijn de aardse dood en de bestraffing van de opstanding, geen cyclus van wedergeboorten.
De ziel migreert niet naar een nieuw lichaam: zij gaat over naar de barzakh, een toestand van wachten beschreven door de Profeet (vrede zij met hem) en door het geloof verenigd. Het oordeel dat volgt rangschikt eens en voor altijd: paradijs of hel, met de barmhartigheid die uit het vuur haalt wie ook maar een atoom geloof droeg.
De wedergeboorte veronderstelt daarentegen een ziel die van lichaam op lichaam overgaat, een hypothese die de Koran bij de wortel ontkent wanneer hij herinnert dat de ziel éénmaal door de Schepper voor elk wezen ingeblazen wordt (Koran 32:9). De pagina het nirvana en het paradijs verlengt de vergelijking aan de boeddhistische kant.
Voorbij 23:100 en 36:79 bepaalt de Koran het kader van het aardse leven als een unieke beproeving: "Hoe kun je niet in Allah geloven! Jullie zagen toch dat jullie dood waren en Hij jullie het leven heeft gegeven. Toen gaf Hij jullie de dood en opnieuw bracht Hij jullie tot leven en tot Hem zullen jullie terugkeren." (Koran 2:28). De beweging is lineair: leven, dood, terugkeer naar Hem.
Elke leer die een aardse geboorte in de lus herinjecteert, weerspreekt dit basisvers. Daarom plaatsen de moslimgeleerden unaniem, alle scholen samen, de reïncarnatie onder de geloofsopvattingen die met de islam onverenigbaar zijn.
Reïncarnatie is geen geïsoleerd idee: zij draagt een hele spirituele economie. Het karma vergeldt mechanisch elke daad op de volgende levens, zonder persoonlijke vergeving, zonder oordeel, zonder barmhartigheid die beslist.
De islam stelt tegenover deze mechanica een Heer die rechtstreeks vergeeft: "Allah vergeeft het niet als er met Hem deelgenoten worden aanbeden, maar behalve dat vergeeft Hij wat Hij wil" (Koran 4:48). Waar het karma ketent, bevrijdt de vergeving in één leven: dat is het hart van het verschil, en het verlicht waarom de twee systemen zich niet kunnen mengen. De pagina het hindoeisme presenteert het geheel van de Indiase traditie gezien vanuit de islam.
De gerapporteerde gevallen behoren tot de parapsychologie en hebben geen enkele leerstellige waarde: een herinnering, een droom of een déjà vu schorten geen expliciete tekst op. Het woord van Allah bepaalt de bestemming van de ziel, en de moslimgeleerden zijn het erover eens deze verhalen te behandelen als illusies, toevalligheden of overdrachten van kennis, nooit als bewijzen van wedergeboorte.
Nee: zij beschrijven waarnemingen op de drempel van de dood, die de barzakh zelf aannemelijk maakt, zonder enige terugkeer in een nieuw lichaam te tonen. De islam leest ze als aanrakingen van een echt hiernamaals, waarvan de definitieve details aan de openbaring toebehoren, niet aan de privé-ervaring.
Omdat een uniek oordeel één enkele beproeving veronderstelt: de barmhartigheid van Allah vermenigvuldigt de gelegenheden tot vergeving in dit leven, maar de rekening wordt na de dood gesloten. Oneindige cycli zouden het oordeel op onbepaalde tijd uitstellen en het kwaad nooit beslechten: de Koran stelt daarentegen een finale afspraak in waarvoor elk bestaan zijn volledige gewicht weegt.