Nuh'un gemisi ve tufan

Nuh'un kavmi onu yalancı ilan etti; o, Rabbine karşılarına dua edince, Allah ona benzeri olmayan bir gemi yapmasını emretti. Önde gelenler ona alay ediyordu; Nuh iman edenleri, küfr eden oğlu Yâm hariç ailesini ve her cinsten bir çifti gemiye yükledi. « Göğün kapıları bol su akıtan şekilde açıldı », yer kaynaklara boşandı ve gemi « dağ gibi dalgalar arasında » yüzdü. Dağa kaçan oğlu boğuldu. Su çekince gemi Cudi'ye yerleşti: « Uzak olsun o zalim kavim » denildi.

Nuh'un gemisini yapması

« Bizim nezaretimizde ve vahyimizle gemiyi yap; zulmedenlere ilişkin bana seslenme, onlar boğulacaklardır. »

Bunun sebebi, Nuh'un (a.s.), onların düzelmesinden ve o gidişlerinden ümit kesmesi, kendilerinde hiçbir hayır görmemesi ve onların her türlü fiil ve sözle kendisine eziyet etmeye, ona karşı gelmeye ve onu yalancı ilan etmeye varmış olmalarıydı; o da Allah'a sahip öfkeyle karşılarına bir dua yaptı. Allah duasını kabul etti ve talebini yerine getirdi: « Andolsun, Nuh bize dua etmişti. Biz ne güzel duaları kabul ediciyiz! Onu ve ailesini büyük sıkıntıdan kurtardık. » « Nuh daha önce dua etmişti de biz duasını kabul etmiştik; onu ve ailesini o büyük sıkıntıdan kurtarmıştık. » « Rabbim! Kavmim beni yalancı ilan etti. Benimle onlar arasında adaletle hüküm ver ve beni ve beraberimdeki müminleri kurtar. » Rabbine şu duayı yaptı: « Ben mağlup edildim, sen bana yardım et.

» « Rabbim! Beni yalancı ilan ettikleri için sen onlara yardım et. » « Günahları yüzünden boğuldular ve ateşe sokuldular. Onlar, Allah'a karşı kendilerine hiçbir yardımcı bulamadılar. » « Nuh: Rabbim! Beni yalancı ilan ettikleri için sen onlara yardım et. » « Nuh: Rabbim! Yeryüzünde hiçbir kâfiri bırakma. Eğer onları bırakırsan senin kullarını saptırırlar ve yalnız kötü, nankör soyları doğururlar. »

» Böylece küfrleri ve çirkin işleri ve peygamberlerinin aleyhlerine duası, günahları olarak üzerlerine yığıldı. Yüce Allah ona gemiyi yapmasını emretti. Bu gemi, kendinden önce benzeri olmayan ve kendinden sonra da eşi görülmeyecek büyük bir gemidir. Yüce Allah daha önce, buyruğu geldiğinde ve caydırılamayacak gazabıyla suçluların üzerine çökeceğini haber vermişti; o, bu hususta onlara dönmeyecek ve onlar için yalvarmayacaktı; çünkü azap inip gözleriyle gördüklerinde halkına şefkat duyabilir, haber vermek, görmek değildir. « Ve zulmedenlere karşı bana seslenme; onlar boğulacaklardır. »

« Nuh gemiyi yapmaya başladı. Kavminin önde gelenleri her kendisinin yanından geçişinde onunla alay ediyorlardı. » Yani onu eğlence konusu yapıyorlardı; onlarla tehdit ettiği şeyi uzak görüyorlardı. Nuh (a.s.) şöyle dedi: « Eğer siz bize alayırsanız biz de sizinle aynen sizin alay ettiğiniz gibi alay edeceğiz. Biz sizinle alay edenler ve küfürünüzde devam etmeniz ve azabın üzerinize inmesini gerektiren inatçılığınız karşısında hayret edenleriz. O alay edilecek azabın kime, ve sürekli bir azabın kime geleceğini yakında öğreneceksiniz. » Onların sıfatları, dünyada ağır küfür ve aşırı inatçılıktı; ahirette de böyleydi; çünkü kendilerine bir Allah resûlünün geldiğini de inkâr etmişlerdir. Musa b. İsmail bize nakletti, Abdülvahid b. Ziyad bize nakletti, el-E'meş, Ebu Salih'ten nakletti: Allah'ın Resulü (s.a.v.) şöyle buyurdu: « Nuh (a.s.) kıyamet günü gelecek ve: peygamberlik görevimi size tebliğ ettim mi, diyecek. Evet, diyecekler.

« Nuh (a.s.): Rabbim, beni tebliğ ettin mi diye sordular mı, diyecek; bana kendisinden başka hiçbir peygamber gelmedi, diyecekler. Bu halde senin için kim şahitlik eder, diyecek; Muhammed ve ümmeti şahitlik eder, diyecek.

» « Biz böylece sizin için vasat bir ümmet kıldık ki, insanlara karşı şahit olasınız ve resûl de sizin üzerinize şahit olsun. » (Sure 2, 143)

Maksat şudur: bu ümmet, doğruluğu sabit ve tasdik edilmiş peygamberinin şahitliğine şahitlik eder; yani Allah'ın Nuh'u hak ile gönderdiğine, ona hak indirdiğine ve ona bu emri verdiğine ve o resûlün bu görevini ümmetine en kâmil ve en eksiksiz şekilde tebliğ ettiğine şahitlik eder; dinlerinde kendilerine faydalı olan hiçbir şeyi emretmeden, kendilerine zarar verebilecek hiçbir şeyi yasaklamadan ve onları uyarmadan bırakmamıştır; bütün resûllerin durumu böyle olmuştur. Öyle ki Nuh (a.s.), halkını kendi döneminde çıkmasını beklemese bile, aldanan Deccal'e karşı ihtiyat olarak ve onlara gösterdiği özen ve merhamet yüzünden uyarmıştır. Abdan bize nakletti, Abdullah, Yunus'tan nakletti: İbn Ömer şöyle demiştir: Allah'ın Resulü (s.a.v.) insanların arasında doğruldu, Allah'ı gerektiği şekilde hamd ile övdü, sonra Deccal'i zikretti ve şöyle buyurdu: « Ben sizi ona karşı uyarıyorum. Allah'ın, halkını Deccal'e karşı uyarmayan hiçbir peygamberi yoktur; Nuh da halkını uyarmıştır. Ama ben size onun hakkında, sizden önceki hiçbir peygamberin halkına söylemediği bir söz söyleyeceğim. Şunu bilin ki o, bir gözlü kördür; ama Allah'ın bir gözü kapalı değildir.

» Bu hadis iki Sahih'te de vardır; Şeyban b. Abdirrahman'dan, Yahya b. Ebi Kesir'den, Ebu Seleme b. Abdirrahman'dan, Ebu Hureyre'den nakledilir: Ebu Hureyre şöyle buyurdu: « Size Deccal'in, peygamberlerin hiçbirinin halkına anlatmadığı halini anlatmayayım mı? O, bir gözlü kördür; yanında cennete ve ateşe benzer şeylerle gelecektir. Bu ikisi ateştir, şu ise cennettir. Ben, Nuh'un kavmini uyarması gibi sizi uyarıyorum. » Bu lafız Buhari'nindir.

Allah, gemiyi yapmak için bir ağaç dikme emrini yerine getirdiğinde, Nuh (a.s.) o ağacı dikti ve yüz yıl bekledi; sonra bir yüz yıl daha oyma işlemi yaptı ve gemi kırk yılda tamamlandı. Allah daha iyi bilir. Muhammed b. İshak şöyle demiştir: gemi, sac ağacından ve çam ağacından idi; bu, Tevrat'taki metindir. Allah ona, gemiyi seksen zirâ boyunda ve elli zirâ eninde yapmasını, dışını ve içini katranla sürmesini ve suyu yaracak bir baş yapmasını emretti. Bir de şöyle denmiştir: geminin boyu üç yüz zirâ, eni elli zirâydı; Tevrat'ta gördüğüm gibi budur; altı yüz zirâ boyunda, üç yüz zirâ eninde; bin iki yüz zirâ boyunda ve altı yüz zirâ eninde.

» Bir görüşe göre geminin boyu bin zirâ, eni yüz zirâ, yüksekliği otuz zirâydı. Gemi üç katlıydı ve her katı on zirâ idi: alt kat hayvanlara ve vahşi hayvanlara, orta kat insanlara, üst kat kuşlara ayrılmıştı. Gemisinin kapısı en tarafındaydı ve üstünde onu kapatan bir kapağı vardı.

« Rabbim! Beni yalancı ilan ettikleri için sen onlara yardım et » duası üzerine « Biz ona: Bizim gözetimimizde ve vahyimizle gemiyi yap, diye vahyetmiştik ». Yani senin yapımını emrimle ve yapımını nazaran ile takip ederek; seni yapımında isabet eden yöne hidayet etmek için. « Buyruğumuz geldiğinde ve tandır kaynadığında her cinsten ikisini ve aileni ona yükle; aralarında hakkında önceden hüküm geçenler hariç. Ve zulmedenlere karşı bana seslenme; onlar boğulacaklardır. »

» Buyruğunun geldiğinde ve gazabının çökeceğinde, her hayvan cinsinden bir çifti ve kendisinde can bulunan her canlıdan, neslin devamı için yiyecek ve başka şeyleri bu gemiye yükleyeceğini, ona büyük ve yüce emriyle bildirmiştir; ve ailesini de yükleyeceğini, aralarından hakkında önceden hüküm geçenler, yani kâfir olanlar hariç; çünkü caydırılamayacak dua o hususta gerçekleşmiş ve caydırılamayacak azap onlar için vacip olmuştur. Ve Allah, kendilerine takdir ettiği büyük azap dokunduğunda onlar için yalvarmamasını emretmiştir; Allah ne isterse onu yapan O'dur; bunun açıklamasını daha önce sunmuştuk.

Bilginlerin çoğuna göre tandır, yeryüzünün yüzüdür; yani yer, her tarafından su fışkıracak, tandırlar, yani ateş yerleri, fışkırıncaya kadar. « Tandır Hindistan'da, Kufe'de ve Cezire'de bir pınardır » denmiştir. Tandır ile kasdedilen sabahın doğuşunun parlaklığı ve aydınlığıdır; yani o anda her cinsten bir çifti gemiye yükle, denmiştir; bu, garip bir görüştür.

« Nihayet buyruğumuz geldiğinde ve tandır kaynadığında dedik ki: Her cinsten ikisini ve aileni gemiye yükle; hakkında önceden hüküm geçenler hariç. İman edenleri de yükle. Fakat kendisiyle beraber iman edenler çok azdı. » Bu, azabın üzerlerine çökmesiyle ilgili ikinci bir emirdir: her cinsten bir çifti gemiye yükle denilmiştir. Ehl-i kitap kitabında, yenenlerden yedi çift, yenmeyenlerden ise bir çift, dişi ve erkek yükleme emri verilmiştir. « İkisini » kelimesi fiilin mefculü olursa böyle olur; « bir çift » kelimesinin tekidesi ve mefcul kadı olursa da bir sakınca yoktur. Allah daha iyi bilir.

Bazıları şunu zikretmiştir: gemiye giren ilk kuş papağandı, giren son hayvan eşekti ve İblis eşeğin kuyruğuna yapışarak gemiye girdi. Babam bize nakletti, Abdullah b. Salih bize nakletti, el-Leys bana nakletti, Hişam b. Sa'd bana nakletti, Zeyd b. Eslem'den: şöyle demiştir: Nuh, her cinsten bir çifti gemiye yüklediğinde arkadaşı şöyle dedi: « Yanımızda aslan varken biz kendimizi ve hayvanları nasıl emniyete alırız? » Allah, aslana hummayı ram etmiştir; yeryüzüne inen ilk humma budur. « Fare de yiyeceğimizi ve işlerimizi bozar » dediler. Allah aslana vahyetti, aslan aksırdı, ondan kedi çıktı ve fare kendisinden saklandı.

Bu, senedsiz bir haberdir. « Ve aileni yükle; hakkında önceden hüküm geçenler hariç » sözü, yani aralarından dualası kabul edilen kâfir kastedilmektedir; o da oğlu Yâm'dı ve boğuldu. « İman edenleri de yükle. Fakat kendisiyle beraber iman edenler çok azdı » buyrulmuştur. Bu, uzun süre ve onların arasında bulunmasına, onların gece gündüz kesintisiz duaya, her türlü sözle, incelikli söyleyişlerle, tehditle bir kez ve teklifle, müjde ile başka bir kez uyarmalarına rağmen olmuştur.

Gemide kendisiyle beraber olanların sayısı hakkında ihtilaf edilmiştir. İbn Abbas'a göre seksen kişi, kadınlarıyla beraberdi; Ka'b el-Ahbar'a göre yetmiş iki kişiydiler; on kişiydiler denmiştir; onlar yalnızca Nuh, onun üç oğlu ve dört eşleri idi; Yâm'in karısı hariç; o, ayrılıp kenara çekmiş, kurtuluş yolundan başka bir yolu izlemişti; ayrıldığında kendine zulmetmişti ve bu görüş onunla ilgili olarak ayetin zahiriyle çelişmektedir. Onunla beraber ailesinden başka, kendisine iman edenlerden bir grubun, « beni ve beraberimdeki müminleri kurtar » duasıyla, yedi kişinin gemiye bindiğine dair bir metin vardır. Nuh'un karısına gelince; o, bütün oğullarının, yani Sem, Vâsım, Yafes ve Yâm'in annesidir; Ehl-i kitap ona Kan'an der ve boğulan odur. Tufandan önce ölen Âbir ise, boğulanlarla beraber boğuldu; o da küfründen dolayı hakkında önceden hüküm geçenlerden idi. Ehl-i kitaba göre gemideydi; sonrasında küfre düştüğü ya da kıyamet günü yeniden diriltileceği mümkündür. « Yeryüzünde kâfirlerden hiçbirini bırakma.

»

« Nuh, kendisiyle beraber olanlarla beraber gemiye bindiğinde şöyle dedi: Allah'a hamdolsun ki, bizi zalim kavimden kurtardı. Ve şöyle dedi: Rabbim! Beni mübarek bir yere indiren sensin. Sen, indirenlerin en hayırlısısın. » Allah, ona bu gemiyi ram etmesi karşılığında Rabbini hamd ile anmasını emretmiştir; bu gemiyle onu kurtarmış, onunla kavmi arasına açmış, kendisine karşı gelenlerin ve onu yalancı ilan edenlerin karşısında gözünü aydınlatmıştır. Bütün çiftleri yaratan Allah şöyle buyuruyor: « Ve sizin için, içlerinde oturduğunuz gemileri ve hayvanları yaratan O'dur. İçlerine yerleşip onlara binmeniz ve yerleştikten sonra Rabbinizin nimetini anmanız ve şöyle demeniz için: Bunu bize ram eden Allah'ı tespih ederiz; biz buna güç yetiremezdik ve şüphesiz Rabbimize döneceğiz.

» (Sure 43, 12-14) İşlerin başında, hayır ve bereket üzerine olmaları ve sonlarının hamd ile sonuçlanması için dua etmek emredilmiştir; hicret ederken de: « De ki: Rabbim! Beni girişte doğrulukla sok, çıkışta da doğrulukla çıkar ve katından bana yardım eden bir kudret ver » buyrulmuştur. (Sure 17, 80)

Nuh (a.s.) bu tavsiyeye uyarak şöyle dedi: « Gemiye binin. O, Allah'ın adıyla yürüsün ve demir atsın. Şüphesiz Rabbim, çok bağışlayıcıdır, çok merhametlidir. » Yani geminin yürüyüşüne ve demir atışına Allah'ın adıyla başlanmıştır. « Şüphesiz Rabbim, çok bağışlayıcıdır, çok merhametlidir » sözü, aynı zamanda çok bağışlayıcı ve çok merhametli olmasına rağmen elem verici bir azabı da sahibidir demektir; gazabı, suçluların üzerinden caydırılamaz; nitekim kendisine küfreden yer halkını vurmuştur. « Onlar da kendisini dağ gibi dalgalar arasında taşıyorlardı. » Bunun sebebi, Yüce Allah'ın gökten, yerin daha önce hiç görmediği ve ondan sonra da görmeyeceği, tulumların ağızları gibi akan bir yağmur indirmesi ve yere emretmesiyle, yer bütün vadilerinden ve bütün tarafından fışkırdı. O da Rabbine: « Ben mağlup edildim, sen bana yardım et » diye dua etti.

Tufan ve Nuh'un kavmi

» « Göğün kapıları bol su akıtan şekilde açıldı. Yer de kaynaklara boşandı. Böylece iki su, takdir edilmiş bir emir üzerine birbirine kavuştu. Onu, tahtalar ve çiviler üzerine yapılmış gemide taşıdık. » Çivilerle yapılmış, « Bizim nezaretimizde yüyen » gemi, yani Allah'ın himayesi, yardımı, koruması ve gemiye olan gözetimiyle. « İnkâr edilen kulun mükâfatı olarak. »

İbn Cerir ve başkaları, tufanın Eb ayının on üçünde, yaz sıcağında olduğunu zikretmişlerdir. « Biz de su yükselince sizi gemide taşıdık. O gemi, size ibret olsun ve onu anlayan bir kulak hıfz etsin diye » yani o gemi. Su, yerin en yüksek dağının üzerine on beş zirâ yükseldi; Ehl-i kitapta bu, seksen zirâdır; su, yerin boyunu ve enini, düzlüklerini ve vadilerini, dağlarını ve bozkırlarını ve kumullarını kapladı ve yeryüzünde, üzerinde bulunan canlılardan, küçük olsun büyük olsun, göz kırpan tek bir göz kalmadı. İmam Malik şöyle demiştir: « O devir insanları düzlüğü ve dağı doldurmuştu; yeryüzünde bir sahibi ve müteahhidi olmayan hiçbir yer yoktu. » İbn Ebi Hatim ikisini de nakletmiştir.

« Nuh oğluna seslendi. Oğlan kenarda duruyordu: Yavvumcuğum, gemiye bin bizimle ve kâfirlerle birlikte olma, dedi. Oğlan: Beni suların bulağı bir dağa sığındıracağım, dedi. Nuh (a.s.): Bugün Allah'ın azabından yalnızca merhamet ettiği kimseleri koruyucu yoktur, dedi. Aralarına dalga girdi; oğlan boğulanlardan oldu. » Bu oğul, Sem'in, Ham'in ve Yafes'in kardeşi Yâm'dır; adı Kan'an'dır ve kâfir, kötü iş yapan, dininde ve mezhebinde babasına muhalefet eden biriydi; helak olanlarla beraber helak oldu.

« Sonra: Ey yer! Suyunu yut. Ey gök! Tut, denildi. Su çekildi, iş tamamlandı ve gemi Cudi'ye yerleşti. Uzak olsun o zalim kavim, denildi. » Yani, yer halkının işini bitirdiğinde ve orada, Allah'tan (yüceler yücesi) başka bir şeye kullanan kimse kalmadığında, Allah yere suyunu yutmasını, göğe de yağmurdan el çekmesini, yani yağmuru bırakmasını emretti. « Su çekildi », yani daha öncekinden eksildi. « İş tamamlandı », yani kendilerine olanlara maruz bırakılmaları, ilminde ve takdirinde önceden geçmişti. « Uzak olsun o zalim kavim, denildi », yani kudret sesiyle onlara uzak olun diye seslenildi; onlar merhametten ve affetten uzak olsunlar. « Nuh'u yalanladılar. Biz de onu ve gemidekilerle beraber bulunanları kurtardık ve ayetlerimizi yalanlayanları boğduk. Onlar kördüler. »

» « Onu yalanladılar; biz de onu ve gemide beraber bulunanları kurtardık ve onları halef kıldık. Ayetlerimizi yalanlayanları suda boğduk. Uyarılanların sonu nasıl oldu, bir bak. »

« Ayetlerimizi yalanlayan kavme karşı ona yardım ettik. Onlar kötü bir kavimdi; biz de hepsini suda boğduk. » « Biz de onu ve dolu dolu gemidekileri kurtardık. Sonra sonradan gelenleri suda boğduk. Andolsun, bunda birer ayet vardır; fakat çokları iman etmedi. Ve Rabbin mutlaka aziz ve rahimdir. » Yüce Allah şöyle buyuruyor: « Biz de onu ve gemi halkını kurtardık ve onu alemler için bir ibret kıldık. Sonra diğerlerini boğduk. »

» Ve şöyle buyuruyor: « Andolsun, biz tufanı ibret için bıraktık. Düşünen var mı? Rabbin azabı ve uyarısı nasıl olmuştur? Andolsun, biz Kur'an'ı düşünmek için kolaylaştırdık. Ama düşünen var mı? » « Günahları yüzünden boğuldular ve ateşe sokuldular. Onlar, Allah'a karşı kendilerine hiçbir yardımcı bulamadılar. »

» « Nuh: Rabbim! Beni yalancı ilan ettikleri için sen onlara yardım et. » « Rabbim! Yeryüzünde kâfirlerden hiçbirini bırakma. Eğer onları bırakırsan senin kullarını saptırırlar ve yalnız kötü, nankör soyları doğururlar. » Yüce Allah duasını kabul etti; hamd ve lütuf O'nundur; onlardan göz kırpan tek bir göz kalmadı.

Ebu Ca'fer İbn Cerir ve Ebu Muhammed İbn Ebi Hatim, iki Tefsir'lerinde, Musa b. Yakub ez-Zem'i yoluyla, Feyz'den, Ubeydullah b. Ebi Rafi'in azadlısından nakletmişlerdir: İbrahim b. Abdirrahman b. Ebi Rabi'a ona, müminlerin annesi Aişe'nin kendisine şöyle bildirdiğini haber vermiştir: « Tütasyonlu bebeğin annesinin hürmetine Allah, Nuh kavminden tek bir kişiye rahmet etmiş olsaydı. » « Nuh (a.s.) kavmi arasında dokuz yüz elli yıl kaldı ve yüz yıl ağacı dikti; ağaç büyüdü, her yöne uzandı; sonra onu kesti ve gemi yaptı; kavmi yanından geçerken ona alay ediyor, yer üstünde gemi mi yapıyorsun, nasıl yüzecek bu, diyorlardı. » « Öğreneceksiniz » diyordu.

» Gemi tamamlandığında su fışkırdı ve yollara daldı; emziren kadın, çocuğu için korktu; onu derin bir sevgiyle seviyordu; onunla beraber dağa çıktı; su, üçte birine ulaştığında, onunla çıkmaya devam etti, dağa yerleştiğinde su boynuna değdi; onu iki eli ile kaldırdı; ikisi de boğuldu. « Tütasyonlu bebeğin annesinin hürmetine Allah, onlardan tek bir kişiye rahmet etmiş olsaydı. » Bu, garip bir hadistir; Ka'b el-Ahbar'dan, Mücahid'den ve daha başka birkaçından da bu kıssaya benzeyen şeyler nakledilmiştir; bu hadisin, Ka'b el-Ahbar gibi kimselerden alınmış mursel bir rivayet olması daha isabetlidir. Allah daha iyi bilir.

Maksat, Allah'ın kâfirleri yurtlarında bırakmamış olmasıdır; ki bu, Üc b. Ânak'ın, yani Ânak oğlunun, Nuh'tan önce Musa zamanına kadar yaşamış olması iddiasıdır. Onlar, onun kâfir, asi, zalim, inatçı ve hak yoldan çıkmış olduğunu söylerler; annesi Ânak, Adem'in kızı, onu zina ile doğurmuştur; o, denizlerin dibinden eliyle balık alıp güneşte kızartır ve Nuh'a « Elindeki bu küçük iskemle nedir? » der ve onunla alay edermiş; boyunun üç bin üç yüz otuz üç zirâ ve üçte bir olduğu ve bundan başka bu tür yalanları da zikrederler. Eğer bu, birçok Tefsir kitaplarına, öteki kıssalara ve insanların evlerine kaydedilmemiş olsaydı, onun alçaklığına ve zaafına binaen onu ele almazdık; üstelik o, akla ve nakle aykırıdır.

Akla gelince: Allah, babası ümmetin peygamberi ve ehl-i imanın reisi iken, Nuh'un oğlunu küfrü yüzünden helak ediyor da, kendi naklettiklerine göre en zalim ve en asi olan Üc b. Ânak'ı helak etmiyor olabilir mi? Ve Allah, onlardan birine, ne emziren anneye ne de bebekye rahmet etmeyip, kendi naklettiklerine göre bu zalim, inatçı, sapık, kaskatı kâfir ve asi şeytanı bırakır mı? « Sonra sonradan gelenleri boğduk. » « Rabbim! Yeryüzünde kâfirlerden hiçbirini bırakma. » Zikrettikleri bu boy, iki Sahih'te Peygamber'in (s.a.v.) şöyle buyurmasına aykırıdır: « Allah Adem'i yarattı; boyu altmış zirâydı; sonra yaratım kısalageldi, bugüne kadar. »

» Bu, günahkârlıktan korunmuş, hevâ ile konuşmayan, konuşması ancak vahiy olan, doğruluğu tasdik edilmiş Peygamber'in metnidir. « Sonra yaratım kısalageldi, bugüne kadar », yani insanlar, Adem'den beri, bu bilgiyi verdiği güne kadar ve bugüne kadar, kıyamet gününe kadar, boyları bakımından kısalıktan kalmadılar.

Bu, Adem oğullarından kendisinden daha büyük bir kimsenin var olmamış olmasını gerektirir; nasıl olur da bunu terk edilmiş sayıp gözden kaçırıp, Allah'ın indirdiği kitapları tahrif eden, onları değiştiren, kendi yorumlarıyla yerlerinden eden Ehl-i kitaptan yalancı kâfirlerin sözlerine başvurulur; peki onların iddia ettikleri ya da kendilerine isnad edilen şey ne olur? Onlar yalan söyleyen, inkâr eden kimselerdir; üzerlerinde sürekli kıyamete kadar Allah'ın la'neti vardır. Bence Üc b. Ânak hakkındaki bu haber, peygamberlerin düşmanı olan zındıklarının ve sapıklarının bir uydurmasından başka bir şey değildir. Allah daha iyi bilir.

Sonra Yüce Allah, Nuh'un Rabbine oğlu ile ilgili yalvarmasını ve oğlunun boğulması hususundaki sorusunu, soru sorma ve anlama niyetiyle zikretmiştir. « Ve aileni yükle; aralarında hakkında önceden hüküm geçenler hariç » sözü, o oğlu, küfrü yüzünden boğulacaklar arasında hakkında önceden hüküm geçenlerdendi; bu yüzden takdirler onu ehl-i imanın sahasından uzaklaştırmıştır; o da fırkasiyle, yani küfrün ve isyanın adamlarıyla beraber boğuldu. « Nuh'a: Ey Nuh! Bizden bir selamla ve senin ve seninle beraber olan kavimlerden bir kısım kavimlerin üzerine bereketlerle in; ve bir kısım kavimlere de faydalandıracağız ki onlara, tarafımızdan elem verici bir azap dokunacaktır, diye nida edildi. »

Nuh'un gemisinin inmesi

İmam Ebu Ca'fer İbn Cerir, Ali b. Zeyd b. Cüd'an yoluyla, Yusuf b. Mihran'dan zikretmiştir: İsa b. Meryem'in havarileri ona şöyle dediler: « Bize, gemiyi görmüş bir adam gönderir misin? Bize onu anlatır. » İsa onlarla beraber yola çıktı; bir toprak höyüğüne ulaştığında, elinin avucuyla o topraktan bir tutam aldı ve: « Biliyorsunuz, bu nedir? » dedi. « Allah ve Resulü bilir » dediler. « Bu, Ham b. Nuh'un topuğudur » dedi.

» Sonra değneğiyle höyüğe vurdu: « Allah'ın izniyle ayağa kalk » dedi ve adam ayaklandı; başındaki toprağı silkeliyordu ve ihtiyarlamıştı. İsa (a.s.): « Sen mi bu şekilde öldün? » dedi. Adam: « Hayır; ben gençken öldüm ve bunun kıyamet olduğunu zannettim; bu yüzden ihtiyarladım » dedi.

» « Haydi bize Nuh'un gemisini anlat » dediler. Adam: « Geminin boyu bin iki yüz zirâ, eni altı yüz zirâydı; gemi üç katlıydı: bir kat hayvanlara ve vahşi hayvanlara, bir kat insanlara, bir kat kuşlara aitti. Hayvanların dışkıları çoğaldığında Allah (yüceler yücesi), Nuh'a (a.s.): filin kuyruğuna vur, diye vahyetti; vurunca kuyruğundan bir domuz ve bir dişi domuz çıktı, dışkılara saldırdılar; fare, dişiyle gemiyi kemirip delmeye başladığında Allah (yüceler yücesi), Nuh'a (a.s.): aslanın iki kaşının arasına vur, diye vahyetti; aslanın burnundan bir erkek kedi ve bir dişi kedi çıktı, fareye saldırdılar » dedi. « Nuh (a.s.), yerlerin su altında kalıp kalmadığını nasıl anlıyordu? »

« Karga'yı haber alması için gönderdi; karga bir cesede rastladı ve üstüne kondu; Nuh ona korku duası etti; bu yüzden karga evlere alışmamaktadır. Sonra güvercini gönderdi; güvercin gagasında bir zeytin yaprağıyla ve iki ayağında balçıkla geri geldi; Nuh, yerlerin su yüzüne çıktığını anladı; güvercinin boynuna, şu an boynunda olan yeşili sardı ve kendisine sevilip emniyette olması için dua etti; güvercinin evlere alışması buradan gelmektedir. » Havariler: « Ey Allah'ın Resulü, onunla beraber ailelerimize gitsek, bizimle otursun ve bize anlatsa olmaz mı? » dediler. « Rızkı olmayan kimse sana nasıl uyacak? » buyurdu. İsa ona: « Allah'ın izniyle dön » dedi ve adam yine toprak oldu. Bu, çok garip bir eserdir.

İlbe b. Ahmer, İkrime'den nakletmiştir: gemide Nuh ile beraber seksen kişi, aileleriyle beraberdi; gemide yüz elli gün kaldılar; Allah gemiyi Mekke'ye yönlendirdi ve gemi Beyt'in çevresinde kırk gün döndü; sonra Cudi'ye yönlendirdi ve oraya yerleşti. Nuh (a.s.), yerin haberini alması için kargayı gönderdi; karga gitti ve cesetlerin üstüne konup onlarda kaldı; sonra güvercini gönderdi; güvercin ona zeytin yaprağıyla geldi ve iki ayağı balçıkla bulanmıştı; Nuh suyun çekildiğini anladı; Cudi'nin aşağısına indi, bir köy yaptı ve ona Semânen adını verdi. Bir sabah kalktılar ve dilleri seksen dile dağılmıştı; biri de Arapça idi; bazıları diğerlerinin sözünü anlamıyor ve Nuh (a.s.) onlara tercüme ediyordu.

Recep ayının onuncu günü gemiye bindiler ve yüz elli gün yol yürüdüler; Cudi'de onlarla beraber bir ay kaldı; gemiden çıkışları Muharrem'in aşure günü oldu. İbn Cerir, buna uyan, Peygamber'e dayanan bir haber nakletmiştir: o gün oruç tuttular. Şibl bize nakletti: Peygamber (s.a.v.) Yahudilerden bir topluluğun önünden geçti; onlar: « Bugün, Allah'ın Musa'yı ve İsrailoğulları'nı boğulmadan kurtardığı ve Firavun'u boğduğu gündür; Allah'a (yüceler yücesi) şükran olarak oruç tutuyoruz » dediler. Peygamber (s.a.v.): « Biz, Musa'ya sizden daha yakınız ve bugün oruç tutuyoruz » buyurdu. Bu hadisin Sahih'te başka bir yoldan bir şahidi vardır; enteresan olan, Nuh'un da zikredilmiş olmasıdır. Allah daha iyi bilir.

Zikredilir ki onlar, erzak artıklarından ve yanlarında getirdikleri taıdan yediler; o gün taıları öğüttüler ve geminin karanlığından çıktıklarında gözleri ışığın parlaklığından şaşırdığı için gözlerine sürme çektiler, görüşlerini güçlendirmek için. Fakat bunların hiçbiri sabit değildir; burada yalnızca İsrailoğullarından mursel eserler zikredilmiştir; hiçbirine dayanılmaz ve örnek alınmaz. Allah daha iyi bilir.

Allah tufanı durdurmak istediğinde, yeryüzüne bir rüzgâr gönderdi; su sakinleşti, yerin kaynakları kapandı; su eksilmeye, azalmaya ve çekilmeye başladı. Geminin Cudi'ye yerleşmesi, Tevrat ehlinin iddiasına göre yedinci ayın on yedinci günü oldu; onuncu ayın birinci gününde dağların tepeleri görüldü. Ondan sonra kırk gün geçince Nuh, gemide açtığı kapıyı açtı ve kargayı, suyun ne yaptığına bakması için gönderdi; karga kendisine dönmedi. Sonra güvercini gönderdi; güvercin ona döndü ama iki ayağına bir yer bulamadı. Nuh elini uzatıp güvercini aldı ve içeri soktu. Yedi gün geçti; sonra onu bakması için gönderdi; güvercin akşam üstü, gagasında bir zeytin yaprağı ile döndü. Nuh, suyun yer yüzünden eksildiğini anladı. Yedi gün daha kaldı; sonra onu gönderdi ve dönmedi. Nuh, yerin su yüzüne çıktığını anladı. Allah'ın tufanı gönderdiği ile Nuh'un güvercini gönderdiği arasındaki yıl tamamlanıp ikinci yılın birinci ayının tek bir günü girince yer yüzü su yüzüne çıktı ve kuru kısımlar göründü; Nuh, geminin kapağını kaldırdı.

İkinci yılın ikinci ayında, yirmi altıncı gecesinde: « Ey Nuh! Bizden bir selamla ve senin ve seninle beraber olan kavimlerden bir kısım kavimlerin üzerine bereketlerle in; ve bir kısım kavimlere de faydalandıracağız ki onlara, tarafımızdan elem verici bir azap dokunacaktır, denildi. » « Gemiden in: sen, karın, oğulların, oğullarının kadınları ve beraberindeki bütün hayvanlarla; yeryüzünde çoğalın ve üreyin.

» Onlar gemiden çıktı; Nuh, Allah (yüceler yücesi) için bir muzudiye yaptı; helal hayvanlardan ve helal kuşlardan alıp onları Allah'a (yüceler yücesi) kurban olarak kesti. Allah, yer halkı üzerine tufanı tekrar etmeyeceğine söz verdi ve bu ahidin hatırası olarak bulutta yayı, yani gökkuşağını kıldı; İbn Abbas'tan daha önce nakletmiştik: o, boğulmaya karşı bir emniyettir. Bunun anlamı, yayın kirişsiz olmasıdır; yani bu buluttan, ilk seferki gibi tufan gelmeyecektir. Allah daha iyi bilir.

Acemlerin ve Hindistan halkının cahil bir kısmı tufanın vuku bulduğunu inkâr etmiş; onlardan başka bir kısmı ise onu tasdik etmiştir. İnkâr edenler şöyle der: « Tufan yalnızca Babil toprağında oldu, bize ulaşmadı; biz Keyûmert'ten beri, en büyüğünün büyüğüne hükümranlığı miras alarak inmedik miyiz? » Keyûmert ile Adem'i kastediyorlar. « Kendi zamanımıza kadar. » Bu sözü söyleyen, ateşe tapan ve şeytanın izinde olan mecusi zındıklarından biridir; bu, onların bir peşin hükmü, korkunç bir küfrleri ve aşırı bir cehaletleridir; hissedilen şeylere meydan okuma ve göklerin ve yerin Rabbini yalanlamadır. Din ehli insanlar ise, Rahmân'ın resûllerini, insanlar arasında devirler boyunca devam eden mütevatir yolla nakletmişlerdir; tufanın vuku bulduğunda ve bütün ülkeleri kapladığında ittifak etmişlerdir; Allah, desteklenmiş ve masumiyet sahibi peygamberinin duasını kabul olarak kâfirlerde kullandıkları şeyi kimseyi bırakmamıştır; takdirde önceden geçmiş, caydırılamayacak hüküm gereği.