Start > Historie proroków > Dawud
Historia Dawuda (niech będzie nad nim pokój) w Koranie i tradycji islamskiej: wersety, hadisy i opinie komentatorów, wiernie przełożone z języka arabskiego.
Dawud zabił Dżaluta, a Allah dał mu królowanie i mądrość: prorok i król, panował nad Bani Izrael. Żelazo stało się podatne: był pierwszym, który wyrabiał kolczugi, podczas gdy góry i ptaki wielbiły z nim i recytował Zabur głosem bez porównania. « Modlitwą najbardziej umiłowaną przez Allaha jest modlitwa Dawuda, a postem najbardziej umiłowanym przez Allaha jest post Dawuda »: « spał połowę nocy, wstawał na jej trzecią część i spał jej szóstą; pościł jeden dzień i przerywał jeden dzień ». Przebaczony po próbie dwu skarżących, żył sto lat.
Spis treści :
Zaktualizowano 09 listopada 2026 o 20h17
📖 25 min czytaniaTo jest Dawud ibn Iszaj ibn Uwajd ibn Ba'az ibn Salmun ibn Nachszun ibn Awinadab ibn Iram ibn Hasrun ibn Faras ibn Jahuda ibn Ya'quba ibn Ishaka ibn Ibrahima al-Khalila: sługa Allaha, Jego prorok i Jego następca na ziemi Bajt al-Makdis.
Muhammad ibn Ishak przekazał, od niektórych ludzi wiedzy, od Wahba ibn Munabbicha: Dawud (niech będzie nad nim pokój) był niskiego wzrostu, o niebieskich oczach, mało owłosiony, o sercu czystym i szczerym. Wspomnieliśmy, że przy śmierci Dżaluta ta go dosięgła, według Ibn Asakira, obok pałacu Umm Hakim, przy Mardż as-Suffar. Bani Izrael go pokochali i zwrócili się ku niemu i ku jego królowaniu nad nimi; ze sprawy Taluta stało się to, co się stało, i królowanie doszło do Dawuda. Allah połączył dla niego królowanie i proroctwo, dwa dobra tego świata i tamtego: królowanie było w jednym plemieniu a proroctwo w innym, i oba połączyły się w Dawudzie, jak powiedział Wysoki: « I Dawud zabił Dżaluta, a Allah dał mu królowanie i mądrość, i nauczył go tego, czego chciał.
I gdyby Allah nie odpychał ludzi nawzajem jedni przez drugich, ziemia byłaby z pewnością zepsuta. Lecz Allah jest Posiadaczem łaski dla światów » (al-Bakara, 251), to znaczy: bez ustanawiania królów jako sędziów nad ludźmi, silni spośród ludzi pożeraliby swoich słabych. Dlatego przyszło w niektórych atharach: « władza jest cieniem Allaha na Jego ziemi »; a wódz wiernych Usman ibn Affan powiedział: Allah zatrzymuje przez władzę to, czego nie zatrzymuje przez Koran.
Ibn Dżarir wspomniał w swojej Historii, że gdy Dżalut rzucił wyzwanie Talutowi i powiedział mu: wyjdź ku mnie, albo ja wyjdę ku tobie, Talut wezwał ludzi do ochotnictwa, a Dawud zgłosił się na ochotnika i zabił Dżaluta. Wahb ibn Munabbih powiedział: ludzie zwrócili się ku Dawudowi, aż Talut nie był już wspominany; odsunęli Taluta i ustanowili Dawuda nad sobą. Powiedziano: to stało się na rozkaz Szamwila, do tego stopnia, że niektórzy powiedzieli: ustanowił go królem przed bitwą. Ibn Dżarir powiedział: to, co trzyma większość, to że nie otrzymał królowania inaczej niż po zabiciu Dżaluta. A Allah wie lepiej. Ibn Asakir przekazał, od Sa'ida ibn Abd al-Aziza: że zabił Dżaluta obok pałacu Umm Hakim, a rzeka, która się tam znajduje, jest tą wspomnianą w wersecie. A Allah wie lepiej.
I Wysoki powiedział: « daliśmy Dawudowi łaskę od Nas: góry, odpowiedz echem z nim, a wy, ptaki. I uczyniliśmy żelazo podatne dla niego: wyrabiaj kolczugi pełne i dobrze odmierzaj ogniwa. I czyńcie dobro: Ja doskonale widzę, co czynicie » (Saba, 10-11).
I Wysoki powiedział: « I sprawiliśmy, że góry wielbią z nim, wieczorem i o świcie, oraz ptaki zgromadzone: wszyscy do Niego powracali. I nauczyliśmy go wyrabiania kolczug dla was, aby was chroniły przed waszą przemocą: czyż jesteście więc wdzięczni? » (al-Anbija, 79-80). Allah wspierał go w wyrabianiu kolczug z żelaza, aby chronić walczących przed wrogami, i pokierował go w ich wyrabianiu i ich sposobie, wtedy powiedział: « dobrze odmierzaj ogniwa », to znaczy: nie zagłębiaj za bardzo gwoździa, inaczej by się rozszczepił, i nie zostawiaj go zbyt luźnego, inaczej by pękł.
To powiedzieli Mudżahid, Katada, al-Hakam, Ikrima i inni. Al-Hasan al-Basri, Katada i al-A'masz powiedzieli: Allah uczynił żelazo tak podatne między jego rękami, że przędł je ręką, bez potrzeby ognia ani młota. Katada powiedział: był pierwszym, który wyrabiał kolczugi z pierścieni, albowiem wcześniej były robione z płytek. Ibn Szawdzab powiedział: wyrabiał każdego dnia jedną kolczugę, którą sprzedawał za sześć tysięcy dirhamów.
I ustanowione jest w hadisie autentycznym: « najlepszym pożywieniem, które mąż spożywa, jest to z owocu jego pracy; a prorok Allaha Dawud spożywał z owocu pracy swoich rąk. »
I Wysoki powiedział: « Wspomnij Naszego sługę Dawuda, obdarzonego mocą, stale powracającego ku Allahowi. Poddaliśmy góry, aby wielbiły z nim, wieczorem i o świcie, oraz ptaki zgromadzone: wszyscy do Niego powracali. I umocniliśmy jego królowanie i daliśmy mu mądrość i mowę rozstrzygającą » (Sad, 17-20). Ibn Abbas i Mudżahid powiedzieli: moc to siła w posłuszeństwie, to znaczy: obdarzony siłą w oddawaniu czci i w dobrym dziele. Katada powiedział: otrzymał moc w oddawaniu czci i rozumienie w islamie. Wspomniano nam, że stał w nocy i pościł połowę czasu.
I ustanowione jest w obu Sahihach, że Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział:
« Modlitwą najbardziej umiłowaną przez Allaha jest modlitwa Dawuda, a postem najbardziej umiłowanym przez Allaha jest post Dawuda: spał połowę nocy, wstawał na jej trzecią część i spał jej szóstą; pościł jeden dzień i przerywał jeden dzień; i nie uciekał, gdy napotykał wroga. »
Przekazał al-Buchari i Mouslim
Jego słowo: « Poddaliśmy góry, aby wielbiły z nim, wieczorem i o świcie, oraz ptaki zgromadzone: wszyscy do Niego powracali », jak On powiedział: « góry, odpowiedz echem z nim, a wy, ptaki », to znaczy: wielbicie z nim. To powiedzieli Ibn Abbas, Mudżahid i więcej niż jeden inny w egzegezie tego wersetu. « Wieczorem i o świcie »: na koniec dnia i na jego początek. Allah Wysoki dał mu bowiem z głosu ogromnego to, czego nie dał nikomu: gdy odśpiewywał recytację Jego Księgi, ptaki zatrzymywały się w powietrzu, powtarzały jego śpiew i wielbiły jego uwielbieniem; a góry podobnie mu odpowiadały i wielbiły z nim, ilekroć wielbił o poranku i o zmierzchu, niech modlitwy Allaha i Jego pokój będą nad nim.
Al-Awza'i powiedział: Abd Allah ibn Amir mnie przekazał: Dawud otrzymał z pięknego głosu to, czego nikt nigdy nie otrzymał, do tego stopnia, że ptaki i dzikie zwierzęta krążyły wokół niego aż do umarcia z pragnienia i głodu, i aż rzeki ustały. Wahb ibn Munabbih powiedział: nikt go nie słyszał bez gruchania jak przy tańcu; recytował Zabur głosem, którego uszy nigdy nie słyszały podobnego, do tego stopnia, że dżinny, ludzie, ptaki i zwierzęta gromadziły się wokół jego głosu, aż część z nich zginęła z głodu.
Abu Awana al-Isfara'ini powiedział: Abu Bakr ibn Abi Dunja nas przekazał, Muhammad ibn Mansur at-Tusi mnie przekazał, słyszałem Subajha Abu Turaba; i Abu Awana powiedział: Abu al-Abbas al-Murri nas przekazał, Muhammad ibn Salih al-Adawi nas przekazał, Sajjar, czyli ibn Hatim, mnie przekazał, od Dża'fara, od Malika, który powiedział: gdy Dawud (niech będzie nad nim pokój) rozpoczynał recytację Zaburu, młode dziewczyny panny rozszczepiały się. I to jest dziwne. Abd ar-Razzak przekazał, od Ibn Dżurajdża: pytałem Ata' o recytację ze śpiewem, powiedział: co jest w tym złego? Słyszałem Ubajda ibn Umajra mówiącego: Dawud (niech będzie nad nim pokój) brał instrument, na nim grał i recytował ponad nim, a instrument oddawał mu jego głos; chciał przez to płakać i sprawiać, by płakano.
Imam Ahmad powiedział: Abd ar-Razzak nas przekazał, Ma'mar nas przekazał, od az-Zuhriego, od Urwy, od Aiszy, która powiedziała: Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) usłyszał głos Abu Musy al-Asz'ariego, gdy recytował, i powiedział: « Abu Musa otrzymał część psalmów z rodziny Dawuda. » I to jest według warunku obu szejków, lecz nie przekazali go tą drogą. Ahmad powiedział: Hasan nas przekazał, Hammad ibn Salama nas przekazał, od Muhammada ibn Amra, od Abu Salamy, od Abu Hurajry: Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział: « Abu Musa otrzymał część psalmów Dawuda. » I doszło nas od Abu Usmana an-Nahdiego, że powiedział: słyszałem barbat i mizmar, i nigdy nie słyszałem głosu piękniejszego niż głos Abu Musy al-Asz'ariego.
I z tym delikatnym głosem miał szybką recytację Jego Księgi, Zaburu, jak powiedział imam Ahmad: Abd ar-Razzak nas przekazał, Ma'mar nas przekazał, od Hammama, od Abu Hurajry: Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział: « Recytacja została Dawudowi ułatwiona: rozkazywał osiodłać swoją wierzchownicę, a kończył recytację, zanim ona była; i nie jadał niczego poza pracą swoich rąk. » I tak przekazał to sam al-Buchari, od Abd Allaha ibn Muhammada, od Abd ar-Razzaka, z tym libellem: « Recytacja została Dawudowi ułatwiona: rozkazywał osiodłać swoje zwierzęta, a recytował, zanim były; i nie jadał niczego poza pracą swoich rąk. » Potem al-Buchari powiedział: przekazał to Musa ibn Ukba, od Safwana, czyli ibn Sulajma, od Ata' ibn Jasra, od Abu Hurajry, od Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem).
I Ibn Asakir przykuł go w biografii Dawuda (niech będzie nad nim pokój) w swojej Historii kilkoma drogami: od Ibrahima ibn Tahmana, od Musy ibn Ukby, i drogą Abu Asima, od Abu Bakra as-Sabriego, od Safwana ibn Sulajma.
Koran wspomniany tu oznacza Zabur, który Allah zesłał na niego i objawił mu. A wzmianka jego zwierząt jest bardziej prawdopodobnie zachowana: albowiem był królem, który miał poddanych, i recytował Zabur w przestrzeni czasu, w jakiej osiodłano zwierzęta; a to jest rzecz szybka, z medytacją i zebranym śpiewem, w trybie pokory, niech modlitwy Allaha i Jego pokój będą nad nim. Allah Wysoki powiedział: « A Dawudowi daliśmy Zabur » (al-Isra, 55); a Zabur jest Księgą dobrze znaną. Wspomnieliśmy, w Tafsirze, hadis przekazany przez Ahmada i innych, według którego został zesłany w miesiącu Ramadan; a zawiera napomnienia i mądrości głośne dla tego, kto go studiuje.
Co do Jego słowa: « I umocniliśmy jego królowanie i daliśmy mu mądrość i mowę rozstrzygającą », to znaczy: daliśmy mu królowanie ogromne i sąd przenikliwy. Ibn Dżarir i Ibn Abi Hatim przekazali, od Ibn Abbasa: dwaj mężczyźni spierali się przed Dawudem (niech będzie nad nim pokój) o krowę; jeden twierdził, że drugi mu ją porwał, czego oskarżony zaprzeczał. Dawud odroczył ich sprawę do nocy; a gdy nadeszła noc, Allah objawił mu zabicie skarżącego. O poranku Dawud powiedział mu: Allah objawił mi zabicie ciebie; zabiję cię więc nieuchronnie; co mówisz o tym, co twierdziłeś?
Powiedział: na Allaha, proroku Allaha, jestem prawdziwy w moim twierdzeniu; lecz oszukałem jego ojca wcześniej i go zabiłem. Dawud rozkazał, aby został zabity, i został zabity. Sprawa Dawuda stała się wtedy bardzo wielka u Bani Izraela, i podporządkowali się mu wielkim podporządkowaniem. Ibn Abbas powiedział: to jest Jego słowo: « i umocniliśmy jego królowanie »; a Jego słowo « i daliśmy mu mądrość » oznacza proroctwo.
Co do « mowy rozstrzygającej », Szurajh, asz-Sza'bi, Katada, Abu Abd ar-Rahman as-Sulami i inni powiedzieli: to są świadectwa i przysięgi, to znaczy: dowód na korzyść skarżącego, i przysięga na obciążenie tego, kto zaprzecza. Mudżahid i as-Suddi powiedzieli: to jest trafność sądu i jego rozumienie. Mudżahid powiedział: to jest jasność w mowie i w sądzie, a Ibn Dżarir to wybrał. I to nie przeczy temu, co przekazano od Abu Musy: to jest formuła « co do tego, co następuje ».
Wahb ibn Munabbih powiedział: gdy zło i fałszywe świadectwa się pomnożyły wśród Bani Izraela, Dawud otrzymał łańcuch do rozstrzygania sądu: był on rozciągnięty z nieba aż do skały Bajt al-Makdis, i był ze złota. Gdy dwaj mężczyźni spierali się o prawo, ten z nich, który był w prawdzie, jego dosięgał, a drugi do niego nie dochodził. Pozostał tak, aż mąż powierzył perłę innemu, który mu jej zaprzeczył; ten wziął kij i umieścił w nim perłę. Gdy obaj stanęli przed łańcuchem, skarżący go pochwycił; potem, gdy powiedziano drugiemu: weź go swoją ręką, uniósł rękę ku kijowi; skarżący mu go dał, perła w nim będąc, i powiedział: O Allah, Ty wiesz, że ja mu go oddałem. Potem pochwycił łańcuch i jego dosięgnął. Sprawa stała się mroczna dla Bani Izraela, a łańcuch wkrótce został uniesiony i znikł spośród nich. Więcej niż jeden komentator wspomniał to w tym sensie, a Ishaq ibn Biszr to przekazał, od Idrisa ibn Sinana, od Wahba, w tym samym sensie również.
Wysoki powiedział: « Czy doszła cię historia dwu skarżących, gdy przebili mur sanktuarium? Gdy weszli do Dawuda, przestraszył się ich. Powiedzieli: nie bój się: dwaj skarżący, z których jeden wyrządził drugiemu krzywdę; osądź więc między nami z prawdą, nie przekraczaj miary, i prowadź nas do drogi sprawiedliwej. Ten to brat mój: ma dziewięćdziesiąt dziewięć owiec, a ja jedną jedyną owcę; powiedział: powierz mi ją, i zwyciężył w mowie.
Powiedział: z pewnością wyrządził ci krzywdę, żądając twojej owcy, aby dodać do swoich owiec; i wielu wspólników wyrządza sobie nawzajem krzywdę, prócz tych, którzy uwierzyli i czynili dzieła dobre, a jest ich mało. Dawud zrozumiał, że Nas doświadczyliśmy go; prosił swojego Pana o przebaczenie, padł pokłonięty i się nawrócił. Przebaczyliśmy mu to; a będzie miał u Nas bliskość i piękny powrót » (Sad, 21-25). Wielu komentatorów salafu i chalafu wspomniło tu relacje i tradycje, których większość to relacje izraelskie, a niektóre z nich są koniecznie sfabrykowane; świadomie odstąpiliśmy od ich przekazywania w naszej księdze, zadowalając się jedynym przekazem opowieści w Koranie ogromnym.
A Allah prowadzi, kogo chce, do drogi prostej.
Imamowie rozbiegli się w sprawie pokłonu w surze Sad: czy jest on pośród pokłonów obowiązkowych, czy jest tylko pokłonem wdzięczności, nie należącym do pokłonów obowiązkowych? Dwie opinie.
Al-Buchari powiedział: Muhammad ibn Abd Allah nas przekazał, Muhammad ibn Ubajd at-Tanafisi nas przekazał, od al-Awwama: pytałem Mudżahida o pokłon w surze Sad, i powiedział: pytałem Ibn Abbasa: gdzie się pokłoniłeś? Powiedział: czyż nie czytasz: « i z jego potomstwa, Dawud i Sulajman... Oto ci, których Allah prowadził; idź więc za ich prowadzeniem » (al-An'am, 84 i 90)? Dawud był więc pośród tych, których twój Prorok (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) otrzymał rozkaz naśladować; Dawud się tam pokłonił, i Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) się tam pokłonił.
I imam Ahmad powiedział: Ismail, czyli ibn Ulayja, nas przekazał, od Ajjuba, od Ikrimy, od Ibn Abbasa, który powiedział o pokłonie w surze Sad: nie jest pośród pokłonów obowiązkowych, i widziałem Posłańca Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) się tam kłoniącego. Al-Buchari, Abu Dawud, at-Tirmidhi i an-Nasa'i to przekazali tak z hadisu Ajjuba, a at-Tirmidhi powiedział: hasan sahih.
An-Nasa'i powiedział: Ibrahim ibn al-Hasan al-Miksami mnie poinformowała, Hadżdżadż ibn Muhammad nas przekazał, od Omara ibn Darra, od jego ojca, od Sa'ida ibn Dżubajra, od Ibn Abbasa: Prorok (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) pokłonił się w surze Sad, i powiedział: Dawud pokłonił się tam w pokucie, a my pokłaniamy się tam w wdzięczności. Ahmad sam to przekazał, a jego ludzie są godni zaufania.
Abu Dawud powiedział: Ahmad ibn Salih nas przekazał, Ibn Wahb nas przekazał, Amr ibn al-Haris mnie poinformował, od Sa'ida ibn Abi Hilala, od Ijada ibn Abd Allaha ibn Sa'da ibn Abi Sarha, od Abu Sa'ida al-Chudriego, który powiedział: Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) recytował surę Sad na minbarze; gdy doszedł do pokłonu, zszedł i się pokłonił, a ludzie pokłonili się z nim. Innego dnia ją recytował; gdy doszedł do pokłonu, ludzie wahali się pokłonić, i powiedział: « To tylko pokuta proroka; ale widziałem was wahających się, więc zszedłem i się pokłoniłem. » Abu Dawud sam to przekazał, a jego łańcuch jest według warunku sahih.
Imam Ahmad powiedział: Affan nas przekazał, Jazid ibn Zuraj' nas przekazał, Humajd nas przekazał, Bakr, czyli ibn Omar, i Abu as-Siddik an-Nadżi, poinformowali, że Abu Sa'id al-Chudri widział we śnie, że pisze surę Sad; gdy doszedł do wersetu pokłonu, widział kalamarz, trzcinę i całą rzecz przed sobą kłoniącą się. Opowiedział to Prorokowi (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem), który potem nie przestawał się tam kłonić. Ahmad sam to przekazał.
At-Tirmidhi i Ibn Madżah przekazali, z hadisu Muhammada ibn Jazida ibn Chunajsa, od al-Hasana ibn Muhammada ibn Ubajd Allaha ibn Abi Jazida, który powiedział: Ibn Dżurajdż powiedział mi: twój dziadek Ubajd Allah ibn Abi Jazid mnie przekazał, od Ibn Abbasa: mąż przyszedł do Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) i powiedział: Posłaniec Allaha, widziałem we śnie, że modlę się za drzewem; recytowałem werset pokłonu i się pokłoniłem, a drzewo pokłoniło się moim pokłonem, i słyszałem je mówiące, pokłonięte: O Allah, zapisz mi przez nie u Siebie nagrodę, uczyń z niego u Siebie skarbiec, uwolnij mnie przez nie od grzechu, i przyjmij je ode mnie, tak jak przyjąłeś od swojego sługi Dawuda. Ibn Abbas powiedział: widziałem Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) wstającego, recytującego werset pokłonu, potem kłoniącego się, i słyszałem go mówiącego, pokłoniętego, to, co mąż przekazał ze słowa drzewa. At-Tirmidhi powiedział: gharib, nie znamy go inaczej niż tą drogą.
Niektórzy komentatorzy wspomnieli, że on (niech będzie nad nim pokój) pozostał pokłonięty czterdzieści dni; Mudżahid, al-Hasan i inni to powiedzieli. I przyszło w tej mierze hadis przypisywany Prorokowi, lecz jest z przekazu Yazida ar-Rakasziego, który jest słaby i porzucony w swojej narracji.
Allah Wysoki powiedział: « Przebaczyliśmy mu to; a będzie miał u Nas bliskość i piękny powrót » (Sad, 25), to znaczy: będzie miał w Dniu Zmartwychwstania bliskość, przez którą Allah go przybliży i zbliży go do sanktuarium Jego świętości, jak ustanowione jest w hadisie: « sędziowie sprawiedliwi będą na podiach światła, po prawej Miłosiernego, a Jego dwie ręce są prawe: ci, którzy są sprawiedliwi w swoich sądach, swoich rodzinach i tym, o co mają pieczę. »
Imam Ahmad powiedział w swoim Musnadzie: Jahja ibn Adam nas przekazał, Fudajl nas przekazał, od Atijji, od Abu Sa'ida al-Chudriego: Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział: « Ludzie najbardziej umiłowani przez Allaha w Dniu Zmartwychwstania, i najbliżsi Mu w posiedzeniu: imam sprawiedliwy; a ludzie najbardziej znienawidzeni przez Allaha w Dniu Zmartwychwstania, i najciężsi kary: imam niesprawiedliwy. » I tak przekazał to at-Tirmidhi z hadisu Fudajla ibn Marzuka al-Aszarra, i powiedział: nie zna się go przypisywanego Prorokowi inaczej niż tą drogą. Ibn Abi Hatim powiedział: Abu Zur'a nas przekazał, Abd Allah ibn Abi Zijad nas przekazał, Sajjar nas przekazał, Dża'far ibn Sulajman nas przekazał: słyszałem Malika ibn Dinara o Jego słowie: « a będzie miał u Nas bliskość i piękny powrót »: Dawud (niech będzie nad nim pokój) będzie ustawiony w Dniu Zmartwychwstania obok stopy Tronu, a Allah powie: O Dawud, uwielbij Mnie dziś tym pięknym i delikatnym głosem, którym Mnie uwielbiałeś na tym świecie.
Powie: jakże, skoro została mi odebrana? Powie: Ja ci ją dziś oddaję. Dawud wzbędzie wtedy głos, który sprawi przelewanie się rozkoszy ludzi ogrodów.
Jego słowo: « O Dawud, uczyniliśmy ciebie następcą na ziemi: osądzaj więc między ludźmi z prawdą, i nie idź za pożądaniem, bo by cię zwiódł z drogi Allaha. Ci, którzy błądzą z drogi Allaha, będą mieli karę surową za zapomnienie dnia Rozliczenia » (Sad, 26): to jest zwrócenie się Allaha Wysokiego do Dawuda, którego sens wymierza posiadaczy spraw i sędziów ludzi: ich rozkaz do sprawiedliwości i naśladowania prawdy zesłanej od Allaha, nie do czegoś innego spośród opinii i pożądań, i groźba wobec tego, kto idzie inaczej i sądzi inaczej. Dawud (niech będzie nad nim pokój) był w tym czasie wzorem w sprawiedliwości, w obfitości oddawania czci i w rodzajach nabożeństw, do tego stopnia, że żadna godzina nocy ani krańców dnia nie przechodziła, by ludzie jego domu nie byli w oddawaniu czci nocą i dniem, jak powiedział Wysoki: « Działajcie, rodzinie Dawuda, w wdzięczności; a jest mało spośród Moich sług wdzięcznych » (Saba, 13).
Abu Bakr ibn Abi Dunja powiedział: Ismail ibn Ibrahim ibn Bassam nas przekazał, Salih al-Murri nas przekazał, od Abu Imrana al-Dżawniego, od Abu al-Dżalda, który powiedział: czytałem w pytaniu Dawuda (niech będzie nad nim pokój), że powiedział: O Panie, jak Ci będę dziękował, skoro nie dociegam do dziękowania Ci inaczej niż przez Twoją łaskę? Objawienie do niego przyszło: O Dawudzie, nie wiesz, że to, co masz z łask, pochodzi ode Mnie? Powiedział: tak, O Panie. Powiedział: Jestem tobie z tego zadowolony.
Al-Bajhaki powiedział: Abu Abd Allah al-Hafiz nas poinformował, Abu Bakr ibn Balawajh nas poinformował, Muhammad ibn Junus al-Kuraszi nas przekazał, Rawh ibn Ubada nas przekazał, Abd Allah ibn Lahik mnie przekazał, od Ibn Szihaba, który powiedział: Dawud powiedział: « Chwała Allahowi, jak przystoi na szlachetność Jego Oblicza i na majestat Jego wielkości. » Allah mu objawił: Zmęczyłeś strażników, O Dawudzie. I Abu Bakr ibn Abi Dunja to przekazał, od Ali ibn al-Dża'da, od as-Sauriego, w tych samych słowach.
Abd Allah ibn al-Mubarak powiedział w Księdze Ascezy: Sufjan as-Sauri nas poinformował, od mężczyzny, od Wahba ibn Munabbicha, który powiedział: w mądrości rodziny Dawuda: « Na mąż rozumny spoczywa, by nie być niebaczonym na cztery godziny: godzina, w której rozmawia w ukryciu ze swoim Panem, godzina, w której rozlicza swoją duszę, godzina, w której udaje się do swoich braci, którzy go informują o jego wadach i mówią mu prawdę o nim samym, i godzina, w której zostawia swoją duszę jej przyjemnościom w tym, co jest dozwolone i piękne; albowiem ta godzina jest wsparciem dla innych godzin, i odpoczynkiem dla serc. Na mąż rozumny spoczywa poznanie swojej epoki, strzeżenie swojego języka i piecza nad swoją sprawą; i na mąż rozumny spoczywa, by się przemieszczać tylko dla jednej z trzech rzeczy: zapasów na swój powrót, naprawy swojej egzystencji i przyjemności w tym, co nie jest zakazane.
» Abu Bakr ibn Abi Dunja to przekazał również, od Abu Bakra ibn Abi Chajtamy, od Ibn Mahdiego, od Sufjana, od Abu al-Aszarra, od Wahba ibn Munabbicha; i przekazał to również od Ali ibn al-Dża'da, od Omara ibn al-Hajsama ar-Rakasziego, od Abu al-Aszarra, od Wahba ibn Munabbicha. Ten Abu al-Aszarr jest tym, którego Ibn al-Mubarak ukrył tożsamość w swoim przekazie. To powiedział Ibn Asakir. Abd ar-Razzak powiedział: Biszr ibn Rafi' nas poinformował, szejk z ludu Sany nas przekazał, którego nazywano Abu Abd Allahem, który powiedział: słyszałem Wahba ibn Munabbicha, i wspomniał te same słowa.
Hafiz Ibn Asakir przekazał, w biografii Dawuda (niech będzie nad nim pokój), wiele pięknych rzeczy. Pośród nich: « Bądź dla sieroty jak ojciec miłosierny; i wiedz, że zbierasz, jak siejesz. » Przekazał, drogą dziwną i przypisane Prorokowi: Dawud powiedział: « O ty, który siejesz złe czyny, zbierzesz ich kolce i ich ciernie. » Od Dawuda (niech będzie nad nim pokój): « kaznodzieja szalony w zgromadzeniu ludzi przypomina śpiewaka przy głowie umarłego. » Powiedział również: « jak brzydki jest biedny po bogactwie; a brzydszy od tego: błąd po prowadzeniu. » Powiedział: « Spójrz na to, czego nienawidzisz, by ci o nim mówiono w zgromadzeniu ludzi, i nie czyń tego, gdy jesteś sam. » Powiedział: « Nie obiecuj swojemu bratu tego, czego mu nie spełnisz, albowiem to rodzi nieprzyjaźń między tobą a nim. »
Muhammad ibn Sa'd powiedział: Muhammad ibn Omar al-Wakidi nas poinformował, Hiszam ibn Sa'd mnie przekazał, od Omara, wyzwoleńca Ghafry, który powiedział: Żydzi, gdy zobaczyli Posłańca Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) żeniącego się z kobietami, powiedzieli: patrzcie na tego, który się nie nasycia pożywieniem; na Allaha, on nie ma pragnienia inaczej niż ku kobietom. Zazdrościli mu mnogości jego żon i go z tego naganieli: gdyby był prorokiem, nie pragnąłby kobiet. A najtwardszy z nich w tym był Hujajj ibn Achtab. Allah ich zdementował i ich poinformował o łasce Allaha, o Jego szerokości względem swojego proroka, niech modlitwy Allaha będą nad nim i Jego pokój, i On powiedział: « A może im zazdroszczą ludziom tego, co Allah im dał ze swojej łaski?
Daliśmy rodzinie Ibrahima Księgę i mądrość, i daliśmy im królowanie ogromne » (an-Nisa, 54); przez ludzi, on wymierza Posłańca Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem). Dane zostało rodzinie Ibrahima Księga i mądrość, i królowanie ogromne: to, co Allah dał Sulajmanowi ibn Dawudowi. Miał tysiąc kobiet: siedemset szlachetnych żon i trzysta konkubin. Dawud (niech będzie nad nim pokój) miał sto kobiet, pośród nich kobietę Uriji, matkę Sulajmana ibn Dawuda, którą poślubił po próbie: to przewyższa to, co miał Muhammad (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem).
Al-Kalbi wspomniał słowa podobne: Dawud (niech będzie nad nim pokój) miał sto kobiet, a Sulajman tysiąc kobiet, pośród nich trzysta konkubin.
Hafiz przekazał, w swojej Historii, w biografii Sadaqi ad-Dimashkiego, który przekazuje od Ibn Abbasa, drogą al-Faradża al-Himsiego, od Abu Hurajry al-Himsiego, od Sadaqi ad-Dimashkiego: mąż zapytał Ibn Abbasa o post, i powiedział: przekażę ci hadis, którego strzeżę zamkniętego w mojej piersi. Czy chcesz, abym cię poinformował o poście Dawuda? Był poścącym stojącym w nocy, odważnym, nie uciekał, gdy napotykał wroga, i pościł jeden dzień i przerywał jeden dzień. Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział: « postem najznakomitszym jest post Dawuda.
» Recytował Zabur siedemdziesięcioma głosami, które modulował; miał raka nocy, w której sprawiał, że jego dusza płakała, i przez jego płacz płakała cała rzecz; a dotknięty smutkiem i gorączką cieszyli się jego głosem. Czy chcesz, abym cię poinformował o poście jego syna Sulajmana? Pościł pierwsze trzy dni miesiąca, trzy środkowe i trzy ostatnie: otwierał miesiąc postem, środek postem, i pieczętował go postem. Czy chcesz, abym cię poinformował o poście syna panny czystej, Issy ibn Maryama?
Pościł nieustannie, jadał jęczmień i ubierał się we włosie; jadał to, co znalazł, i nie pytał o to, czego brakowało; żadne dziecko jego nie umarło, ani dom się nie zrujnował; i gdzie noc go zastawała, klękał na swoich stopach i trwał w modlitwie aż do poranka; był łucznikiem, i żadne polowanie, w które celował, mu nie uszło; przechodził obok zgromadzeń Bani Izraela i im załatwiał ich potrzeby. Czy chcesz, abym cię poinformował o poście jego matki Maryam bint Imran? Pościła jeden dzień i przerywała dwa dni. Czy chcesz, abym cię poinformował o poście proroka Arabów niepiśmiennego, Muhammada (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem)?
Pościł trzy dni z każdego miesiąca i mówił: to jest post życia całego.
I imam Ahmad przekazał słowa podobne, od Abu an-Nadra, od Faradża ibn Fadali, od Abu Harima, od Sadaqi, od Ibn Abbasa, przypisane Prorokowi, o poście Dawuda.
Wzmianka o długości jego życia i o sposobie jego śmierci (niech będzie nad nim pokój). Już zostało wspomniane, w hadisach stworzenia Adama, że gdy Allah wydobył potomstwo Adama z jego pleców, widział pośród nich proroków (niech będzie nad nimi pokój), i widział pośród nich mężczyznę jasnolitego, i powiedział: O Panie, kto to jest? On powiedział: to jest twój syn Dawud. Powiedział: O Panie, jaki jest termin jego życia?
On powiedział: sześćdziesiąt lat. Powiedział: O Panie, zwiększ jego termin. On powiedział: nie, inaczej że dodam z twego. Termin Adama był tysiąc lat, i dodał mu czterdzieści lat.
Gdy termin Adama się wyczerpał, anioł śmierci przyszedł do niego, a on powiedział: zostaje mi z mojego życia czterdzieści lat. Adam zapomniał tego, co dał swojemu synowi Dawudowi, i Allah dopełnił termin Adama do tysiąca lat, a Dawuda do stu lat. Ahmad to przekazał, od Ibn Abbasa, podobnie at-Tirmidhi, który go uwierzytelnił od Abu Hurajry; Ibn Chuzajma i Ibn Hibban go uwierzytelnili, a al-Hakim powiedział: według warunku Muslima. Jego drogi i jego libelle zostały już wspomniane w historii Adama.
Ibn Dżarir powiedział: niektórzy ludzie Księgi twierdzą, że termin Dawuda był siedemdziesięciu siedmiu lat: to jest omyłka, którą od nich odrzucamy. Mówią: długość jego królowania była czterdziestu lat; a ta relacja może być przyjęta, albowiem nie mamy nic, co by jej przeczyło ani nic, co by jej wymagało.
Co do jego śmierci (niech będzie nad nim pokój), imam Ahmad powiedział w swoim Musnadzie: Kutajba nas przekazał, Ja'kub ibn Abd ar-Rahman ibn Muhammad nas przekazał, od Amra ibn Abi Amra, od al-Mattaliba, od Abu Hurajry: Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział:
« Prorok Dawud był o zazdrości wielkiej: gdy wychodził, zamykano drzwi, i nikt nie wchodził do jego rodziny aż do jego powrotu. Pewnego dnia wyszedł, a domostwo zostało zamknięte; jego żona rzucała wzrok na domostwo, a oto mąż stojący pośrodku domu. Powiedziała tym, którzy byli w domu: skąd ten mąż wszedł, skoro domostwo jest zamknięte? Na Allaha, Dawud zostanie wprawiony w zakłopotanie przez nas.
Dawud przyszedł, a oto mąż stojący pośrodku domu. Dawud powiedział mu: kim jesteś? Powiedział: jestem tym, który nie boi się królów, i nic mnie nie powstrzymuje. Dawud powiedział: jesteś, na Allaha, aniołem śmierci; bądź powitany wyrokiem Allaha.
Dawud pozostał na swoim miejscu, i jego dusza została wzięta; dopełniono jego sprawę, i słońce wzeszło nad nim. Sulajman powiedział ptakom: cienie Dawudowi. Ptaki dały mu cień, aż ziemia się pociemniała nad nimi dwoma. Powiedział im: składajcie skrzydła, skrzydło po skrzydle.
»
Przekazał Ahmad
Abu Hurajra powiedział: Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) pokazał nam, jak zrobił ptak: Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) złożył swoją ręką, i tego dnia sokoły o długich skrzydłach miały pierwszeństwo w nieśieniu cienia. Ahmad sam to przekazał, a jego łańcuch jest dobry i mocny: jego ludzie są godni zaufania. Sens jego słowa: sokoły o długich skrzydłach miały pierwszeństwo w ocienianiu, a to są sokoły o skrzydłach długich i wysokich; l.poj. to madrahi, a al-Dżawhari powiedział: to sokół o skrzydle długim. As-Suddi przekazał, od Abu Malika, od Ibn Abbasa: Dawud (niech będzie nad nim pokój) umarł śmiercią nagłą, a przestrzegał odpoczynku szabatu, i ptaki dawały mu cień.
As-Suddi powiedział również, od Abu Malika, i od Sa'ida ibn Dżubajra: Dawud (niech będzie nad nim pokój) umarł w dzień szabatu, śmiercią nagłą. Ishaq ibn Biszr przekazał, od Sa'ida ibn Abi Aruby, od Katady, od al-Hasana: Dawud (niech będzie nad nim pokój) umarł w wieku stu lat, w środę, śmiercią nagłą. Abu as-Sakan al-Hadżari powiedział: Ibrahim al-Khalil umarł śmiercią nagłą, i Dawud śmiercią nagłą, i jego syn Sulajman śmiercią nagłą, niech modlitwy Allaha i Jego pokój będą nad nimi wszystkimi. Ibn Asakir to przekazał.
I przekazano od niektórych z nich, że anioł śmierci przyszedł do niego, gdy schodził ze swojego sanktuarium modlitwy, i mu powiedział: pozwól mi zejść, albo ja wchodzę. Powiedział: o proroku Allaha, lata, miesiące, czyny i egzystencje obiegły swój cykl. Padł pokłonięty na jednym stopniu tych stopni, i został wzięty pokłonięty.
Ishaq ibn Biszr powiedział: Wafir ibn Sulajman nas poinformował, od Abu Sulajmana al-Filastiniego, od Wahba ibn Munabbicha, który powiedział: ludzie przyszli na pogrzeb Dawuda (niech będzie nad nim pokój) i usiedli na słońcu, w dzień letni. On powiedział: tego dnia czterdzieści tysięcy mnichów, ubranych w kaptury, szło za jego konduktem pogrzebowym, nie licząc innych ludzi; a w Bani Izraelu, po Musie i Harunie, nikt nie umarł, dla kogo Bani Izrael doznali smutku większego niż dla Dawuda. On powiedział: upał ich przytłoczył, i wołali Sulajmana (niech będzie nad nim pokój), aby się pospieszył dla nich, z tego, co ich dosięgało z upału. Sulajman wyszedł, wezwał ptaki, i one odpowiedziały; rozkazał im, i one dały ludziom cień.
Cisnęli się nawzajem ze wszystkich stron, aż wiatr się wstrzymał, a ludzie byli blisko zagłady od dławienia; krzyczeli ku Sulajmanowi (niech będzie nad nim pokój), dławieni. Sulajman wyszedł, wezwał ptaki: dajcie cień ludziom od strony słońca, a odsuńcie się od strony wiatru. Tak uczyniły: ludzie byli w cieniu, podczas gdy wiatr na nich wiał. To była pierwsza rzecz, którą widzieli z królowania Sulajmana.
Abu Ja'la powiedział: Abu Hammam al-Walid ibn Szuża' nas przekazał, al-Walid ibn Muslim mnie przekazał, od al-Hajsama ibn Humajda, od al-Wadina ibn Ata, od Nasra ibn Alkamy, od Dżubajra ibn Nufajra, od Abu ad-Dardy: Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział: « Allah wziął Dawuda spośród jego towarzyszy, gdy nie zostali doświadczeni ani zmienieni; a towarzysze Mesjasza pozostali na jego sunnie i jego prowadzeniu dwieście lat. » To jest hadis dziwny, a jego przypisanie Prorokowi wymaga zbadania, a al-Wadin ibn Ata był słaby w hadisie. A Allah wie lepiej.