Home > Religies en overtuigingen > Het boeddhisme gezien door de islam > Wordt Boeddha in de Koran vermeld?
De Koran noemt Boeddha niet. De hypothese van de oriëntalisten rond Dhoel-Kifl, wat de islam over niet genoemde boodschappers zegt, en de nuchterheid die zich opdringt.
Nee. De Koran noemt Boeddha niet en het boeddhisme niet.
Sommige oriëntalisten hebben voorgesteld de profeet Dhoel-Kifl (Koran 21:85-86) met Boeddha te identificeren, wegens fonetische gelijkenis (Kifl en Kapila) en geografische gelijkenis: deze hypothese is nooit bewezen en wordt niet weerhouden door de moslimgeleerden. De islam leert dat er in elk volk een waarschuwer gekomen is (Koran 35:24): de exacte status van oude wijzen zonder openbaring blijft in de handen van Allah.
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 3 min leestijdDe Koran bevestigt een algemene regel: "Wij hebben naar iedere gemeenschap een boodschapper gezonden", met de aansporing "Aanbid alleen Allah en vermijd degene die overschrijdt" (Koran 16:36). En hij trekt er de gevolgtrekking uit: "er is nooit een volk geweest waar geen waarschuwer voor is geweest" (Koran 35:24).
Twee verzen verder preciseert het Boek dat boodschappers verteld zijn en andere niet: de lijst van genoemde profeten is een staal, geen volledig repertorium. In dit kader stelt de vraag van Boeddha (Siddhartha Gautama, 6e-5e eeuw vóór de gangbare jaartelling, het noorden van het huidige India) zich eerlijk: zou een zo oude wijze, in een zo uitgestrekte beschaving, van een waarschuwer beroofd zijn? De Koran verwerpt die conclusie, zonder iemand te noemen.
De Koran vermeldt Dhoel-Kifl onder de geredde geduldigen: "Ismael en Idris en Dhoel-Kifl, allen behoorden tot degenen die geduldig waren" (Koran 21:85). Oriëntalisten hebben er Boeddha in willen herkennen: Kapilavastu, de geboortestad, zou klinken als Kifl, en de beschreven geduld zou overeenkomen met het portret van de wijze.
De klassieke moslimcommentatoren identificeren Dhoel-Kifl met Israëlische of Arabische figuren, en geen enkele oude islamitische bron stelt de these vast. Eerlijkheid gebiedt: het is een moderne hypothese zonder tekstuele moslimbasis, die de moslim als zodanig rapporteert, niet meer en niet minder.
Boeddha bevestigt geen Schepper: zijn leer vertrekt van het lijden, analyseert de oorzaken (het verlangen) en stelt een weg van bevrijding voor (het edele achtvoudige pad, gedetailleerd in de Dhammapada) die naar het nirvana leidt. Hij claimt geen goddelijke openbaring in de zin van de Koran, en het boeddhistische hiernamaals bestaat uit wedergeboorten eerder dan uit opstanding en oordeel.
Vanuit de islam gezien is het dus een indrukwekkend moreel systeem, met een echte zorg voor mededogen en zelfbeheersing, maar waarvan de funderingen (geen verklaarde Schepper, cycli van wedergeboorte) van het tawhid verschillen. De moslim kan de praktische wijsheid erkennen zonder aan de boeddhistische teksten de rang van bewaarde openbaring te geven: het onderscheid tussen menselijke wijsheid en profetie is precies, en het structureert het antwoord.
De islam weigert 2 symmetrische overspanningen: Boeddha tot profeet uitroepen zonder openbaring, of hem zonder kennis veroordelen. Het oordeel over de volkeren die de heldere boodschap niet ontvangen hebben, behoort aan Allah alleen, en de geleerden bepalen de regel: wie de oproep nooit bereikt heeft, is niet gehouden aan wat hij niet kende.
Tussen de 2 is de weg van de moslim de erkenning van het morele goed overal waar het zich bevindt, de zekerheid dat de finale waarheid gekomen is met de laatste boodschap, en de vreedzame oproep tot wat beter is. De pagina het nirvana en het paradijs vergelijkt de twee bestemmingen van de ziel, en de fiche het boeddhisme presenteert de hele traditie.
Het is een hypothese van oriëntalisten uit de 19e eeuw, gefundeerd op een fonetische gelijkenis en op de beschrijving van Dhoel-Kifl als een geduldig en rechtvaardig man. Zij steunt op geen enkele oude islamitische bron: de klassieke commentatoren identificeren Dhoel-Kifl met Arabische of Israëlische figuren, en geen enkele consensus weerhoudt Boeddha. De vraag blijft open in de zin dat Allah alleen al zijn gezanten kent.
De vraag oordeelt over volkeren en leerstellingen, niet over individuen: het is Allah die de harten oordeelt. Het boeddhisme wordt verschillend beoefend (filosofie, beeldencultus, pure meditatie naargelang de stromingen), en de islam veroordeelt de beeldencultus als daad, zonder een globaal vonnis uit te spreken over personen wier overtuigingen slecht overgeleverd zijn. De moslim roept op met wijsheid en laat het finale oordeel aan de Heer.
De Koran zegt het zelf: boodschappers zijn eerder genoemd, anderen niet (Koran 40:78). De genoemde lijst is pedagogisch, niet volledig: het wezenlijke is de regel, een waarschuwer voor elk volk, en de nuchterheid over de niet overgeleverde namen.