خواندن رکوع 460 قرآن

وَٱلنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ ﴿١﴾

سوگند به اختر [= قرآن‌] چون فرود می‌آید،

مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَىٰ ﴿٢﴾

[که‌] یار شما نه گمراه شده و نه در نادانی مانده؛

وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلْهَوَىٰٓ ﴿٣﴾

و از سر هوس سخن نمی‌گوید.

إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْىٌۭ يُوحَىٰ ﴿٤﴾

این سخن بجز وحیی که وحی می‌شود نیست.

عَلَّمَهُۥ شَدِيدُ ٱلْقُوَىٰ ﴿٥﴾

آن را [فرشته‌] شدیدالقوی به او فرا آموخت،

ذُو مِرَّةٍۢ فَٱسْتَوَىٰ ﴿٦﴾

[سروش‌] نیرومندی که [مسلّط] درایستاد.

وَهُوَ بِٱلْأُفُقِ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٧﴾

در حالی که او در افق اعلی بود؛

ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ ﴿٨﴾

سپس نزدیک آمد و نزدیکتر شد،

فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَىٰ ﴿٩﴾

تا [فاصله‌اش‌] به قدر [طول‌] دو [انتهای‌] کمان یا نزدیکتر شد؛

فَأَوْحَىٰٓ إِلَىٰ عَبْدِهِۦ مَآ أَوْحَىٰ ﴿١٠﴾

آنگاه به بنده‌اش آنچه را باید وحی کند، وحی فرمود.

مَا كَذَبَ ٱلْفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ ﴿١١﴾

آنچه را دل دید انکار[ش‌] نکرد.

أَفَتُمَـٰرُونَهُۥ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ ﴿١٢﴾

آیا در آنچه دیده است با او جدال می‌کنید؟

وَلَقَدْ رَءَاهُ نَزْلَةً أُخْرَىٰ ﴿١٣﴾

و قطعاً بار دیگری هم او را دیده است،

عِندَ سِدْرَةِ ٱلْمُنتَهَىٰ ﴿١٤﴾

نزدیک سدرالمنتهی،

عِندَهَا جَنَّةُ ٱلْمَأْوَىٰٓ ﴿١٥﴾

در همان جا که جنةالمأوی است.

إِذْ يَغْشَى ٱلسِّدْرَةَ مَا يَغْشَىٰ ﴿١٦﴾

آنگاه که درخت سدر را آنچه پوشیده بود، پوشیده بود.

مَا زَاغَ ٱلْبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ ﴿١٧﴾

دیده [اش‌] منحرف نگشت و [از حدّ] در نگذشت.

لَقَدْ رَأَىٰ مِنْ ءَايَـٰتِ رَبِّهِ ٱلْكُبْرَىٰٓ ﴿١٨﴾

به راستی که [برخی‌] از آیات بزرگ پروردگار خود را بدید.

أَفَرَءَيْتُمُ ٱللَّـٰتَ وَٱلْعُزَّىٰ ﴿١٩﴾

به من خبر دهید از لات و عزّی،

وَمَنَوٰةَ ٱلثَّالِثَةَ ٱلْأُخْرَىٰٓ ﴿٢٠﴾

و منات آن سومین دیگر،

أَلَكُمُ ٱلذَّكَرُ وَلَهُ ٱلْأُنثَىٰ ﴿٢١﴾

آیا [به خیالتان‌] برای شما پسر است و برای او دختر؟

تِلْكَ إِذًۭا قِسْمَةٌۭ ضِيزَىٰٓ ﴿٢٢﴾

در این صورت، این تقسیم نادرستی است.

إِنْ هِىَ إِلَّآ أَسْمَآءٌۭ سَمَّيْتُمُوهَآ أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَـٰنٍ ۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَمَا تَهْوَى ٱلْأَنفُسُ ۖ وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ ٱلْهُدَىٰٓ ﴿٢٣﴾

[این بتان‌] جز نامهایی بیش نیستند که شما و پدرانتان نامگذاری کرده‌اید [و] خدا بر [حقّانیّت‌] آنها هیچ دلیلی نفرستاده است. [آنان‌] جز گمان و آنچه را که دلخواهشان است پیروی نمی‌کنند، با آنکه قطعاً از جانب پروردگارشان هدایت برایشان آمده است.

أَمْ لِلْإِنسَـٰنِ مَا تَمَنَّىٰ ﴿٢٤﴾

مگر انسان آنچه را آرزو کند دارد؟

فَلِلَّهِ ٱلْـَٔاخِرَةُ وَٱلْأُولَىٰ ﴿٢٥﴾

آن سرا و این سرا از آن خداست.