Hud

Hud został posłany do 'Ad, Arabów z al-Ahkafu, pierwszego ludu po potopie, który oddawał cześć bałwanom: Sadd, Samud i Hara. Wzywał ich, aby czcili tylko Allaha; jego notable nazwali go kłamcą i żądali obiecanej kary. Po trzyletniej suszy ujrzeli chmurę i uwierzyli w oczekiwany deszcz: był to wiatr ryczący i gwałtowny, « siedem nocy i osiem dni z rzędu », który podnosił ludzi i zostawiał ich leżących « jakby byli pustymi pniakami palm ». Hud i ci, którzy uwierzyli, zostali ocaleni miłosierdziem Allaha, a 'Ad, unicestwieni, zostali otoczeni przekleństwem na tym świecie i w zaświatach.

Historia Huda

Hud (niech pokój będzie z nim) jest Hud ibn Szalich ibn Arfachsad ibn Sam ibn Nuha. Mówi się: Hud jest 'Abirem ibn Szalich ibn Sam ibn Nuha; i mówi się: Hud ibn Abdallah ibn Rabi' ibn al-Dżarud ibn 'Ad ibn 'Aws ibn Iram ibn Sam ibn Nuha, jak przekazał Ibn Dżarir. 'Ad byli Arabami mieszkającymi w al-Ahkafie, które są górami piasku, w kraju asz-Szihr; ich dolina nazywała się Mugith. Najczęściej mieszkali w namiotach o grubych słupach.

« Czy nie widziałeś, jak postąpił twój Pan z ludem Ad I z Iramem, posiadającym kolumny - czegoś podobnego nie stworzono w żadnym kraju - » Sura 89, 6-8

to znaczy plemię 'Ad z Iraru. To są pierwsi 'Ad; co do drugich 'Ad, są późniejsi, jak zostanie to wykazane na jego miejscu. Co do pierwszych 'Ad, to są 'Ad z Iraru ze słupami, od których nic podobnego nie zostało stworzone w krajach, w sensie plemienia, w sensie słupów. Pierwsze znaczenie jest poprawne, jak ustaliśmy w Tafsirze.

Niektórzy utrzymywali, że Iram było miastem, które obchodziło ziemię, raz w Szamie, raz w Jemenie, raz w Hidżazie, raz gdzie indziej: to jest oddalenie się na bardzo długi dystans. Powiedział to, dla czego nie ma żadnego wskaźnika, żadnego dowodu, na czym można się oprzeć, żadnego fundamentu, na którym można odpocząć.

Przekazano w Sahihu Ibn Hibbana: wśród proroków czterech było Arabami: Hud, Salih, Szu'ajb i twój prorok, o Abu Zarze. Hud był pierwszym, który mówił po arabsku. Wahb ibn Munabbib utrzymywał, że jego ojciec był pierwszym, który mówił po arabsku. Inny powiedział, że pierwszym, który mówił po arabsku, był Nuh. I mówi się: Adam, i to jest najbardziej prawdopodobne: inaczej niż to, i Allah najlepiej wie.

Co do Arabów al-'Ariba, są licznymi plemionami, wśród których: 'Ad, Thamud, Dżurhum, Tasm, Dżadis, Umaim, Madian, Imlik, Abil, Jasim, Kahtan i Bani Jaktan, i inni. Co do Arabów al-Musta'riba, pochodzą od Ismaila ibn Ibrahima al-Chalila. Ismail ibn Ibrahim był pierwszym, który mówił wymowną i przenikliwą arabszczyzną, po tym jak przyjął mowę Arabów, Dżurhumitów, którzy osiedlili się przy jego matce Hadżar w miejscu świętym, jak zostanie to wykazane na jego miejscu, jeśli Allah Najwyższy zechce; ale Allah sprawił, że mówił tym językiem w najwyższym stopniu wymowy i jasności, i tak mówił posłaniec Allaha (niech pokój i błogosławieństwa Allaha będą nad nim).

Celem jest, że 'Ad, pierwsi 'Ad, byli pierwszymi, po potopie, którzy oddawali cześć bałwanom. Ich bałwany były w liczbie trzech: Sadd, Samud i Hara. Allah posłał więc wśród nich ich brata Huda (niech pokój będzie z nim), który ich wezwał do Allaha, jak Najwyższy powiedział, po wspomnieniu ludu Nuha:

Wezwanie Huda do ludu 'Ad

« A do ludu Ad posłaliśmy ich brata Huda. Powiedział on: "O ludu mój! Czcijcie Boga! Nie ma dla was boga, jak tylko On! Czyż nie możecie być bogobojni?" Powiedziała starszyzna z jego ludu - ci, którzy nie uwierzyli: "My widzimy twoją głupotę i sądzimy, że jesteś z liczby kłamców." On powiedział: "Nie ma we mnie wcale głupoty, lecz ja jestem posłańcem od Pana światów. Przekazuję wam posłanie mojego Pana i jestem dla was doradcą godnym zaufania.

Czy wydaje się wam dziwne, że przyszło do was napomnienie od waszego Pana przez człowieka spośród was, aby was ostrzegał? Przypomnijcie sobie, jak On uczynił was następcami ludu Noego i obdarzył was wspanialszą budową. Przypomnijcie sobie więc dobrodziejstwa Boga! Być może, będziecie szczęśliwi!" Oni powiedzieli: "Czy ty przyszedłeś do nas, abyśmy czcili Boga Jedynego i abyśmy pozostawili to, co czcili nasi ojcowie? Przynieś nam więc to, czym nam grozisz, jeśli jesteś z liczby prawdomównych!"

On powiedział: "Spadła już na was srogość i gniew od waszego Pana. Czy będziecie sprzeczać się ze mną o imiona, którymi ich nazwaliście, wy i wasi ojcowie? Nie zesłał im Bóg żadnej władzy. Czekajcie więc! Ja jestem razem z wami wśród czekających." I uratowaliśmy go, i tych, którzy byli razem z nim, przez miłosierdzie pochodzące od Nas, i zniszczyliśmy do ostatniego tych, którzy za kłamstwo uznali Nasze znaki i którzy nie byli wierzącymi. » Sura 7, 65-72

« I wysłaliśmy do ludu Ad ich brata Huda. On powiedział: "O ludu mój! czcijcie Boga! Nie ma dla was boga oprócz Niego! Wy tylko zmyślacie kłamstwa. O ludu mój! Ja nie proszę was za to o żadną nagrodę. Moja nagroda jest u Tego, który mnie stworzył. Czyż nie jesteście rozumni? O ludu mój! Proście o przebaczenie waszego Pana, potem nawracajcie się do Niego. On ześle na was z nieba deszcz obfity i doda wam siły do waszej siły. Nie odwracajcie się więc jako grzesznicy!" Oni powiedzieli: O Hudzie! Ty nie przyszedłeś do nas z jasnym dowodem: My nie pozostawimy naszych bogów na twoje słowo, my tobie nie wierzymy:

My mówimy tylko, iż jeden z naszych bogów dotknął ciebie złem." On powiedział: "Oto biorę Boga za świadka, i wy też zaświadczcie, iż ja nie jestem winien tego, co wy Jemu dodajecie jako współtowarzyszy, Poza Nim. Knujcie chytrość przeciwko mnie, wszyscy razem, i potem nie każcie mi czekać! Oto zaufałem Bogu, Panu mojemu i Panu waszemu. Nie ma żadnego zwierzęcia, którego On nie trzymałby za kosmyk. Zaprawdę, Pan mój jest na drodze prostej!

A jeśli się odwrócicie - a przecież ja wam obwieściłem to, z czym zostałem posłany - mój Pan zastąpi was innym narodem, a wy nie zaszkodzicie Mu w niczym. Zaprawdę, mój Pan czuwa pilnie nad każdą rzeczą!" I kiedy przyszedł Nasz rozkaz, uratowaliśmy Huda i tych, którzy uwierzyli razem z nim - przez miłosierdzie pochodzące od Nas; i uratowaliśmy ich od surowej kary. I oto Adyci odrzucili znaki swojego Pana, i zbuntowali się przeciwko Jego posłańcom, i poszli za rozkazem każdego upartego tyrana.

I towarzyszyło im przekleństwo na tym świecie i w Dniu Zmartwychwstania. O tak! Zaprawdę, Adyci nie uwierzyli w swego Pana! O tak! Niech przepadną Adyci, lud Huda! » Sura 11, 50-60

Kara ludu Huda w Koranie

« Po nich utworzyliśmy inne pokolenie. I wysłaliśmy do nich posłańca spośród nich: "Czcijcie Boga! Nie ma dla was żadnego innego boga oprócz Niego! Czyż nie będziecie bogobojni?" I powiedziała starszyzna z jego ludu, ci, którzy nie uwierzyli i którzy za kłamstwo uznali spotkanie rycia ostatecznego, i którym pozwoliliśmy się cieszyć dostatkiem w życiu tego świata: "To przecież tylko człowiek, podobnie jak wy; który je, co wy jecie, i który pije, co wy pijecie. A jeśli posłuchacie człowieka podobnego do was, to z pewnością będziecie stratni!

Czy on obiecuje wam, że kiedy pomrzecie i staniecie się prochem i kośćmi, zostaniecie wyprowadzeni? Daleko, daleko jest to, co wam zostało obiecane! Nie ma tu nic innego, jak tylko nasze życie na tym świecie; umieramy i żyjemy, i nie będziemy wskrzeszeni! Ten oto jest tylko człowiekiem, który wymyślił przeciwko Bogu kłamstwo. My jemu nie wierzymy." Powiedział: "Panie mój, dopomóż mi, ponieważ oni uznali mnie za kłamcę!" Rzekł: "Wkrótce oni zapewne będą żałować!" I słusznie pochwycił ich krzyk, i uczyniliśmy ich śmieciem. Precz z ludem niesprawiedliwych! » Sura 23, 31-41

« I lud Ad uznał wysłanników za kłamców. Oto powiedział do nich ich brat Hud: "Czy wy się boicie się Boga? Ja przecież jestem dla was posłańcem godnym zaufania. Przeto bójcie się Boga i słuchajcie mnie! Ja nie żądam od was żadnej nagrody. Moja nagroda należy tylko do Pana światów! Czy nadal będziecie budować na każdym wzniesieniu jakiś znak dla daremnej zabawy? I czy zbudujecie sobie twierdzę w nadziei, że będziecie nieśmiertelni?! A kiedy przejmujecie władzę siłą, jesteście gwałtowni jak tyrani. Bójcie się Boga i słuchajcie mnie! Bójcie się Tego, który was zaopatrzył w to, co wam wiadomo:

On zaopatrzył was w trzody i synów, Ogrody i źródła. Ja, zaprawdę, boję się dla was Wielkiego Dnia!" Oni powiedzieli: "Nam jest wszystko jedno, czy ty nas napominasz, czy też nie jesteś z liczby napominających. Nasze postępowanie podobne jest tylko do postępowania naszych przodków. I my nie będziemy ukarani!" I oni uznali go za kłamcę, więc ich wytraciliśmy. Zaprawdę, w tym jest znak, lecz większość ludzi nie wierzy Zaprawdę, twój Pan jest Potężny, Litościwy! » Sura 26, 123-140

Co do 'Ad, nadęli się pychą na ziemi bez prawa i powiedzieli: kto jest silniejszy od nas? Czy nie widzieli, że Allah, który ich stworzył, jest silniejszy od nich siłą? I zaprzeczali Naszym znakom. Posłaliśmy więc na nich wiatr ryczący, w dniach nieszczęśliwych, aby im dać zakosztować kary poniżenia w życiu na tym świecie, a kara zaświatów jest jeszcze bardziej poniżająca, i nie zostaną ocaleni.

« I wspomnij brata ludu Ad, kiedy on ostrzegał swój lud przy wydmach piaszczystych: - a byli tam już ostrzegający w przeszłości, przed nim i po nim - "Czcijcie tylko Boga! ja obawiam się dla was kary Dnia Strasznego." Oni powiedzieli: "Czy ty przyszedłeś do nas, aby odwrócić nas od naszych bogów? Przynieś nam to, co nam obiecujesz, jeśli jesteś z liczby prawdomównych!" Powiedział: "Władza jest jedynie u Boga, a ja przekazuję wam tylko to, z czym zostałem posłany; lecz widzę, że jesteście ludem, który żyje w nieświadomości."

A kiedy oni zobaczyli chmurę zbliżającą się do ich dolin, powiedzieli: "To jest chmura, która nam przyniesie deszcz." Przeciwnie! To jest to, co staraliście się przyśpieszyć: wiatr, w którym jest dotkliwe cierpienie. On zniszczy wszelką rzecz na rozkaz swego Pana. I rankiem były widoczne tylko ich mieszkania. W ten sposób My płacimy ludowi grzeszników! » Sura 46, 21-25

I:

« ... i o ludzie Ad? oto posłaliśmy przeciw nim niszczycielski wiatr, Który wszystko, nad czym przeszedł, zamienił w pył. » Sura 51, 41-42

« I że to On wytracił dawny lud Ad; I lud Samud - i nie oszczędził ich; A przedtem lud Noego - ponieważ oni byli najbardziej niesprawiedliwi i byli największymi buntownikami - I miasto obrócone w perzynę On zniszczył, » Sura 53, 50-53

« Za kłamstwo uznał to lud Ad. I jaka była wtedy Moja kara i Moje ostrzeżenia?! Oto wysłaliśmy przeciw nim ryczący wicher w tym dniu nieszczęścia nieustannego. Wyrywał on ludzi, jak gdyby byli pniami palm wyrwanych. Jakaż była Moja kara i Moje ostrzeżenia! I uczyniliśmy łatwym Koran dla przypomnienia; lecz czy się znajdzie ktoś, kto będzie pamiętał? » Sura 54, 18-22

Co do 'Ad, zostali unicestwieni przez wiatr ryczący i gwałtowny, który im poddał przez siedem nocy i osiem dni z rzędu: widziano lud leżący, jakby byli pustymi pniakami palm. Czy widzisz w tym choć jednego ocalałego?

« Czy nie widziałeś, jak postąpił twój Pan z ludem Ad I z Iramem, posiadającym kolumny - czegoś podobnego nie stworzono w żadnym kraju - I z ludem Samud, który wydrążył skałę w dolinie, I z Faraonem, władcą pali namiotów? Oni popełniali przestępstwa w kraju I szerzyli w nim zgorszenie, Tak iż twój Pan spuścił na nich bicz kary. Zaprawdę, twój Pan pilnie wszystko obserwuje! » Sura 89, 6-14

Już mówiliśmy o każdej z tych opowieści na ich miejscach, w naszej książce Tafsir: Allahowi chwała i łaska. Wzmianka o 'Ad przeszła w surze Bara'a, Ibrahim, al-Furkan, al-Ankabut, i w surze Sad, i w surze Kaf. Wspomnijmy więc treść opowieści w zebraniu, z tych kontekstów, z tym, co się tam dodaje jako informacje. Już ustaliśmy, że byli pierwszymi narodami, które oddawały cześć bałwanom po potopie:

Spór Huda z notablami 'Ad

« I wspominajcie, gdy On uczynił was następcami po ludzie Nuha i dał wam postawy w stworzeniu » (Sura 7, 69), to znaczy: uczynił ich najsilniejszymi z ludzi ich epoki budową ciała, siłą i brutalnością. « Potem uczyniliśmy, że po nich wstało inne pokolenie » (Sura 23, 31): to jest lud Huda według poprawnego. Mówi się: że to są Thamud. « Krzyk ich pochwycił w całej sprawiedliwości, i uczyniliśmy ich gruzami » (Sura 23, 41): a lud Saliha, to są ci, którzy zostali unicestwieni przez krzyk; co do 'Ad, zostali unicestwieni przez wiatr ryczący i gwałtowny (Sura 69, 6). I to, co powiedzieli, nie przeszkadza połączeniu krzyka i wiatru gwałtownego nad nimi, jak będzie opowieść ludzi Madianu, ludu oazy, nad którymi połączyło się kilka rodzajów kar. I nie ma rozbieżności co do tego, że 'Ad byli przed Thamudem.

Celem jest, że 'Ad byli Arabami rudy, niewiernymi, zbuntowanymi i upartymi w kultcie bałwanów. Allah posłał więc wśród nich mężczyznę spośród nich, który ich wezwał do Allaha, do czczenia Go samego i bycia wobec Niego szczerym. Nazwali go kłamcą, sprzeciwili się mu i zniesławili go: Allah pochwycił ich więc pochwyceniem Potężnego Wszechmocnego. Gdy nakazał im kult Allaha, zachęcał do Jego posłuszeństwa i proszenia o Jego wybaczenie, i obiecał im za to dobro na tym świecie i w zaświatach, notable jego ludu, którzy nie uwierzyli, powiedzieli: widzimy ciebie w szaleństwie, to znaczy: ta rzecz, do której nas wzywasz, jest szaleństwem, biorąc pod uwagę to, co mamy jako kult tych bałwanów, od których się spodziewa pomocy i zaopatrzenia; i ponad to myślimy, że kłamiesz w swoim twierdzeniu, że Allah cię posłał.

Powiedział: o ludu mój, nie ma we mnie szaleństwa, ale jestem posłańcem Pana światów, to znaczy: rzecz nie jest tak, jak myślicie, ani tak, jak wierzycie: przekazuję wam posłania mojego Pana, i jestem dla was lojalnym doradcą. A przekazywanie implikuje brak kłamstwa u przekazującego u podstaw, brak dodawania i ujmowania, i domaga się przekazywania wyrażeniem wymownym, adekwatnym, łączącym, odstraszającym, bez pomieszania, bez rozbieżności ani niepokoju; i on, z tym przekazywaniem według tego opisu, jest na szczycie rady dla swojego ludu, współczucia dla nich i troski o ich prowadzenie: nie żąda od nich żadnej zapłaty, nie wymaga od nich żadnej odpłaty, ale jest szczery wobec Allaha w wezwaniu do Niego i radzie względem Jego stworzenia, żądając swojej odpłaty tylko od Tego, który go posłał, ponieważ dobro na tym świecie i w zaświatach w całości jest w Jego rękach, i sprawa wraca do Niego. « o ludu mój, nie żądam od was zapłaty za to: moja zapłata należy tylko do Tego, który mnie stworzył.

Czyżeś więc nie rozumiecie? », to znaczy: jaką macie przyczynę, dzięki której rozróżniacie i rozumiecie, że wzywam was do jasnej prawdy, którą poświadcza wasza natura, na której zostaliście stworzeni, i która jest religią prawdy, z którą Allah posłał Nuha i unicestwił tych, którzy jej się sprzeciwili spośród stworzenia? Oto ja wzywam was do niej, nie żądając od was za nią zapłaty, ale szukam jej u Allaha, Posiadacza zła i dobra. Podążajcie więc za tym, który nie żąda od was żadnej zapłaty, i którzy są dobrze prowadzeni: « A co mi do tego, że nie czczę Tego, który mnie stworzył, i do Niego będziecie przyprowadzeni.

»

« o Hudzie, nie przyszedłeś do nas z dowodem jasnym, i nie opuszczamy naszych bóstw dla twojej mowy, i nie jesteśmy wierzącymi w tobie. Nie mówimy niczego innego niż to, że jedno z naszych bóstw dotknęło cię złem. » To znaczy: nie przyszedłeś do nas z czymś nadprzyrodzonym, co poświadczałoby za tobą prawdziwość tego, co przynosisz; nie jesteśmy spośród tych, którzy opuszczają kult naszych bałwanów dla twojej samej mowy, bez dowodu, który byś ustanowił, ani argumentu, który byś wzniósł. Nie myślimy niczego innego niż to, że jesteś szalony w tym, co utrzymujesz; i według nas, to, co ciebie dotknęło, jest to, że jedno z naszych bóstw rozgniewało się na ciebie i dotknęło ciebie w twoim rozumie, a szaleństwo cię pochwyciło w następstwie tego.

« Powiedział: biorę Allaha na świadka, i bądźcie wy sami świadkami, że jestem niewinny tego, co wy łączycie, poza Nim. Czuwajcie więc wszyscy przeciw mnie i nie dawajcie mi odroczenia. » To jest wyzwanie z jego strony wobec nich, oświadczenie niewinności względem ich bóstw, zniesławienie ich z jego strony, i wykazanie, że niczego nie przynoszą korzyści i nie szkodzą, że są ciałem bezczynnym, którego sąd jest jego sądem, i którego działanie jest jego działaniem: jeśli są jak utrzymujecie, niech pomagają, przynoszą korzyść i szkodzą, oto ja niewinny ich, rzucając na nich przekleństwa: czuwajcie więc wszyscy przeciw mnie i nie dawajcie mi odroczenia: wy i one, razem, ze wszystkim, co jest wam możliwe do osiągnięcia i mocy, bez tego, byście nie cofnęli mnie jednej godziny, ani mrugnięcia oka: nie troszczę się o was, nie myślę o was i nie zajmuję się wami. « Pokładam ufność w Allahu, moim Panie i waszym Panie: nie ma stworzenia, które nie trzyma swojego kępka włosów w Jego ręce.

Mój Pan jest na pewno na drodze prostej. » To znaczy: ufam Allahowi i opieram się na Nim, i jestem pewien Jego chwały, na której nie ginie ten, kto się w niej schroni i na niej się oprze: nie troszczę się o żadne stworzenie inne niż On, nie ufam tylko w Niego i nie czczę tylko Jego. I to samo jest przekonującym argumentem, że Hud jest sługą Allaha i Jego posłańcem, i że oni są w ignorancji i błądzeniu w swoim kultcie innej istoty niż Allah: ponieważ nie dotknęli go żadnym złem i nie wyciągnęli z niego niczego odpychającego, co wykazuje jego prawdziwość w tym, co im przyniósł, i pustkę tego, na czym byli, i zepsucie tego, ku czemu zmierzali. Przed tym, w jego słowie: « o ludu mój, jeśli moja pozycja i moje przypominanie znaków Allaha są dla was ciężkie, to pokładam ufność w Allahu.

Zbierzcie więc swoją sprawę i swoje wspólników, potem niech wasza sprawa nie będzie dla was zmartwieniem, potem rozsądźcie w mojej sprawie i nie dawajcie mi odroczenia » (Sura 11, 91): « I nie boję się tego, co wy łączycie, chyba że mój Pan czegoś zechce: mój Pan obejmuje każdą rzecz w wiedzy. Czyżże się nie przypominacie? I jak miałbym się bać tego, co wy łączycie, skoro wy nie boicie się, że łączycie z Allahem to, dla czego On nie zesłał wam żadnego dowodu? Który z dwóch stronnictw ma więcej prawa do bezpieczeństwa, jeśli wiecie?

Ci, którzy uwierzyli i nie splamili swojej wiary niesprawiedliwością: ci mają bezpieczeństwo, i to oni są dobrze prowadzeni. I taki jest Nasz argument, który daliśmy Ibrahimowi przeciw jego ludowi: podnosimy w stopniach kogo chcemy: twój Pan jest Mądry, Wszechwiedzący » (Sura 6, 80-83).

I notable jego ludu, którzy nie uwierzyli i zaprzeczyli spotkaniu zaświatów, i którym daliśmy obfitość w życiu na tym świecie, powiedzieli: ten jest tylko człowiekiem jak wy, który je z tego, co wy jecie, i pije z tego, co wy pijecie. Jeśli posłuchacie człowieka jak wy, będziecie wtedy przegranymi. Czy obiecuje wam, że gdy umrzecie i będziecie prochem i kośćmi, będziecie wyprowadzeni?

Osądzili mało prawdopodobnym, że Allah posyła ludzkiego posłańca: i to jest sofizmat, który przedstawili niewielu niewiedzący spośród niewiernych, dawni i późni. « Czyż był dla ludzi cudem to, że objawiliśmy mężczyźnie spośród nich: ostrzegaj ludzi » (Sura 10, 2)? « I nic nie powstrzymało ludzi od wierzenia, gdy prowadzenie do nich przyszło, oprócz tego, że powiedzieli: czy Allah posłał człowieka jako posłańca? Powiedz: gdyby na ziemi byli aniołowie, chodzący spokojnie, zesłalibyśmy im z nieba anioła jako posłańca » (Sura 17, 94-95).

« Dziwięcie się więc, że przypomnienie od waszego Pana przyszło wam drogą mężczyzny spośród was, aby was ostrzec »: to nie jest tam cud, ponieważ Allah najlepiej wie, gdzie umieścić swoje posłanie. « Czy obiecuje wam, że gdy umrzecie i będziecie prochem i kośćmi, będziecie wyprowadzeni? Daleko, bardzo daleko, to, co wam obiecują. Nie ma niczego tylko nasze życie na tym świecie: umieramy i żyjemy, i nie zostaniemy wskrzeszeni.

To jest tylko mężczyzna, który wymyśla kłamstwo przeciw Allahowi, i nie jesteśmy wierzącymi w nim. » Osądzili mało prawdopodobnym powrót i zaprzeczyli ponownemu wzniesieniu ciał po ich przemianie w proch i kości: daleko, bardzo daleko, to znaczy: daleko, daleko, ta obietnica. « Nie ma niczego tylko nasze życie na tym świecie: umieramy i żyjemy »: ludzie umierają i inni żyją. I to jest wiara deistów materii: matryce, które odrastają, i ziemia, która pochłania.

Co do zwolenników wędrówki dusz, są to ci, którzy wierzą, że wracają w tej mieszkaniu po każdych trzydzieści sześć tysięcy lat: i to wszystko jest kłamstwem, niewiarą, ignorancją i błądzeniem, słowami fałszywymi, wyobraźnią zepsutą, bez argumentu ani dowodu, który by przyciągnął rozum rozpustnych niewiernych z synów Adama, którzy nie rozumieją i nie prowadzą się, i aby skłoniły się ku temu serca tych, którzy nie wierzą w zaświaty, aby to zaakceptowali i aby popełniali to, co popełniają (Sura 6, 113).

« Wznosicie na każdym miejscu wyniosłym cuda, dla zabawy? I bierzecie budowle, jakbyście mieli trwać wiecznie. » Wznosicie na każdym miejscu wyniosłym budowlę wielką, robiącą wrażenie, jak pałace i podobne im, dla zabawy ich budową? Ponieważ nie macie jej potrzeby; i to było tylko dlatego, że mieszkali w namiotach: « Czyżeś nie widział, co twój Pan uczynił z 'Ad, z Iram ze słupami, który nie został stworzony podobny w krajach.

» 'Ad z Iraru to pierwsi 'Ad, którzy mieszkali w słupach, które niosą namioty. Ten, który utrzymywał, że Iram było miastem ze złota i srebra, które przemieszcza się w krajach, pomylił się i zbladł: powiedział to, dla czego nie ma żadnego wskaźnika. « I bierzecie budowle »: to są pałace, wieże gołębie, zbiorniki wody. « Jakbyście mieli trwać wiecznie »: to znaczy w nadziei z waszej strony życia w tej mieszkaniu długich czasów.

« I gdy chwytacie, chwytacie jak tyrani. Bójcie się więc Allaha i słuchajcie mnie. I bójcie się Tego, który was obdarzył tym, co wiecie, który was obdarzył bydłem, dziećmi, ogrodami i źródłami. Boję się za was kary dnia strasznego.

» « Czy przyszedłeś do nas, abyśmy czcili Allaha samego i opuścili to, co czcili nasi przodkowie? Wprowadź więc to, co nam obiecujesz, jeśli jesteś spośród prawdomównych. » To znaczy: czy przyszedłeś do nas, abyśmy czcili Allaha samego i sprzeciwili się naszym ojcom i naszym przodkom i temu, na czym byli? Jeśli jesteś prawdomówny w tym, co przynosisz, wprowadź więc to, co nam obiecujesz z kary i odwetu, ponieważ nie wierzymy w tobie, nie podążamy za tobą i nie uznajemy cię za prawdomównego.

« To jest równe dla nas, czy ty napominasz, czy nie jesteś spośród napominających. To jest tylko zwyczaj dawnych, i nie zostaniemy ukarani. » Według lekcji z kha' otwartym, to oznacza fabrykację dawnych: to znaczy, że to, co przynosisz, jest tylko fabrykacją z twojej strony, i że wziąłeś ją z ksiąg dawnych: tak wyjaśnił to więcej niż jeden Towarzysz i oba pokolenia następne; i według lekcji z kha' i lam geminowanymi, to oznacza religię: to znaczy, że ta religia, na której jesteśmy, jest tylko religią ojców i przodków naszych poprzedników, i nie odwrócimy się od niej, nie zmienimy jej i pozostaniemy się jej trzymać. « I nie zostaniemy ukarani.

» « Plugawość i gniew waszego Pana spadły na was. Czy dyskutujecie ze mną o nazwach, które nazwaliście, wy i wasi przodkowie, bez tego, by Allah nie zesłał żadnego dowodu? Czekajcie więc: ja jestem z was spośród czekających. » To znaczy: zasłużyliście przez tę mowę na plugawość i gniew Allaha.

Sprzeciwiacie się kultowi Allaha samego, bez wspólnika, kultem bałwanów, które wycieliście i które nazwaliście bóstwami z siebie samych, zgadzając się na tym, wy i wasi ojcowie, bez tego, by Allah nie zesłał żadnego dowodu: to znaczy, że On nie zesłał na to, ku czemu zmierzaliście, ani wskaźnika ani dowodu. A jeśli odmawiacie przyjęcia prawdy i trwacie w fałszu, i to jest wam równe, czy wam zabrania się tego, co robicie, czy nie, czekajcie więc teraz kary Allaha, która spadnie na was, Jego surowego szturmu, który się nie odpycha, i Jego odwetu, który się nie zatrzymuje. « Powiedział: Panie mój, przyjdź mi z pomocą, ponieważ nazywają mnie kłamcą. Powiedział: w niewiele czasu, wstaną pełni żalu.

Krzyk i chmura, kara ludu Huda

Krzyk ich pochwycił w całej sprawiedliwości, i uczyniliśmy ich gruzami: daleko od ludu niesprawiedliwego. » « Powiedzieli: czy przyszedłeś do nas, aby nas odwrócić od naszych bóstw? Wprowadź więc to, co nam obiecujesz, jeśli jesteś spośród prawdomównych. Powiedział: wiedza jest tylko u Allaha, i przekazuję wam to, z czym byłem posłany, ale widzę, że jesteście ludem nieświadomym.

Potem, gdy zobaczyli go w postaci chmury, zmierzającej w kierunku ich dolin, powiedzieli: to jest chmura, która przynosi nam deszcz. Nie, to jest to, o co przyspieszaliście: wiatr, w którym znajduje się kara bolesna, który unicestwia każdą rzecz rozkazem swojego Pana. O poranku nie widziano niczego tylko ich mieszkania: tak odpłacamy ludowi przestępczemu. » I Allah Najwyższy wspomniał opowieść o ich unicestwieniu w więcej niż jednym miejscu: « Uratowaliśmy więc jego, i tych, którzy byli z nim, przez miłosierdzie z Naszej strony, i przecięliśmy korzenie tych, którzy zaprzeczali Naszym znakom, i nie byli wierzącymi.

» « I gdy przyszło Nasze rozkazanie, uratowaliśmy Huda i tych, którzy uwierzyli z nim przez miłosierdzie z Naszej strony, i uratowaliśmy ich przed karą trudną. Takie były 'Ad: zaprzeczyły znakom swojego Pana, nieposłuszeństwo okazywały Jego posłańcom i podążały za rozkazem każdego tyrana upartego. I były otoczone, na tym życiu, przekleństwem, i w Dniu zmartwychwstania. Zaprawdę, 'Ad nie uwierzyły swojemu Panu: daleko od 'Ad, ludu Huda!

»

« Krzyk ich pochwycił w całej sprawiedliwości, i uczyniliśmy ich gruzami: daleko od ludu niesprawiedliwego. » « Zaprzeczyli mu: unicestwiliśmy ich więc. Jest w tym znak, i większość spośród nich nie była wierząca. Twój Pan jest na pewno Potężnym, Miłosiernym. »

« Potem, gdy zobaczyli go w postaci chmury, zmierzającej w kierunku ich dolin, powiedzieli: to jest chmura, która przynosi nam deszcz. Nie, to jest to, o co przyspieszaliście: wiatr, w którym znajduje się kara bolesna. » To był początek kary, która spadła na nich: byli w niedostatku i w suszy, prosili więc o deszcz, zobaczyli chmurę na niebie i pomyśleli, że to był deszcz miłosierdzia: ale był to deszcz kary, i więcej, to jest to, o co przyspieszaliście, to znaczy zejście kary: « Wprowadź więc to, co nam obiecujesz, jeśli jesteś spośród prawdomównych », i jest podobne w al-A'raf.

Delegacja ludu Huda i wezwanie przeciw nim

Egzegeci i inni wspomnieli tutaj następującą informację: gdy nie chcieli niczego tylko niewiary w Allaha (niech Jego chwała być wywyższona), On zatrzymał od nich deszcz trzy lata, aż to ich wyczerpało. Ludzie tamtych czasów, gdy rzecz ich wyczerpywała, prosili Allaha o wyzwolenie, i prosili tylko w miejscu świętym i na miejscu Jego domu. A Amalekici, z potomstwa Imlika ibn Lawadha ibn Sama ibn Nuha, byli tam osadzeni: ich naczelnik w tamtych czasach był mężczyzną zwanym Muawiją ibn Bakrem, którego matka była z ludu 'Ad, Dżalda, córka al-Chajbariego. 'Ad wysłali więc delegację prawie siedemdziesięciu mężczyzn, aby prosić o deszcz dla nich przy miejscu świętym.

Przeszli przez Muawiję ibn Bakra w okolicach Mekki, osiedlili się u niego i pozostali tam miesiąc: on im dawał pić wino, i dwie śpiewaczki, śpiewaczki Muawiji, im śpiewały. Gdy ich pobyt przy nim się przedłużył, i on odczuł troskę o swój lud i poczuł się zawstydzony nakazując im odjechać, skomponował poemat, który im podszeptywał wyjazd, i nakazał obu śpiewaczkom mu im zaśpiewać:

« o tobie z wieczoru, biada tobie: wstań i idź z pomocą, być może Allah da nam jutro chmurę, która podleje ziemię 'Ad. 'Ad spędziły wieczór, nie odpowiadając już słowem, z pragnienia intensywnego: nie spodziewamy się ani dla starego, ani dla młodego od tego ucieczki. Ich kobiety były w dostatku: ich kobiety spędziły wieczór na poście. Dzikie bestie przychodzą do nich w biały dzień, bez tego, by ktokolwiek bał się dla 'Adyty strzał. A wy, tu, według waszej woli, dzień i noc, zupełnie w komplecie. Delegacja waszego ludu została uczyniona brzydką wśród delegacji: nie odmawiajcie powitań i pozdrowienia. »

W tym momencie lud się obudził z tego, z czym przyszedł: wstali w kierunku miejsca świętego i wzywali za swoim ludem. Ich wzywający, Kajl ibn 'Itar, wzywał, i Allah wzbudził trzy chmury: białą, czerwoną i czarną. « Wybierz dla ciebie i dla twojego ludu spośród tych chmur. » « Wybrałem chmurę czarną, ponieważ to jest chmura, która zawiera najwięcej wody.

» « Wybrałeś popioły miażdżące, które nie zostawią z 'Ad nikogo: ani ojca, którego byś zostawił, ani syna, bez tego, by ona uczyniła go spalonym, oprócz Bani al-Lawdhiyya al-Muhda »: to jest klan 'Ad, który był osadzony w Mekce: to, co dotknęło ich lud, ich nie dotknęło, i z ich potomstwa i ich potomności, która pozostała, to są drugi 'Ad. Allah poprowadził chmurę czarną, którą wybrał, w kierunku Mugitha. Gdy ją zobaczyli, ucieszyli się: « To jest chmura, która przynosi nam deszcz. Nie, to jest to, o co przyspieszaliście: wiatr, w którym znajduje się kara bolesna, który unicestwia każdą rzecz rozkazem swojego Pana.

» Mahd, gdy to, co się w niej znajdowało, stało się oczywiste, krzyknął, potem zemdlał: « Co widziałeś, o Mahdzie? Widziałem wiatr, w którym były iskry ognia, i przed nim mężczyzn, którzy go prowadzili. » Allah poddał go więc im przez siedem nocy i osiem dni z rzędu, nieustających, i ona nie zostawiła z 'Ad nikogo, kto by nie zginął. A Hud (niech pokój będzie z nim), według tego, co mi wspomniano, odizolował się w ogrodzeniu, on i ci, którzy byli z nim z wierzących: wiatr nie dotykał ich niż to, co łagodziło ich skóry i rozkoszowało dusze, podczas gdy on przechodził nad 'Ad, podążając między niebem a ziemią, i ogłuszał ich kamieniami.

I on wspominał opowieść w całości.

Imam Ahmad przekazał w swoim Musnadzie hadis, który przypomina tę opowieść. Opowiedział mi Zajd ibn al-Hubab, opowiedział mi Abu al-Mundhir Salam ibn Sulajmana an-Nahwi, opowiedział nam 'Asim ibn Abi an-Nadżuda, od Abu Wa'ila, od al-Harisa, który jest Ibn Hassaan ibn Yazid al-Bakri: wyszedłem, aby skarżyć się przed posłańcem Allaha (niech pokój i błogosławieństwa Allaha będą nad nim) na al-'Alę ibn al-Hadramiego. Przeszedłem przez ar-Rabadhę i oto stara kobieta z Bani Tamim całkowicie pozbawiona środków: « o sługo Allaha, mam prośbę do posłańca Allaha: czy ty jesteś moim donośnikiem do niego? »

« Niosłem jej prośbę, dotarłem do Medyny, i oto meczet utopiony w swoich ludziach, czarna chorągiew, która powiewała, i Bilal, z mieczem przy boku, przed posłańcem Allaha (niech pokój i błogosławieństwa Allaha będą nad nim). Co to za sprawa ludzi? Powiedli: on chce wysłać Amra ibn al-Asa na wyprawę. Siadłem.

Wszedł do swojego domu, albo powiedział: wybrał się w podróż. Poprosiłem o pozwolenie wejścia do niego i on mi na to pozwolił. Wszedłem, pozdrowiłem: czy było między wami a Bani Tamim coś? Tak: mieliśmy przewagę nad nimi, i przechodziłem obok starej kobiety z Bani Tamim całkowicie pozbawionej środków: poprosiła mnie, abym ci doniósł jej prośbę, i oto ona u drzwi.

On ją powołał i ona weszła: o posłańcze Allaha, jeśli widzisz umieścić między nami a Bani Tamim strefę zakazaną, uczynij nią ad-Dahnę. Stara kobieta była rozkonana i wyszła cię wysławiając. O posłańcze Allaha, dokąd Mudar będzie zmuszony? Powiedziałem: tak powiedział pierwszy: kozica, która niesie swoją własną utratę.

Niosłem tę bez czucia, że była dla mnie przeciwnikiem: szukam ochrony Allaha i Jego posłańca przed byciem jak delegacja 'Ad. A czym jest delegacja 'Ad? On wie lepiej od niego hadis, ale go pyta. 'Ad poznały suszę.

Ich wzywający przeszedł przez Muawiję ibn Bakra i pozostał u niego miesiąc, który im dawał pić wino: dwie śpiewaczki. Gdy miesiąc minął, wyszedł w kierunku gór Tihamy: o Allaha, Ty wiesz, że nie przyszedłem do chorego, aby go uzdrowić, ani do jeńca, aby go wykupić. O Allaha, descrz na 'Ad to, co im descrzyłeś. Czarne chmury przeszły blisko niego: wybierz.

On wskazał chmurę czarną spośród nich. Weź ją: popioły miażdżące, które nie zostawią z 'Ad nikogo. Doszło mnie, że zesłał na nich wiatr niż jako to, co przechodzi w tym pierścieniu wiatru, aż zginęli. I on powiedział prawdę.

I mężczyzna i kobieta, gdy wysyłają delegację: nie bądź jak delegacja 'Ad. »

Przekazał Ahmad, od al-Harisa ibn Hassana ibn Yazida al-Bakri

At-Tirmidhi to przekazał podobnie, drogą Abd ibn Humajda, od Zajda ibn al-Hubaba z tym nisba. An-Nasa'i to przekazał z hadisa Salama Abu al-Mundhira, od 'Asima ibn Bahdala, i Ibn Madżah to przekazał tą drogą. I więcej niż jeden egzegeta, jak Ibn Dżarir i inni, zacytował ten hadis i tę opowieść w komentarzu tego ajatu.

Jest możliwe, że ten kontekst dotyczy unicestwienia drugich 'Ad: to, co wspomnieli Ibn Iszak i inni, zawiera bowiem wzmiankę o Mekce, która nie została zbudowana niż po Ibrahimie al-Chalilu, gdy osadził tam Hadżar i jej syna Ismaila, i gdy Dżurhumici przybyli osiedlić się przy nich, jak to będzie: a pierwsi 'Ad byli przed al-Chalilem. I jest wzmianka o Muawiji ibn Bakrze i jego poemacie, który jest poezją późniejszą niż czas pierwszych 'Ad, która nie przypomina mowy dawnych. I mówi się tam, że w tych chmurach były iskry ognia, podczas gdy pierwsi 'Ad zostali unicestwieni tylko przez wiatr ryczący. Ibn Mas'ud i Ibn Abbas powiedzieli: to jest wiatr zimny, gwałtowny w swoim dmuchaniu, który im poddał siedem nocy i osiem dni z rzędu, to znaczy pełne, które się ze sobą następują.

Wiatr niszczący posłany do ludu Huda

Według niektórych przekazów, ich początek był piątkiem; według innych, środą. « Widziano lud leżący, jakby byli pustymi pniakami palm »: On ich porównał do pniaków palm bez głów: i to dlatego, że wiatr przychodził do jednego z nich, brał go, podnosił w powietrze, potem odwracał go na wierzchołek jego czaszki, rozbijając mu głowę, tak że pozostawało ciało bez głowy.

« Posłaliśmy na nich wiatr ryczący, w dniu złym i nieustającym »: to znaczy dzień zły dla nich, którego kara nad nimi jest nieustająca. « Dniem złym i nieustającym » jest, według niektórych, dzień środowy. Ci, którzy wyroili z tego zły omen według tego rozumienia, pomylili się i sprzeciwili Koranowi: « Posłaliśmy na nich wiatr ryczący, w dniach nieszczęśliwych » (Sura 41, 16). I jest ustanowione, że to są osiem dni z rzędu: gdyby były nieszczęśliwe same w sobie, wszystkie siedem dni zawartych w tych ośmiu byłyby nieszczęśliwe: i nikt tego nie mówi.

Znaczenie w « dniach nieszczęśliwych » jest dobrze: dla nich. « Gdy posłaliśmy na nich wiatr jałowy »: ten, który nie produkuje żadnego dobra, ponieważ wiatr izolowany nie rozprasza chmur i nie zapyla drzew: on jest jałowy, bez żadnego wyjścia dobra. « Który nie zostawia niczego z tego, co osiąga, bez uczynienia go jak konopii zjedzonej »: to znaczy jak rzecz zniszczona, przemijająca, z której nie wyciąga się absolutnie żadnej korzyści. Ustanowiło się w obu Sahihach, z hadisa Szuby, od al-Hakama, od Mudżahida, od Ibn Abbasa, że powiedział: « Byłem wspomagany przez wiatr Saba, a 'Ad zostały unicestwione przez dabbur.

»

« I wspomnij brata ludu Ad, kiedy on ostrzegał swój lud przy wydmach piaszczystych: - a byli tam już ostrzegający w przeszłości, przed nim i po nim - "Czcijcie tylko Boga! ja obawiam się dla was kary Dnia Strasznego." » Sura 46, 21

Wydaje się, że 'Ad, o których tu mowa, to pierwsi 'Ad, ponieważ kontekst przypomina kontekst ludu Huda, którzy są pierwszymi. I jest możliwe, że ci, którzy są wspomniani w tej opowieści, to drugi 'Ad: wskazuje na to to, co wspomnieliśmy, i to, co przyjdzie z hadisa Aiszy (niech Allah ją uzna). « Potem, gdy zobaczyli go w postaci chmury, zmierzającej w kierunku ich dolin, powiedzieli: to jest chmura, która przynosi nam deszcz. » 'Ad, gdy zobaczyły tę chmurę, to znaczy tę, która tworzyła się w atmosferze jako chmura, wzięły ją za chmurę deszczu: ale była to chmura kary; wzięły ją za miłosierdzie: była to gniew; spodziewały się w niej dobra i otrzymały szczyt zła.

« Nie, to jest to, o co przyspieszaliście »: to znaczy kary, « wiatr, w którym znajduje się kara bolesna. » Jest możliwe, że ta kara jest tym, co ich dotknęło z wiatru ryczącego, gwałtownego, zimnego, mocnego w swoim dmuchaniu, który trwał nad nimi siedem nocy z ich ośmioma dniami, nie zostawiając nikogo: i więcej, on ich ścigał aż do wejścia do grot gór i schronień, ich obejmując, ich z nich wyprowadzając, ich zabijając, rozbijając nad nimi domy mocne i pałace dobrze zbudowane. I ponieważ opierali się na swojej sile i swojej potędze: « Kto jest silniejszy od nas? », Allah spuścił na nich Tego, który jest silniejszy od nich siłą, zdolny nad nimi: to jest wiatr jałowy.

I jest możliwe, że ten wiatr podniósł na końcu sprawy chmury, które reszta spośród nich wzięła za chmury zawierające miłosierdzie dla nich i pomoc dla tego, co z nich pozostało: Allah zesłał więc je na nich w iskry i w ogień, jak wspomniło więcej niż jeden przekaziciel. I to byłoby jak to, co dotknęło ludzi cienia Madianu, którym On połączył wiatr zimny, karę ognia, która jest najtwardszą z kar przez rzeczy różne i przeciwne, z krzykiem, który On wspomina w surze Kaf: wierzący odnieśli sukces. A Allah najlepiej wie.

« Allah nie otworzył nad 'Ad wiatru, który ich unicestwił, niż otwarcie miejsca pierścienia. On przeszedł nad ludźmi pustyni, nieśli ich ze ich stadami i ich dobrami między niebem a ziemią. Ludzie miast, wśród 'Ad, zobaczyli wiatr i to, co zawierał, i powiedzieli: to jest chmura, która przynosi nam deszcz. On rzucił więc ludzi pustyni i ich stada na ludzi miast.

»

Przekazał Ahmad i at-Tabarani, od Mudżahida

At-Tabarani to przekazał drogą Abdana ibn Ahmada, od Ismaila ibn Zakariji al-Kufiego, od Abi Malika, od Muslima al-Mula'iego, od Mudżahida, i od Sa'ida ibn Dżubajra, od Ibn Abbasa, który mówi: posłaniec Allaha (niech pokój i błogosławieństwa Allaha będą nad nim) powiedział: « Nie zostało otwarte nad 'Ad z wiatru niż równoważne miejscu pierścienia, potem został zesłany na nich i niósł ludzi pustyni w kierunku miast: to jest chmura, która przynosi nam deszcz, zmierzająca w kierunku naszych dolin. Ludzie pustyni byli w wietrze, i ludzie pustyni zostali rzuconi na ludzi miast, aż zginęli. Ona deptała ich skarby aż wychodziła przez bramy. » Inny powiedział: ona wychodziła bez rachunku. Celem: ten hadis, w jego wznoszeniu do Proroka (niech pokój i błogosławieństwa Allaha będą nad nim), wymaga zbadania; potem nastąpiła rozbieżność co do Muslima al-Mula'iego, i zawiera on rodzaj niepokoju: Allah najlepiej wie.

Znaczenie oczywiste ajatu jest to, że zobaczyli chmurę: i rozumie się z niego, w języku, chmurę, jak wskazuje na to hadis al-Harisa ibn Hassana al-Bakriego, jeśli czynimy go interpretatorem tej opowieści. Abu at-Tahir opowiedział nam: Ibn Wahb opowiedział nam: słyszałem Ibn Dżurajdża, jak nam opowiadał, od 'Ata' ibn Abi Rabaha: posłaniec Allaha (niech pokój i błogosławieństwa Allaha będą nad nim), gdy wiatr się unosił, mówił: « o Allaha, proszę Cię o jego dobro, dobro tego, co zawiera, i dobro tego, dla czego został zesłany, i szukam Twojej ochrony przed jego złem, złem tego, co zawiera, i złem tego, dla czego został zesłany. » I gdy niebo się zmieniało, jego kolor się zmieniał, on wychodził, wchodził, przychodził i odchodził; i gdy deszcz padał, widziano go radującego się. Aisza go poznała i go zapytała: « o Aiszo, jak lud 'Ad: Potem, gdy zobaczyli go w postaci chmury, zmierzającej w kierunku ich dolin, powiedzieli: to jest chmura, która przynosi nam deszcz.

» At-Tirmidhi, an-Nasa'i i Ibn Madżah to przekazali z hadisa Ibn Dżurajdża. Inna droga: Harun ibn Ma'ruf opowiedział nam, że Abdallah ibn Wahb doniósł nas, że Amr doniósł: « Nigdy nie widziałem posłańca Allaha (niech pokój i błogosławieństwa Allaha będą nad nim) śmiejącego się odkrycie aż widziałem jego dziąsła: on robił tylko uśmiech. Gdy widział chmurę albo wiatr, to rozpoznawało się na jego twarzy. O posłańcze Allaha, gdy ludzie widzą chmurę, cieszą się w nadziei, że zawiera deszcz, a ja widzę ciebie, gdy go widzisz, rozpoznającego na twojej twarzy wstręt?

» « o Aiszo, co mi gwarantuje, że nie ma w nim kary? Lud był ukarany wiatrem. Lud Nuha został ukarany wiatrem: to jest chmura, która przynosi nam deszcz. » I tak to przekazał Muslim, drogą Haruna ibn Ma'rufa, i al-Buchari i Abu Dawud to przekazali z hadisa Ibn Wahba.

Ten hadis jest jak explicite rozróżnienia dwóch opowieści, jak wskazaliśmy na początku. Na tej podstawie opowieść wspomniana w surze al-Ahkaf byłaby informacją o ludzie drugich 'Ad, a reszta kontekstów Koranu informacją o pierwszych 'Ad: i Allah najlepiej wie, co jest słuszne.

Już wspomnieliśmy pielgrzymkę Huda (niech pokój będzie z nim) przy wspomnieniu pielgrzymki Nuha. Przekazano od wodza wiernych Alego ibn Abi Taliba, że wspominał opis grobu Huda (niech pokój będzie z nim) w ziemi Jemenu. Inni wspomnieli, że jest w Damaszku, i w jego meczecie, miejsce na murze południowym, gdzie niektórzy ludzie utrzymują, że jest grób Huda (niech pokój będzie z nim): i Allah najlepiej wie.