Arka Nuha i potop

Lud Nuha uznawał go za kłamcę, aż wezwał przeciwko niemu swojego Pana, a Allah rozkazał mu zbudować arkę, statek bez podobnego. Dostojnicy wyśmiewali go; zaokrętował wierzących, swoją rodzinę oprócz niewierzącego syna Yama, i po parze każdego gatunku. « Otworzyliśmy więc bramy nieba wodą lejącą się », ziemia trysnęła źródłami, a arka płynęła « na falach jak góry ». Syn, uciekając na górę, utonął. Kiedy woda opadła, arka osiadła na Dżudi: « daleko niech będą ludzie niesprawiedliwi ».

Budowa arki przez Nuha

« I buduj arkę pod naszymi oczami i naszym objawieniem: i nie odzywaj się do Mnie za tych, którzy byli niesprawiedliwi: oni zostaną zatopieni. »

I to dlatego, że Nuh (niech pokój będzie z nim), kiedy rozpaczał po ich poprawie i po ich pomyślności, i widział, że nie ma w nich żadnego dobra, i że osiągnęli wyrządzanie mu krzywdy, sprzeciwianie się jemu i uznawanie go za kłamcę wszelkimi sposobami czynów i słów, wezwał przeciwko nim wezwanie gniewu dla Allaha. Allah przyjął więc jego wezwanie i odpowiedział na jego prośbę: « I na pewno Nuh nas wzywał: jakie wspaniałe wysłuchujące jesteśmy, i uratowaliśmy go i jego rodzinę z wielkiej utrapienia. » « I Nuh, kiedy nas wcześniej wzywał, wysłuchaliśmy go więc i uratowaliśmy jego i jego rodzinę z wielkiej utrapienia. » « Panie, mój lud uznał mnie za kłamcę: osądź więc między mną a nimi wyrokiem i uratuj mnie i tych wierzących, którzy są ze mną. » Wezwał więc swojego Pana: « jestem pokonany: przynieś Mi pomoc.

» « Panie, przyjdź mi z pomocą, ponieważ oni uznają mnie za kłamcę. » « Za swoje grzechy zostali zatopieni, potem wprowadzeni do Ognia; nie znaleźli dla siebie przeciwko Allahowi żadnej pomocy. » « I Nuh powiedział: Panie, nie zostawiaj na ziemi żadnego z niewierzących w siedzibach; jeśli ich zostawisz, wprowadzą w błąd Twoje sługi i nie zrodzą innych niż występnych, niewdzięcznych.

» Zebrały się więc przeciwko nim ich grzechy, z ich niewiary i ich szpetoty, i wezwanie ich proroka przeciwko nim. Allah Najwyższy rozkazał mu wtedy zbudować arkę, która jest wielkim statkiem, który nie miał sobie podobnego przed nią i nie będzie miał sobie podobnego po niej. A Allah Najwyższy zapowiedział mu uprzednio, że kiedy przyjdzie jego rozkaz i spadnie na nich przez jego uderzenie, które nie może być odparte od ludu przestępców, nie wróci do nich w tej sprawie i nie będzie się wstawiwał, ponieważ być może na widok kary zstępującej na nich ogarnęłaby go czułość dla jego ludu, ponieważ informacja nie jest widzeniem: « i nie odzywaj się do Mnie za tych, którzy byli niesprawiedliwi: oni zostaną zatopieni. »

« I zbudował więc arkę, a ilekroć przechodzili obok niego dostojnicy jego ludu, wyśmiewali go. » To znaczy: robili z niego przedmiot kpiny, uznając za nieprawdopodobne to, czym ich straszył. Powiedział: « jeśli się z nas wyśmiewacie, to my będziemy się więc z was wyśmiewać, tak jak się wyśmiewacie; my jesteśmy tymi, którzy się z was śmieją i zdumiewają się nad wami, w waszym uporze w waszej niewierze i waszej zatwardziałości, która wymaga spadnięcia na was kary i jej zaistnienia nad wami; dowiecie się więc, komu przyjdzie kara, która go upokarza, i na kogo spadnie kara trwała. » A ich cechą była ciężka niewiara i skrajna zatwardziałość w tym świecie, i tak samo w tamtym, ponieważ zaprzeczali również, że posłaniec Allaha przyszedł do nich. Musa ibn Ismail opowiadał nam: Abd al-Wahid ibn Zijad opowiadał nam: al-A'masz opowiadał nam, od Abu Saliha: posłaniec Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) powiedział: « Przyjdzie Nuh (niech pokój będzie z nim): czy przekazałeś? Tak.

» « Panie, czy ci go przekazał? Nie: żaden prorok do nas nie przyszedł. » « Kto świadczy dla ciebie? » « Mohamed i jego wspólnota.

» « I tak uczyniliśmy was wspólnotą środka, abyście byli świadkami nad ludźmi i aby posłaniec był świadkiem nad wami. » (Sura 2, 143)

Uczciwość: ta wspólnota świadczy świadectwem swojego prawdomównego i potwierdzonego proroka, że Allah posłał Nuha z prawdą, zesłał na niego prawdę i mu ją nakazał, i że przekazał ją swojej wspólnocie w sposób najbardziej doskonały i najbardziej pełny, i nie zostawił niczego z tego, co jest dla nich pożyteczne w ich religii, nie nakazując im tego, i niczego z tego, co może im zaszkodzić, nie zabraniając im tego, i ostrzegając ich przed tym. I tak jest stan wszystkich posłańców, do tego stopnia, że ostrzegał swój lud przed zwodzicielem Antychrystem, chociaż nie spodziewał się jego wyjścia w ich czasach, przez ostrożność wobec nich i troskę, i miłosierdzie dla nich. Abdan opowiadał nam: Abdallah opowiadał nam, od Junusa: Ibn Omar powiedział: posłaniec Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) powstał wśród ludzi, chwalił Allaha, jak On na to zasługuje, a potem wspominał Antychrysta: « Ostrzegam was przed nim, i nie ma proroka, który nie ostrzegłby swojego ludu. Nuh ostrzegł swój lud, ale mówię wam o nim słowo, którego żaden prorok nie powiedział swojemu ludowi: wiecie, że jest jednooki, a Allah nie jest jednooki.

» I ten hadis jest również w obu Sahihach, z hadisu Szajbana ibn Abd ar-Rahmana, od Yahji ibn Abi Kasira, od Abu Salamy ibn Abd ar-Rahmana, od Abu Hurajry. Powiedział: « Czyż nie opowiem wam o Antychryście historii, której żaden prorok nie opowiedział swojemu ludowi: jest jednooki, i przyjdzie z udawaniem Raju i Ognia; ten jest Rajem, a ten jest Ogniem. I ostrzegam was, jak Nuh ostrzegał swój lud. » Sformułowanie Buchariego.

Kiedy Allah odpowiedział na jego rozkaz, zasadzenia drzewa, aby zrobić z niego statek, zasadził je więc i czekał na nie sto lat, potem rzeźbił je jeszcze sto lat, w czterdzieści lat, a Allah wie najlepiej. Muhammad ibn Ishaq powiedział: a było to z drewna sādj, z sosny, i to jest tekst Tory, i rozkazał mu zrobić z niego długość osiemdziesięciu łokci i szerokość pięćdziesięciu łokci, i posmarować jego zewnętrzną i wewnętrzną stronę smołą, i dać mu dziób rozcinający, który rozcinałby wodę. I mówiono: « jego długość wynosiła trzysta łokci, przy szerokości pięćdziesięciu łokci, i to jest to, co jest w Torze; według tego, co widziałem: sześćset, przy szerokości trzystu: tysiąc dwieście łokci przy szerokości sześciuset łokci.

» I mówiono: jego długość wynosiła tysiąc łokci, a jego szerokość sto łokci, a jego wysokość trzydzieści łokci, i była z trzech pięter, każde z dziesięciu łokci: dolne dla bydła i dzikich zwierząt, środkowe dla ludzi, a górne dla ptaków; a jego drzwi były w jego szerokości, i miała nad sobą pokrywę przylegającą do niej.

« Panie, przyjdź mi z pomocą, ponieważ oni uznają mnie za kłamcę. » « Objawiliśmy mu więc: buduj arkę pod naszymi oczami i naszym objawieniem. » To znaczy: przez nasz rozkaz tobie i przez nasz pogląd na twoje wyroby i naszą obserwację tego, aby cię prowadzić ku prawidłowości w jego wyrobie. « A kiedy przyjdzie nasz rozkaz i zagotuje się piec, wprowadź do niego po parze każdego gatunku i swoją rodzinę, z wyjątkiem tego, przeciwko któremu słowo uprzedziło spośród nich, i nie odzywaj się do Mnie za tych, którzy byli niesprawiedliwi: oni zostaną zatopieni.

» Przyszło mu więc przez jego ogromny i wzniosły rozkaz, że kiedy przyjdzie jego rozkaz i spadnie jego uderzenie, zaokrętuje w tym statku po parze każdego gatunku, zwierząt i wszystkiego, co ma w sobie duszę, jadalnych i innych, dla przetrwania gatunku, i jego rodzinę, z wyjątkiem tego, przeciwko któremu słowo uprzedziło spośród nich, to znaczy z wyjątkiem tego, który był niewierzący, ponieważ nieodwołalne wezwanie się tam zrealizowało, a kara, która nie może być odparta, stała się mu obowiązująca. I rozkazał mu, aby nie wstawiwał się za nimi, kiedy dosięgnie ich wielka kara, którą wyznaczył im Ten, który działa według tego, co chce, jak przedstawiliśmy wcześniej jego wyjaśnienie.

« Piec » według większości uczonych to oblicze ziemi, to znaczy, że ziemia trysnie ze wszystkich swoich stron, aż trysną piece, które są miejscami ognia. « Piec to źródło w Indiach, w Kufie, w Dżazirze. » To, co jest chciane przez piec, to wschód poranka, jego blask i jego światło, to znaczy: w tej chwili wprowadź więc do niego po parze każdego gatunku; i to jest dziwna opinia.

« Aż do tego, kiedy przyszedł nasz rozkaz i zagotował się piec, powiedzieliśmy: wprowadź do niego po parze każdego gatunku i swoją rodzinę, z wyjątkiem tego, przeciwko któremu słowo uprzedziło, i tych, którzy uwierzyli; a uwierzyło z nim tylko niewielu. » To jest drugi rozkaz, przy spadaniu kary na nich, aby wprowadził do niego po parze każdego gatunku. A w Księdze Ludu Księgi: rozkazano zaokrętować od wszystkiego, co się je, siedem par, a od tego, co się nie je, jedną parę, samca i samicę: « dwie », jeśli czynimy z nich dopełnienie czasownika, a co do tego, żebyśmy uczynili z tego wzmocnienie « jednej pary », a dopełnienie było domyślne, nie ma sprzeczności, a Allah wie najlepiej.

I niektórzy wspomnieli, że pierwszym ptakiem, który wszedł, była papuga, a ostatnim ze zwierząt był osioł, i że Iblis wszedł, przyczepiając się do ogona osła. Mój ojciec opowiadał nam: Abdallah ibn Salih opowiadał nam: al-Lajth opowiedział mi: Hiszam ibn Sa'd opowiedział mi, od Zajda ibn Aslama. Powiedział: kiedy Nuh zaokrętował w statku po parze każdego gatunku, jego towarzysze powiedzieli: « a jak będziemy bezpieczni i jak będzie bezpieczne bydło, skoro jest z nami lew? » Allah podporządkował mu więc gorączkę, i to była pierwsza gorączka, która zeszła na ziemię. « A mysz psuje naszą strawę i nasze sprawy. » Allah objawił więc lewowi, i kichnął, i wyszła z niego kotka, a mysz ukryła się przed nią.

To jest relacja bez łańcucha. « I swoją rodzinę, z wyjątkiem tego, przeciwko któremu słowo uprzedziło », to znaczy tego spośród nich, którego wezwanie zostało wysłuchane wśród niewierzących, i był wśród nich jego syn Yam, który utonął. « I tych, którzy uwierzyli; a uwierzyło z nim tylko niewielu. » To mimo długości czasu i obecności wśród nich, i ich mocnego wezwania, nocą i dniem, wszelkimi rodzajami mów i formami delikatności, i grożenia, i ostrzegania raz, i zachęcania, i obietnicy innym razem.

I była rozbieżność co do liczby tych, którzy byli z nim w statku: według Ibn Abbasa było ich osiemdziesiąt dusz, z ich żonami, a według Ka'ba al-Ahbara było ich siedemdziesiąt dwie dusze; mówiono: było ich dziesięć: było ich tylko Nuh i jego trzej synowie, i ich cztery żony, z wyjątkiem żony Yama, która się oddaliła, wyizolowała i poszła inną drogą niż droga zbawienia, nie była więc uczciwa, kiedy się oddaliła; a to mówienie o niej jest sprzeczne z jawnym sensem wersetu. Ale jest tekst, że wchodzili z nim, poza jego rodziną, grupa tych, którzy w niego uwierzyli: « i uratuj mnie i tych wierzących, którzy są ze mną »; było ich siedmiu. Co do żony Nuha, która jest matką wszystkich jego synów, a są to Ham, Wisam, Jafit i Yam, i Ludzie Księgi nazywają go Kanaanem, i to on utonął, i Abir, który umarł przed potopem: ona utonęła z utopionymi i była spośród tych, przeciwko którym słowo uprzedziło, ze względu na jej niewiarę; a u Ludu Księgi ona była w statku; możliwe, że uwierzyła po tym albo że została zawieszona do Dnia zmartwychwstania. « nie zostawiaj na ziemi żadnego z niewierzących w siedzibach.

»

« A kiedy będziesz zainstalowany, ty i ci, którzy są z tobą, w statku, powiedz: chwała Allahowi, który nas uratował przed ludem niesprawiedliwym, i powiedz: Panie, niech mnie wyładujesz w miejscu błogosławnym, a Ty jesteś najlepszym z tych, którzy wyładowują. » Rozkazał mu chwalić swojego Pana za to, co mu podporządkował z tego statku, przez który go uratował, i otworzył między nim a jego ludem, i ukoił jego oko wobec tych, którzy mu się sprzeciwiali i uznawali go za kłamcę, Ten, który stworzył wszystkie pary: « i który uczynił dla was statki i zwierzęta hodowlane, na których jedziecie, abyście się na nich instalowali, a potem przypominali sobie łaskę waszego Pana, kiedy się na nich zainstalujecie, i mówiliście: chwała Temu, który nam to podporządkował, nie bylibyśmy w stanie tego zaprząc, i do naszego Pana powrócimy.

» (Sura 43, 12-14) I tak rozkazano wzywać na początku rzeczy, aby były na dobru i błogosławieństwie, i aby ich zakończenie było chwalone. Kiedy emigrował: « powiedz: Panie, niech wejdę wejściem prawdy i niech wyjdę wyjściem prawdy, i uczyń dla mnie ze swojej strony pomocną władzę. » (Sura 17, 80)

I Nuh (niech pokój będzie z nim) wykonał tę rekomendację i powiedział: « Zaokrętujcie się w nim: w imię Allaha, jego kurs i jego kotwica; mój Pan na pewno jest Przebaczający, Miłosierny. » To znaczy: w imię Allaha, początek jego kursu i jego koniec. « mój Pan na pewno jest Przebaczający, Miłosierny », to znaczy: i Posiadaczem kary bolesnej, będąc Przebaczającym, Miłosiernym; jego uderzenie nie może być odparte od ludu przestępców, jak dotknął ludu ziemi, który nie wierzył w niego. « I płynęła z nimi na falach jak góry. » I to dlatego, że Allah Najwyższy zesłał z nieba deszcz, którego ziemia nigdy nie znała przed nim i nie spowoduje po nim, jak usta bukłaków, i rozkazał ziemi, i trysnęła ze wszystkich swoich dolin i ze wszystkich swoich stron. Wezwał więc swojego Pana: « jestem pokonany: przynieś Mi pomoc.

Potop i lud Nuha

» « Otworzyliśmy więc bramy nieba wodą lejącą się i sprawiliśmy, że ziemia trysnęła źródłami, i woda spotkała się według rozkazu już wyznaczonego, i nieśliśmy go na statku z desek i gwoździ. » Gwoździe: « płynąc pod naszymi oczami », to znaczy przez naszą ochronę, naszą pomoc, naszą straż i naszą obserwację jej: « w nagrodę dla tego, który został uznany za kłamcę. »

Ibn Dżarir i inni wspomnieli, że potop był trzynastego dnia miesiąca Ab, w upale lata. « Nieśliśmy więc, kiedy woda podniosła się, was w pływającym statku », to znaczy w statku: « aby uczynić z niego dla was przypomnienie i aby go zatrzymało ucho przyjmujące. » Woda wzniosła się ponad najwyższą górę ziemi o piętnaście łokci, i to jest to, co jest u Ludu Księgi: osiemdziesiąt łokci, i pokryła całą ziemię, jej długość i jej szerokość, jej równiny i jej doliny, i jej góry, i jej pustynie, i jej piaski, i nie pozostało na obliczu ziemi spośród istot żyjących, które na niej były, żadnego oka, które by mrugało, ani małego, ani wielkiego. Imam Malik powiedział: « Ludzie tamtych czasów wypełnili równinę i górę; nie było na ziemi miejsca bez posiadacza i dzierżyciela. » Ibn Abi Hatim przekazał oba.

« I Nuh zawołał swojego syna, który był z dala: o mój synu, zaokrętuj się z nami i nie bądź z niewierzącymi. Powiedział: będę się schronić na górze, która mnie ochroni przed wodą. Powiedział: nie ma dziś ochrony przed rozkazem Allaha, z wyjątkiem Tego, komu On okazuje miłosierdzie, i fala wstawiła się między nimi dwoma, więc był spośród utopionych. » A tym synem jest Yam, brat Sama, i Hama, i Jafita; jego imię jest Kanaan, i był niewierzącym, czyniącym niecnotliwie, sprzeciwiając się swojemu ojcu w jego religii i jego szkole, przepadł więc z tymi, którzy przepadli.

« I powiedziano: o ziemi, pochłoń swoją wodę, i o niebo, wstrzymaj się; i woda opadła, i rozkaz został spełniony, i osiadł na Dżudi, i powiedziano: daleko niech będą ludzie niesprawiedliwi. » To znaczy: kiedy dokończył z ludem ziemi i nie pozostało z niej nikogo spośród tych, którzy czcili innych niż Allah (niech będzie wyniesiony), Allah rozkazał ziemi, aby pochłonęła swoją wodę, i rozkazał niebu, aby się wstrzymało, to znaczy, aby powstrzymało się od deszczu. « i woda opadła », to znaczy zmniejszyła się z tego, czym była. « i rozkaz został spełniony », to znaczy zaistniało im to, co uprzedziło w Jego wiedzy i Jego przeznaczeniu, zpoddanie ich temu, co ich dotknęło. « i powiedziano: daleko niech będą ludzie niesprawiedliwi », to znaczy zawołano do nich głosem potęgi, aby byli daleko od miłosierdzia i od przebaczenia. « uznali go więc za kłamcę, uratowaliśmy więc jego i tych, którzy byli z nim w statku, i utopiliśmy tych, którzy zaprzeczali naszym znakom; byli ludem ślepym.

» « Uznali go więc za kłamcę, uratowaliśmy więc jego i tych, którzy byli z nim w statku, i uczyniliśmy ich następcami, i utopiliśmy tych, którzy zaprzeczali naszym znakom; spójrz więc, jaki był koniec tych, którzy byli ostrzeżeni. »

« I wspomogliśmy go przeciwko ludowi, który zaprzeczył naszym znakom; byli złym ludem, utopiliśmy więc ich wszystkich. » « Uratowaliśmy więc jego i tych, którzy byli z nim w arce napełnionej, a potem utopiliśmy później pozostałych; są w tym na pewno znaki, ale większość z nich nie była wierząca, a twój Pan na pewno jest Potężny, Miłosierny. » I Najwyższy powiedział: « Uratowaliśmy więc jego i lud arki i uczyniliśmy z niego znak dla światów. » « A potem utopiliśmy innych.

» I powiedział: « I na pewno zostawiliśmy to jako znak; czy jest więc ktoś, kto by sobie przypomniał? Jakże więc było Moje ukaranie i Moje ostrzeżenie? I na pewno uczyniliśmy Koran łatwym dla przypomnienia; czy jest więc ktoś, kto by sobie przypomniał? » « Za swoje grzechy zostali zatopieni, potem wprowadzeni do Ognia; nie znaleźli dla siebie przeciwko Allahowi żadnej pomocy.

» « I Nuh powiedział: Panie, nie zostawiaj na ziemi żadnego z niewierzących w siedzibach; jeśli ich zostawisz, wprowadzą w błąd Twoje sługi i nie zrodzą innych niż występnych, niewdzięcznych. » A Allah Najwyższy odpowiedział na jego wezwanie: do Niego chwała i łaska, i nie pozostało z nich żadne oko, które by mrugało.

Abu Dżafar ibn Dżarir i Abu Muhammad ibn Abi Hatim przekazali w swoich dwóch Tafsirach, drogą Musy ibn Ya'quba az-Zamiego, od Fajda, klienta Ubajdallaha ibn Abi Rafiego, że Ibrahim ibn Abd ar-Rahman ibn Abi Rabi'a oznajmił mu, że Aisza, matka wierzących, oznajmiła mu: « Gdyby Allah okazał miłosierdzie choć jednemu z ludu Nuha, dla poszanowania matki niemowlęcia. » « Nuh (niech pokój będzie z nim) pozostawał wśród swojego ludu tysiąc lat pomniejszony o pięćdziesiąt lat, i sadził drzewo sto lat, które rosło i szło we wszystkie strony, potem je wyciął, a potem zrobił z niego statek, a oni przechodzili obok niego i wyśmiewali go: budujesz statek na ziemi, jakby miał płynąć? » « Dowiecie się.

» Kiedy skończył i woda trysnęła i ruszyła w drogach, matka niemowlęcia obawiała się o niego i kochała go intensywną miłością; wyszła z nim ku górze, aż osiągnęła jego trzecią część; kiedy woda ją dosięgła, wyszła z nim, aż zainstalowała się na górze; kiedy woda dosięgła jej karku, podniosła go swoimi dwiema rękami: utonęli więc oboje. « Gdyby Allah okazał miłosierdzie choć jednemu z nich, dla poszanowania matki niemowlęcia. » I to jest dziwny hadis, i przekazano od Ka'ba al-Ahbara i Mudżahida i więcej niż jednego innego coś podobnego do tej historii; a jest bardziej sprawiedliwe, że ten hadis jest przerwaniem przyjętym od takich jak Ka'b al-Ahbar, a Allah wie najlepiej.

Celem jest to, że Allah nie zostawił niewierzących w siedzibach, i że Udż ibn Anuk, syn Inak, był obecny od przed Nuha aż do czasów Musy; mówią, że był niewierzącym, buntownikiem, tyranem, zatwardziałym, poza prawością; jego matka Anuk, córka Adama, porodziła go z cudzołóstwa; i że brał z swojego wzrostu rybę z głębin mórz i prażył ją na słońcu; i że mówił do Nuha: « czym jest ten mały stołek, który masz? », i wyśmiewał go; i wspominają, że jego wzrost wynosił trzy tysiące trzysta trzydzieści trzy łokcie i jedną trzecią, i inne niż to z tych kłamstw. Gdyby nie to, że jest zapisana w wielu książkach Tafsiru i innych historiach i dniach ludzi, nie narażalibyśmy się na nią ze względu na jej nędzę i jej mierność, a poza tym jest sprzeczna z racjonalnym i z przekazanym.

Co do racjonalnego: jak byłoby tam dozwolone, aby Allah zniszczył syna Nuha za jego niewiarę, podczas gdy jego ojciec jest prorokiem wspólnoty i wodzem ludzi wiary, a żeby nie zniszczył Udża ibn Anuka, który jest najbardziej niesprawiedliwy i najbardziej buntowniczy według tego, co wspomnieli, i jak Allah nie okazałby miłosierdzie żadnemu z nich, ani matce niemowlęcia, ani niemowlęciu, a zostawiłby tego pretendującego tyrana, zatwardziałego, występnego, zahartowanego w niewierze, buntowniczego diabła, według tego, co wspomnieli?! « A potem utopiliśmy innych. » « Panie, nie zostawiaj na ziemi żadnego z niewierzących w siedzibach. » A ten wzrost, który wspomnieli, jest sprzeczny z tym, co jest w obu Sahihach od Proroka (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim), że powiedział: « Allah stworzył Adama i jego wzrost z sześćdziesięciu łokci, a potem stworzenie nie przestawało maleć aż do dziś.

» I to jest tekst Prawdomównego potwierdzonego, zachowanego od grzechu, który nie mówi z namiętności; to tylko objawienie, które zostało objawione: « a potem stworzenie nie przestawało maleć aż do dziś », to znaczy: ludzie nie przestawali maleć we wzroście od Adama, aż do dnia, w którym o tym oznajmił, i aż do dziś, aż do Dnia zmartwychwstania.

I to wymaga, żeby z potomstwa Adama nie istniał ktoś, kto byłby większy od niego; jak więc opuścić to i pominąć, i uciec się do mów kłamliwych niewierzących, Ludu Księgi, którzy sfałszowali księgi Allaha objawione i wypaczyli je, i zinterpretowali je, i umieścili je poza ich miejscami; co więc myślisz o tym, do czego przywłaszczają sobie przekaz, albo za co uznaje się ich odpowiedzialnymi, ich kłamliwych, niewierzących, nad nimi ciągłe przekleństwo Allaha aż do Dnia zmartwychwstania; i nie myślę, żeby ta informacja o Udżu ibn Anuku była czymś innym niż wynalazkiem niektórych z ich zyndyków i ich występnych, którzy byli wrogami proroków, a Allah wie najlepiej.

Potem Allah Najwyższy wspominał wezwanie Nuha do swojego Pana w sprawie jego syna i jego pytanie o jego utopienie, przez pytanie i dociekanie: « i twoja rodzina, z wyjątkiem tego, przeciwko któremu słowo uprzedziło spośród nich »; ten był spośród tych, przeciwko którym słowo uprzedziło spośród nich, w tym, że utonąłby przez swoją niewiarę, i dlatego przeznaczenia prowadziły go do oddalenia się od dziedziny ludu wiary; utonął więc ze swoją frakcją, ludem niewiary i buntu. « Powiedziano: o Nuhie, wyładuj się z pokojem od Nas i błogosławieństwa nad tobą i nad wspólnotami tych, którzy są z tobą, i nad wspólnotami, którym damy korzystanie; potem dosięgnie ich od Nas kara bolesna.

Osadzenie arki Nuha

» A imam Abu Dżafar ibn Dżarir wspominał, drogą Alego ibn Zajda ibn Dżu'dane, od Jusufa ibn Mihrana: uczniowie powiedzieli do Issy ibn Maryama: « czy poślesz do nas mężczyznę, który widział statek, aby nam o nim opowiedział? » Wyruszył więc z nimi, aż dotarł do wydmy ziemi; wziął garść tej ziemi w swoją dłoń: « czy wiecie, czym to jest? » « Allah i jego posłaniec wiedzą. » « To jest pięta Hama ibn Nuha.

» I uderzył wydmę swoją laską: « wstań za pozwoleniem Allaha. » I oto: stoi, strzepując ziemię z swojej głowy; postarzał się. « Issa (niech pokój będzie z nim): tak umarłeś? » « Nie, ale umarłem, kiedy byłem młodym, ale pomyślałem, że to Godzina, stąd się postarzałem.

» « Opowiedz nam więc o statku Nuha. » « Jego długość wynosiła tysiąc dwieście łokci, a szerokość sześćset łokci, i była z trzech pięter: jedno piętro w niej dla bydła i dzikich zwierząt, i jedno piętro w niej dla ludzi, i jedno piętro w niej dla ptaków. Kiedy odchody bydła stały się liczne, Allah (niech będzie wyniesiony) objawił Nuhowi (niech pokój będzie z nim): ukłuj ogon słonia; ukłuł go więc i spadły z niego świnia i locha, które zaatakowały gnój; a kiedy mysz przebiła statek, podgryzając go swoim zębem, Allah (niech będzie wyniesiony) objawił Nuhowi (niech pokój będzie z nim): uderz między dwa oczy lwa; wyszły więc z jego pyska kot i kotka, które zaatakowały mysz. » « Jak Nuh (niech pokój będzie z nim) wiedział, że ziemie zostały zatopione?

Wysłał kruka, aby mu przyniósł informację; znalazł trupa i osiadł na nim; wezwał więc przeciwko niemu strach, i dlatego nie oswaja się z domami. Potem wysłał gołębicę; wróciła z liściem oliwnym w swoim dziobie i z gliną na swoich dwóch nogach, i pojął, że ziemie wynurzyły się; otoczył więc jej szyję zielonym kolorem, który jest na jej szyi, i wezwał za nią, aby była w przyjaźni i w bezpieczeństwie; stąd oswaja się z domami. » Powiedzieli: « o posłańcu Allaha, czy nie poszlibyśmy z nim do naszych rodzin, aby z nami usiadł i nam opowiedział? » « Jak miałby cię iść ten, który nie ma zaopatrzenia? » Powiedział mu więc: « wróć za pozwoleniem Allaha », stał się więc znowu ziemią, i to jest bardzo dziwny asar.

A Ilba ibn Ahmar przekazał, od 'Ikrimy: osiemdziesięciu mężczyzn było z Nuhem w statku, z ich rodzinami, i że byli w statku sto pięćdziesiąt dni, i że Allah skierował statek ku Mekce, i okrążał Dom czterdzieści dni, a potem skierował go ku Dżudi i osiadł tam. Nuh (niech pokój będzie z nim) wysłał więc kruka, aby mu przyniósł informację o ziemi; odleciał więc i osiadł na trupach, i zwlekał nad nimi; wysłał więc gołębicę; przyszła mu z liściem oliwnym i poplamiła swoje dwie nogi gliną. Nuh pojął więc, że woda się wycofała; zstąpił więc na dół Dżudi i zbudował wioskę, i nazwał ją Samandzin (Thamaneen); wstali pewnego ranka, a ich języki pomieszały się w osiemdziesiąt języków, z których jednym jest język arabski, i niektórzy z nich nie rozumieli mowy innych, a Nuh (niech pokój będzie z nim) tłumaczył dla nich.

Weszli do statku dziesiątego dnia miesiąca Radżab, i płynęli sto pięćdziesiąt dni, i osiadł z nimi na Dżudi miesiąc, a ich wyjście ze statku było w dniu Aszury z Muharramu, i Ibn Dżarir przekazał informację sięgającą Proroka, zgodną z tym, i że pościli tego dnia. Szibl opowiadał nam: Prorok (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) przechodził obok ludzi spośród Żydów; powiedzieli: « ten dzień jest tym, w którym Allah uratował Musę i synów Izraela od utopienia, i w którym utopił Faraona, z wdzięczności wobec Allaha (niech będzie wyniesiony). » Prorok (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) powiedział: « My jesteśmy bardziej godni Musy niż wy, i pościmy ten dzień. » I ten hadis ma świadka w Sahihu, z innej drogi; a dziwne jest również wspomnienie Nuha, a Allah wie najlepiej.

Wspomina się, że jedli z nadmiaru swoich zapasów i z ziarna, które było z nimi, i które przynieśli z sobą, i że zmielili ziarno tego dnia i pomalowali swoje oczy antymonem, aby umocnić swoje spojrzenia, kiedy zostały oślepione światłem, po tym jak byli w ciemnościach statku. I to wszystko: nic się w tym nie ustanawia, i wspominane jest w nim tylko przerwanych asarów, synów Izraela, na których niczego się nie opiera i z których nie bierze się przykładu, a Allah wie najlepiej.

Kiedy Allah chciał zatrzymać ten potop, zesłał wiatr na oblicze ziemi; woda się uspokoiła więc, i źródła ziemi się zamknęły, i woda zaczęła maleć, opadać i cofać się. A osadzenie statku na Dżudi było, według twierdzenia Ludu Tory, w siódmym miesiącu, siedemnastego dnia tego miesiąca, i pierwszego dnia dziesiątego miesiąca były widoczne szczyty gór. Potem, kiedy czterdzieści dni minęło po tym, Nuh otworzył lukę statku, którą tam zrobił, potem wysłał kruka, aby mu obejrzeł, co uczyniła woda; nie wrócił do niego; potem wysłał gołębicę; wróciła do niego i nie znalazła dla swoich dwóch nóg miejsca; wyciągnął więc rękę do gołębicy, wziął ją i wprowadził ją; potem minęło siedem dni, potem wysłał ją, aby mu obejrzeła; wróciła wieczorem, z liściem oliwnym w swoim dziobie. Nuh pojął więc, że woda zmaliała z oblicza ziemi; potem pozostał siedem dni, potem ją wysłał, i nie wróciła do niego. Nuh pojął więc, że ziemia wynurzyła się. Kiedy rok został dopełniony między tym, że Allah zesłał potop, a tym, że Nuh wysłał gołębicę, i wszedł jeden dzień pierwszego miesiąca z drugiego roku, oblicze ziemi wynurzyło się i suchość się pojawiła, a Nuh zdjął pokrywę statku.

I w drugim miesiącu drugiego roku, w dwudziestu sześciu nocach tego: « powiedziano: o Nuhie, wyładuj się z pokojem od Nas i błogosławieństwa nad tobą i nad wspólnotami tych, którzy są z tobą, i nad wspólnotami, którym damy korzystanie; potem dosięgnie ich od Nas kara bolesna. » « Wyjdź ze statku: ty, i twoja żona, i twoi synowie, i żony twoich synów z tobą, i każde zwierzę, które jest z tobą, i roście, i rozmnażajcie się na ziemi.

» Wyszli więc, a Nuh zbudował ołtarz dla Allaha (niech będzie wyniesiony) i wziął od każdego zwierzęcia dozwolonego i od ptaka dozwolonego, i zabił je, ofiarę ku Allahowi (niech będzie wyniesiony), a Allah obiecał, że nie powtórzy potopu nad ludem ziemi, i uczynił z przypomnienia przymisu wobec niego łuk, który jest w chmurze, który jest tęczą; przekazaliśmy już od Ibn Abbasa, że jest gwarancją przed utopieniem, i jest w tym wskazanie, że jest to łuk bez struny, to znaczy: z tej chmury nie przyjdzie potop, jak pierwszy raz, a Allah wie najlepiej.

A część niewiedzy Persów i ludzi Indii zaprzeczała zaistnieniu potopu, a inni z nich go uznali: « był tylko na ziemi Babilonu, i nie doszedł do nas, i czyż nie zstąpiliśmy dziedzicząc królowanie, najstarszy z najstarszych, od Kajumortha », mają na myśli Adama: « aż do naszych czasów. » I to jest mówienie tego spośród zyndyków magów, który to powiedział, adoratorów ognia i naśladowców diabła; i to jest z ich strony sofizmat i potworna niewiara, i skrajna ignorancja, wyzwanie na rzeczy zmysłowe i zaprzeczenie Panu ziemi i niebios; a ludzie religii, przekazujący posłańców Miłosiernego, z nieprzerwanym przekazem wśród ludzi, we wszystkich epokach, byli zgodni co do zaistnienia potopu i tego, że pokrył wszystkie kraje, a Allah nie zostawił nikogo z niewierzących w adoracji, w odpowiedzi na wezwanie swojego proroka, wspieranego, zachowanego od grzechu, i w wykonaniu tego, co uprzedziło w przeznaczeniu, nieodwołalnym.