Prorok Ibrahim

Syn Tarikha, Ibrahim złamał bożki swojego ludu, debatował z królem Nimrodem i został rzucony w ogień: « o ogniu, bądź chłodem i bezpieczeństwem dla Ibrahima ». Wyemigrował do Syrii i Egiptu, i uwolnił Luta porwanego na czele 318 mężczyzn. Obwieszczono mu Ismaila z Hadżary, potem Izaaka ze starej Sary; ofiarowanym zapowiedzianym we śnie był Ismail według poglądu poprawnego. Z Ismailem wniósł fundamenty Domu Antycznego i wzywał ludzi do pielgrzymki. Allah uczynił go imamem dla ludzi; umarł w wieku 175 lat i został pogrzebany w Hebronie, przy Sarze.

On jest Ibrahimem, synem Tarikha, synem Nahura, synem Sarugha, synem Raghu, synem Falagha, synem 'Abara, synem Shalakha, synem Arfakhshada, synem Sama, synem Nuha (niech pokój będzie z nim). Oto tekst ludzi Księgi w ich księdze; zebrałem, przy ich imionach i według ich własnych wskazań, ich długości życia wyrażone w cyfrach indyjskich, tak jak je wspomnieli; i już przedstawiliśmy wiek Nuha (niech pokój będzie z nim), co zwalniało z powtarzania.

Hafiz Ibn Asakir przekazał, w nocie biograficznej Ibrahima al-Khalila wyciągniętej z jego historii, od Iszaka ibn Biszra al-Kahiliego, autora Kitab al-Mubtada, że imię matki Ibrahima było Umajla; potem przytoczył od niego, w opowiadaniu jego przyjścia na świat, długie opowiadanie. Nazywała się Nuna, córka Karnaby, syna Kuthy, z Bani Arfakhshad, syna Sama, syna Nuha (niech pokój będzie z nim).

Ibn Asakir przekazał inną drogą, że Ibrahim miał kunya Abu adh-Dhifan. Powiedzieli: kiedy Tarikh osiągnął wiek 75 lat, narodzili mu się Ibrahim, Nahur i Haran, a Haranowi narodził się Lut (niech pokój będzie z nim). Według nich Ibrahim był tym z trzech, który zajmował stopień środkowy, a Haran umarł za życia swojego ojca w swojej ziemi, tej, w której się narodził, to znaczy w kraju Chaldejczyków, to znaczy w kraju Babilonu. To jest wersja poprawna i rozpowszechniona u ludzi siry, kronik i relacji; hafiz Ibn Asakir uznał ją za autentyczną po przekazaniu jej drogą Hiszama ibn Ammara: od al-Walida: od Sa'ida ibn Abd al-Aziza: od Makhula: Ibrahim narodził się w Ghucie Damaszku, w wiosce nazwanej Barza, na górze nazwanej Kasjun.

Prawda jest taka, że narodził się w Babilonie; to miejsce modlitwy przypisano mu tylko dlatego, że się tam modlił, kiedy przyszedł z pomocą Lutowi (niech pokój będzie z nim). Ibrahim poślubił więc Sarę, a Nahur poślubił Milkę, córkę Harana, to znaczy córkę swojego brata. Sara była niepłodna i nie rodziła. Tarikh wyszedł ze swoim synem Ibrahimem, swoją żoną Sarą i synem swojego brata, Lutem synem Harana, i wyprowadził ich z kraju Chaldejczyków w stronę kraju Kanaanitów; osiedlili się w Harranie, a Tarikh umarł tam w wieku 250 lat.

To wskazuje, że nie narodził się w Harranie, ale że jego narodziny miały miejsce w kraju Chaldejczyków, to znaczy w kraju Babilonu i jego okolicach. Potem wyemigrowali w kierunku kraju Kanaanitów, który jest krajem Bajt al-Maqdis, i osiedlili się w Harranie, który był w tamtej epoce krajem Chaldejczyków; tak samo było z krajem Dżaziry i Syrią. Czcili siedem planet; ci, którzy zasiedlili miasto Damaszek, szli tą religią: zwracali się ku biegunowi północnemu i czcili siedem planet przez czyny i słowa wszelkiego rodzaju; dlatego każda z siedmiu starych bram Damaszku miała swoją świątynię poświęconą jednej z tych planet, której poświęcano święta i ofiary. Podobnie ludzie Harranu czcili planety i bożków; i wszyscy, którzy znajdowali się na powierzchni ziemi, byli niewierzącymi, z wyjątkiem Ibrahima al-Khalila, jego żony i syna jego brata, Luta (niech pokój będzie z nim).

To jest Khalil, przez którego Allah oddalił te ciemności i unieważnił to zbaczenie: Allah udzielił mu prostoty w jego młodości, posłał go jako posłańca i wziął go za zaufanego przyjaciela w jego dojrzałości. « Na pewno daliśmy wcześniej Ibrahimowi jego prostotę: znaliśmy go doskonale » (al-Anbiya, 51), to znaczy, że był jej godny.

« I Abrahama! Oto powiedział on do swego ludu: "Czcijcie Boga! Bójcie się Go! O, gdybyście wiedzieli, jakie to dla was dobro." Wy czcicie bałwany, poza Bogiem i stwarzacie kłamstwo. Zaprawdę, ci, których czcicie poza Bogiem, nie są w stanie dać wam zaopatrzenia. Poszukujcie więc zaopatrzenia u Boga, czcijcie Go i dziękujcie Mu! Do Niego będziecie sprowadzeni! A jeśli zadajecie kłam - to przecież zadawały już kłam inne narody przed wami. Na posłańcu ciąży tylko obowiązek jasnego obwieszczenia.

Czyż oni nie widzieli, jak Bóg daje życie przez pierwsze stworzenie, a potem daje je ponownie? Zaprawdę, to dla Boga jest łatwe! Powiedz: "Wędrujcie po ziemi i popatrzcie, jak On zaczął stworzenie. Potem Bóg spowoduje następne powstanie. Zaprawdę, Bóg jest nad każdą rzeczą wszechwładny!" On karze tego, kogo chce, i okazuje miłosierdzie, komu chce. Do Niego zostaniecie skierowani. I nie potraficie pozbawić Go władzy ani na ziemi, ani w niebie. I wy nie macie; poza Bogiem, żadnego opiekuna ani pomocnika.

A ci, którzy nie wierzą w znaki Boga i w spotkanie z Nim - tacy zwątpili w Moje miłosierdzie. To są ci, których czeka kara bolesna! I odpowiedzią jego ludu było tylko to, iż powiedzieli: "Zabijcie go lub spalcie go!" Lecz Bóg uratował go od ognia. Zaprawdę, w tym są znaki dla ludzi, którzy wierzą! On powiedział: "Wzięliście sobie, poza Bogiem, bałwanów, jako znak wzajemnej miłości w życiu tego świata. Potem, w Dniu Zmartwychwstania, będziecie się wyrzekać jedni drugich i będziecie się wzajemnie przeklinać. Waszym miejscem schronienia będzie ogień i nie będziecie mieli pomocników."

Lot uwierzył mu i powiedział: "Ja wywędruję do mojego Pana. Zaprawdę, On jest Potężny, Mądry!" » Sura 29, 16-26

« A kiedy Abraham odłączył się od nich i od tego, co oni czcili poza Bogiem, obdarzyliśmy go Izaakiem i Jakubem; i wszystkich uczyniliśmy prorokami. I obdarzyliśmy ich Naszym miłosierdziem; uczyniliśmy dla nich język prawdy wyniosłym. » Sura 19, 49-50

Potem Najwyższy wspomnił jego debatę z jego ojcem i jego ludem, jak to wspomnimy, jeśli Allah Najwyższy zechce. Pierwsze z jego wezwań było skierowane do jego ojca, bo jego ojciec był spośród tych, którzy czcili bożki: jest on bowiem najgodniejszym z ludzi otrzymania szczerej rady.

« I wspomnij w Księdze Abrahama! To był człowiek sprawiedliwy, prorok! Oto powiedział on do swojego ojca: "O mój ojcze! Dlaczego czcisz to, co nie słyszy, to, co nie widzi, to, co ci nic nie pomoże? O mój ojcze! Ja otrzymałem wiedzę, która nie przyszła do ciebie; postępuj więc za mną, poprowadzę ciebie drogą równą! O mój ojcze! Nie czcij szatana! Zaprawdę, szatan jest buntownikiem względem Miłosiernego! O mój ojcze! Boję się, aby cię nie dotknęła kara od Miłosiernego i abyś nie był poplecznikiem szatana."

On powiedział: O Abrahamie! Czy ty wyrzekasz się moich bogów? Jeśli nie zaprzestaniesz, to ja ciebie ukamienuję! Oddal się ode mnie na jakiś czas!" Powiedział: "Pokój tobie! Będę prosił mego Pana o przebaczenie dla ciebie. On przecież jest dla mnie miłościwy. Ja się odłączam od was i od tego, co wy wzywacie poza Bogiem. Ja wzywam swego Pana. Być może, nie będę nieszczęśliwy w modlitwie do mego Pana." » Sura 19, 41-48

Najwyższy wspomina dialog i spór, które odbyły się między nim i jego ojcem, i jak wzywał swojego ojca do prawdy formułą najbardziej delikatną i najlepszą z aluzji: wykazał mu pustkę kultu bożków, w którym był, kultu, który nie słyszy wezwania tego, kto go czci, i nie widzi, gdzie on się znajduje: jak więc wyzwoliłaby cię od czegokolwiek, albo uczyniłaby ci dobro w materii zaopatrzenia albo pomocy?

Potem powiedział, zwracając uwagę na to, co Allah mu dał z prowadzenia i nauki użytecznej, on, który był młodszy wiekiem od swojego ojca: « O mój ojcze, doszło mnie od nauki to, co nie doszło tobie: idź za mną, poprowadzę cię do drogi prostej » (Maryam, 43). To znaczy: prostej, jasnej, łatwej, nachylonej ku dobru: doprowadzi cię do szczęścia w twoim życiu na tym świecie i w twoich zaświatach. Kiedy przedstawił mu tę prostotę i przekazał mu tę szczereą radę, nie przyjął jej od niego i nie zatrzymał się przy niej: raczej zagroził mu i przestrzegł go: « gardzisz moimi bóstwami, o Ibrahimie? Jeśli nie przestaniesz, ukamienuję cię » słowami i czynami, « odejdź ode mnie na długo », to znaczy: zerwij ze mną i przedłuż swoje oddalenie.

Ibrahim powiedział mu wtedy: « pokój na tobie »: żeby nic nieprzyjemne nie doszło do ciebie ode mnie, żeby żadna szkoda cię nie dosięgła ode mnie: raczej jesteś bezpieczny od mojej strony: « poproszę o przebaczenie dla ciebie u mojego Pana: On był wobec mnie łaskawy »: to znaczy: łagodny: poprowadził mnie do swojego uwielbienia i szczerości wobec Niego. « Odchodzę od was i od tego, co wzywacie poza Allahem, i wzywam swojego Pana: może nie będę, przez wezwanie mojego Pana, nieszczęsny. » Ibrahim rzeczywiście prosił o przebaczenie dla niego, jak mu obiecał w swoich wezwaniach; potem, kiedy mu się ukazało, że jest wrogiem Allaha, wycofał się z niego: prośba o przebaczenie Ibrahima dla jego ojca była tylko obietnicą, którą mu dał; a kiedy mu się ukazało, że jest wrogiem Allaha, wycofał się z niego. Ibrahim był na pewno bardzo czuły i bardzo łagodny (Houd, 75).

Ismail ibn Abdallah opowiedział nam: mój brat Abd al-Hamid opowiedział mi: od Ibn Abu Dzi'ba: od Sa'ida al-Maqbariego: od Abu Hurajry, który mówi: Ibrahim spotka swojego ojca Azara w Dniu Zmartwychwstania, a na twarzy Azara będzie sadza i pył. Czyż nie mówiłem ci: nie nieposłuszny mi bądź? To dziś ja tobie nie bądę nieposłuszny. Panie, obiecałeś mi, że nie upokorzysz mnie w dniu, w którym będą powstani: jakie upokorzenie jest głębsze niż to ojca oddalonego? Uczyniłem Raj zakazanym dla niewierzących. Ibrahimie, co jest pod twoimi stopami? Spojrzał: oto padlina splamiona krwią: chwytają ją za jej nogi i rzucają w Ogień. Tak przekazał go, w historii Ibrahima, w sposób jedyny.

I powiedział w tafsirze: Ibrahim ibn Tahman powiedział go: od Ibn Abu Dzi'ba: od Sa'ida ibn Abu Sa'ida al-Maqbariego: od jego ojca: od Abu Hurajry. Tak przekazał an-Nasa'i: od Ahmada ibn Hafsa ibn Abdallaha: od jego ojca: od Ibrahima ibn Tahmana, w tych słowach. Al-Bazzar przekazał go też z hadisu Hammada ibn Salamy: od Ajjuba: od Muhammada ibn Sirina: od Abu Hurajry: od Proroka (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) w słowach bliskich: a jego wersja zawiera osobliwość. Przekazał go też z hadisu Katady: od Uqby ibn Abd al-Ghafira, od Abu Sa'ida: od Proroka (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) w słowach bliskich. « A kiedy Ibrahim powiedział swojemu ojcu Azarowi: bierzesz bożki za bóstwa? Widzę ciebie i twój lud w zbaczeniu jawnym » (al-An'am, 74). To wskazuje, że imieniem ojca Ibrahima było Azar. Większość ludzi genealogii, wśród nich Ibn Abbas, utrzymuje, że imieniem jego ojca było Tarach, zapisywanego z cha; miał być przydomek od imienia bożka, którego czcił, nazwanego Azar.

Prawda jest taka, że jego imieniem było Azar; możliwe, że miał dwa imiona własne, albo że jedno z dwóch było przydomkiem, a drugie imieniem własnym: ten pogląd jest możliwy, a Allah najlepiej wie.

« I tak My pokazaliśmy Abrahamowi królestwo niebios i ziemi, aby był on między tymi, którzy posiadają pewność w wierze. A kiedy okryła go ciemna noc, zobaczył gwiazdę i powiedział: "To jest mój Pan!" A kiedy ona zaszła na zachodzie, on powiedział: "Ja nie kocham tych, którzy zachodzą." A kiedy zobaczył księżyc wschodzący, powiedział: "To jest mój Pan!" Ale kiedy zniknął na zachodzie, powiedział: "Jeśli mój Pan nie poprowadzi mnie drogą prostą, to z pewnością będę w liczbie błądzących!"

A kiedy zobaczył słońce wschodzące, powiedział: "To jest mój Pan! On jest największy!" Lecz kiedy ono zaszło, powiedział: O ludu mój! Ja nie jestem winien tego, że wy Jemu dodajecie współtowarzyszy! Oto skierowałem swoje oblicze ku Temu, który stworzył niebiosa i ziemię, jako prawdziwie wierzący; ja nie jestem z liczby tych, którzy dodają współtowarzyszy!"

I jego lud wdał się z nim w dysputę. On powiedział: "Czy chcecie prowadzić ze mną dysputę w sprawie Boga, skoro On wprowadził mnie na drogę prostą? Ja nie boję się tego, co wy Jemu dodajecie jako współtowarzyszy, chyba że czegoś innego zechce mój Pan. Mój Pan obejmuje wiedzą każdą rzecz! Czyż wy się nie zastanowicie?! Jak bym ja się miał bać tego, co wy Jemu dodajecie jako współtowarzyszy, kiedy wy nie boicie się dodawać Bogu za współtowarzyszy tego, czemu On nie zesłał żadnej władzy nad wami? Więc która z dwóch partii zasługuje na większe bezpieczeństwo, jeśli wy posiadacie jakąś wiedzę?"

Ci, którzy wierzą, i ci, którzy nie ubierają swojej wiary w niesprawiedliwość, posiadają prawdziwe bezpieczeństwo i są na drodze prostej. Taki jest Nasz dowód, który daliśmy Abrahamowi przeciw jego ludowi! My wywyższamy stopniami, kogo chcemy. Zaprawdę, twój Pan jest mądry, wszechwiedzący! » Sura 6, 75-83

Oto więc moment debaty z jego ludem, gdzie im wykazał, że te ciała widzialne, gwiazdy jasne, nie mogą pretendować do bóstwa ani być czczone z Allahem: są bowiem stworzone, karmione, ukształtowane, rządzone i poddane: raz się wznoszą, raz znikają i nieobecne są od tego świata, podczas gdy Pan Najwyższy, nic od Niego nie jest nieobecne i żadna rzecz ukryta Mu nie umyka: On jest Wiecznym, który trwa bez końca: nie ma bóstwa poza Nim i nie ma pana obok Niego. Najpierw im wykazał niezdolność gwiazdy, Wenus: dlatego wznosił się od niej ku księżycowi, jaśniejszej od niej i piękniejszej w swojej łasce: potem wznosił się ku słońcu, najsilniejszemu z ciał widzialnych w świetle, w blasku i w świetności, i wykazał, że jest poddane, poruszane, mierzone i karmione. Wśród Jego znaków: noc, dzień, słońce i księżyc: « nie pokłońcie się słońcu ani księżycowi: pokłońcie się Allahowi, który je stworzył, jeśli to Jego czcicie » (Fussilat, 37).

Kiedy widział słońce wstające: to znaczy ukazujące się: powiedział: to jest mój Pan: ten jest większy: potem, kiedy zniknął, powiedział: o mój ludu, wyrzekam się tego, co dodajecie do partnerów: skierowałem swoją twarz ku Temu, który stworzył niebiosa i ziemię, w religii czystej: i nie jestem spośród tych, którzy dodają partnerów. Jego lud debatował z nim: powiedział: czy będziecie debatować ze mną co do Allaha, kiedy On mnie poprowadził? Nie boję się tego, co Mu dodajecie do partnerów, chyba że mój Pan czegoś zechce. To znaczy: nie przejmuję się tymi bóstwami, które czcicie poza Allahem: one niczego nie przynoszą, nie słyszą ani nie myślą: raczej są karmione i poddane jak gwiazdy i to, co im podobne: albo ukształtowane, wyrzeźbione i toczone na kole.

Wygląda na to, że to napomnienie co do gwiazd było skierowane do ludzi Harranu, bo oni je czcili: to obala pogląd tego, kto twierdził, że powiedział « to jest mój Pan » przy swoim wyjściu do stada, kiedy był mały, jak wspomniał Ibn Iszak i inni: ten pogląd opiera się na relacjach izraelskich, na których nie można polegać, zwłaszcza kiedy przeczą prawdzie. Co do ludzi Babilonu, czcili bożki: to z nimi debatował co do ich kultu, i złamał go na ich oczach, upokorzył go i wykazał jego pustkę. Powiedział: « Wzięliście, poza Allahem, tylko bożki, z przywiązania między wami w życiu na tym świecie: potem, w dniu Zmartwychwstania, jedni wyrzeką się drugich, a jedni przeklną drugich: twoim schronieniem jest Ogień, i nie będziecie mieli żadnego wspomożyciela » (al-'Ankabout, 25).

« I daliśmy Abrahamowi jego prawość, i My znaliśmy jego. Oto powiedział on swemu ojcu i swemu ludowi: "Cóż to są te posągi, którym się kłaniacie?" Powiedzieli: "Zastaliśmy naszych ojców składających im cześć." On powiedział: "Wy i wasi ojcowie byliście z pewnością w jawnym zabłądzeniu!" Oni powiedzieli; "Czy ty przyszedłeś do nas z prawdą, czy też jesteś z liczby tych, którzy się zabawiają?" Powiedział: "Tak! Wasz Pan jest Panem niebios i ziemi; On jest Tym, który je stworzył, a ja jestem z liczby tych, którzy są tego świadkami.

I przysięgam na Boga, iż przygotuję podstęp przeciw waszym bożkom, jak tylko odwrócicie się plecami." I rozbił ich w kawałki, z wyjątkiem głównego z nich - być może, oni do niego powrócą. Oni powiedzieli: "Kto postąpił tak z naszymi bogami? Zaprawdę, on jest z liczby niesprawiedliwych!" Oni powiedzieli: "Słyszeliśmy młodzieńca, zwanego Abrahamem, który wspominał o nich." Oni powiedzieli: "Przyprowadźcie go tu przed oczy ludzi, być może, oni zaświadczą!" Oni powiedzieli: "Czy to ty, Abrahamie, postąpiłeś tak z naszymi bogami?"

On powiedział: "Ależ przeciwnie! To uczynił ten główny z nich. Zapytajcie ich więc, jeśli oni mogą mówić!" Oni zwrócili się do samych siebie i powiedzieli: "Wy jesteście niesprawiedliwi." Potem, zmieszani, zwiesili głowy: "Ty przecież wiesz, iż oni nie mówią." On powiedział: "Czy wy więc czcicie, poza Bogiem, to, co nie jest wam ani w niczym pożyteczne, ani w niczym szkodliwe? Wstyd dla was i dla tego, co wy czcicie poza Bogiem! Czy wy się nie zastanowicie?" Oni powiedzieli: "Spalcie go! Pomóżcie waszym bogom, jeśli chcecie działać!" Powiedzieliśmy: "O ogniu! Bądź chłodem i pokojem dla Abrahama!"

Oni chcieli przygotować jakiś podstęp, lecz My uczyniliśmy ich najbardziej stratnymi. » Sura 21, 51-70

« I opowiedz im historię Abrahama! Oto powiedział on do swego ojca i do swego ludu: "Co wy czcicie?" Powiedzieli: "Czcimy bałwany i trwamy przed nimi pobożnie." Powiedział: "Czy one was słyszą, kiedy wy ich wzywacie? I czy one są wam pożyteczne czy szkodliwe?" Powiedzieli: "Nie! Lecz my znaleźliśmy naszych ojców, którzy w ten sposób czynili." Powiedział: "A czy przyglądnęliście się temu, Co czciliście, wy i wasi najdawniejsi ojcowie? Te bałwany są przecież wrogami dla mnie, a nie Pan światów, Który mnie stworzył i który mnie prowadzi drogą prostą, Który mnie karmi i poi, A kiedy zachoruję, to mnie leczy;

Który sprowadzi na mnie śmierć, potem mnie ożywi, I który - pragnę tego gorąco - przebaczy mi moje grzechy w Dzień Sądu! Panie mój! Użycz mi mądrości, i połącz mnie ze sprawiedliwymi. » Sura 26, 69-83

« Zaprawdę, wśród jego zwolenników był Abraham. Kiedy on przyszedł do swego Pana, z czystym sercem, Powiedział do swojego ojca i do swego ludu: "Co wy czcicie? Czy zmyślonego kłamstwa, boga poza Bogiem, szukacie? A cóż myślicie o Panu światów?" Wtedy popatrzył on uważnie na gwiazdy I powiedział: "Zaprawdę, jestem chory!" I oni odwrócili się do niego plecami. Wtedy on skierował się ukradkiem do ich bogów i powiedział: Dlaczego wy nie jecie? Dlaczego wcale nie mówicie?" I on zwrócił się ku nim, uderzając ich prawą ręką. Wtedy zbliżyli się do niego pospiesznie. On powiedział: "Czy wy czcicie to, co wykuliście?

A Bóg stworzył was i to, co wy tworzycie." Oni powiedzieli: "Zbudujcie jemu budowlę i wrzućcie go w ogień palący!" I oni uknuli na niego podstęp, lecz My sprawiliśmy, iż oni znaleźli się na dole. » Sura 37, 83-98

Allah Najwyższy powiadamia o Ibrahimie, swoim zaufanym przyjacielu (niech pokój będzie z nim), że potępił u swojego ludu kult bożków, pomniejszył go w ich oczach i zredukował: « Co to jest za posągi, do których się przywiązujecie? », to znaczy: pozostajecie przy nich pobożnymi i się im kłaniacie. Powiedzieli: « znaleźliśmy naszych ojców, którzy je czcili »: ich jedynym argumentem była praktyka ojców i przodków i ich kult rywali Allaha, w którym byli. Powiedział: « byliście na pewno, wy i wasi ojcowie, w zbaczeniu jawnym ».

« Kiedy powiedział swojemu ojcu i swojemu ludowi: co czcicie? Kłamstwa, bóstwa poza Allahem, czy to jest to, czego pożądacie? Co więc myślicie o Panu światów? » Co więc o Nim myślicie: co z wami uczyni, kiedy Go spotkacie, kiedy czciliście innego niż On?

« Czy słyszą was, kiedy je wzywacie? Przynoszą korzyść albo szkodę? » Powiedzieli: « ale znaleźliśmy naszych ojców, którzy tak czynili »: przyznali mu, że nie słyszą żadnego wzywającego, że nie przynoszą ani korzyści, ani szkody w niczym: a co skłaniało ich do ich czci, to tylko naśladowanie ich przodków, którzy byli zbłąkani jak oni, wśród ojców ignoranckich. « Czy więc widzicie to, co czciliście, wy i wasi ojcowie najstarsi?

Oni są na pewno wszyscy wrogami dla mnie, poza Panem światów. » I to jest dowód jawny pustki bóstwa bożków, do których pretendowali: wycofał się z nich bowiem i je zredukował: gdyby szkodziły, zaszkodziłyby jemu, a gdyby miały skutek, zadziałałyby na niego. Powiedzieli: « czy przyszedłeś do nas z prawdą, albo żartujesz? » Ta mowa, którą do nas mówisz, przez którą pomniejszasz nasze bóstwa: « wasz Pan jest raczej Panem niebios i ziemi, Tym, który je stworzył: i jestem spośród was jego świadkiem.

» Nie: mówię wam to na serio, z stanowczością: waszym bóstwem jest Allah, nie ma bóstwa poza Nim: On jest waszym Panem i Panem każdej rzeczy, Stwórcą niebios i ziemi, który je stworzył bez wcześniejszego wzoru: On więc sam zasługuje na kult, bez współtowarzysza: i jestem spośród was jego świadkiem. « Na Allaha, będę na pewno intrygował przeciw waszym bożkom, kiedy się odwrócicie. » Przysiągł, że będzie intrygował przeciw tym bożkom, których czczą, kiedy się odwrócą do swojego święta. Powiedział to w tajemnicy, w sobie: niektórzy spośród nich to usłyszeli.

Mieli święto, na które udawali się raz w każdym roku do okolic miasta: jego ojciec zawołał go, żeby tam asystował. « Oto jestem chory », jak Najwyższy powiedział: « Potem spojrzał spojrzeniem ku gwiazdom i powiedział: oto jestem chory. » Czynił im podteksty w swojej mowie aż osiągnął swój cel: upokorzenie ich bożków i zwycięstwo religii Allaha, prawdy, w pustce tego, w czym byli, z kultu bożków, bożków, które zasługują na złamanie i upokorzenie w najwyższym stopniu. Kiedy wyszli do swojego święta i on pozostał w ich mieście, skradał się ku ich bóstwom: to znaczy, że się do nich spieszył, ukrywając się.

Znalazł je w wielkiej hali, a przed nimi położyli rodzaje potraw w ofierze: « nie jecie? Co wam jest, że nie mówicie? » Rzucił się więc na nie, bijąc prawą: bo prawa jest silniejsza, twardsza, szybsza i bardziej panująca. Złamał więc je toporem w swojej ręce i zredukował je na kawałki: to znaczy na szczątki: złamał wszystkie, poza największą z nich: może wróciliby do niej. Położył topór w ręce wielkiej, na znak, że potępiła, żeby te małe były czczone z nią. Kiedy wrócili ze swojego święta i znaleźli to, co zaszło z ich czczonym, powiedzieli: « kto uczynił to naszym bóstwom? Na pewno jest spośród sprawiedliwych. »

To jest dla nich dowód jawny, gdyby rozmyślali: to, co zaszło z ich bóstwami, które czcili: gdyby były boskie, obroniłyby się przeciw temu, kto chciał im wyrządzić zło: ale oni powiedzieli, przez swoją ignorancję, słabość swojego rozumu i obfitość swojego zbaczenia: « kto uczynił to naszym bóstwom? Na pewno jest spośród sprawiedliwych. » Powiedzieli: « słyszeliśmy młodzieńca mówić o tym: nazywa się Ibrahim »: to znaczy, że o tym mówi z ganieniem, krytyką i wzgardą: to on osiada na nich i je łamie: « Na Allaha, będę na pewno intrygował przeciw waszym bożkom, kiedy się odwrócicie.

» Powiedzieli: « przyprowadźcie go przed oczy ludzi: może zaświadczyliby »: to znaczy przed największym zgromadzeniem, przed świadkami: może zaświadczyliby o jego słowach, usłyszeli jego mowę i widzieli swoimi oczami karę, którą poniesie: i to był jeden z największych zamysłów Khalila (niech pokój będzie z nim): żeby ludzie wszyscy się zgromadzili i żeby ustanowił przeciw wszystkim czcicielom bożków dowód pustki tego, w czym byli, na sposób Faraona: « waszym miejscem spotkania jest dzień ozdoby, i żeby ludzie zostali zgromadzeni w pełnym poranku » (al-Qasas, 38).

Kiedy się zgromadzili i go przyprowadzili, powiedzieli: « czy to ty uczyniłeś to naszym bóstwom, o Ibrahimie? » Powiedział: « raczej największa z nich to uczyniła. » To znaczy: ta, która najbardziej skłonna jest sprawić, żebym złamał inne: i zrobił tylko im podtekstów: « zapytajcie je więc, jeśli mogą mówić. » Tymi słowami chciał, żeby się spieszli powiedzieć: one nie mówią: tak przyznaliby, że są materiami martwymi jak inne materie martwe.

Wrócili więc w siebie i powiedzieli: « to wy jesteście sprawiedliwymi »: to znaczy: od pozostawienia jej bez strażnika i wartownika. Potem « pochylili głowy »: to znaczy: wpadli w próbę: jego słowo « to wy jesteście sprawiedliwymi » oznaczałoby wtedy: w ich kultcie ich. Katada powiedziała: najgorsza bezradność chwyciła lud: to znaczy, że się skłonili: « dobrze wiesz, że te bożki nie mówią. » « Czcicie, poza Allahem, to, co wam w niczym nie przynosi korzyści i nie może wam zaszkodzić?

Wstyd wam i temu, co czcicie poza Allahem: czyż więc nie rozmyślacie? » « Oto oni przyspieszyli ku niemu w zwartych szeregach »: to znaczy: przyspieszyli. Powiedział: « czcicie to, co rzeźbicie »: to znaczy: jak czcicie bożki, które sami rzeźbicie w drewnie i kamieniu, które kształtujecie i formujecie jak chcecie, « podczas gdy Allah was stworzył, was i to, co robicie »? Niech słowo zostanie oddane przez czasownik albo w sensie sprawcy, sens mowy wymaga, że jesteście stworzeni i że te bożki są stworzone: jak więc stworzenie czciłoby stworzenie podobne sobie?

Bo wasz kult ich nie jest bardziej słuszny niż ich kult wasz, co jest absurdem: tamto jest więc absurdem przez analogię: bo kult przystoi i jest należny tylko Stwórcy samemu, bez współtowarzysza. Powiedzieli: « zbudujcie dla niego budowlę i rzućcie go w piec płonący. Chcieli mu zastawić pułapkę: to ich uczyniliśmy najniższymi. » Porzucili spór i debatę, kiedy zostali przepici i zwyciężeni, kiedy nie został im już argument ani pretekst, żeby użyć swojej siły i swojej władzy, żeby podtrzymać to, w czym byli, z głupoty i tyranii.

Pan ich wyśmiał, wzniosł swoją mowę, swoją religię i swój dowód. Powiedzieli: « spalcie go i wspólczyńcie swoim bóstwom, jeśli macie działać. » « Powiedzieliśmy: o ogniu, bądź chłodem i bezpieczeństwem dla Ibrahima. Chcieli zastawić pułapkę Ibrahimowi: to ich uczyniliśmy najbardziej przegranymi.

» I to dlatego, że zaczęli zbierać drewno z wszędzie, skąd mogli: spędzili pewien czas na jego zbieraniu dla niego, do tego stopnia, że kobieta spośród nich, kiedy była chora, ślubowała, że jeśli będzie uzdrowiona, poniesie drewno na stos Ibrahima. Potem wykopali wielki dół i położyli tam to drewno, i rozpalili tam ogień: rozpłonął, zaryczał i płonął ogniem, którego iskry nie miały równych. Potem położyli Ibrahima (niech pokój będzie z nim) w tarczy machiny miotającej, którą zrobił dla nich mężczyzna z Kurdów zwany Hizanem: był pierwszym, który fabrykował machiny miotające, i Allah sprawił, że ziemia się pod nim zapadła: zapada się w niej aż do dnia Zmartwychwstania. Potem zaczęli go krępować i kuć, mówiąc: nie ma bóstwa poza Tobą: chwała Tobie: do Ciebie chwała i do Ciebie królestwo: nie ma współtowarzysza Tobie.

Kiedy Khalil (niech pokój będzie z nim) został położony w tarczy machiny miotającej, skrępowany i skuty, potem go rzucili, powiedział: Allah nam wystarczy: On jest najlepszym gwarantem: Ibrahim powiedział to w chwili, kiedy został rzucony w ogień, jak przekazał al-Buchari:

« Niektórym mówiono: "Oto ludzie zebrali się przeciwko wam, bójcie się ich!"; lecz to pomnożyło tylko ich wiarę i oni powiedzieli: "Wystarczy nam Bóg! Jakże to wspaniały poręczyciel!" I oni powrócili z dobrocią i łaską od Boga, i nie dotknęło ich żadne zło. Oni postąpili zgodnie z upodobaniem Boga, a Bóg jest władcą łaski ogromnej. » Sura 3, 173-174

Abu Hiszam ar-Rifa'i opowiedział nam: Iszak ibn Sulajman opowiedział nam: od Abu Dżafara ar-Raziego: od Asima ibn Abu an-Nadżuda: od Abu Saliha, który mówi: kiedy Ibrahim został rzucony w ogień, powiedział: o Allah, Ty jesteś jedyny w niebie, a ja jestem sam na ziemi, czcząc Ciebie: czy masz potrzebę? Co do Ciebie, nie.

Przekazano od Ibn Abbasa, że anioł deszczu mówił: kiedy rozkażą mi posłać deszcz? Rozkaz Allaha był prędzej: « Powiedzieliśmy: o ogniu, bądź chłodem i bezpieczeństwem dla Ibrahima » (al-Anbiya, 69). Ali ibn Abu Talib powiedział, co do « bezpieczeństwa »: nie wyrządzaj mu zła: bez faktu, że Allah powiedział « i bezpieczeństwo dla Ibrahima », chłód ognia zaszkodziłby Ibrahimowi. Tego dnia ludzie ziemi nie wyciągnęli żadnej korzyści z ognia, i nic nie spłonęło z niego poza jego łańcuchami. Przekazano, że Dżibril (niech pokój będzie z nim) był z nim, wycierając pot z jego twarzy: nic z ognia go nie dosięgło, jemu. Anioł cienia był z nim też. A Ibrahim znalazł się jak w kolczudze: ogień go otaczał, a on był w zielonym ogrodzie: i ludzie na niego patrzyli, nie mogąc go dosięgnąć. Najpiękniejszą mową była ta, którą powiedział ojciec Ibrahima, kiedy widział swojego syna w tym stanie: « Jaki doskonały Pan, że twój Pan, o Ibrahimie. »

Ibn Asakir przekazał, że matka Ibrahima spojrzała na swojego syna (niech pokój będzie z nim) i zawołała go: mój synu, pragnę przyjść do ciebie: módl się do Allaha, żeby mnie wyzwolić z gorąca ognia, który cię otacza. Uczynił to. Podeszła więc do niego bez tego, żeby cokolwiek z gorąca ognia jej dosięgło; a kiedy dosięgła swojego syna, uściskała go, ucałowała pocałunkiem, potem wróciła. Powiadomiono mnie, że Ibrahim pozostał tam, albo 40, albo 50 dni, mówiąc: nigdy nie miałem dni ani nocy życia milejszych niż te, w których tam byłem, i chciałbym, żeby całe moje życie i moje istnienie było jak wtedy, kiedy tam był. Niech modlitwy i pokój Allaha będą nad nim.

Chcieli się mścić: zostali porzuceni; chcieli się wznosić: zostali poniżeni; uknuli przeciw niemu intrygę: « to ich uczyniliśmy najbardziej przegranymi », « najniższymi »: odnieśli więc stratę i poniżenie, na tym świecie; co do zaświatów, ich ogień nie będzie na nich ani chłodem, ani bezpieczeństwem, i nie pozdrowią ich w zaświatach pozdrowieniem i pokojem: « ona jest złym miejscem odpoczynku i pobytu » (al-Furqan, 13).

Ubajd Allah ibn Musa, albo Ibn Sallam, przekazał nam go: Ibn Dżurajdż powiadomił nas: od Abd al-Hamida ibn Dżubajra: od Sa'ida ibn al-Musajjab: od Umm Szarik, że Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) rozkazał zabić jaszczurkę gekona i powiedział: dmuchał na Ibrahima. Muslim przekazał go z hadisu Ibn Dżurajdża; obaj szejkowie go przekazali, tak jak an-Nasa'i i Ibn Madżah z hadisu Sufjana ibn Ujajny, obaj od Abd al-Hamida ibn Dżubajra ibn Szajby, w tych słowach. Muhammad ibn Bakr opowiedział nam, który mówi: zabijajcie gekona, bo dmuchał ogniem na Ibrahima. A'isza więc je zabijała. Ismail opowiedział nam: Ajjub opowiedział nam: od Nafiego, że kobieta weszła do A'iszy: co to jest za włócznia? Zabijamy nią gekony: a mianowicie, kiedy Ibrahim został rzucony w ogień, wszystkie bestie starały się go zgasić, z wyjątkiem gekona, który zaczął go na niego dmuchać. Ahmad go przekazał sam, tymi dwiema drogami, w stanie mawquf.

Affan opowiedział nam: Dżarir opowiedział nam: Nafi opowiedział nam: Sa'iba, wyzwolenica al-Fakih ibn al-Mughiry, opowiedziała mi: weszłam do A'iszy: o matko wierzących, co robisz z tą włócznią? Powiedziała: to dla tych gekonów: zabijamy je nią, bo Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) powiadomił nas, że kiedy Ibrahim został rzucony w ogień, żadna bestia na ziemi nie starała się zgasić dla niego ognia, z wyjątkiem gekona, który na niego dmuchał. Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) rozkazał nam więc go zabić. Ibn Madżah go przekazał: od Abu Bakra ibn Abu Szajby: od Junusa ibn Mohameda: od Dżarira ibn Hazima, w tych słowach.

Wzmianka o debacie Ibrahima al-Khalila z tym, który chciał kwestionować Wielkiego, Wzniosłego, w porcie wielkości i płaszczu pychy, i który pretendował do panowania, kiedy był tylko jednym ze słabych niewolników.

« Czy ty nie widziałeś tego, który prowadził spór z Abrahamem w sprawie jego Pana, ponieważ Bóg dał mu królestwo? Oto powiedział Abraham: "Panie mój! Ty jesteś Tym, który daje życie i sprowadza śmierć." On powiedział: "Ja daję życie i sprowadzam śmierć." Powiedział Abraham: "Oto Bóg przywodzi słońce ze wschodu, więc ty przywiedź je z zachodu!" I zawstydzony został ten, który nie uwierzył. Bóg nie prowadzi prostą drogą niesprawiedliwych! » Sura 2, 258

Najwyższy wspomina debatę swojego zaufanego przyjaciela z tym królem tyrantem buntownikiem, który pretendował dla siebie do panowania: Khalil (niech pokój będzie z nim) unieważnił jego argument, wykazał zakres jego ignorancji i słabość jego rozumu, zmusił go dowodem i oświecił mu drogę demonstracji.

Ten król jest królem Babilonu; jego imieniem jest Nimrod, syn Kan'ana, syna Kusza, syna Sama, syna Nuha: tak powiedział Mudżahid. (Inni mówią:) Nimrod, syn Faliha, syna 'Abara, syna Saliha, syna Arfakhshada, syna Sama, syna Nuha. Był jednym z królów świata.

Rządził rzeczywiście światem, według tego, co wspominają, w liczbie czterech: dwaj wierzący i dwaj niewierzący: wierzący: Dhul-Karnajn i Sulajman (niech pokój będzie z nimi); niewierzący: Nimrod i Bucht Nasar. Wspomnieli, że ten Nimrod trwał w swojej królewskości 400 lat: okazał się tyrantem i przekraczającym, nadmuchnął się pychą i nie posłuchał, i wybrał życie na tym świecie. Kiedy Ibrahim al-Khalil wezwał go do czczenia Allaha samego bez współtowarzysza, ignorancja, zbaczenie i długa tolerancja skłoniły go do wyrzeczenia się Stwórcy: debatował więc z Ibrahimem al-Khalilem i pretendował dla siebie do panowania: « Moj Pan jest Tym, kto ożywia i kto umarza »: powiedział: « ja, ja ożywiam i umarzam ».

Katada i as-Suddi powiedzieli: chce powiedzieć, że kiedy przyprowadzano mu dwóch mężczyzn, których zabójstwo stało się obowiązkowe, jeśli rozkazywał zabójstwo jednego i przebaczał drugiemu, było to jak gdyby tamtego ożywił, a tego umarcił: i to bynajmniej nie stanowi odpowiedzi dla Khalila: to słowo poza stanowiskiem debaty, które nie obala i nie odpowiada: to czysta dygresja: a w rzeczywistości to przerwanie. Khalil wykazał bowiem istnienie Stwórcy przez nadejście tych rzeczywistości obserwowalnych: ożywianie zwierząt i ich śmierć, co wymaga istnienia Czyniciela tego, od którego one zależą koniecznie, i faktu, że nie trwają same z siebie: trzeba Czyniciela dla tych zdarzeń obserwowalnych: ich stworzenia, ich poddania, uruchomienia tych gwiazd, wiatrów, chmur, deszczu, stworzenia tych zwierząt, które istnieją pod naszymi oczami, potem ich zabójstwa. Dlatego Ibrahim powiedział: « mój Pan jest Tym, kto ożywia i kto umarza ».

Co do jego słowa « ja, ja ożywiam i umarzam »: jeśli rozumiał przez to, że jest Czynicielem tych rzeczywistości obserwowalnych, okazał się bezczelny i zatwardziały; jeśli rozumiał to, co wspominają Katada, as-Suddi i Muhammad ibn Iszak, nie powiedział nic, co ma związek ze słowami Khalila: bo ani nie zablokował przesłanki, ani nie przeczył dowodowi. A ponieważ przerwanie debaty tego króla mogło umknąć wielu ludziom, obecnym albo innym, wspomniał inny dowód demonstrujący istnienie Stwórcy, pustkę pretendowania Nimroda i jego przerwanie w biały dzień. Powiedział: « Allah przyprowadza więc słońce ze wschodu: przyprowadź je więc z zachodu. » To znaczy: to słońce jest poddane: każdego dnia wstaje ze wschodu, jak poddał je jego Stwórca, Ten, który je prowadzi i panuje nad nim: i to jest Allah, nie ma bóstwa poza Nim, Stwórca każdej rzeczy.

Jeśli jesteś tym, kim pretendujesz, tym, kto ożywia i umarza, przyprowadź więc to słońce z zachodu: bo Ten, kto ożywia i umarza, jest Tym, kto czyni, co chce, którego nikt nie może powstrzymać ani zwyciężyć: On raczej zapanował nad każdą rzeczą, a każda rzecz Mu się poddaje. Jeśli jesteś tym, kim pretendujesz, uczyń więc to: jeśli tego nie uczynisz, nie jesteś tym, kim pretendujesz: i wiesz, jak każdy wie, że nie masz żadnej władzy nad czymkolwiek z tego: raczej jesteś bardziej bezsilny i mniejszy niż do stworzenia komara albo obrony przeciw niemu. Wykazał więc jego zbaczenie i jego ignorancję, jego kłamstwo w jego pretensji, pustkę tego, czego szukał i czym nadmuchiwał się przed ignorantami swojego ludu: nie została mu żadna mowa, żeby odpowiedzieć Khalilowi: został przepiony i ucichł: « Niewierzący został zmieszany: Allah nie prowadzi ludzi niesprawiedliwych. »

As-Suddi wspomniał, że ta debata miała miejsce między Ibrahimem a Nimrodem w dniu, kiedy wyszedł z ognia: spotkał go tylko tego dnia: tam ta debata miała miejsce między nimi.

Abd ar-Razzak przekazał: od Ma'mara: od Zajda ibn Aslama, że Nimrod rozporządzał jedzeniem, i że ludzie napływali do niego po rację: Ibrahim przyszedł z tymi, którzy przyszli po rację: ta debata miała miejsce między nimi: i Ibrahim nie otrzymał jedzenia jak ludzie je otrzymali: wyszedł nie mając nic z jedzenia. Kiedy zbliżył się do swoich, wziął wydmę pyłu, napełnił nią swoje dwie dłonie i powiedział: zajmę swoją rodzinę przy moim przybyciu do niej. Przy swoim przybyciu położył swoje bagaże, przyszedł, oparł się na łokciu i zasnął: jego żona Sara poszła do dwóch dłoni i znalazła je pełnymi jedzenia doskonałego: przygotowała z niego posiłek. Kiedy Ibrahim się obudził, znalazł to, co przygotowali: skąd wam to pochodzi?

Z tego, co przyniosłem. Zajd ibn Aslam powiedział: Allah posłał temu królowi tyranowi anioła, który rozkazał mu wierzyć w Allaha: odmówił; potem zawołał go drugi raz: odmówił; potem trzeci raz: odmówił. (Anioł mu powiedział:) Zgromadź swoje wojska, a ja zgromadzę swoje. Nimrod zgromadził więc swoją armię i swoich żołnierzy o wschodzie słońca: Allah posłał na nich muchy komary tam, gdzie nie widzieli tarczy słońca: Allah puścił je na nich: zjadły ich ciała i ich krwi, zostawiając kości obumarłe: jedna z nich weszła w nozdrza króla i pozostała tam 400 lat: Allah Najwyższy go przez nią dręczył: bił się w głowę młotkami przez cały ten czas, aż Allah sprawił, że przez nią zginął: a Allah Najwyższy najlepiej wie.

Emigracja Ibrahima do Syrii i Egiptu

« Lot uwierzył mu i powiedział: "Ja wywędruję do mojego Pana. Zaprawdę, On jest Potężny, Mądry!" I daliśmy Abrahamowi Izaaka i Jakuba, i ustanowiliśmy w jego potomstwie dar proroczy i Księgę. Daliśmy mu nagrodę na tym świecie, a w życiu ostatecznym on będzie, z pewnością, między sprawiedliwymi. » Sura 29, 26-27

« Uratowaliśmy jego i Lota, wprowadzając ich do ziemi, którą pobłogosławiliśmy dla światów. I daliśmy jemu Izaaka i Jakuba jako podarunek, i wszystkich uczyniliśmy sprawiedliwymi. I ustanowiliśmy ich przywódcami prowadzącymi drogą prostą, według Naszego rozkazu. I objawiliśmy im sposób czynienia dobrych dzieł i odprawiania modlitwy, i dawania jałmużny. Oni byli Naszymi czcicielami. » Sura 21, 71-73

Kiedy wyemigrował ze swojego ludu dla Allaha, emigrując z ich środka, jego żona była niepłodna, żadne dziecko nie rodziło się z niej, i nie miał żadnego dziecka: z nim znajdował się tylko syn jego brata, Lut syn Harana syna Azara: a Allah Najwyższy udzielił mu potem dzieci prawych, i umieścił w jego potomstwie proroctwo i Księgę: każdy prorok posłany po nim jest więc z jego potomstwa, i każda Księga zesłana z nieba na proroka spośród proroków po nim spada na jednego z jego rodu i jego posterity: szata chwały od Allaha i szlachetność dla niego, odkąd porzucił swój kraj, swoich ludzi i swoich bliskich, i wyemigrował do kraju, gdzie mógł się osiedlić, żeby czcić swojego Pana i wzywać stworzenie ku Niemu. Ziemia, do której wyszedł w emigracji, jest ziemią Syrii: « do ziemi, którą pobłogosławiliśmy dla światów »: tak powiedzieli Ubajj ibn Ka'b, Abu al-Alija, Katada i inni.

Al-Awfi przekazał: « do ziemi, którą pobłogosławiliśmy dla światów »: « Na pewno pierwsza Dom ustanowiony dla ludzi jest tym, który jest w Bakkie: błogosławieństwo i prowadzenie dla światów » (Al 'Imran, 96). Ka'b al-Ahbar twierdził, że to Harran. Już przekazaliśmy od ludzi Księgi, że wyszedł z kraju Babilonu, on i syn jego brata Lut, i jego brat Nahur, i żona Ibrahima, Sara, i żona jego brata, Milka: osiedlili się w Harranie, a Tarikh, ojciec Ibrahima, tam umarł.

Ibrahim i Lut wyszli w kierunku Syrii: Ibrahim spotkał Sarę, córkę króla Harranu, która krytykowała swojego ludu co do jego religii: poślubił ją pod warunkiem nie sprawiania jej przykrości. Ibn Dżarir go przekazał: to jest relacja dziwna: relacja znana jest taka, że była córką jego wuja Harana, tego, od którego Harran jest nazwany: co do tego, kto twierdzi, że była córką jego brata Harana, siostrą Luta, jak przekazał as-Suhajli od al-Kutubiego i an-Nakkasza, zszedł daleko, mówił bez nauki i twierdził, że małżeństwo z córką brata było w tamtej epoce dozwolone: nie ma dla tego żadnego dowodu: nawet jeśli to było dozwolone w pewnym czasie, jak jest przekazane od rabinów żydów, prorocy się temu nie oddają: a Allah najlepiej wie. Potem jest ustanowione, że Ibrahim (niech pokój będzie z nim), kiedy wyemigrował z Babilonu, wyszedł z Sarą, emigrując ze swojego kraju, jak powiedziano wcześniej: a Allah najlepiej wie.

Ludzie Księgi wspomnieli, że kiedy przybył do Syrii, Allah mu objawił: uczynię z tej ziemi ziemię twojego potomstwa po tobie: Ibrahim wzniósł więc ołtarz dla Allaha, w podziękowaniu za to dobrodziejstwo, i rozbił swój namiot na wschodzie Bajt al-Maqdis: potem wyszedł w podróż do Jemenu: i była nieurodzaj, to znaczy susza, twardość i drożyzna: wyemigrowali więc do Egiptu: i wspomnieli historię Sary z jej królem: jestem jego siostrą: i wspomnieli, że król wziął ją do swojej służby i dał mu Hadżar: potem ich wygnał z kraju: wrócili do kraju wschodu, to znaczy ziemi Bajt al-Maqdis i jego okolic, z nim bydłem, niewolnikami i bogactwami.

Muhammad ibn Mahbub opowiedział nam: Hammad ibn Zajd opowiedział nam: od Ajjuba: od Mohameda: Ibrahim skłamał tylko trzy razy: jego słowo « jestem chory », i jego słowo « raczej największa z nich to uczyniła », i jego słowo « ona jest moją siostrą ». Pewnego dnia, kiedy był z Sarą, skrzyżowali tyranta spośród tyrantów: oto mężczyzna z kobietą spośród najpiękniejszych ludzi. Posłał do niego i wypytał go o nią: kto jest ta? Moja siostra.

Powiedział do Sary: nie ma na powierzchni ziemi żadnego wierzącego poza mną i tobą: i ten mężczyzna wypytał mnie o nią: powiedziałem mu więc, że jesteś moją siostrą: nie zaprzeczaj mi więc. Posłał po nią: kiedy weszła do niego, wyciągnął rękę, żeby ją pochwycić: jego ręka została schwytana: módl się do Allaha za mnie: nie wyrządzę ci żadnej szkody. Modliła się do Allaha: został uwolniony. Potem pochwycił ją drugi raz: jego ręka została schwytana tak samo, albo mocniej: módl się do Allaha za mnie: nie wyrządzę ci żadnej szkody.

Modliła się: został uwolniony. Zawołał wtedy niektórych swoich strażników zasłony: nie przyprowadziłeś mi istoty ludzkiej: przyprowadziłeś mi demona: i uderzył w goleń Hadżar. To jest twoja matka, o dzieciach wody nieba.

Hafiz Abu Bakr al-Bazzar go przekazał: od Amra ibn Alego al-Fallasa: od Abd al-Wahhaba as-Sakafiego: od Hiszama ibn Hassana: od Muhammada ibn Sirina: od Abu Hurajry, który mówi: Ibrahim nigdy nie skłamał poza trzema razy, wszystko to dla sprawy Allaha: jego słowo « jestem chory »; « raczej największa z nich to uczyniła »; i kiedy szedł w kraju tyranta spośród tyrantów, zrobił przystanek: przyszło powiadomić tyranta, że mężczyzna zrobił tu przystanek z kobietą spośród najpiękniejszych ludzi: posłał do niego i wypytał go o nią: jest moją siostrą: ten mężczyzna wypytał mnie o ciebie: powiedziałem więc: jesteś moją siostrą: i nie ma dziś żadnego poddanego poza mną i tobą: jesteś moją siostrą: nie zaprzeczaj mi więc u niego. Prowadzono ją: kiedy wyciągnął rękę, żeby ją pochwycić, jego ręka została schwytana: módl się do Allaha za mnie: módl się do Allaha za mnie: nie wyrządzę ci żadnej szkody. Modliła się: został uwolniony trzy razy: nie przyprowadziłeś mi istoty ludzkiej: przyprowadziłeś mi demona: wyprowadź ją: i daj mu Hadżar.

Przyszła, kiedy Ibrahim stał na modlitwie: kiedy ją poczuł, obrócił się: odejdź! Allah wystarczył przeciw podstępowi tyranta: a Hadżar została mi dana. Obaj szejkowie go przekazali z hadisu Hiszama: nie znamy łańcucha wznoszącego się do Mohameda: od Abu Hurajry poza Hiszamem: i inni go przekazali w stanie mawquf.

Ali ibn Hafs opowiedział nam: od Wurqa', który jest Ibnem Omar al-Jaszkurim: od Abu az-Zinada: od al-A'radża: Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) powiedział: Ibrahim skłamał tylko trzy razy: « jestem chory »; « raczej największa z nich to uczyniła »; « ona jest moją siostrą ». Ibrahim wszedł do wioski, gdzie znajdował się król spośród królów, albo tyrant spośród tyrantów: powiedziano: Ibrahim wszedł tej nocy z kobietą spośród najpiękniejszych ludzi. Król, albo tyrant, posłał do niego: kto jest ta, która jest z tobą? Moja siostra.

Poślij ją więc. Posłał ją do niego: nie zaprzeczaj mojej mowie: powiedziałem jej, że jesteś moją siostrą: jeśli jest na ziemi wierzący poza mną i tobą. Kiedy weszła do niego, wstał ku niej: zaczęła się obmywać i modlić: o Allah, jeśli wiesz, że uwierzyłam w Ciebie i w Twojego posłańca, i że nie odsłoniłam mojej intymności poza mojemu małżonkowi, nie daj więc władzy nad mną niewierzącemu: spadł w konwulsje aż poruszyć swoją goleń. Abu az-Zinad powiedział: Abu Salama ibn Abd ar-Rahman powiedział: jeśli umrze, powiedzą: ona go zabiła.

Został uwolniony. Potem wstał ku niej: zaczęła się obmywać i modlić: o Allah, jeśli wiesz, że uwierzyłam w Ciebie i w Twojego posłańca, i że nie odsłoniłam mojej intymności poza mojemu małżonkowi, nie daj więc władzy nad mną niewierzącemu: spadł w konwulsje aż poruszyć swoją goleń. Abu az-Zinad powiedział, i Abu Salama powiedział: jeśli umrze, powiedzą: ona go zabiła. Został uwolniony.

Przy trzeciej albo czwartej próbie powiedział: posłaliście mi tylko demona: oddajcie ją Ibrahimowi: i dajcie mu Hadżar. Wróciła i powiedziała Ibrahimowi: czy poczułeś? Allah odparł podstęp niewierzącego i uderzył w goleń służącej. Ahmad go przekazał sam tą drogą, i spełnia ona warunki sahihu: al-Buchari go przekazał: od Abu al-Jamana: od Szuaiba ibn Abu Hamzy: od Abu az-Zinada: od al-A'radża: od Abu Hurajry: od Proroka (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim), w formie skróconej.

Ojciec nasz opowiedział nam: Sufjan opowiedział nam: od Alego ibn Zajda ibn Jud'ana: od Abu Nadr: Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) powiedział, o trzech słowach Ibrahima, które wypowiedział: żadne z nich nie służyło za dyspensę na szkodę religii Allaha: « jestem chory »; i « raczej największa z nich to uczyniła »; i powiedział królowi, kiedy chciał jego żony: ona jest moją siostrą. Jego słowo w hadisie « ona jest moją siostrą » znaczy: w religii Allaha; a jego słowo do niej: nie ma na powierzchni ziemi żadnego wierzącego poza mną i tobą, znaczy: dwóch małżonków wierzących poza mną i tobą: i niesienie na ten sens się narzuca: bo Lut był z nimi, i jest prorokiem (niech pokój będzie z nim). Odejdź! Allah odparł podstęp niewierzącego: w innej wersji: od przewrotnego: i to jest król: i uderzył w goleń służącej.

Ibrahim, odkąd została prowadzona do króla, stał na modlitwie dla Allaha (niech jego chwała będzie głoszona) i błagał Go o ochronę swoich i o odparcie przemocy tego, kto chciał zła jego rodzinie: a ona czyniła podobnie: za każdym razem, kiedy wróg Allaha chciał zamachu na nią, wstawała do swoich ablucji i swojej modlitwy, i wzywała Allaha (niech jego chwała będzie głoszona) wielkim wezwaniem wspomnianym: « i szukajcie pomocy w cierpliwości i w modlitwie » (al-Baqara, 45). Allah więc ją ochronił i zachował, dla ochrony swojego sługi i posłańca, swojego umiłowanego i swojego zaufanego przyjaciela Ibrahima (niech pokój będzie z nim).

Niektórzy uczeni doszli aż do proroctwa trzech kobiet: Sara, matka Musy i Maryam, niech pokój będzie z nimi: to, co utrzymuje większość, jest takie, że są prawdomównymi: Allah je przyjął. Widziałem w niektórych atharach, że Allah (niech jego chwała będzie głoszona) podniósł zasłonę w tym, co było między Ibrahimem (niech pokój będzie z nim) i nią: nie przestawał jej widzieć odkąd wyszła od niego aż wróciła do niego: był jej świadkiem, kiedy była u króla, i sposobu, w jaki Allah ją przed nim ochronił: żeby to było najbardziej uspokajające dla jego serca, najbardziej radujące dla jego oka i najbardziej wzmacniające dla jego spokoju: kochał ją bowiem miłością intensywną dla jej religii, jej pokrewieństwa z nim i jej jasnego piękna: żadna kobieta po Hawwie aż do jej epoki nie była piękniejsza od niej: do Allaha chwała i łaska.

Ten Faraon Egiptu był bratem ad-Dahhaka, króla słynnego ze swojej tyrannii: był namiestnikiem swojego brata nad Egiptem: jego imieniem było Sinan, syn 'Ilwana, syna Ubajda, syna 'Uja, syna 'Imlaqa, syna Lawidha, syna Sama, syna Nuha: Ibn Hiszam wspomnił w at-Tidżanie, że tym, który jej chciał, był Amr ibn Amr al-Kajs ibn Bajlbun ibn Saba, który rządził Egiptem: as-Suhajli to przekazał: a Allah najlepiej wie.

Potem Khalil (niech pokój będzie z nim) wrócił z kraju Egiptu do ziemi wschodu, ziemi świętej, w której był, z nim bydłem, niewolnikami i obfitym bogactwem: Hadżar Koptka, Egipcjanka, ich towarzyszyła. Potem Lut (niech pokój będzie z nim) się przeprowadził z tym, co posiadał z obfitych bogactw, na rozkaz, który mu dał Khalil, do ziemi Ghor, znanej jako Ghor Zugharu: osiedlił się w mieście Sodoma, matce tych ziem w tamtych czasach: jej mieszkańcy byli łotrami, niewierzącymi i przewrotnymi.

Allah Najwyższy objawił Ibrahimowi al-Khalilowi, rozkazując mu rozszerzyć swoje spojrzenie i patrzeć na północ i na południe, na wschód i na zachód, i obwieścił mu radosną wieść, że całą tę ziemię On jemu da, jemu i jego potomstwu aż do końca czasów, i że rozmnoży jego ród aż będzie w liczbie pyłu ziemi: ta radosna wieść przywiązała się do tej ummy: nie została nawet spełniona i większa niż w tej ummie muhammadańskiej: « Allah złożył dla mnie ziemię i widziałem jej wschodnich i jej zachodnich: i władza mojej ummy osiągnie to, co mi z niej zostało złożone.

» Potem banda tyrantów schwyciła Luta (niech pokój będzie z nim), pochwyciła go, wzięła jego bogactwa i uprowadziła jego bydło: kiedy wieść doszła do Ibrahima al-Khalila (niech pokój będzie z nim), ruszył przeciw nim z 318 mężczyznami: wyzwolił Luta (niech pokój będzie z nim), odzyskał jego bogactwa, zabił mnóstwo wrogów Allaha i jego posłańca i zmusił ich do ucieczki, ścigając ich aż osiągnąć północ Damaszku: rozbił obóz w okolicach miasta, przy Barza: i myślę, że Makam Ibrahima, który jest mu przypisywany dzisiaj w Barza, został nazwany tak tylko dlatego, że był miejscem obozu armii Khalila: a Allah najlepiej wie. Potem wrócił, wspierany i wspomagany, do swojego kraju: króle kraju Bajt al-Maqdis przyszli mu na spotkanie, uwielbiając go, czcząc go, poddani: i osiedlił się w swoim kraju: niech modlitwy i pokój Allaha będą nad nim.

Narodziny Ismaila, syna Ibrahima

Ibrahim (niech pokój będzie z nim) poprosił Allaha o czyste potomstwo: Allah mu je obwieścił radosną wieścią: a kiedy Ibrahim spędził dziesięć lat w kraju Bajt al-Maqdis: « Pan pozbawił mnie dziecka: podejdź więc do tej służącej mojej: może Allah udzieli nam z niej dziecka. » Kiedy oddała mu się, Ibrahim wszedł do niej: ledwo wszedł do niej, a poczęła z niego. Kiedy poczęła, wzniosła się w swojej duszy i stała się pyszną wobec swojej pani: Sara była o nią zazdrosna i poskarżyła się Ibrahimowi: czyń z nią, co chcesz. Hadżar się zlękła i uciekła: osiedliła się przy źródle tam: « nie bój się niczego: Allah uczyni z tego chłopca, którego nosisz, dobro. » Rozkazał jej wrócić, i obwieścił jej radosną wieść, że porodzi syna, którego nazwie Ismail: i że będzie dzikim wśród ludzi: jego ręka nad wszystkimi, a ręka wszystkich przeciw niemu: i że posiadałby wszystkie kraje swoich braci: podziękowała Allahowi (niech jego chwała będzie głoszona) za to.

Ta radosna wieść spełniła się tylko na synu jego syna Mohameda, niech modlitwy i pokój Allaha będą nad nim: przez niego Arabowie zapanowali, i posiadali wszystkie kraje na wschodzie i na zachodzie: i Allah udzielił im nauki użytecznej i czynu prostego tego, czego nie udzielił żadnemu narodowi przed nimi: i to jest tylko przez szlachetność ich posłańca nad innymi posłańcami, błogosławieństwo jego posłania, radosną wieść o nim i jego doskonałość w tym, co przyniósł: i powszechność jego misji dla wszystkich mieszkańców ziemi.

Powiedzieli: urodziła go, a Ibrahim miał lat 86, 13 lat przed narodzinami Izaaka. Kiedy Ismail się narodził, Allah objawił Ibrahimowi, obwieszczając mu radosną wieść o Izaaku, narodzonym z Sary: upadł na pokłony przed Allahem: « Wysłuchałem twojej modlitwy co do Ismaila: pobłogosławiłem go, rozmnożyłem i pomnożyłem wielkim wzrostem: dwunastu wielkich narodzi się z niego: i uczynię go wodzem wielkiego ludu. » To też jest radosna wieść co do tej wielkiej ummy: a ci dwunastu wielkich to dwunastu kalifów obwieszczonych w hadisie Abd al-Malika ibn Umajra: od Dżabira ibn Samury, który mówi: będzie dwunastu dowodzących: słowo, którego nie zrozumiałem: wypytałem więc swojego ojca: co powiedział? Powiedział: wszyscy z Kurajszu.

Obaj szejkowie go przekazali: i w jednej wersji: ten porządek nie przestanie trwać: i w jednej wersji: potężni, aż będzie dwunastu kalifów, wszystkich z Kurajszu.

Wśród nich znajdują się czterej imamowie: Abu Bakr, Omar, Usman i Ali: wśród nich też Omar ibn Abd al-Aziz: i wśród nich niektórzy z Bani al-Abbasa: nie chodzi o to, żeby następowali po sobie w dwunastu rządach kolejnych: ale ich istnienie jest konieczne: i nie chodzi o dwunastu imamów, w których wierzą Rafidyci, z których pierwszy jest Ali ibn Abu Talib, a ostatni jest Oczekiwanym w grocie Samarry, to znaczy Muhammad ibn al-Hasan al-Askari według ich pretendowania: bo ci spośród nich nie mieli więcej użyteczności niż Ali i jego syn al-Hasan ibn Ali w chwili, kiedy porzucił walkę, oddał władzę Muawiji, zgasił ogień fitny i uspokoił młyny wojen między muzułmanami: a inni spośród nich byli na stopniu prostych poddanych: nie mieli nad ummą żadnej władzy w żadnej sprawie: co do tego, co wierzą co do groty Samarry, to jest złudzeniem w głowach i zamieszaniem w duszach: nie ma tego ani rzeczywistości, ani istnienia, ani śladu.

Chodzi o to, że kiedy Ismail narodził się Hadżarowi, zazdrość Sary wobec niej zintensyfikowała się: poprosiła Khalila, żeby usunął jej oblicze od niej: wyszedł więc z nią i jej synem, i podróżował z obiema aż osadzić je tam, gdzie dzisiaj znajduje się Mekka: jej dziecko było wtedy niemowlęciem. Kiedy je tam zostawił i odwrócił plecy, Hadżar wstała ku niemu i przywierzęła do jego ubrań: o Ibrahimie, dokąd idziesz, zostawiając nas tutaj, kiedy nie mamy czym się wystarczyć? Nie odpowiedział jej: czy Allah ci to nakazał? Tak. Wtedy On nas nie zgubi. W Kitab an-Nawadir: Sara rozgniewała się na Hadżar i przysięgła, że utnie trzy członki jej ciała: Khalil rozkazał jej więc przebić jej uszy i skrócić jej tren: jej przysięga została tak spełniona. Była pierwszą z kobiet, która się poddała obrzezaniu kobiecemu, pierwszą, która przebiła sobie uszy, i pierwszą, która wydłużyła swój tren.

Emigracja Ibrahima z Ismaelem i jego matką Hadżar do gór Faranu

Abdallah ibn Mohamed opowiedział nam: Abd ar-Razzak opowiedział nam: Ma'mar opowiedział nam: od Ajjuba as-Sachtijaniego i od Kathira ibn Kathira ibn al-Muttaliba ibn Abu Wada'a, jeden od drugiego (Jazid: jeden z dwóch nad drugim): od Sa'ida ibn Dżubajra: kiedy kobiety po raz pierwszy przybrały pasy, było to naśladowaniem matki Ismaila, która przybrała pas, żeby ukryć swoje ślady przed Sarą. Potem Ibrahim przyszedł z nią i z jej synem Ismailem, kiedy go karmiła piersią, aż osadzić ich przy Domu, przy wielkim drzewie nad Zemzemem, w górnej części Świętego Miejsca: nie było w Mekce, tamtego dnia, nikogo, i nie było wody: osadził ich tam, zostawił przy nich bukłak, w którym były daktyle, i bukłak, w którym była woda. Dokąd idziesz, Ibrahimie, zostawiając nas w tej dolinie, gdzie nie ma ani człowieka, ani niczego? Powiedziała mu to wiele razy, a on nie odwracał się ku niej: czy Allah ci to nakazał?

Tak. Wtedy On nas nie zgubi. Wróciła, a Ibrahim wyszedł, aż był w przesmyku, skąd go nie widzieli: obrócił swoją twarz ku Domowi i wzywał: « Panie, osadziłem z mojego potomstwa w dolinie bez uprawy, przy Twoim Domu świętym. Panie, żeby odprawiali modlitwę: uczyń więc, żeby serca części ludzi skłoniły się ku nim: i udziel im owoców: może będą wdzięcznymi » (Ibrahim, 37).

Matka Ismaila zaczęła karmić Ismaila piersią i pić z tej wody, aż wyczerpania tego, co było w bukłaku: miała pragnienie, i jej syn miał pragnienie: zaczęła patrzeć, jak się tarza, wije się: wyszła, nie mogąc znieść patrzenia na niego: znalazła, że Safa była górą najbliższą ziemi, która ją ograniczała: stanęła na niej, potem patrzyła na dolinę, żeby zobaczyć, czy widzi kogoś: nie widziała nikogo: zeszła z Safy aż osiągnąć dolinę, podniosła kawałek swojej sukni, potem biegała biegiem męczącym mężczyzny: kiedy przeszła dolinę, przyszła do Marwy, stanęła na niej i patrzyła, czy widzi kogoś: nie widziała nikogo: uczyniła to siedem razy. Prorok (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) powiedział: to jest chodzenie ludzi między dwoma. Potem: cisza: szukała swojego syna: usłyszała głos: jeśli masz wsparcie u siebie.

Oto anioł przy miejscu Zemzemu: kopał swoją piętą, albo powiedział: skrzydłem, aż woda się ukazała: zaczęła w nią wchodzić mówiąc swoją ręką: tak, i czerpać wodę do swojego bukłaka: a wodatryskiwała po tym, jak naczerpała. Prorok (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) powiedział: niech Allah okaże miłosierdzie matce Ismaila: gdyby zostawiła Zemzem: gdyby nie naczerpała wody, Zemzem byłby źródłemtryskającym. Piła więc, i karmiła swoje dziecko piersią: anioł powiedział jej: nie bój się opuszczenia: oto tutaj Dom Allaha: ten chłopiec i jego ojciec go zbudują: a Allah nie traci swoich.

Dom był wzniesiony względem ziemi, jak wzgórze: wezbrania przychodziły do niego, przepływając po jego prawej i po jego lewej: tak było aż przepłynęła przy nich trupa Dżurhumu, albo ludzi domu z Dżurhumu, idąc drogą Kada': zeszli do dolnej części Mekki i widzieli ptaka krążącego: ten ptak na pewno krąży wokół wody: już znaliśmy tę dolinę:

i nie ma wody. Posłali więc jednego albo dwóch zwiadowców: oto oni przed wodą: wrócili i powiadomili ich o wodzie: matka Ismaila była przy wodzie: dasz nam pozwolenie zejść przy tobie? Tak: ale nie macie żadnego prawa do wody. Tak: to spodobało się matce Ismaila, która kochała towarzystwo.

Zeszli więc, i posłali do swoich rodzin: te zeszli z nimi, aż było tam ludzi z domów spośród nich: chłopiec urósł, nauczył się od nich arabszczyzny: spodobał się im i zdumiewał ich, kiedy urósł: kiedy osiągnął dojrzałość, dali mu za żonę kobietę spośród nich. Matka Ismaila umarła. Ibrahim przyszedł więc po małżeństwie Ismaila, żeby obejrzeć jego ślad: wyjdź poszukać dla nas. Wypytał wtedy żonę Ismaila o ich życie i ich stan: jesteśmy w złu: jesteśmy w ciasności i twardości: poskarżyła się mu: kiedy twój mąż przyjdzie, przekaż mu pozdrowienie, i powiedz mu, żeby zmienił próg swojej drzwi.

Ismail przyszedł: jakby poczuł coś: czy przyszedł wam ktoś? Tak: przyszedł nam starzec taki-a-taki: wypytał nas o ciebie: powiadomiłam go: i zapytał mnie, jakie było nasze życie: powiedziałam mu, że byliśmy w trudzie i twardości. Czy zalecił ci coś? Tak: rozkazał mi przekazać ci pozdrowienie i powiedzieć: zmień próg swojej drzwi.

To jest mój ojciec: i rozkazał mi się z tobą rozstać: połącz się ze swoją rodziną. Oddalił ją więc i poślubił inną spośród nich. Ibrahim pozostał z dala od nich to, co Allah chciał: potem przyszedł: wyjdź poszukać dla nas. Jak się macie?

Wypytał ją o ich życie i ich stan: jesteśmy w dobru i w dostatku: wychwaliła Allaha: jakie jest wasze jedzenie? Mięso. A wasz napój? Woda.

o Allah, pobłogosław im mięso i wodę.

Nie mieli, tamtego dnia, zboża: gdyby mieli, wzywałby dla nich co do tego: i nikt nie zbliża się do nich dwóch poza Mekką bez tego, że mu to przystoi. Kiedy twój mąż przyjdzie, przekaż mu pozdrowienie, i rozkaż mu umocnić próg swojej drzwi. Czy przyszedł wam ktoś? Tak: przyszedł nam starzec pięknego wyglądu: wychwaliła go: wypytał mnie o ciebie: powiadomiłam go: i zapytał mnie, jakie było nasze życie: powiedziałam mu, że byliśmy w dobru: czy zalecił ci coś?

Tak: przekazuje tobie pozdrowienie: i rozkazuje ci umocnić próg twojej drzwi. To jest mój ojciec: a ty jesteś progiem: rozkazał mi cię zatrzymać. Potem pozostał z dala od nich to, co Allah chciał: potem przyszedł po tym: a Ismail fabrykował strzały dla niego pod wielkim drzewem bliskim Zemzemu: kiedy go widział, wstawał ku niemu: i obaj czynili jak czyni syn z ojcem i ojciec z synem: o Ismailu, Allah nakazał mi rzecz. Czyń więc to, co twój Pan ci nakazał.

Wspomożesz mnie? Wspomogę cię. Allah nakazał mi zbudować tutaj Dom. Pokazał wzniesienie podniesione nad to, co je otacza: tam wnieśli fundamenty Domu: Ismail przynosił kamienie, a Ibrahim budował: aż budowa była wzniesiona: przyniósł tę kamień i położył mu go: stał na nim budując: a Ismail podawał mu kamienie: « Panie, przyjmij to od nas: Ty jesteś Słuchającym, Wszechwiedzącym » (al-Baqara, 127).

I oboje zaczęli budować, obchodząc Dom: « Panie, przyjmij to od nas: Ty jesteś Słuchającym, Wszechwiedzącym. »

Abdallah ibn Mohamed opowiedział nam: Abu Amir Abd al-Malik ibn Amr opowiedział nam: Ibrahim ibn Nafi opowiedział nam: od Kathira ibn Kathira: od Sa'ida ibn Dżubajra: kiedy była mowa między Ibrahimem i jego rodziną o tym, z czym wyszedł z Ismailem i matką Ismaila, z nimi worek, w którym była woda.

Wspomniał jego całość w sposób podobny do powyższego: a ten hadis należy do słów Ibn Abbasa, przeplecionego wzniesieniem części niego: i zawiera osobliwości: wydaje się należeć do tego, co Ibn Abbas otrzymał z relacji izraelskich: mówi się tam, że Ismail był wtedy niemowlęciem: a według ludzi Tory Allah nakazał Ibrahimowi obrzezać swojego syna Ismaila, i wszystkich, których miał z niewolników i innych: obrzezał ich więc: i to po upływie 99 lat jego życia: wiek Ismaila, tamtego dnia, byłby więc 13 lat: i to jest posłuszeństwo rozkazowi Allaha (niech jego chwała będzie głoszona) w jego rodzinie: co wskazuje, że uczynił to z tytułu obowiązku: dlatego pogląd poprawny wśród słów uczonych jest taki, że obrzezanie jest obowiązkowe dla mężczyzn, jak jest ustanowione na jego miejscu.

Ugruntowało się w hadisie przekazanym przez al-Buchariego: Kutajba ibn Sa'id opowiedział nam: Mughira ibn Abd ar-Rahmana al-Kurajszyta opowiedział nam: od Abu az-Zinada: od al-A'radża: Prorok (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) powiedział: Ibrahim prorok (niech pokój będzie z nim) obrzezał się w wieku 80 lat, toporem. Abd ar-Rahman ibn Iszak poszedł za nim: od Abu az-Zinada: i Adżlan poszedł za nim: od Abu Hurajry. Muhammad ibn Amr go przekazał: od Abu Salamy: od Abu Hurajry. Muslim go przekazał tak: od Kutajby, w tych słowach: i w niektórych formułach: Ibrahim obrzezał się po tym, jak 80 lat upłynęło nad nim: i obrzezał się toporem: a qadum jest narzędziem.

miejsce. Ta formuła nie przeczy przekroczeniu 80 lat: a Allah najlepiej wie, dla tego, co przyjdzie, przy wspomnieniu jego śmierci: od Abu Hurajry, że powiedział: Ibrahim obrzezał się w wieku 120 lat: i żył po tym 80 lat. Ibn Hibban go przekazał w swoim Sahihu: a w tym kontekście nie jest wspomniana historia ofiarowanego, ani fakt, że jest nim Ismail: i nie wspomniał wizyt Ibrahima (niech pokój będzie z nim) poza trzema: pierwsza po tym, jak Ismail się ożenił, po śmierci Hadżary: a jakby zostawił ich od wczesnego dzieciństwa dziecka, jak wspomniano, aż do chwili jego małżeństwa, nie przejmując się ich stanem? Wspomniano, że ziemia była dla niego złożona: wsiadał na al-Buraka, kiedy się do nich udawał: jak więc zignorowałby obejrzenie ich stanu, kiedy byli w wielkiej potrzebie i pilnej konieczności?

Wydaje się, że część tego kontekstu jest przyjęta z relacji izraelskich, haftowana czymś ze słów podniesionych: a historia ofiarowanego nie jest tam wspomniana: przecież wykazaliśmy, że ofiarowanym jest Ismail, według poglądu poprawnego, w surze as-Saffat.

Historia ofiarowanego, Ismaila syna Ibrahima

« I on powiedział: "Oto ja idę do mego Pana, On mnie poprowadzi drogą prostą. Panie Mój! Obdarz mnie kimś sprawiedliwym!" I obwieściliśmy mu radosną wieść: chłopca wspaniałomyślnego. A kiedy ten doszedł już do wieku, kiedy mógł razem z nim się trudzić, on powiedział: "Synu mój! Oto widziałem siebie we śnie, zabijającego ciebie na ofiarę. Rozważ więc, co o tym myślisz?" Powiedział: "O mój ojcze! Czyń, co ci nakazano! Ty mnie znajdziesz cierpliwym, jeśli tak zechce Bóg!" A kiedy obaj poddali się całkowicie i kiedy on rzucił go twarzą na ziemię, Zawołaliśmy do niego: Abrahamie!

Widzenie senne wziąłeś za prawdę. W ten sposób nagradzamy czyniących dobro. Zaprawdę, to jest doświadczenie oczywiste!" I okupiliśmy go wielką ofiarą. I uwieczniliśmy go wśród potomnych: "Pokój Abrahamowi!" W ten sposób nagradzamy tych, którzy czynią dobro! On jest, zaprawdę, wśród Naszych wiernych sług! I obwieściliśmy mu radosną wieść: Izaaka, proroka spośród sprawiedliwych. I pobłogosławiliśmy jemu i Izaakowi. A spośród jego potomstwa niektórzy czynią dobro, a inni czynią zło sobie samym, w sposób oczywisty. » Sura 37, 99-113

Najwyższy wspomina o swoim zaufanym przyjacielu Ibrahimie, że kiedy wyemigrował z kraju swojego ludu, poprosił swojego Pana o darowanie mu prawego dziecka: Allah Najwyższy obwieścił mu więc radosną wieść o chłopcu łagodnym: i to jest Ismail (niech pokój będzie z nim): jest on bowiem jego pierwszym dzieckiem, w wieku 86 lat życia Przyjaciela: i co do tego nie ma rozbieżności między ludźmi religii: jest pierwszym z jego dzieci i jego pierwszeńcem. « Potem, kiedy osiągnął wiek, by mu towarzyszyć »: to znaczy, że urósł i zabrał się do jego spraw jak jego ojciec. « Potem, kiedy osiągnął wiek, by mu towarzyszyć »: to znaczy, że urósł i podróżował: i że mógł znieść to, co robił jego ojciec z wyjazdów i pracy. Kiedy to nastąpiło, ukazano Ibrahimowi (niech pokój będzie z nim) we śnie, że rozkazano ofiarować tego syna.

A w hadisie od Ibn Abbasa, podniesionym: sen proroków jest objawieniem. Powiedział to też Ubajd ibn Umajr.

I to jest próba ze strony Allaha (niech jego chwała będzie głoszona) dla jego zaufanego przyjaciela: że ofiaruje tego drogiego syna, który przyszedł do niego na jego starość, on, który już osiągnął starość po tym, jak rozkazano mu osiedlić tam jego i jego matkę, w kraju pustym i dolinie bez życia i towarzystwa, bez uprawy i pastwiska: posłuchał więc rozkazu Allaha w tym, pozostawił ich tam z zaufaniem do Allaha i powierzeniem się Jemu: Allah dał im więc wyjście i ucieczkę: i zaopatrzył ich z tamtąd, skąd nie liczyli: potem, po tym wszystkim, kiedy rozkazano ofiarować tego syna, którego poświęcił na rozkaz swojego Pana, który był jego pierwszeńcem i jego jedynym, który nie miał innego niż on, odpowiedział swojemu Panu, usłuchał jego rozkazu i spieszył do jego posłuszeństwa: potem przedstawił to swojemu synowi, aby było to najbardziej łagodne dla jego serca i lżejsze dla niego, niż brać go przymusem i ofiarować przez dominację: « o mój synu, widzę we śnie, że cię ofiaruję: spójrz więc, co o tym myślisz.

» Chłopiec łagodny wyprzedził wtedy, w dobroci, swojego ojca, Przyjaciela Ibrahima: « o mój ojcze, czyń, co ci jest rozkazane: znajdziesz mnie, jeśli Allah zechce, wśród cierpliwych. » I ta odpowiedź jest na szczycie prostoty i posłuszeństwa ojcu i Panu sług. « Potem, kiedy oboje się poddali i gdy rzucił go na czoło »: oboje się poddali, to znaczy poddali rozkazowi Allaha i się na niego zdecydowali: to inwersja poprzedzenia i odroczenia: sens « rzucił go na czoło »: położył go na jego twarzy: chciał go ofiarować z karku, aby nie patrzeć na niego w momencie ofiarowania: tak powiedzieli Ibn Abbas, Mudżahid, Sa'id ibn Dżubajr, Katada i ad-Dahhak.

Albo położył go tak, jak kładzie się zwierzęta do ofiarowania: i krawędź jego skroni przyległa do ziemi: a « oboje się poddali », to znaczy Ibrahim wypowiedział imię Allaha, ogłosił Jego wielkość, złożył świadectwo i wydał syna śmierci: przeciągnął nóż po jego gardle: nic nie zostało przecięte: między nożem a jego gardłem umieszczono blaszkę z miedzi: a Allah najlepiej wie.

« o Ibrahimie, uwierzyłeś swojej wizji »: to znaczy, że cel twojej próby, twojego posłuszeństwa, twojego spieszenia do rozkazu twojego Pana i twojego oddania syna w ofierze jest spełniony, tak jak pozwoliłeś swojemu ciału płonom i tak jak twoje bogactwo jest rozłożone dla dwóch gości: « to była na pewno próba widoczna »: to znaczy próba jawna, oczywista. « I okupiliśmy go ofiarowaniem ogromnym »: to znaczy: uczyniliśmy okupem za ofiarowanie jego syna to, co Allah Najwyższy mu ułatwił z odszkodowania: znane opowiadanie większości mówi, że był to baran biały, ślepy na jedno oko, rogowaty: Samura widział go przywiązanego do sidru na Thabirze. Od Abdallaha ibn Usmana ibn Khuthajma: od Sa'ida ibn Dżubajra: baran, który pasł się w Raju 40 jesieni: pasał się w Raju, aż Thabir rozstąpił się dla niego: i nosił czerwony materiał. Baran ślepy na jedno oko, rogowaty, zstąpił do niego z Thabiru: miał beczenie: ofiarował go: i to jest baran, który złożył Abel: i został od niego przyjęty.

Ibn Abi Hatim to przekazał. Ofiarował go więc w Minie: ofiarował go przy Makamie. Co do tego, co przekazano od Ibn Abbasa, że był to młody jeleń, i od al-Hasana, że był to kozioł dzikiej owcy zwany Dżarirem: trudno, aby któryś z nich dwóch to powiedział: potem większość atharów tutaj pochodzi z relacji izraelskich: i Koran wystarczy co do tego, co zaszło w sprawie ogromnej i próbie jawnej, i co do tego, że został okupiony ofiarowaniem ogromnym.

Dotarło w hadisie, że był baranem: Sufjan przekazał nam: Mansur przekazał nam: od swojego wuja matczynego Mussafy: od Safijji bint Szajby, która powiedziała: kobieta z Banu Sulajm powiadomiła mnie: Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) posłał po Usmana ibn Talhę. Zapytała Usmana: po czym Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) cię zawołał? Powiedział: widziałem rogi barana, kiedy wszedłem do Domu: zapomniałem nakazać ci je przykryć: przykryj je więc: bo nie przystoi, aby w Domu było coś, co rozprasza tego, kto się modli. Sufjan: rogi barana pozostały w Domu aż do pożaru Domu: spłonęły. Przekazano podobnie od Ibn Abbasa, że głowa barana pozostała zawieszona obok rynny Kaaby, wysuszona: i to samo wystarcza jako dowód, że ofiarowanym jest Ismail: bo to on mieszkał w Mekce: a Izaaka, nie wiemy, żeby ją odwiedził w swojej młodości: a Allah najlepiej wie.

I to jest to, co widoczne w Koranie: raczej wydaje się tekstem o tym, że ofiarowanym jest Ismail: wspomina bowiem historię ofiarowanego: « i obwiedziliśmy mu radosną wieść: Izaak, prorok spośród prawych.

» Ten, kto czyni z tego inny przypadek, nałożył na siebie trud: i fundament tego, kto mówi, że to Izaak, to tylko relacje izraelskie: i ich Księga zawiera to w przekręceniu: « jego pierwszeń Izaak »: wspomnienie Izaaka tutaj jest więc wstawieniem kłamliwym, sfałszowanym: nie jest bowiem ani jedynym, ani pierwszeńcem: jedynym i pierwszeńcem jest Ismail: co ich do tego popchnęło, to zazdrość wobec Arabów: Ismail jest bowiem ojcem Arabów zamieszkujących Hedżaz, wśród których jest Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim): a Izaak jest ojcem Jakuba, który jest Izraelem, do którego przywłaszczają się Izraelici: chcieli więc przyciągnąć do siebie ten zaszczyt: przekręcili w ten sposób słowo Allaha, dodali do niego: i są ludem oszukanym: i nie przyjmują, że łaska jest w ręce Allaha: On ją daje temu, komu chce.

Wielka część poprzedników, i inni, powiedzieli, że to był Izaak: wzięli to, a Allah najlepiej wie, od Ka'ba al-Ahbara albo z kartek ludzi Księgi: nie ma tam żadnego autentycznego hadisu Nieomylnego, który każe nam zostawić dla tego widoczne Księgi Potężnej: i to nie da się zrozumieć z Koranu: raczej ukryte, nie: wypowiedź, nie: tekst, po namyśle, że to Ismail: i jaki piękny dowód, ten Muhammada ibn Ka'ba al-Kuraziego, że to Ismail: « i obwiedziliśmy mu radosną wieść: Izaak, i za Izaakiem Jakub »: jak radosna wieść o Izaaku miałaby się spełnić, że narodzi mu się Jakub, a potem rozkazano by ofiarować Izaaka, kiedy jest mały, zanim nawet mu się narodził? To nie może być: bo to przeczy poprzedniej radosnej wieści: a Allah najlepiej wie.

« i obwiedziliśmy mu radosną wieść: Izaak »: zdanie całościowe: « i za Izaakiem Jakub »: inne zdanie, które nie jest w przestrzeni radosnej wieści: bo nie jest dozwolone, z punktu widzenia arabszczyzny, żeby było dołączone bez powtórzenia przyimka dopełniacza: nie wolno powiedzieć: przechodziłem obok Zajda i po nim Amr, bez powiedzenia: i po nim do Amra. « I za Izaakiem Jakub »: biernik przez czasownik domyślany, którego przywrócenie brzmi: « i daliśmy Izaakowi Jakuba »: i w tym, co powiedział, jest punkt do zastanowienia: « potem, kiedy osiągnął wiek, by mu towarzyszyć »: a Ismail nie był u niego: był raczej, w swojej wczesnej młodości, on i jego matka, naprzeciw Mekki: jak więc osiągnąłby wiek, by mu towarzyszyć? I to też jest sporne: przekazano bowiem, że Przyjaciel najczęściej szedł, wsiadając na al-Buraka do Mekki, żeby zobaczyć swojego syna i swoje dziecko, a potem wracał: a Allah najlepiej wie. Temu, komu przypisano powiedzenie, że ofiarowanym jest Izaak: Ka'b al-Ahbar.

I przekazano to od Omara, od al-Abbasa, od Alego, od Ibn Mas'uda, od Masruka, od Ikrimy, od Sa'ida ibn Dżubajra, od Mudżahida, od Ata', od asz-Sza'biego, od Mukatila, od Ubajda ibn Umajra, od Abu Majasury, od Zajda ibn Aslama, od Abdallaha ibn Szakiqa, od az-Zuhriego, od al-Kasima ibn Abu Buzzy, od Makhula, od Usmana ibn Hadira, od as-Suddiego, od al-Hasana, od Katady, od Abu al-Hudhayla i od Ibn Sabita: i to jest wybór Ibn Dżarira: i to jest dziwne z jego strony: i to jest jedna z dwóch wersji Ibn Abbasa: ale autentyczne, od niego i od większości z tych, jest, że to Ismail (niech pokój będzie z nim). Mudżahid powiedział, i Sa'id, asz-Sza'bi, Jusuf ibn Mihran, Ata' i inni, nie jeden: to Ismail (niech pokój będzie z nim). Junus opowiedział mi, że Ibn Wahb nas powiadomił: Amr ibn Kajs powiadomił mnie: od Ata' ibn Abu Rabaha: ofiarowanym jest Ismail: a żydzi twierdzili, że to Izaak: i żydzi skłamali. Abdallah, syn imama Ahmada, powiedział, od swojego ojca: to Ismail: pytałem swojego ojca o ofiarowanego: powiedział: autentyczne jest, że to Ismail (niech pokój będzie z nim).

Przekazano to od Alego, od Ibn Omara, od Abu Hurajry, od Abu at-Tufajla, od Sa'ida ibn al-Musajjab, od Sa'ida ibn Dżubajra, od al-Hasana, od Mudżahida, od asz-Sza'biego, od Muhammada ibn Ka'ba i od Abu Dżafara Muhammada ibn Alego: ofiarowanym jest Ismail (niech pokój będzie z nim): al-Baghawi przekazał go też od ar-Rabiego ibn Anasa, od al-Kalbiego i od Abu Amra ibn al-Ala. I przekazano to od Muawiji: « o synu dwóch ofiarowanych »: Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) się roześmiał: w tym samym kierunku poszli Omar ibn Abd al-Aziz i Muhammad ibn Iszak ibn Jasar: nie ma w tym wątpliwości. Od Burajdy ibn Sufjana ibn Farwy al-Aslamiego: « i obwiedziliśmy mu radosną wieść: Izaak, i za Izaakiem Jakub »: oto rzecz, nad którą jeszcze nie zastanawiałem się: i widzę to tak, jak powiedziałeś: potem posłał po mężczyznę, którego miał w Syrii, który był żydem, który stał się muzułmaninem, a jego islam był dobry: Omar ibn Abd al-Aziz wypytał go o to: a byłem u Omara ibn Abd al-Aziza: który z dwóch synów Ibrahima rozkazano ofiarować?

Ismaela, na Allaha, o dowodzący wierzących: i żydzi to na pewno wiedzą: ale zazdroszczą wam, o zgromadzenie Arabów, że waszym ojcem jest ten, co do którego był rozkaz Allaha i łaska, którą Allah o nim wspomniał, za jego cierpliwość wobec tego, co mu rozkazano: zaprzeczają mu więc i twierdzą, że to Izaak: bo Izaak jest ich ojcem. I wspomnieliśmy tę kwestię szczegółowo, z jej dowodami i atharami, w naszej Księdze tafsiru: do Allaha chwała i łaska.

Narodziny Izaaka, syna Ibrahima

« i obwiedziliśmy mu radosną wieść: Izaak, prorok spośród prawych. I pobłogosławiliśmy go, tak jak Izaaka: i z jego potomstwa, są tacy, którzy czynią dobro, i tacy, którzy jawne zło czynią sobie samym » (as-Saffat, 112-113). Obwieszczenie jego przyjścia zostało uczynione przez aniołów Ibrahimowi i Sarze, kiedy przepływali przy nich, gośćmi, w drodze ku miastom ludu Luta, żeby je zniszczyć z powodu ich niewiary i ich przewrotności.

« Nasi posłańcy przyszli do Abrahama z radosną wieścią. Powiedzieli: "Pokój!" On powiedział: "Pokój!" - i nie omieszkał przynieść upieczonego cielaka. A kiedy zobaczył, że ich ręce nie sięgają po niego, odniósł się do nich z nieufnością i poczuł strach przed nimi. Oni powiedzieli: "Nie bój się! Oto zostaliśmy posłani do ludu Lota." Żona jego stała i roześmiała się. My ucieszyliśmy ją wieścią o Izaaku, a po Izaaku - o Jakubie. Ona powiedziała: "O biada mi! Czyż ja urodzę, przecież jestem starą kobietą, a ten mój mąż jest starcem! Zaprawdę, to jest rzecz zadziwiająca!"

Oni powiedzieli: "Czy ty się dziwisz rozkazowi Boga? Miłosierdzie Boga i Jego błogosławieństwa niech będą nad wami » Sura 11, 69-73

« I obwieść im o gościach Abrahama! Oto oni weszli do niego i powiedzieli: "Pokój!" On powiedział: "Doprawdy, my się was obawiamy!" Oni powiedzieli: "Nie obawiaj się! Przynosimy ci radosną wieść o mądrym chłopcu!" On powiedział: "Czy doprawdy obwieszczacie mi tę radosną wieść, kiedy osiągnąłem już podeszły wiek? W imię czego więc przynosicie mi tę radosną wieść?" Powiedzieli: "Obwieszczamy ci radosną wieść w całej prawdzie. Nie bądź więc z liczby tych, którzy rozpaczają!" Powiedział: "A kto wątpi w miłosierdzie swego Pana oprócz tych, którzy zabłądzili?" » Sura 15, 51-56

« Czy doszło do ciebie opowiadanie o gościach Abrahama, uszanowanych? Kiedy oni weszli do niego i powiedzieli: "Pokój!", on odparł: "Pokój, nieznani ludzie!" I poszedł do swojej rodziny, i przyniósł tłustego cielaka; I podał im go, mówiąc: "Czyż nie będziecie jedli?" I odczuł przed nimi pewną obawę. Oni powiedzieli: "Nie obawiaj się!" - i obwieścili mu radosną wieść o mądrym chłopcu. Wtedy przyszła jego żona z krzykiem, biła się po twarzy i mówiła "Stara kobieta, bezpłodna!" I rzekli: "Tak powiedział twój Pan. Zaprawdę, On jest Mądry, Wszechwiedzący!" » Sura 51, 24-30

Najwyższy wspomina, że aniołowie powiedzieli: a byli trzema: Dżibril, Mikail i Israfil: kiedy przybyli do Khalila, policzył ich najpierw jako gości: potraktował ich jak gości: upiekł im cielę tłuste spośród najlepszego ze swojego bydła: kiedy im je przysunął i im je przedstawił, nie widział w nich żadnej intencji jedzenia, w ogóle: i poczuł wobec nich strach: powiedzieli: nie bój się: jesteśmy posłani do ludu Luta: to znaczy żeby go zniszczyć: Sara ucieszyła się wtedy, gniewna dla Allaha przeciw nim: i stała przy głowie gości, jak to w zwyczaju ludzi, Arabów i innych: obwieścili mu więc radosną wieść o Izaaku, i za Izaakiem Jakubie: to znaczy, że aniołowie dali mu o tym radosną wieść: « jego żona podeszła wtedy krzycząc »: to znaczy z krzykiem: « uderzyła w swoją twarz »: to znaczy jak czynią kobiety w zdumieniu: « biada mnie: czy rodziłabym, kiedy jestem starą, a oto mój mąż starcem »: to znaczy: jak taka jak ja rodziłaby, kiedy jestem stara i niepłodna też, a oto mój mąż, to znaczy mój mąż, starcem: zdumiała się przyjściem dziecka, stan będąc taki: « to na pewno rzecz zdumiewająca.

» Powiedzieli: « czy dziwisz się rozkazowi Allaha? Niech miłosierdzie Allaha i jego błogosławieństwa będą nad wami, ludu domu: On jest Godnym chwały, Wspaniałym. » I podobnie Ibrahim (niech pokój będzie z nim) zdumiał się, radując się tej radosnej wieści, potwierdzając ją i się z niej radując: « czy dajecie mi radosną wieść, kiedy starość mnie dosięgła? Czym więc mnie obwieszczacie?

» Powiedzieli: « obwieszczamy ci prawdę: nie bądź więc spośród rozpaczających »: potwierdzili informację tą radosną wieścią, i utrwali ją z nim: obwieścili mu więc radosną wieść o chłopcu uczonym: i to jest Izaak: a jego brat Ismail jest chłopcem łagodnym, zgodnym ze swoim stopniem i swoją cierpliwością: tak jego Pan opisał go prawdomównością obietnicy i cierpliwością: « i obwiedziliśmy mu radosną wieść: Izaak, i za Izaakiem Jakub »: i to należy do tego, z czego Muhammad ibn Ka'b al-Kurazi i inni posłużyli się jako dowodem, że ofiarowanym jest Ismail: i że Izaak nie może mieć rozkazanego bycia ofiarowanym po tym, jak miała miejsce radosna wieść o jego istnieniu i o istnieniu jego syna Jakuba, pochodzącego z potomstwa po nim.

Według ludzi Księgi, podłożył z pieczonym cielęciem, które jest opiekanym, bochenek kaszy zawierający trzy miary, smalec i mleko: a według nich, jedli: a to jest błąd czysty: dawali znaki, że jedzą: a jedzenie rozpuszczało się w powietrzu. « Co do Sary, twojej żony, jej imię nie będzie już Saraj: jej imię będzie Sara: pobłogosławię ją: i dam ci z niej syna: i pobłogosławię go: i będzie spośród narodów: i króle narodów wyjdą z niego. » Po stu latach narodziłby mi się chłopiec? Sara by rodziła, kiedy 90 lat upłynęło nad nią?

Oby Ismail żył przed tobą! Allah powiedział wtedy Ibrahimowi: przez Moją prawdę: twoja żona Sara urodzi ci chłopca: i nazwiesz go Izaak: do pewnej chwili, takiej jak ta przyszłego roku: i zawieram z nim moją umowę aż do wieczności: i do jego potomstwa po nim: « i wysłuchałem twojej modlitwy co do Ismaila: pobłogosławiłem go, powiększyłem i pomnożyłem wielkim wzrostem: dwunastu wielkich narodzi się z niego: i uczynię go wodzem wielkiego ludu »: mówiliśmy o tym wcześniej: a Allah najlepiej wie.

« i obwiedziliśmy mu radosną wieść: Izaak, i za Izaakiem Jakub »: dowód, że będzie korzystała z istnienia jej syna Izaaka, potem, że po nim narodzi się jej syn Jakub, to znaczy że narodzi się za życia ich obu, żeby ich oczy się orzeźwiły nim, jak oczy jego ojca się orzeźwiły nim. Gdyby nie było to czymś zamierzonym, wspomnienie Jakuba i fakt cytowania go z imienia, z wyłączeniem reszty potomstwa Izaaka, nie miałyby żadnej użyteczności: a kiedy został cytowany z imienia, to wskazuje, że oboje korzystali z niego i cieszyli się z jego narodzin, jak cieszyli się narodzinami jego ojca przed nim. « I daliśmy mu Izaaka i Jakuba: każdego prowadziliśmy. » « Potem, kiedy się wycofał od nich i od tego, co czcili poza Allahem, daliśmy mu Izaaka i Jakuba.

» A to, jeśli Allah zechce, jest widoczne i mocne: potwierdza to, co się ugruntowało w obu Sahihach, z hadisu Sulajmana ibn Mihrana al-A'masza: od Ibrahima ibn Jazida at-Tajmiego: od jego ojca: powiedziałem: o Posło Allaha, jakie Święte Miejsce zostało ustanowione pierwsze? Święte Miejsce Inviolable. Potem które? Święte Miejsce oddalone.

Ile jest między nimi? 40 lat.

Potem które? Potem tam, gdzie doganiasz modlitwę, módl się: wszystkie są Świętym Miejscem. Według ludzi Księgi, to Jakub (niech pokój będzie z nim) założył Święte Miejsce oddalone: i to jest święte miejsce Eliasza: i to jest święte miejsce Bajt al-Maqdis: Allah je uczcił. A to jest skierowane: i świadczy za tym to, co wspomnieliśmy z hadisu.

Według tego, budowa Jakuba, który jest Israilem (niech pokój będzie z nim), przyszłaby więc po budowie Khalila i jego syna Ismaila Świętego Miejsca Inviolable 40 lat dokładnie: a budowa tych dwóch miała miejsce po istnieniu Izaaka: kiedy wzywał, powiedział w swoim wezwaniu, jak Najwyższy powiedział: « A kiedy Ibrahim powiedział: Panie, uczyń z tego miasta miejsce bezpieczne: i oddal ode mnie i od moich synów kult bożków. Panie, one zbaczyły wielu ludzi: kto idzie za mną jest ze mnie: a kto mi nie posłucha, Ty jesteś Wielkim Przebaczającym, Miłosiernym. Panie, osadziłem z mojego potomstwa w dolinie bez uprawy, przy Twoim Domu świętym. Panie, żeby odprawiali modlitwę: uczyń więc, żeby serca części ludzi skłoniły się ku nim: i udziel im owoców: może będą wdzięcznymi.

Panie, Ty wiesz, co ukrywamy i co ogłaszamy: i nic nie jest ukryte Allaha na ziemi ani w niebie. Chwała Allahowi, który mi dał, mimo starości, Ismaila i Izaaka: mój Pan na pewno słyszy wezwanie. Panie, uczyń, żeby byłem ustanowiony w modlitwie, i część mojego potomstwa. Panie, i przyjmij moje wezwanie.

Panie, przebacz mi, i moim rodzicom, i wierzącym, w dniu, w którym waga się postawi » (Ibrahim, 35-41).

Co do tego, co doszło w hadisie, że Sulajman syn Dawuda (niech pokój będzie z nimi), kiedy zbudował Bajt al-Maqdis, poprosił Allaha o trzy łaski: Panie, przebacz mi: i udziel mi królewskości, która nie przystoi nikomu po mnie: jak będziemy relacjonować w jego historii: sens tego jest taki, że odnowił jej budowę, jak przekazano wcześniej, że między nimi jest 40 lat: i nikt nie powiedział, że między Sulajmanem a Ibrahimem jest 40 lat, z wyjątkiem Ibn Hibbana, w jego podziałach i jego rodzajach: i to słowo nie zostało przyjęte przez nikogo, i nikt go nie wysunął.

Budowa Domu Antycznego przez Ibrahima i Ismaila

« I oto przygotowaliśmy dla Abrahama miejsce Domu: "Nie będziesz Mi dodawał niczego za współtowarzyszy! Oczyść Mój Dom dla tych, którzy dopełniają okrążeń, i dla tych, którzy stoją, i dla tych, którzy się skłaniają i którzy wybijają pokłony! I ogłoś wśród ludzi pielgrzymkę: oni przyjdą do ciebie pieszo lub na wszelkiego rodzaju wysmukłych wierzchowcach; oni przybędą z każdego głębokiego jaru, » Sura 22, 26-27

« Zaprawdę, pierwszy Dom który został ustanowiony dla ludzi, to ten, który jest w Bakka - błogosławiony, - droga prosta dla światów. W nim są znaki jasne - miejsce, gdzie stał Abraham a kto wszedł do niego, był bezpieczny. Na ludziach ciąży obowiązek względem Boga - na tych, którzy mają ku temu środki - odprawienia pielgrzymki do tego Domu. A kto nie wierzy... zaprawdę, Bóg jest bogaty, ponad światami! » Sura 3, 96-97

« Oto Pan doświadczył Abrahama pewnymi słowami; i on wypełnij je. Powiedział On: "Ja uczynię ciebie przewodnikiem dla ludzi." Powiedział: "I z mojego potomstwa?" Powiedział On: "Moje przymierze nie obejmuje niesprawiedliwych?" » Sura 2, 124

« I oto uczyniliśmy ten Dom miejscem nawiedzania i miejscem bezpiecznym. I weźcie sobie jako miejsce modlitwy stację Abrahama. Zawarliśmy przymierze z Abrahamem i Isma`ilem: "Oczyśćcie Mój Dom dla odprawiających okrążenia, dla tych, którzy pozostają w medytacji, i dla tych, którzy się pochylają i wybijają pokłony."

Oto powiedział Abraham: "Panie mój! Uczyń tę krainę bezpieczną i daj zaopatrzenie jej mieszkańcom z jej owoców - tym z nich, którzy uwierzyli w Boga i w Dzień Ostatni." Powiedział Pan: "A tym, którzy nie uwierzyli, Ja pozwolę używać nieco życia, potem siłą sprowadzę ich do kary ognia. A jakże to złe miejsce przybycia!" » Sura 2, 125-126

« I kiedy Abraham i Isma`il wznosili fundamenty, Domu: "Panie nasz! Przyjmij to od nas, przecież Ty jesteś Słyszący, Wszechwiedzący! Panie nasz! Uczyń nas całkowicie poddanymi Tobie, a z naszego potomstwa naród Tobie całkowicie poddany! Pokaż nam nasze miejsca czci i zwróć się ku nam! Ty przecież jesteś Przebaczający, Litościwy! Panie nasz! Poślij do nich posłańca wywodzącego się z nich, który będzie im recytował Twoje znaki i będzie ich nauczał Księgi i mądrości, i który będzie ich oczyszczał. Ty jesteś przecież Potężny, Mądry!" » Sura 2, 127-129

Najwyższy wspomina o swoim słudze i posłańcu, swoim wybranym i swoim zaufanym przyjacielu, imamie hanifów i ojcu proroków (nad nim najlepsza modlitwa i zbawienie), że zbudował Dom Antyczny, pierwsze Święte Miejsce ustanowione dla powszechności ludzi, żeby czcić tam Allaha: Allah wyznaczył mu miejsce Domu, to znaczy poprowadził go do niego i mu go wskazał: doszło nas od dowodzącego wierzących Alego ibn Abu Taliba i innych, że był prowadzony objawieniem od Allaha (niech jego chwała będzie głoszona).

Już wspomnieliśmy, w opisie stworzenia niebios, że Kaaba zwraca się ku Domowi Zamieszkałemu, do tego stopnia, że gdyby spadła, spadłaby na niego: tak samo miejsca kultu siedmiu niebios: w każdym niebie jest Dom, gdzie mieszkańcy tego nieba czczą Allaha: jest on tam jak Kaaba dla mieszkańców ziemi: Allah Najwyższy rozkazał więc Ibrahimowi (niech pokój będzie z nim) zbudować Mu Dom, który byłby dla mieszkańców ziemi jak te miejsca kultu dla aniołów nieba: Allah poprowadził go do miejsca Domu przygotowanego na to, wyznaczonego odkąd stworzył niebiosa i ziemię: jak się ugruntowało w obu Sahihach: Allah uświęcił to miasto w dniu, w którym stworzył niebiosa i ziemię: jest więc święte świętością Allaha aż do dnia Zmartwychwstania.

Ktokolwiek, w tym, przywierę do jego słowa « miejsce Domu », nie jest ani ugruntowany, ani widoczny: zamierzonym bowiem jest jego miejsce przeznaczone w nauce Allaha, zadekretowane w jego wszechmocy, uwielbione u proroków, jego miejsce od Adama aż do epoki Ibrahima.

Wspomnieliśmy, że Adam wniósł nad nią kopułę: obchodziliśmy, przed tobą, wokół tego Domu: a Arka obchodziła wokół niego 40 dni, albo około: ale wszystkie te relacje pochodzą od Bani Izra'il: ustanowiliśmy, że nie mogą być ani wierzone, ani zaprzeczone: więc się nie argumentuje: co do tego, co prawda odrzuciła, jest odrzucone. « Na pewno pierwsza Dom ustanowiony dla ludzi jest tym, który jest w Bakkie: błogosławieństwo i prowadzenie dla światów.

» Mekka: miejsce Kaaby: « są tam znaki jawne »: to znaczy: budowa Khalila, ojca proroków po nim, i imama hanifów wśród jego potomstwa, tych, którzy się od niego natchnają i przywierę do jego sunny: « makam Ibrahima »: to znaczy: kamień, na którym stał na nogach, kiedy budowa wzniosła się do jego wysokości: jego syn położył mu więc ten kamień słynny, żeby się na nim podnosił, kiedy budowa weszła i budowla stała się wysoka: jak przeszło w długim hadisie Ibn Abbasa: a ten kamień był przywierający do muru Kaaby, jak był od czasów dawnych aż do dni Omara ibn al-Chattaba (niech Allah go przyjmie): oddalił go od Domu o niewiele, żeby ci, którzy się modlą przy nim, nie krępowali tych, którzy obchodzą wokół Domu: a Omar ibn al-Chattab (niech Allah go przyjmie) był za tym naśladowany: jego Pan potwierdził mu w rzeczach spośród nich: « bierzmy więc z makamu Ibrahima miejsce modlitwy »: Allah sprawił więc zejście: « i bierzcie z makamu Ibrahima miejsce modlitwy »: a ślady obu stóp Khalila pozostawały w skale aż do początku islamu:

Sawr, i ten, który posadził Thabira na jego miejscu; i Rakim, który wzniosła się w Hirze i zeszła; i Dom, któremu należy część Domu, w brzuchu Mekki: i na Allaha, Allah nie jest nieczujny; i Kamień Czarny, kiedy przechodzą go ręką, kiedy go obchodzą o poranku i o wieczorze; i ślad kroku Ibrahima w skale, wilgotny, na obu jego stopach bosych, bez sandałów:

to znaczy, że jego stopa szlachetna weszła w skałę: przybrała więc wielkość jego stopy, gołej, bez sandałów. « A kiedy Ibrahim i Ismail wnieśli fundamenty Domu: Panie, przyjmij to od nas: Ty jesteś Słuchającym, Wszechwiedzącym. » Oboje byli więc na szczycie szczerości i posłuszeństwa Allahowi (niech jego chwała będzie głoszona): i prosili Allaha, Słuchającego, Wszechwiedzącego, o przyjęcie od nich tego, co tam czynili z wielkiego posłuszeństwa i wysiłku godnego wdzięczności: « Panie, uczyń z nas dwóch poddanych Tobie: i z naszego potomstwa wspólnotę poddaną Tobie: i pokaż nam nasze obrzędy: i przyjmij naszą pokutę: Ty jesteś Wielkim Przyjmującym pokutę, Miłosiernym. »

Chodzi o to, że Khalil zbudował najbardziej szlachetne ze Świętych Miejsc w najbardziej szlachetnym miejscu, w dolinie bez uprawy, i wzywał dla jej mieszkańców błogosławieństwa, i żeby byli zaopatrywani w owoce mimo rzadkości wód i braku drzew, upraw i owoców: i żeby uczynił z niego Święte Miejsce Inviolable i bezpieczeństwo gwarantowane: Allah (do Niego chwała) wysłuchał więc jego prośby, odpowiedział na jego wołanie i udzielił mu jego prośby: « czy nie widzą, że uczyniliśmy Święte Miejsce bezpieczne, podczas gdy ludzie wokół nich są porywani? » (al-'Ankabout, 67). « Czyż nie wyznaczyliśmy im Świętego Miejsca bezpiecznego, do którego są przynoszone owoce każdej rzeczy, zaopatrzenie od Naszej strony? » (al-Qasas, 57).

Poprosił Allaha, żeby wzbudzić wśród nich posłańca spośród nich, to znaczy z ich rodzaju i mówiącego ich języką wymowną, przenikliwą i szczerą, żeby dwie łaski, doczesna i religijna, spełniły się na nich, ze szczęściem dwóch światów: Allah mu odpowiedział wzbudzeniem wśród nich posłańca: a jaki poseł: opieczętował nim swoich proroków i swoich posłańców, udoskonalił nim religię ponad to, co dał komukolwiek przed nim, i zuniwersalizował przez jego wezwanie mieszkańców ziemi, mimo różnorodności ich rodzajów, ich języków i ich charakterów, we wszystkich krajach, miastach i krainach, aż do dnia Zmartwychwstania: to była jedna z jego osobliwości wśród proroków, z powodu jego szlachetności w nim samym, doskonałości tego, z czym został posłany, szlachetności jego miejsca, wymowności jego języka, doskonałości jego troski o jego wspólnotę, jego łagodności i jego miłosierdzia, szlachetności jego narodzin, wielkości jego przyjścia, czystości jego pochodzenia i jego źródła:

dlatego Ibrahim al-Khalil (niech pokój będzie z nim), budowniczy Kaaby mieszkańców ziemi, zasłużył, żeby jego stopień, jego miejsce i jego pozycja były w siedzibach niebios, na stopniach wzniosłych, przy Domu Zamieszkałym, który jest Kaabą mieszkańców siódmego nieba, pobłogosławionym i beatyfikowanym, w który wchodzą każdego dnia 70 000 aniołów, żeby tam czcić: nie wracają tam już aż do dnia zmartwychwstania i objawienia: wspomnieliśmy, w tafsirze sury al-Baqara, opis budowy Domu i to, co doszło o tym z relacji i atharów: to wystarczy: niech ten, kto tego chce, się tam zwróci: do Allaha chwała.

Kiedy Allah rozkazał Ibrahimowi i Ismailowi zbudować Dom, a oni nie wiedzieli, gdzie było jego miejsce, Allah posłał wiatr nazwany al-Khajudż, mający dwa skrzydła i głowę w kształcie węża: zamiatał dla nich to, co otaczało Kaabę, od fundamentu pierwszego Domu: poszli za nim z kilofami, kopiąc, aż położyć fundament: « a kiedy wyznaczyliśmy Ibrahimowi miejsce Domu. » o mój synu, poszukaj mi pięknego kamienia, który położę tutaj. Powiedział: o mój ojcze, jestem znużony, zmęczony. Do ciebie jego uczynienie.

Wyszedł: Dżibril przyszedł do niego z Kamieniem Czarnym z Indii: był klejnotem białym podobnym do rumianku: Adam go zesłał z Raju: pociemniał od win ludzi: Ismail przyszedł z kamieniem: znalazł go w kącie: o mój ojcze, kto ci to przyniósł? Ten, kto jest czynniejszy niż ty, przyniósł. Budowali więc: « Panie, przyjmij to od nas: Ty jesteś Słuchającym, Wszechwiedzącym. » Ibn Abi Hatim wspomniał, że zbudował go z pięciu kopczyków: a że Dhul-Karnajn, który był królem ziemi w tamtej chwili, przepłynął przy nich obu, kiedy go budowali: kto wam to nakazał?

Allah nam to nakazał. A skąd mam wiedzieć to, co mówicie? Pięć baranów zaświadczyło, że On mu to nakazał: uwierzył więc i przyjął. A al-Azraki wspominał, że obchodził Dom z Khalilem.

Budowa Khalila trwała długi okres: potem Kurajsz go zbudował po tym, i skrócili go względem fundamentów Ibrahima od strony północy, w stronę Syrii, jak jest dzisiaj: w obu Sahihach, z hadisu Malika: od Ibn Szihaba: od Salima, że Abdallah ibn Muhammad ibn Abu Bakr powiadomił Ibn Omara: czy nie widziałeś, że twój lud, kiedy zbudowali Kaabę, ograniczyli się do fundamentów Ibrahima? o Posło Allaha, czy nie dasz się go przywrócić do fundamentów Ibrahima? Bez niedawnej konwersji twojego ludu: bez tego, żeby twój lud był świeżo wyjścia z dżahilijji: w niewierze: wydałbym skarbiec Kaaby na drodze Allaha, położyłbym jego drzwi przy ziemi, i włączyłbym tam Hidżr.

Ibn az-Zubajr (niech Allah go przyjmie) zbudował go w swoim czasie według tego, co wskazał Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim), zgodnie z tym, co mu powiadomiła jego ciotka A'isza, matka wierzących: kiedy al-Hadżdżadż go zabił w roku 73, napisał do Abd al-Malika ibn Marwana, kalifa tamtej chwili: sądzili, że Ibn az-Zubajr uczynił to tylko ze swojej własnej inicjatywy: rozkazał więc go przywrócić do tego, czym była: rozebrali mur syryjski, wyjęli z niego Hidżr, potem zamurowali mur i przywrócili kamienie do wnętrza Kaaby: jego drzwi wschodnie zostały podniesione: a zachodnie całkowicie zamurowali, jak obserwowane jeszcze dzisiaj: potem kiedy doszło ich, że Ibn az-Zubajr uczynił to tylko, kiedy A'isza, matka wierzących, go o tym powiadomiła, pożalili tego, co uczynili i rozpaczali, że go nie zostawili: potem, za czasów al-Mahdiego ibn al-Mansura, skonsultował imamowi Malikowi ibn Anasowi jego przywrócenie do opisu, dla którego zbudował go Ibn az-Zubajr: boję się, żeby króle nie uczyniły z tego zabawy: to znaczy, że za każdym razem, kiedy król przyszedłby, budowałby go według opisu, jaki chciałby: sprawa utrwaliła się więc na tym, czym jest dzisiaj.

Elogia Allaha i Jego Posłańca co do Ibrahima

« Oto Pan doświadczył Abrahama pewnymi słowami; i on wypełnij je. Powiedział On: "Ja uczynię ciebie przewodnikiem dla ludzi." Powiedział: "I z mojego potomstwa?" Powiedział On: "Moje przymierze nie obejmuje niesprawiedliwych?" » Sura 2, 124

Kiedy nabył to, co jego Pan mu nakazał z ciężarów ogromnych, uczynił z niego imama dla ludzi: natchnają się od niego i biorą za wzór jego prowadzenie: poprosił Allaha, żeby ten imamat został dołączony do jego sprawy, trwający w jego rodzie i wieczny w jego potomstwie: został więc wysłuchany ku temu, o co prosił i na co celował: imamat został mu oddany z jego lejcami: niesprawiedliwi zostali wyjęci z jego osiągnięcia: i zostali wyróżnieni przez niego, wśród jego potomstwa, uczeni działający: « I daliśmy mu Izaaka i Jakuba: i umieściliśmy w jego potomstwie proroctwo i Księgę: daliśmy mu jego zapłatę na tym świecie: i jest, w zaświatach, spośród prawych » (al-'Ankabout, 27).

« I darowaliśmy mu Izaaka i Jakuba, każdego poprowadziliśmy drogą prostą. I Noego poprowadziliśmy drogą prostą; a z jego potomstwa: Dawida, Salomona, Hioba, Józefa, Mojżesza i Aarona - w ten sposób płacimy tym, którzy czynią dobro! - I Zachariasza, i Jana, Jezusa i Eliasza - oni wszyscy są z liczby cnotliwych - I Isma`ila, i Al-Jasa, Jonasza i Lota - wszystkich wywyższyliśmy ponad światy! A spośród ich ojców i ich potomstwa, jak i spośród ich braci wybraliśmy niektórych i poprowadziliśmy ku drodze prostej. » Sura 6, 84-87

Zaimek w jego słowie « i w jego potomstwie » wraca więc na Ibrahima, według relacji znanej, i na Luta: choćby był synem jego brata: wszedł w potomstwo przez pierwszeństwo: i to jest to, co skłania drugiego narratora, żeby powiedzieć, że zaimek jest na Nuha: jak przedstawiliśmy w jego historii: a Allah najlepiej wie.

« Wysłaliśmy Noego i Abrahama i ustanowiliśmy w potomstwie ich proroctwo i Księgę. Wśród nich było wielu, którzy postępowali drogą prostą; lecz wielu spośród nich - to bezbożni. » Sura 57, 26

Każda Księga zesłana z nieba na proroka spośród proroków po Ibrahimie al-Khalilu jest więc z jego potomstwa i jego stronników: a to jest szata chwały, która nie ma równego, i stopień wzniosły, z którego się nie robi pokazu: narodziły się bowiem z jego lędźwi dwa wielkie synowie: Ismail z Hadżary, potem Izaak z Sary: a temu narodził się Jakub, który jest Israilem, do którego przywłaszczają się wszystkie ich szczepy: proroctwo było więc wśród nich: rozmnożyli się do tego stopnia, że tylko Ten, kto ich stworzył, zna ich liczbę: On ich wyróżnił przez posłanie i proroctwo, aż zostali opieczętowani Issą synem Maryam, z Bani Izra'il.

Co do Ismaila (niech pokój będzie z nim): Arabowie pochodzą od niego, z różnorodnością ich szczepów, jak wyłożymy dalej, jeśli Allah Najwyższy zechce: i nie istniał z jego rodu prorok poza ich pieczęcią w absolutum i ich mistrzem, dumą synów Adama na tym świecie i w zaświatach: Muhammad ibn Abdallah ibn Abd al-Muttalib ibn Haszim, Kurajszyta, Haszymita, mekkańczyk potem medyńczyk: niech modlitwy i pokój Allaha będą nad nim: nie istniał więc z tej gałęzi szlachetnej i z tej gałązki kwitnącej inny niż ta perła jaśniejąca, klejnot promieniujący, perła środkowa szlachetnego naszyjnika: to jest mistrz, z którego ogołacają się ludzie zgromadzenia: i o który pragną pierwsi i ostatni w dniu Zmartwychwstania.

Ugruntowało się od niego, w Sahihu Muslima: wstanę na stanowisko, do którego pragnie dojść stworzenie całe, aż do Ibrahima: wychwalił więc Ibrahima, swojego ojca, wielkim elogium w tym kontekście: a jego słowa wskazują, że jest najlepszym ze stworzeń po nim u Stwórcy, na tym życiu na tym świecie i w dniu, w którym goleń będzie odsłonięta.

Usman ibn Abu Szajba opowiedział nam: Dżarir opowiedział nam: od Mansura: od al-Minhalu: od Sa'ida ibn Dżubajra: Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) szukał ochrony dla al-Hasana i al-Husajna: wasz ojciec szukał ochrony przez nią dla Ismaila i Izaaka: szukam ochrony przez słowa doskonałe Allaha przed każdym diabłem i każdą bestią jadowitą, i przed każdym okiem zazdrośnym. Ludzie Sunan go przekazali z hadisu Mansura, w tych słowach.

« I oto powiedział Abraham: "Panie mój!. Pokaż mi, jak ożywiasz zmarłych!" Powiedział: "Czy ty nie wierzysz?" On powiedział: "Tak! Lecz niech się moje serce uspokoi." Powiedział: "Weź więc cztery ptaki i przyciśnij je do siebie; potem połóż na każdej górze jakąś część z nich i zawołaj je,. a one przylecą do ciebie pośpiesznie. Wiedz, że Bóg jest potężny, mądry!" » Sura 2, 260

Egzegeci wspomnieli dla tej kwestii przyczyny, które rozwinięliśmy w tafsirze i ustanowili w sposób najbardziej doskonały: istotą jest, że Allah (niech jego chwała będzie głoszona) odpowiedział mu według jego prośby: rozkazał mu więc wziąć cztery ptaki: rozeszli się co do ich oznaczenia, w kilka słów: cel jest nabyty przy każdej restytucji: rozkazał mu porozdzierać ich ciała i ich pióra, wymieszać części między sobą, potem podzielić je na porcje, i położyć na każdej górze porcję: uczynił to, co mu rozkazano: potem rozkazano mu ich zawołać za pozwoleniem ich Pana: kiedy ich zawołał, każdy człon poleciał ku swojemu właścicielowi, a każde pióro przyszło ku swojej siostrze: aż ciało każdego ptaka zrekonstruowało się na tym, czym było: podczas gdy patrzył na moc Tego, który mówi « bądź, a jest »: przyszły do niego biegnąc, żeby to było jaśniejsze dla niego i bardziej oczywiste do widzenia niż gdyby przyszły lecąc.

Był rozkazane, żeby wziął ich głowy w swoją rękę: każdy ptak przyszedł więc znaleźć swoją głowę: i osiadł na swoim ciele jak wcześniej: nie ma bóstwa poza Allahem. A Ibrahim (niech pokój będzie z nim) znał moc Allaha Najwyższego do oddawania życia umarłym, nauką pewną nieprzyjmującą przeciwieństwa: ale polubił widzieć to swoimi oczami: i wznosić się z nauki pewności do oka pewności: Allah odpowiedział mu więc według jego prośby: i udzielił mu terminu jego nadziei.

« O ludu Księgi Dlaczego dyskutujecie w sprawie Abrahama? Przecież Tora i Ewangelia zostały zesłane po nim. Czyż nie macie rozumu? Oto jacy jesteście: dyskutujecie nad tym, o czym macie wiedzę; ale dlaczego dyskutujecie nad tym, o czym nie macie żadnej wiedzy? Bóg wie, a wy nie wiecie! Abraham nie był żydem ani chrześcijaninem, lecz był szczerze wierzącym hanifem, całkowicie poddanym, i nie był on z liczby bałwochwalców. Zaprawdę, ludzie najbliżsi Abrahamowi to z pewnością ci, którzy poszli za nim. i ten Prorok, i ci, którzy wierzą. Bóg jest opiekunem ludzi wierzących. » Sura 3, 65-68

Najwyższy potępia u ludzi Księgi, żydów i chrześcijan, pretensję każdej z dwóch grup, że Khalil był na ich religii i ich drodze, podczas gdy Tora i Ewangelia nie zostały zesłane poza nim: to znaczy: jak byłby na waszej religii, kiedy tylko po nim, po długich okresach, to, co wam ustawodawczone zostało ustawodawczone? « Czyż więc nie rozmyślacie? » aż do jego słowa: « Ibrahim nie był ani żydem, ani chrześcijaninem: ale był hanifem, poddanym: i nie był spośród tych, którzy dodają partnerów. » Wykazał więc, że był na religii Allaha, czystej: którą jest dążenie do szczerości, dobrowolne odwracanie się od fałszu ku prawdzie: religia przeciwna judaizmowi, chrześcijaństwu i zewnętrznemu dodawaniu partnerów: a kto odwróciłby się od religii Ibrahima, poza tym, kto uczynił siebie głupcem?

« A któż odwraca się od religii Abrahama, jeśli nie ten, kto ogłupił swoją duszę? My wybraliśmy go już na tym świecie i on w życiu ostatecznym z pewnością będzie między sprawiedliwymi! Oto powiedział do niego jego Pan: "Poddaj się całkowicie!" On powiedział: "Poddałem się całkowicie Panu światów!" Abraham nakazał to swoim synom i tak samo Jakub: "O moi synowie! Zaprawdę, Bóg wybrał dla was religię. Nie umierajcie inaczej, jak tylko będąc całkowicie poddanymi!"

Czy wy byliście świadkami, kiedy zjawiła się przed Jakubem śmierć? On powiedział do swoich synów: "Co wy będziecie czcić po mnie?" Oni powiedzieli: "Będziemy czcić twego Boga i Boga twoich ojców - Abrahama, Isma`ila i Izaaka Boga Jedynego! I my Jemu poddajemy się całkowicie." To jest naród, który już przeminął. Dla niego to, co sobie zyskał, a dla was to, co wy sobie zyskaliście. Wy nie będziecie pytani o to, co oni czynili.

Oni mówią: "Bądźcie wyznawcami judaizmu lub chrześcijanami, a znajdziecie się na drodze prostej." Powiedz: "Wcale nie! Idźcie za religią Abrahama prawdziwie wierzącego - hanifa. On przecież nie był z liczby bałwochwalców!" Powiedzcie: "My wierzymy w Boga i w to, co nam zostało zesłane, i w to, co zostało zesłane Abrahamowi, Isma`ilowi i Izaakowi, Jakubowi i pokoleniom; i w to, co zostało dane prorokom od ich Pana. My nie robimy żadnej różnicy między nimi i poddajemy się Jemu całkowicie."

Jeśli oni wierzą w to samo, co wy wierzycie, to są na drodze prostej. A jeśli oni się odwracają, to są jedynie odszczepieńcami. I Bóg wystarczy ci przeciwko nim. On przecież jest Słyszący, Wszechwiedzący! Religia Boga! A kto lepszy od Boga w religii? My jesteśmy Jego czcicielami. Powiedz: "Czy wy będziecie z nami dyskutować o Bogu, który jest naszym Panem i waszym Panem? Do nas należą nasze czyny, a do was należą wasze czyny. My jesteśmy Jego szczerymi czcicielami."

A jeśli oni będą mówili: "Czy doprawdy Abraham i Isma`il, Izaak, Jakub i pokolenia byli wyznawcami judaizmu lub chrześcijanami?" Powiedz: "Czy wy wiecie lepiej, czy Bóg? A kto jest bardziej niesprawiedliwy aniżeli ten, kto ukrywa świadectwo otrzymane od Boga? A Bóg nie lekceważy tego, co czynicie!" » Sura 2, 130-140

Allah (niech jego chwała będzie głoszona) uświęcił więc swojego zaufanego przyjaciela (niech pokój będzie z nim), ogłaszając go ani żydem, ani chrześcijaninem, i wykazał, że był hanifem, poddanym, i nie był spośród tych, którzy dodają partnerów: « najgodniejsi ludzi przy Ibrahimie są ci, którzy poszli za nim »: to znaczy ci, którzy byli na jego religii spośród jego naśladowców w jego epoce, i ten, kto przywierę do jego religii po nich: « a ten prorok »: to znaczy Mohamed (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim): bo Allah ustawodawił mu religię czystą, którą ustawodawił Khalilowi: a Allah Najwyższy udoskonalił ją dla niego: i udzielił mu tego, czego nie dał żadnemu prorokowi ani posłańcowi przed nim: « Powiedz: mój Pan poprowadził mnie do drogi prostej, religii prostej, religii Ibrahima, hanifa: i nie był spośród tych, którzy dodają partnerów. Powiedz: moja modlitwa, mój obrzęd, moje życie i moja śmierć są dla Allaha, Pana światów: bez współtowarzysza: i otrzymałem ten rozkaz: i jestem pierwszym z poddanych » (al-An'am, 161-163).

« Ibrahim był wspólnotą posłuszną Allahowi, hanifem: i nie był spośród tych, którzy dodają partnerów » (an-Nahl, 120). « wdzięczny za jego dobrodziejstwa: On go wybrał i poprowadził go do drogi prostej: i daliśmy mu na tym świecie dobro: i jest, w zaświatach, spośród prawych. Potem obwiedliśmy tobie: idź za religią Ibrahima, hanifem: i nie był spośród tych, którzy dodają partnerów » (an-Nahl, 121-123).

Ibrahim ibn Musa opowiedział nam: Hiszam opowiedział nam: od Ma'mara: od Ajjuba: od Ikrimy: od Ibn Abbasa, że Prorok (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim), kiedy widział obrazy w Domu, nie wszedł do niego zanim nie rozkazał, żeby je wymazać: i widział Ibrahima i Ismaila, w ich rękach, strzałki wróżbiarskie: niech ich przeklnie Allah: na Allaha, nigdy nie posługiwali się strzałkami, żeby losować. Muslim go nie przekazał: a w niektórych słowach al-Buchariego: niech ich przeklnie Allah: dobrze wiedzieli, że nasz starzec nigdy się nimi nie posługiwał, żeby losować.

Jego słowo « wspólnota » znaczy: wzór, imam prowadzony, wzywający do dobra, w którym bierze się przykład: « posłuszny Allahowi »: to znaczy pokorny przed Nim we wszystkich jego stanach, jego ruchach i jego spoczynkach: « hanif »: to znaczy szczery, z jasnowidzeniem: « i nie był spośród tych, którzy dodają partnerów »: « wdzięczny za jego dobrodziejstwa »: to znaczy uznający swojego Pana wszystkimi swoimi członkami, ze swojego serca, swojego języka i swoich czynów: « On go wybrał »: to znaczy, że Allah wybrał go dla siebie, wolał go dla swojej misji i wziął go za zaufanego przyjaciela: i zjednoczył mu dwa dobra, tego świata i zaświatów: « a kto ma lepszą religię niż ten, kto poddaje swoją twarz Allahowi, czyniąc dobro, i kto idzie za religią Ibrahima, hanifem: a Allah wziął Ibrahima za zaufanego przyjaciela » (an-Nisa, 125). Najwyższy wzywa do naśladowania Ibrahima (niech pokój będzie z nim): bo był na religii prostej i na drodze prostej: i spełnił wszystko, co jego Pan mu rozkazał: « a Ibrahim, który nabył » (an-Najm, 37).

Dlatego Allah wziął go za zaufanego przyjaciela: a khulla jest szczytem miłości:

wśliznąłeś się w ścieżkę duszy we mnie: przez to khalil został nazwany khalilem:

i podobnie osiągnął ten stopień pieczęć proroków i mistrz posłańców: Mohamed, niech modlitwy i pokój Allaha będą nad nim: jak się ugruntowało w obu Sahihach i innych, z hadisu Dżunduba al-Badżalego, od Abdallaha ibn Amra i od Ibn Mas'uda, że powiedział: o ludzie, Allah wziął mnie za zaufanego przyjaciela, jak wziął Ibrahima za zaufanego przyjaciela. I powiedział też, na końcu kazania, które wygłosił: o ludzie, gdybym miał wziąć zaufanego przyjaciela spośród mieszkańców ziemi, wziąłbym Abu Bakra za zaufanego przyjaciela: ale wasz towarzysz jest zaufanym przyjacielem Allaha. Obaj szejkowie go przekazali z hadisu Abu Sa'ida: i ugruntowało się też z hadisu Abdallaha ibn az-Zubajra, od Ibn Abbasa i od Ibn Mas'uda.

Al-Buchari przekazał w swoim Sahihu: Sulajman ibn Harb opowiedział nam: Szuba opowiedział nam: od Habiba ibn Abu Sabita: od Sa'ida ibn Dżubajra: Mu'adh, kiedy przybył do Jemenu, modlił się z nimi modlitwą poranka i recytował: « a Allah wziął Ibrahima za zaufanego przyjaciela » (an-Nisa, 125): oczy matki Ibrahima się orzeźwiły. Abd ar-Rahim ibn Muhammad ibn Muslim opowiedział nam: Ismail ibn Ahmad ibn Usajd opowiedział nam: Ibrahim ibn Yaqub al-Dżuzdżani opowiedział nam w Mekce: Abdallah al-Hanafi opowiedział nam: Zam'a ibn Salih opowiedział nam: od Salamy ibn Wahrama: od Ikrimy: spośród ludzi towarzyszy Posłańca Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) siedzieli czekając go: wyszedł, i kiedy zbliżał się do nich, słyszał ich rozmawiających: słuchał ich słowa: jakie zdumienie, że Allah wziął ze swojego stworzenia zaufanego przyjaciela: a Ibrahim jest jego zaufanym przyjacielem. Co bardziej zdumiewające: że Allah przemówił do Musy mową bezpośrednią: a Issa jest duchem Allaha i jego słowem. Adam: Allah go wolał.

Wyszedł wtedy ku nim i ich pozdrowił: słyszałem wasze słowa: i wasze zdumienie, że Ibrahim jest zaufanym przyjacielem Allaha: nim jest: i że Musa jest Tym, do kogo Allah przemówił: nim jest: i że Issa jest jego duchem i jego słowem: nim jest: i że Adam jest tym, kogo Allah wolał: nim jest. Wiedzcie, że jestem umiłowanym Allaha: bez pychy: wiedzcie, że jestem pierwszym orędownikiem i pierwszym, którego orędownictwo zostanie przyjęte: bez pychy: i jestem pierwszym, który kaza zadzwoni pierścień drzwi Raju: Allah je więc otwiera i mnie tam wprowadza: ze mną ubodzy spośród wierzących: i jestem najszlachetniejszym z pierwszych i ostatnich w dniu Zmartwychwstania: bez pychy. Ten hadis jest dziwny tą drogą: a ma świadków innymi drogami: a Allah najlepiej wie.

Al-Hakim przekazał w swoim Mustadraku z hadisu Katady: od Ikrimy: nie wiecie, że khulla jest dla Ibrahima, i mowa bezpośrednia dla Musy, i wizja dla Mohameda: niech modlitwy i pokój Allaha będą nad nimi wszystkimi? Ojciec nasz opowiedział nam: Mahmud ibn Khalid as-Sulami opowiedział nas: al-Walid opowiedział nas: kiedy Allah wziął Ibrahima za zaufanego przyjaciela, rzucił w jego serce bojaźń reverencjalną: do tego stopnia, że bicie jego serca słyszało się z daleka, jak słysza się bicie ptaka w powietrzu. Ibrahim (niech pokój będzie z nim) przyjmował ludzi jako gości: wyszedł raz szukając mężczyzny, któremu ofiarować gościnność: nie znalazł nikogo, żeby mu ją ofiarować: wrócił do domu: znalazł tam mężczyznę stojącego: o sługo Allaha, co sprawiło, że wszedłeś do mojego domu bez mojego pozwolenia? Wszedłem tam z pozwoleniem jego Pana.

A kim jesteś? Jestem aniołem śmierci: mój Pan posłał mnie do jednego ze swoich sług: obwieszczę mu radosną wieść, że Allah wziął go za zaufanego przyjaciela. Kim on jest? Na Allaha, jeśli mi go obwieszczasz, choćby był na końcu krain, pójdę do niego: i nie przestanę być jego sąsiadem aż śmierć nas rozdzieli.

Tym sługą jesteś ty. Ja! Powiedział: tak. Przez co mój Pan wziął mnie za zaufanego przyjaciela?

Przez to, że dajesz ludziom, nie prosząc ich o nic. Ibn Abi Hatim go przekazał: Allah Najwyższy wspomniał go w Koranie w licznych miejscach, z elogium i zasługą o nim: jest wspomniany w 35 miejscach: z których 15 w samej al-Baqara: i jest jednym z pięciu posiadaczy rozstrzygnięcia, pięciu, których imiona są cytowane z imienia, wśród reszty proroków, w dwóch ajatach al-Ahzaba i ach-Szury:

« I oto uczyniliśmy przymierze z prorokami: Z Noem, Abrahamem i Mojżeszem, z Jezusem, synem Marii, i z tobą; zawarliśmy z nimi uroczyste przymierze, » Sura 33, 7

« On ustanowił dla was, jeśli chodzi o religię, to, co już polecił Noemu, i to, co objawiliśmy tobie, i to, co poleciliśmy Abrahamowi, Mojżeszowi i Jezusowi: Przestrzegajcie należycie religii i nie rozdzielajcie się w niej! Wielkie jest dla politeistów to, do czego ty ich wzywasz. Bóg wybiera dla Siebie, kogo chce, i prowadzi drogą prostą ku Sobie tego, kto się nawraca. » Sura 42, 13

Potem jest najszlachetniejszym z posiadaczy rozstrzygnięcia po Mohamedzie (niech modlitwy i pokój Allaha będą nad nim): i to jemu Mohamed (niech modlitwy i pokój Allaha będą nad nim) znalazł w siódmym niebie, opierając swoje plecy o Dom Zamieszkały, w który wchodzą każdego dnia 70 000 aniołów: którzy już tam nie wracają aż do końca ich terminu: co do tego, co doszło w hadisie Szarika ibn Abu Namira: od Anasa, w hadisie Isry: że Ibrahim jest w szóstym niebie, a Musa w siódmym: to należy do tego, co zostało krytykowane u Szarika w tym hadisie: autentyczne jest pierwsze opowiadanie.

« i odłożyłem trzecią na dzień, do którego pragnie dojść stworzenie całe, aż do Ibrahima. » Muslim przekazał go z hadisu Ubajja ibn Ka'ba (niech Allah go przyjmie): jestem mistrzem synów Adama w dniu Zmartwychwstania: bez pychy. Potem wspomina, że ludzie będą szukać orędownictwa u Adama: potem u Nuha: potem u Ibrahima: potem Musy: potem Issy: każdy z nich się od tego odwraca: wtedy mówi: ja wezmę tego na siebie: ja wezmę tego na siebie. Hadis.

Ali ibn Abdallah opowiedział nam: Yahya ibn Sa'id opowiedział nam: Abdallah opowiedział nam: Sa'id opowiedział mi: od jego ojca: powiedziano: o Posło Allaha, kto jest najbardziej czczonym z ludzi? Najbardziej bojącym Allaha spośród nich. Nie o to cię wypytujemy. Wtedy: Yusuf, prorok Allaha, syn proroka Allaha, syn proroka Allaha, syn zaufanego przyjaciela Allaha. Nie o to cię wypytujemy. Czy o pochodzenia Arabów mnie wypytujecie? Ich najlepszy, w dżahilijji, jest ich najlepszym w islamie, kiedy rozumieją.

Tak przekazał al-Buchari w innych miejscach: i Muslim: i an-Nasa'i kilkoma drogami: od Yahyi ibn Sa'ida al-Kattana: od Ubajdallaha, który jest Ibnem Omar al-Umariego, w tych słowach: Abu Usama powiedział: i Mu'tamir: od Ubajdallaha: od Sa'ida: od Abu Hurajry: od Proroka (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim): i przysiągł go, w innym miejscu ich dwóch hadisów, i w hadisie Abdy ibn Sulajmana: i an-Nasa'i z hadisu Muhammada ibn Biszra: czterej, od Ubajdallaha: od Sa'ida: od Abu Hurajry: od Proroka (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim): bez wspomnienia jego ojca.

Muhammad ibn Biszr opowiedział nam: Muhammad ibn Amr opowiedział nam: Abu Salama opowiedział nam: Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) powiedział: szlachetny, syn szlachetnego, syna szlachetnego, syna szlachetnego: Yusuf syn Jakuba syna Izaaka syna Ibrahima, zaufanego przyjaciela Allaha. Sam Ahmad go przekazał. Muhammad ibn Biszr opowiedział nam: Muhammad ibn Amr opowiedział nam: Abu Salama opowiedział nam: Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) powiedział: szlachetny, syn szlachetnego, syna szlachetnego, syna szlachetnego: Yusuf syn Jakuba syna Izaaka syna Ibrahima, zaufanego przyjaciela Miłosiernego. Sam Ahmad go przekazał.

Abda opowiedział nam: Abd as-Samad ibn Abd ar-Rahman opowiedział nam: od jego ojca: od Ibn Omara, który powiedział: szlachetny, syn szlachetnego, syna szlachetnego, syna szlachetnego: Yusuf syn Jakuba syna Izaaka syna Ibrahima. Przekazał go sam, drogą Abd ar-Rahmana ibn Abdallaha ibn Dinara: od jego ojca: od Ibn Omara, w tych słowach.

Co do hadisu przekazanego przez imama Ahmada: Yahya opowiedział nam: Sufjan opowiedział nam: Mughira ibn an-Nu'mana opowiedział mi: od Sa'ida ibn Dżubajra: od Ibn Abbasa: ludzie będą powstani nadzy, boso, nieobrzezani: pierwszy ubrany będzie Ibrahim (niech pokój będzie z nim): potem zrecytował: « jak zaczęliśmy pierwsze stworzenie, powtórzymy je » (al-Anbiya, 104). Obaj szejkowie go przekazali z hadisu Sufjana as-Sawrego i Szuby ibn al-Hadżdżadża, obaj od Mughiry ibn an-Nu'mana an-Nachaiego al-Kufiego: od Sa'ida ibn Dżubajra: od Ibn Abbasa, w tych słowach. A ta określona zasługa nie wymaga pierwszeństwa względem tego, co ją przeczy, z tego, co się ugruntowało dla posiadacza makamu wychwalanego, o który pragną pierwsi i ostatni: Waki' i Abu Nu'ajm opowiedzieli nam: Sufjan, który jest as-Sawrim, opowiedział nam: od Muchtara ibn Fulfula: mężczyzna powiedział do Proroka (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim): o najlepszy ze stworzeń: odpowiedział: to Yusuf syn Jakuba syna Izaaka syna zaufanego przyjaciela Allaha.

Przekazał go Muslim z hadisu as-Sawrego, od Abdallaha ibn Idrisa, od Alego ibn Mus-hira i od Muhammada ibn Fudajla: czterej, od al-Muchtara ibn Fulfula: hadis hasan sahih. A to należy do pokory wobec jego ojca Khalila (niech pokój będzie z nim): nie stawiajcie mnie ponad prorokami. I powiedział: nie stawiajcie mnie ponad Musą: bo ludzie zostaną rażeni w dniu Zmartwychwstania: będę pierwszym, który się obudzi: zobaczę Musę trzymającego mocno część Tronu: nie wiem, czy się obudził przede mną, albo czy został oszczędzony przez razi Tronu. Wszystko to nie przeczy temu, co się ugruntowało przez tawatur od jego strony: niech modlitwy i pokój Allaha będą nad nim: że jest mistrzem synów Adama w dniu Zmartwychwstania.

Podobnie hadis Ubajja ibn Ka'ba w Sahihu Muslima: i odłożyłem trzecią na dzień, do którego pragnie dojść stworzenie całe, aż do Ibrahima. A ponieważ Ibrahim (niech pokój będzie z nim) jest najlepszym z posłańców i posiadaczy rozstrzygnięcia po Mohamedzie: niech modlitwy i pokój Allaha będą nad nimi wszystkimi: ten, kto się modli, jest rozkazany, żeby mówił w swoim tashahhudzie to, co się ugruntowało w obu Sahihach z hadisu Ka'ba ibn Ujry: powiedzieliśmy: o Posło Allaha, to pozdrowienie na ciebie, je znamy: jak więc modlitwa na tobie? Mówcie: o Allah, módl się na Mohameda i na rodzinę Mohameda, jak modliłeś się na Ibrahima i na rodzinę Ibrahima: Ty jesteś Godnym chwały, Wspaniałym: i błogosław Mohameda i rodzinę Mohameda, jak pobłogosławiłeś Ibrahima i rodzinę Ibrahima: Ty jesteś Godnym chwały, Wspaniałym.

« a Ibrahim, który nabył »: nabył wszystko, co mu rozkazano: i spełnił wszystkie cechy wiary i jej gałęzie: troska wobec sprawy ogromnej nie przeszkadzała mu zajmować się sprawą małą: Ma'mar powiadomił nas: od Ibn Tawusa: od jego ojca: od Ibn Abbasa: « a kiedy jego Pan próbował Ibrahima słowami, które spełnił »: Allah próbował go czystością: pięć (czynów) w głowie i pięć w ciele: co do tych z głowy: przycinanie wąsa, płukanie ust, siwak, wprowadzanie wody przez nos i rozczesywanie włosów głowy: co do tych z ciała: przycinanie paznokci, golenie części łonowych, obrzezanie, usuwanie włosów pach i mycie wodą śladów odchodów i moczu.

Ibn Abi Hatim go przekazał: i przekazano od Sa'ida ibn al-Musajjab, od Mudżahida, od asz-Sza'biego, od an-Nachaiego, od Abu Saliha i od Abu al-Dżalda coś podobnego: a w obu Sahihach, od Abu Hurajry, który mówi: fitra jest z pięciu: obrzezanie, golenie (łonów), przycinanie wąsa, przycinanie paznokci i usuwanie włosów pach: a w Sahihu Muslima i u ludzi Sunan, z hadisu Waki': od Zakariyyi ibn Abu Za'idy: od Mus'aba ibn Szajby al-Abdariego al-Makkiego al-Hadżabiego: od Taliqa ibn Habiba al-Anaziego: od Abdallaha ibn az-Zubajra: Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) powiedział: dziesięć jest z fitry: przycinanie wąsa, pozostawianie rośnięcia brody, siwak, wprowadzanie wody przez nos, przycinanie paznokci, mycie stawów palców, usuwanie włosów pach, golenie części łonowych i ocieranie wody, to znaczy istindża'.

I przyjdzie, w wspomnieniu długości jego życia, mowa o obrzezaniu: chodzi o to, że nie pozwalał sobie być wchłoniętym przez spełnianie szczerości wobec Allaha (niech jego chwała będzie głoszona) i przez pokorę w uwielbieniu ogromnym, do tego stopnia, żeby zaniedbać interes swojego ciała: i dać każdemu członkowi to, co mu się należy z reparacji i upiększania: i usunąć to, co brzydkie, jak nadmiar włosów albo paznokci: albo obecność brudu albo nieczystości: to należy do jego słowa Najwyższego o nim, z wielkiej zasługi: « a Ibrahim, który nabył ».

Pałac Ibrahima w Raju

Ahmad ibn Sinan al-Kattan al-Wasiti i Muhammad ibn Musa al-Kattan opowiedzieli nam: Jazid ibn Harun opowiedział nam: Hammad ibn Salama opowiedział nam: od Simaka: od Ikrimy: Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) powiedział: w Raju jest pałac: sądzę, że powiedział: z perły: nie ma w nim ani szczeliny, ani słabości: Allah go przygotował dla swojego zaufanego przyjaciela Ibrahima (niech pokój będzie z nim) jako miejsce pobytu. A Ahmad ibn Dżamil al-Marwazi opowiedział nam: an-Nadr ibn Szumajl opowiedział nam: Hammad ibn Salama opowiedział nam: od Simaka: od Ikrimy: od Abu Hurajry: od Proroka (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim), w słowach bliskich: a ten hadis: nie znamy nikogo, kto by go przekazał od Hammada ibn Salamy przysięgając go na niego, poza Jazidem ibn Harunem i an-Nadrem ibn Szumajlem: bez tej wady, byłby na warunkach sahihu: a oni go nie wyjęli.

Opis Ibrahima (niech pokój będzie z nim)

Junus opowiedział nam: al-Lajs opowiedział nam: od Abu az-Zubajra: od Dżabira, który powiedział: prorocy mi zostali pokazani: oto Musa: mężczyzna spośród mężczyzn, jakby był spośród ludzi Szanu'a: i widziałem Issę syna Maryam: najbliższym z tych, których widziałem przez podobieństwo, jest Urwa ibn Mas'ud: i widziałem Ibrahima: najbliższym z tych, których widziałem przez podobieństwo, jest wasz towarzysz: to znaczy on sam (niech modlitwy i pokój Allaha będą nad nim): i widziałem Dżibrila (niech pokój będzie z nim): najbliższym z tych, których widziałem przez podobieństwo, jest Dihja. Imam Ahmad go przekazał sam tą drogą, z tą formułą. Aswad ibn Amir opowiedział nam: Israil opowiedział nam: od Usmana, to znaczy Ibn al-Mughiry: od Mudżahida: Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) powiedział: widziałem Issę syna Maryam, i Musę, i Ibrahima: co do Issy: jest rudy, o kręconych włosach, szeroki w klatce: co do Musy: jest śniady, krzepki: a Ibrahim? Popatrzcie na waszego towarzysza: to znaczy jego samego.

Bajan ibn Amr opowiedział nam: an-Nadr opowiedział nam: Ibn Awn powiadomił nas: manuskrypt ma tutaj lukę, i powiedział: nie słyszałem go: co do Ibrahima: popatrzcie na waszego towarzysza: a co do Musy: jest kręcony, śniady, na wielbłądzie rudym obrządanym ogłowiem: zdaje mi się, że go widzę schodzącego w dolinę. Tak przekazał go też al-Buchari w Księdze pielgrzymki i w Księdze ubrania: a Muslim w całości: od Muhammada ibn al-Muthanny: od Ibn Abu Adiego: od Abdallaha ibn Awna, w tych słowach.

Śmierć Ibrahima al-Khalila i jego wiek

Rządził 1000 lat: i był w najwyższym stopniu tyrannii: niektórzy wspomnieli, że był spośród Bani Rasib, do których posłany został Nuh (niech pokój będzie z nim): i że był w tamtej chwili królem świata: wspomnieli, że gwiazda wstała, która pociemniła światło słońca i księżyca: ludzie tej epoki się nią przestraszyli: narodzi się w twoich poddanych noworodek, przez którego ręce twoje królestwo dobiegnie końca: rozkazał więc powstrzymać mężczyzn od zbliżania się do kobiet: i żeby zabijano tych, którzy rodziliby się od tej chwili: narodziny Ibrahima al-Khalila miały miejsce w tej chwili: Allah (niech jego chwała będzie głoszona) go ochronił i zachował przed podstępem przewrotnych: urósł w młodość jasną: Allah sprawił, że urósł pięknym wzrostem: aż jego sprawa była jak powiedziano wcześniej: a jego narodziny miały miejsce w Susie: w Babilonie: w Sawadzie, od strony Kuthy: a powiedziano wcześniej, od Ibn Abbasa, że narodził się w Barza, na wschodzie Damaszku.

Kiedy Allah zniszczył Nimroda jego rękami, wyemigrował do Harranu: potem do ziemi Syrii: i osiedlił się w kraju Eliasza, jak wspomnieliśmy: i narodzili mu się Ismail i Izaak: a Sara umarła przed nim, we wsi Hebron, w kraju Kanaanu: a jej wiek wynosił 127 lat, według tego, co wspomnają ludzie Księgi: Ibrahim (niech pokój będzie z nim) się zasmucił z jej powodu: i ją opłakał: niech Allah jej okaże miłosierdzie: Efron syn Sakhra sprzedał mu grotę za 400 mitkalów srebra: i tam pogrzebał Sarę. Potem Ibrahim poprosił o małżeństwo dla swojego syna Izaaka: poślubił Rifkę, córkę Thawila syna Nahura syna Tarikha: i posłał swojego wyzwoleńca: ten ją przewiózł z jej kraju: z nią jej niania i jej służące, na grzbietach wielbłądów. Potem Ibrahim (niech pokój będzie z nim) poślubił Kanturę: urodziła mu Zamrana, Jakszana, Madana, Madjana, Szaaka i Szucha: i wspomnieli, co każdy z tych dzieci Kantury zrodził.

Ibn Asakir przekazał od więcej niż jednego poprzednika, według relacji ludzi Księgi, co do przyjścia anioła śmierci do Ibrahima (niech pokój będzie z nim), liczne relacje: Allah najlepiej wie o ich autentyczności. Umarł rzeczywiście nagle: i podobnie Dawud i Sulajman: a to, co wspomnają ludzie Księgi i inni, jest przeciwne temu. Potem Ibrahim (niech pokój będzie z nim) zachorował i umarł w wieku 175 lat: i został pogrzebany w grocie wspomnianej, przy swojej żonie Sarze, na polu Efrona Chittyty: a Ismail i Izaak przejęli się jego pogrzebaniem: niech modlitwy i pokój Allaha będą nad nimi wszystkimi.

Doszło to, co wskazuje, że żył 200 lat: jak powiedział Ibn al-Kalbi. Al-Mufaddal ibn Mohamed al-Dżandi powiadomił nas w Mekce: Ali ibn Zijad al-Lahdżi opowiedział nam: Abu Kurra opowiedział nam: od Ibn Dżurajdża: od Yahyi ibn Sa'ida: od Sa'ida ibn al-Musajjab, który powiedział: Ibrahim obrzezał się toporem, kiedy miał 120 lat: i żył po tym 80 lat. Hafiz Ibn Asakir przekazał go drogą Ikrimy ibn Ibrahima i Dżafara ibn Awna al-Amriego: od Yahyi ibn Sa'ida: od Sa'ida: od Abu Hurajry, w stanie mawquf.

Wzmianka o relacji, która obala słowo tego, kto twierdził, że wzniesienie tej relacji jest błędem. Muhammad ibn Abdallah ibn al-Dżunajd powiadomił nas w Buście: Kutajba ibn Sa'id opowiedział nam: al-Lajs opowiedział nam: od Ibn Adżlana: od jego ojca: od Abu Hurajry, który powiedział: Ibrahim obrzezał się kiedy osiągnął 120 lat: i żył po tym 80 lat: i obrzezał się toporem. Hafiz Ibn Asakir przekazał go drogą Yahyi ibn Sa'ida: od Ibn Adżlana: od jego ojca: od Abu Hurajry: 80 lat upłynęło nad nim. Potem Ibn Hibban przekazał: qadum jest imieniem wioski. Autentyczne jest, że się obrzezał kiedy 80 lat upłynęło nad nim: a w jednej wersji, kiedy miał 80 lat: a żadna z dwóch wersji nie nawiązuje do tego, że żył po tym: a Allah najlepiej wie.

Muhammad ibn Ismail al-Hasani al-Wasiti, przekazujący tafsir Waki', powiedział o nim, w tym, co wspomniał z dodatków: Abu Muawija opowiedział nam: od Yahyi ibn Sa'ida: od Sa'ida ibn al-Musajjab: Ibrahim był pierwszym, który nosił spodnie: pierwszym, który uczynił przedziałek we włosach: pierwszym, który się ogolił: pierwszym, który się obrzezał toporem, kiedy miał 120 lat, i żył po tym 80 lat: pierwszym, który przyjął gościa ze honorem: i pierwszym, którego włosy pobiały. Tak przekazano, w stanie mawquf: i jest bliższe bycia podniesionym, w przeciwieństwie do Ibn Hibbana: a Allah najlepiej wie.

od Yahyi ibn Sa'ida: Ibrahim był pierwszym, który ofiarował gościnność gościowi: pierwszym z ludzi, który się obrzezał: pierwszym z ludzi, który przyciął swój wąs: pierwszym z ludzi, który zobaczył siwiznę: « Panie, co to jest? » « Godność. » « Panie, pomnóż mnie w godności. » I pierwszym, który przyciął swój wąs: pierwszym, który się ogolił: pierwszym, który nosił spodnie: a jego grób, i grób jego syna Izaaka, i grób syna jego syna Jakuba, są w obwodzie, który Sulajman syn Dawuda (niech pokój będzie z nimi) zbudował w kraju Hebronu: który jest krajem znanym dzisiaj jako al-Khalil.

A to jest przyjęte przez tawatur, pokolenie po pokoleniu, od ludu po drugim, od epoki Bani Izra'il aż do naszego czasu: że jego grób jest rzeczywiście w obwodzie: co do jego lokalizacji w środku niego, nie ma żadnej autentycznej relacji od Nieomylnego: przystoi więc, żeby to miejsce było szanowane: i czczone w ten sam sposób: i uwielbione: i chronione: żeby deptać jego okolice z bojaźnią, że pod spodem jest grób Khalila albo jednego z jego synów proroków (niech pokój będzie z nimi). Znaleziono przy grobie Ibrahima al-Khalila, na kamieniu, napis kuty:

jego nadzieja udusiła lekkomyślnego: umiera ten, którego termin przyszedł; a ten, kto zbliżył się do swojej śmierci: jego podstępy mu nie przyniosły korzyści; a jak ostatni by trwał: tego, którego pierwszy umarł; a człowiek nie znajduje w grobowcu: innego towarzysza niż jego czyn.

Dzieci Ibrahima al-Khalila

Pierwszeńcem z niego jest Ismail, z Hadżary Koptki, Egipcjanki: potem Izaak narodził mu się z Sary, bratanki Khalila: potem poślubił po niej Kanturę, córkę Jaqtana, Kanaankę: urodziła mu sześcioro: Madjana, Zamrana, Saradża, Jakszana, Naszaka: szóste nie zostało nazwane. Potem poślubił po niej Hadżun, córkę Amina: urodziła mu pięcioro: Kajsana, Suradża, Amima, Lutana i Nafasa. Tak wspominał Abu al-Kasim as-Suhajli w swojej księdze.

A wśród spraw ogromnych, które zaszły za życia Ibrahima al-Khalila: historia ludu Luta i kary powszechnej, która spadła na nich.

Tak że Lut jest synem Harana syna Taracha, który jest Azar, jak powiedziano wcześniej: a Lut jest synem brata Ibrahima al-Khalila: Ibrahim, Haran i Nahur są więc braćmi, jak przedstawiliśmy: ten Haran jest tym, który zbudował Harran: ta relacja jest słaba, za przeczenie temu, co mają w rękach ludzie Księgi: a Allah najlepiej wie.

Lut opuścił miejscowość swojego wuja Khalila (niech pokój będzie z nim), na rozkaz, który mu dał, i z jego pozwoleniem: osiedlił się w mieście Sodoma, z kraju Ghor Zugharu: była matką tej miejscowości: miała ziemie, uprawy i wioski przywiązane do niej: i lud spośród najbardziej przewrotnych, najbardziej niewierzących i najgorszych ludzi, w tajemnicy i na jawie, w obyczajach i w postępowaniu: przerywali drogi: przychodzili w ich zgromadzenie zakazane: i nie zakazywali sobie żadnego nagannego, który popełniali: dla najgorszego z tego, co czynili: wymyślili sprośność, której żaden z synów Adama ich nie uprzedził: a mianowicie zbliżanie się do samców między światami: i porzucenie tego, co Allah stworzył z kobiet dla swoich sług prawych: Lut wezwał ich więc do czczenia Allaha Najwyższego samego, bez współtowarzysza: i zakazał im zbliżania się do tych rzeczy zakazanych, sprośności nagannych i czynów wstydliwych: trwali w swoim zbaczeniu i tyranii: i kontynuowali w swojej przewrotności i niewierze: Allah sprowadził więc na nich klęskę, której się nie odpycha, której nie przewidzieli ani nie liczyli: i uczynił z nich przypowieść w światach: i lekcję, z której uczy się bystrzy spośród uczonych:

« I Lota! Kiedy powiedział on do swego ludu: "Czy będziecie popełniać bezecne czyny, jakich nie popełnił przed wami żaden ze światów? Oto przychodzicie przez namiętność do mężczyzn zamiast do kobiet. Tak, jesteście ludem występnym!" I odpowiedzią jego ludu były tylko słowa: "Wyprowadźcie ich z waszego miasta! To są ludzie, którzy się uważają za czystych!" I My uratowaliśmy jego i jego rodzinę - z wyjątkiem jego żony, która była wśród pozostających w tyle. I zesłaliśmy na nich deszcz. Popatrz więc, jaki był ostateczny koniec grzeszników! » Sura 7, 80-84

« Nasi posłańcy przyszli do Abrahama z radosną wieścią. Powiedzieli: "Pokój!" On powiedział: "Pokój!" - i nie omieszkał przynieść upieczonego cielaka. A kiedy zobaczył, że ich ręce nie sięgają po niego, odniósł się do nich z nieufnością i poczuł strach przed nimi. Oni powiedzieli: "Nie bój się! Oto zostaliśmy posłani do ludu Lota." Żona jego stała i roześmiała się. My ucieszyliśmy ją wieścią o Izaaku, a po Izaaku - o Jakubie. Ona powiedziała: "O biada mi! Czyż ja urodzę, przecież jestem starą kobietą, a ten mój mąż jest starcem! Zaprawdę, to jest rzecz zadziwiająca!"

Oni powiedzieli: "Czy ty się dziwisz rozkazowi Boga? Miłosierdzie Boga i Jego błogosławieństwa niech będą nad wami A kiedy strach opuścił Abrahama i kiedy dotarła do niego radosna wieść, zaczął prowadzić spór z Nami w sprawie ludu Lota. - Zaprawdę, Abraham był łagodny, pokorny, nawracający się w skrusze! - "O Abrahamie! Odwróć się od tego! Oto przyszedł rozkaz od twego Pana! Zaprawdę, przyjdzie do nich kara, której nie będzie można odwrócić!" A kiedy przybyli nasi posłańcy do Lota, on zmartwił się z ich powodu, bo ramię jego było bezsilne dla nich. I powiedział on: "To jest dzień nieszczęsny!"

I przyszedł do niego jego lud, pośpiesznie kierując się ku niemu, ale przedtem popełniali złe czyny. "I on powiedział: O ludu mój! Oto moje córki - one są czyściejsze dla was! Przeto bójcie się Boga! Nie zawstydzajcie mnie w moich gościach! Czyż nie ma wśród was człowieka prawego?!" Oni powiedzieli: "Ty wiesz przecież; że my nie mamy prawa do twoich córek; i wiesz z pewnością, czego my chcemy." On powiedział: "Gdybym tylko miał siłę nad wami albo gdybym mógł znaleźć podporę solidnego filara!"

Oni powiedzieli: "O Locie! My jesteśmy posłańcami twego Pana; oni nigdy do ciebie nie dojdą. Wyruszaj więc z twoją rodziną i niech nie odwraca się żaden z was; twoja żona jedna się odwróci i dosięgnie ją to, co dosięgnie tamtych! Zaprawdę, ich wyznaczonym czasem - poranek. A czy poranek nie jest blisko?" A kiedy przyszedł Nasz rozkaz, wywróciliśmy miasto z góry na dół; i spuściliśmy na nie deszcz kamieni z gliny palonej, warstwami, Oznakowanej u twojego Pana. I ono nie jest daleko od niesprawiedliwych. » Sura 11, 69-83

« I obwieść im o gościach Abrahama! Oto oni weszli do niego i powiedzieli: "Pokój!" On powiedział: "Doprawdy, my się was obawiamy!" Oni powiedzieli: "Nie obawiaj się! Przynosimy ci radosną wieść o mądrym chłopcu!" On powiedział: "Czy doprawdy obwieszczacie mi tę radosną wieść, kiedy osiągnąłem już podeszły wiek? W imię czego więc przynosicie mi tę radosną wieść?" Powiedzieli: "Obwieszczamy ci radosną wieść w całej prawdzie. Nie bądź więc z liczby tych, którzy rozpaczają!" Powiedział: "A kto wątpi w miłosierdzie swego Pana oprócz tych, którzy zabłądzili?" Powiedział: "A jaka jest wasza sprawa, o posłańcy?"

Oni powiedzieli: "Oto zostaliśmy wysłani do ludu grzeszników, Ale nie do rodziny Lota: my wyratujemy ją całą, Oprócz jego żony. Zdecydowaliśmy bowiem, iż ona będzie pośród tych, którzy pozostali w tyle." A kiedy przyszli do rodziny Lota, On powiedział: "Zaprawdę, jesteście ludźmi nieznanymi!" Oni powiedzieli: "Wcale nie! My przyszliśmy do ciebie z tym, w co oni powątpiewali. Przyszliśmy do ciebie z prawdą i jesteśmy prawdomówni! Wyruszaj więc nocą w drogę z twoją rodziną; idź za nimi i niech nikt się nie ogląda; idźcie tam, gdzie wam nakazano!"

I wydaliśmy taki rozkaz, aby ci, którzy rankiem znajdą się w tyle, zostali odcięci. Ludzie z miasta przybyli uradowani. On powiedział: "To są moi goście. Nie zniesławiajcie mnie! Bójcie się Boga! Nie okrywajcie mnie wstydem!" Oni powiedzieli: "Czyż my nie zabroniliśmy ci obcowania ze światem?" On powiedział: "Oto moje córki, jeśli już macie coś czynić!" Na twoje życie. Oni, zaprawdę, w swoim odurzeniu wędrują na ślepo! I pochwycił ich krzyk o wschodzie słońca. I wywróciliśmy miasto od dołu do góry, i spuściliśmy na nich deszcz kamieni z palonej gliny. Zaprawdę, w tym są znaki dla tych, którzy umieją je czytać!

Zaprawdę, ono jest na drodze jeszcze istniejącej! Zaprawdę, w tym jest znak dla wierzących! » Sura 15, 51-77

« Lud Lota uznał za kłamców tych, którzy zostali posłani. Oto powiedział do nich brat ich Lot: "Czy wy nie będziecie bogobojni? Ja jestem dla was posłańcem godnym zaufania. Przeto bójcie się Boga i słuchajcie mnie! Ja nie żądam od was za to żadnej zapłaty. Moja zapłata jest tylko u Pana światów! Czy będziecie obcować z mężczyznami ze wszystkich światów, A pozostawiać wasze żony, które stworzył wasz Pan dla was? Tak, jesteście ludem występnym!" Oni powiedzieli: "Jeśli nie zaprzestaniesz, o Locie, to niechybnie zostaniesz wypędzony!" On powiedział: "Nienawidzę tego, co wy czynicie.

Panie mój! Wyratuj mnie i moją rodzinę od tego, co oni czynią!" I wyratowaliśmy jego i jego rodzinę wszystkich razem; Jedynie stara kobieta znalazła się wśród tych, którzy pozostali w tyle. Następnie wytraciliśmy innych. I spuściliśmy na nich gwałtowny deszcz. A jakże zgubny jest deszcz dla tych, którzy zostali ostrzeżeni! Zaprawdę, w tym jest znak, lecz większość ludzi nie wierzy! Zaprawdę, twój Pan jest Potężny, Litościwy! » Sura 26, 160-175

« I Lota. Powiedział on do swego ludu: "Czyż będziecie popełniać szpetotę, skoro jasno widzicie? Cóż będziecie zwracać się do mężczyzn, pod wpływem namiętności, zamiast do kobiet? Tak; owszem! Wy jesteście ludem nieświadomym!" Jedyną odpowiedzią jego ludu były słowa: "Wypędźcie rodzinę Lota z waszego miasta! To są przecież ludzie, którzy się uważają za czystych!" I uratowaliśmy jego i jego rodzinę, z wyjątkiem żony. Zdecydowaliśmy, aby ona była wśród tych, którzy pozostali w tyle. I spuściliśmy na nich deszcz. A jakże zły jest deszcz tych, którzy zostali ostrzeżeni! » Sura 27, 54-58

« I Lota! Kiedy powiedział on do swego ludu: "Czy będziecie popełniać bezecne czyny, jakich nie popełnił przed wami żaden ze światów? Oto przychodzicie przez namiętność do mężczyzn zamiast do kobiet. Tak, jesteście ludem występnym!" I odpowiedzią jego ludu były tylko słowa: "Wyprowadźcie ich z waszego miasta! To są ludzie, którzy się uważają za czystych!" I My uratowaliśmy jego i jego rodzinę - z wyjątkiem jego żony, która była wśród pozostających w tyle. I zesłaliśmy na nich deszcz. Popatrz więc, jaki był ostateczny koniec grzeszników! » Sura 7, 80-84

« A kiedy przyszli Nasi posłańcy do Abrahama, z dobrą nowiną, powiedzieli: "My wytracimy mieszkańców tego miasta, ponieważ oni są niesprawiedliwi." On powiedział: "Przecież Lot jest w nim!" I powiedzieli: "My wiemy lepiej, kto jest w nim. Uratujemy jego i jego rodzinę, z wyjątkiem jego żony, która będzie wśród pozostających w tyle." A kiedy Nasi posłańcy przyszli do Lota, on się zmartwił o nich, bo nie mógł ich uchronić. Oni powiedzieli: "Nie obawiaj się i nie smuć! My uratujemy ciebie i twoją rodzinę, z wyjątkiem twojej żony; ona będzie wśród pozostających w tyle.

Oto my spuścimy na mieszkańców tego miasta plagę z nieba za to, iż szerzyli zepsucie." I zostawiliśmy z tego miasta znak jasny dla ludzi, którzy są rozumni. » Sura 29, 31-35

« I, zaprawdę, Lot był jednym z posłańców! Oto uratowaliśmy jego i jego rodzinę, wszystkich razem, Z wyjątkiem starej kobiety, będącej wśród pozostających w tyle. Potem wytraciliśmy innych. I oto wy przechodzicie mimo nich rankiem I nocą. Czyż wy nie rozumiecie? » Sura 37, 133-138

« Abraham powiedział: "Jaka jest wasza sprawa, o wysłannicy?" Odparli: "Zostaliśmy wysłani do ludu grzeszników, Aby rzucić na nich kamienie z gliny, Oznakowane u twego Pana dla ludzi występnych." Przeto wyprowadziliśmy tych spośród wiernych, którzy się w tym mieście znajdowali. Lecz znaleźliśmy tam tylko jeden dom takich, którzy się poddali całkowicie. I zostawiliśmy w tym mieście znak dla tych, którzy się obawiają kary bolesnej. » Sura 51, 31-37

« Za kłamstwo uznał lud Lota ostrzeżenia. Oto wysłaliśmy przeciw nim huragan niosący kamienie; jedynie rodzinę Lota uratowaliśmy o świcie, Jako dobrodziejstwo od Nas. W ten sposób wynagradzamy tych, którzy są wdzięczni. On ostrzegał ich przed Naszą srogością, lecz oni powątpiewali w te ostrzeżenia. Starali się nawet odsunąć od niego jego gości, lecz My oślepiliśmy ich. Zakosztujcie więc Mojej kary i Moich ostrzeżeń! » Sura 54, 33-37

Mówiliśmy o tych relacjach na ich miejscach, w tafsirze tych sur: Allah wspominał Luta i jego lud w innych miejscach Koranu: których wspomnienie już zostało uczynione z ludem Nuha, z 'Ad i Thamud. Cel teraz jest zebrać to, co było z ich sprawy, i to, co Allah sprowadził na nich, w zespole ajatów i atharów: a Allah jest Tym, o którego wspomożenie prosimy.

Tak że Lut (niech pokój będzie z nim), kiedy wezwał ich do czczenia Allaha samego bez współtowarzysza, i zakazał im zbliżania się do tego, co Allah o nich wspomniał z sprośności, nie odpowiedzieli mu i nie uwierzyli w niego: aż nie było ani jednego mężczyzny spośród nich: i nie porzucili tego, od czego byli odwracani: ale kontynuowali na swoim stanie: i nie strzegli się przed swoją zmianą i swoim zbaczeniem: i myśleli, żeby wypędzić swojego posłańca ze swojego środka: a ich jedyną odpowiedzią na ich wyrzut było powiedzieć: « wypędźcie rodzinę Luta z waszego miasta: oni są ludźmi, którzy chcą być czystymi »: uczynili z elogium do szczytu ganień, które wymagało wypędzenia: a co skłoniło ich do powiedzenia tej mowy, to tylko upór i zatwardziałość: Allah ich więc oczyścił, jego i jego rodzinę, z wyjątkiem jego żony: i wyprowadził ich z niej najlepszym z wyjść: i pozostawił ich, oni, w ich miejscowości, na mieszkanie: ale po tym, jak uczynił na nich morze zgniłe o falach rozszalanych: które jest, w rzeczywistości na nich, ogniem, który ryczy, i żarem, który rozpala: a którego woda jest solą gorzką: ich odpowiedź była taka tylko, kiedy zakazał im sprośności sprośności i sprośności wielkiej, której żaden z mieszkańców świata ich nie uprzedził: dlatego stali się przypowieścią:

i lekcją dla tych, którzy są na niej: i przerywali, z tym, drogi: zdradzali towarzysza: i popełniali w swoim zgromadzeniu, które było ich miejscem spotkań, słów i rozrywki, naganne wśród słów: oddawali się tej sprośności w ich sesjach: i nie mieli żadnego wstydu ze swoich sesji: i czasami wielki czyn zachodził z nich w zgromadzeniach: i nie odmawiali go tam: i nie zwracali żadnej uwagi na napomnienie napominającego: ani na radę przekazującego: i byli, w tym i innym, jak bydło: ale bardziej jeszcze zbłąkani z drogi: nie wyzwolili się z tego, co mieli w teraźniejszości: nie pożalili tego, co przeszło z przeszłości: i nie pomyśleli, dla przyszłości, o zmianie: Allah schwycił ich więc schwyceniem Potężnego Wszechpotężnego: « sprowadź na nas karę Allaha, jeśli jesteś spośród prawdomównych.

» Proszili więc od niego nadejście tego, o czym ich przestrzegał z kary bolesnej, i nadejście klęski ogromnej: w tej chwili jego prorok szlachetny zawołał więc przeciw nim: i poprosił Pana światów, bóstwa posłanych, o wspomożenie przeciw ludowi psującemu: Allah oburzył się jego zapału: i rozgniewał się jego gniewem: odpowiedział na jego wezwanie: i wysłuchał go ku jego prośbie: i posłał swoje szlachetne posłańców: i swoje anioły wspaniałe: przepłynęli przy Khalilu Ibrahimie: i obwieścili mu radosną wieść o chłopcu uczonym: i powiadomili go o tym, po co przychodzili: o sprawie ogromnej i zamysle powszechnym: « powiedział: jaki więc jest wasz zamysł, o posłani? Powiedzieli: jesteśmy posłani do ludu przestępczego: żeby rzucać na nich kamienie gliny, znakowane u twojego Pana, dla przekraczających. » « A kiedy nasi posłańcy przyszli do Ibrahima z radosną wieścią, powiedzieli: zniszczymy ludzi tego miasta: jego mieszkańcy byli niesprawiedliwymi. Powiedział: Lut jest w nim.

Powiedzieli: lepiej wiemy, kto jest w nim: uratujemy go, jego i jego rodzinę, z wyjątkiem jego żony: ona była spośród tych, którzy pozostali w tyle. » « Potem, kiedy strach opuścił Ibrahima i radosna wieść mu przyszła, debatował z Nami co do ludu Luta. » I to, że miał nadzieję, że wrócą pokutującymi: poddadzą się: odwrócą: i wrócą: « Ibrahim był na pewno łagodny, czuły, wracający do Allaha. O Ibrahimie, odstaw to: rozkaz twojego Pana już przyszedł: i przyjdzie im kara nieodparcia.

» To znaczy: odstaw to: i mów o czymś innym: bo ich rozkaz został opieczętowany: ich kara, ich zniszczenie i ich unicestwienie obowiązkowe: « rozkaz twojego Pana już przyszedł »: to znaczy: Ten, czyj rozkaz się nie odpycha, rozkazał to: czyja przemoc się nie odpycha: i czyj sąd nie ma następcy: « i przyjdzie im kara nieodparcia. »

Sa'id ibn Dżubajr, as-Suddi i Katada wspomnieli, że nie przestał mówić: zniszczycie miasto, w którym jest 300 wierzących? Nie. 200 wierzących? Nie. 40 wierzących? Powiedzieli: nie. 14 wierzących? Nie. Czy nie widzicie, gdyby był w nim jeden wierzący? Nie. Powiedział: « Lut jest w nim. » Powiedzieli: « lepiej wiemy, kto jest w nim »: ajat. « Panie, czy ich zniszczysz, kiedy jest w nich 50 mężczyzn prawych? » « Nie zniszczę ich, kiedy jest w nich 50 prawych. » Potem zszedł aż do 10: « Nie zniszczę ich, kiedy jest w nich 10 prawych. »

« A kiedy nasi posłańcy przyszli do Luta, był z ich powodu zmartwiony: poczuł wobec nich udręczenie dławiące: powiedział: to jest dzień ciężki. » Kiedy aniołowie rozstali się od Ibrahima, a byli Dżibril, Mikail i Israfil, posunęli się aż przyjść do ziemi Sodomy, w postaci młodzieńców pięknych: próbą ze strony Allaha Najwyższego dla ludu Luta: i ustanowieniem dowodu przeciw nim: prosili o gościnność Luta (niech pokój będzie z nim): to przy zachodzie słońca: bał się, że jeśli ich nie gości, ktoś inny z ludu przewrotnych ich gości: i policzył ich jako ludzi spośród ludzi: « był z ich powodu zmartwiony: poczuł wobec nich udręczenie dławiące: powiedział: to jest dzień ciężki. »

Ibn Abbas, Mudżahid i Katada powiedzieli: ciężka była jego próba: i to z powodu tego, co wiedział z zakazu ich tej nocy, jak czynił z innymi: położyli na nim warunek, żeby nikogo nie gościł: ale widział tego, którego odesłanie nie było możliwe. Katada wspomniła, że przybyli do niego, kiedy był w ziemi, która do niego należała, gdzie pracował: prosili go o gościnność: wstydził się wobec nich: i wyszedł przed nimi: i zaczął czynić im podteksty w mowie, w nadziei, że się odwrócą od tego miasta: i osiedlą się gdzie indziej: « na Allaha, nie znam, na powierzchni ziemi, ludzi z miasta bardziej zdeprawowanych niż ci. » Potem poszedł trochę: a oni otrzymali rozkaz, żeby ich nie niszczyć zanim ich prorok zaświadczy przeciw nim.

Aniołowie wyszli od Ibrahima w kierunku ludu Luta: przybyli w południe: kiedy osiągnęli rzekę Sodomy, spotkali córkę Luta czerpiącą wodę dla swoich: miał dwie córki: starsza nazywała się Arytha: « o dziewczę, czy jest miejsce pobytu? » « Oto wasze miejsce: nie wchodźcie, zanim nie przyjdę do was. » Bała się za nich przed jej ludem: « o mój ojcze, młodzieńcy proszą cię przy drzwiach miasta: nigdy nie widziałam twarzy ludzi piękniejszych niż oni: żeby twój lud ich nie schwycił, żeby ich przykryć hańbą. » Jej lud zakazał mu bowiem gościć mężczyznę: przyprowadził ich więc: i nikt nie wiedział niczego poza ludźmi domu: « w domu Luta są mężczyźni, których nie widziałam podobnych twarzy.

» Jej lud przyszedł więc do niego, przyspieszając ku niemu.

« a wcześniej popełniali złe czyny. » To znaczy: to, w dodatku do tego, co już im doszło z grzechów ogromnych, wielkich i licznych: « powiedział: o mój ludu, te są moje córki: one są czystsze dla was. » Orientuje ich ku zbliżaniu się do ich żon: a one są jego córkami w sensie Prawa: bo prorok jest dla wspólnoty jak rodzic: jak doszło w hadisie: « prorok ma więcej praw nad wierzącymi niż oni sami: a jego żony są ich matkami » (al-Ahzab, 6). « Zbliżacie się do samców między światami: a porzucacie to, co wasz Pan stworzył dla was z waszych żon? Raczej jesteście ludem przekraczającym. » A to jest to, o czym jawnie rozstrzygnęli Mudżahid, Sa'id ibn Dżubajr, ar-Rabi ibn Anas, Katada, as-Suddi i Muhammad ibn Iszak: i to jest pogląd poprawny: tamto słowo jest błędem, wyciągniętym od ludzi Księgi: a oni je przekręcili: aniołowie byli dwoma: i jedli kolację u niego: a ludzie Księgi bardzo pomieszali tę historię.

« bójcie się więc Allaha: i nie przykrywajcie mnie hańbą w moich gościach: czy nie jest wśród was mężczyzna rozumny? » To jest zakaz dla nich zbliżania się do tego, co nie przystoi, sprośności: i świadectwo przeciw nim, że nie jest wśród nich żaden mężczyzna godny zaufania: ani w nich żadne dobro: ale wszyscy są szalonymi, przewrotnymi: potężnymi, tyrantami niewierzącymi: a to należało do tego, czego aniołowie chcieli usłyszeć od niego wcześniej: « dobrze wiesz, że nie mamy żadnego prawa do twoich córek: i dobrze wiesz, czego chcemy. » Niech będzie na nich przekleństwo Allaha: dobrze to wiesz, o Lucie: nie mamy żadnej wahania co do naszych kobiet: i dobrze wiesz nasz zamysł i nasz cel: stawili czoła swojemu prorokowi szlachetnemu tą mową brzydką: i nie bali się przemocy Potężnego w karze bolesnej: « gdybym miał wobec was siłę, albo że mógłbym się schronić do wsparcia mocnego.

» Pragnąłby mieć wobec nich siłę: albo wsparcie: i klan, który by go podtrzymał wobec nich: żeby sprowadzić na nich, z powodu tego wyrzutu, karę, którą sobie zasłużyli. Według Sa'ida ibn al-Musajjab i Abu Salamy, od Abu Hurajry, podniesionym: « mamy więcej prawa do wątpliwości niż Ibrahim: niech Allah okaże miłosierdzie Lutowi: schronił się do wsparcia mocnego: a gdybym trwał w więzieniu tyle, ile trwał w nim Yusuf, odpowiedziałbym wołającemu. » Abu az-Zinad go przekazał: od al-A'radża: od Abu Hurajry. Muhammad ibn Amr ibn Alkama powiedział, od Abu Salamy: « miłosierdzie Allaha na Lucie: schronił się do wsparcia mocnego »: to znaczy Allah (niech jego chwała będzie głoszona): Allah nie wzbudził po nim żadnego proroka, żeby nie był w dostatku względem swojego ludu.

« A ludzie miasta przyszli, radując się. Powiedział: ci są moimi gośćmi: nie przykrywajcie mnie więc hańbą: i bójcie się Allaha: i nie przykrywajcie mnie hańbą. Powiedzieli: czyż nie zakazaliśmy ci światów? Powiedział: te są moje córki, jeśli macie działać.

» Rozkazał im więc zbliżanie się do ich kobiet: i ostrzegł ich przed trwaniem w ich drodze i ich złych czynach: to, kiedy nie przestawali: i nie strzegli się: ale za każdym razem, kiedy ich od tego odwracał, podwajali spieszenie osiągnięcia tych dwóch gości: i zacietrzewiali się: nie wiedząc, co im przeznaczenie zarezerwowało: z tego, ku czemu szli: a o poranku ich nocy zostaną przeniesieni: « na twoje życie: byli w swojej pijaści, błąkający się. » « I na pewno ich przestrzegaliśmy przed Naszą władzą: wątpili w ostrzeżenie. Usiłowali nawet wyrwać mu jego gości: oślepiiliśmy więc ich oczy: kosztujcie więc Moją karę i Moje ostrzeżenie. A o poranku, kara trwała schwyciła ich o świcie.

» Egzegeci i inni wspomnieli, że prorok Allaha Lut (niech pokój będzie z nim) nie przestawał powstrzymywać swojego ludu od wchodzenia: i odpychać ich: drzwi zamknięte: a oni knują jego otwarcie i wejście w nie: jemu napominającym ich i odwracającym ich od niego zza drzwi: kiedy sprawa się zawęziła: « gdybym miał wobec was siłę, albo że mógłbym się schronić do wsparcia mocnego. » « o Lucie, jesteśmy posłańcami twojego Pana: nie dosięgną cię. » Wyszedł ku nim: i uderzył ich twarze uderzeniem, końcem swojego skrzydła: ich oczy więc oślepione: aż powiedziano: uderzyła ich całkowicie: nie został z nich ani miejsce: ani oko: ani ślad: wrócili więc obmacując mury: « jutro będzie dla nas i dla niego rozkaz »: Allah Najwyższy powiedział: « Usiłowali nawet wyrwać mu jego gości: oślepiiliśmy więc ich oczy: kosztujcie więc Moją karę i Moje ostrzeżenie. A o poranku, kara trwała schwyciła ich o świcie.

»

Tak że aniołowie posunęli się ku Lutowi (niech pokój będzie z nim), rozkazując mu maszerować, jego i jego rodzinę, pod koniec nocy: « i żeby żaden z was nie odwrócił się »: to znaczy: w chwili, kiedy słyszy się hałas kary, kiedy spadnie na jego lud: i rozkazali mu, żeby jego marsz był ich tylną strażą, jak ten, kto niesie wodę dla nich. « poza twoją żoną »: przy lekturze w bierniku, może być wyjęta z jego słowa: « idź więc ze swoją rodziną »: jakby mówił: poza twoją żoną: nie maszeruj więc z nią: « i żeby żaden z was nie odwrócił się: poza twoją żoną »: to znaczy: ona, ona się odwróci: to, co ich dosięgnie, ją dosięgnie: a lektura w mianowniku podpiera ten sens: ale pierwszy jest bardziej widoczny w sensie: a Allah najlepiej wie.

Imieniem żony Luta jest Waliha: a imieniem żony Nuha jest Waligha. « ich miejsce spotkania jest o poranku: czy poranek nie jest bliski? » Kiedy Lut (niech pokój będzie z nim) wyszedł ze swoją rodziną: a one były jego dwiema córkami: i żaden mężczyzna spośród nich za nim nie poszedł: jego żona wyszła z nim: a Allah najlepiej wie. Kiedy zostali uwolnieni z ich kraju: i słońce wstało: przy jego wstaniu przyszło im od Allaha to, co się nie odpycha: i od klęski surowej to, czego nie można odsunąć: według ludzi Księgi, aniołowie rozkazali mu wspiąć się na szczyt góry, która była tam: oddalił się od niej: i poprosili ich o przejście do miasta bliskiego im: « idź: oczekujemy cię aż dojdziesz do niej: i osiedlisz się w niej: potem uderzamy karą »: wspomnieli, że poszedł do miasta Zughar, którą ludzie nazywają Ghorem Zugharu.

« Potem, kiedy przyszedł Nasz rozkaz, uczyniliśmy z jej części górnej jej część dolną: i sprowadziliśmy na nią deszcz z kamieni gliny, stertowanych, znakowanych u twojego Pana: a nie są daleko od niesprawiedliwych. »

Dżibril je wyrwał z korzenia końcem swojego skrzydła, z ich miejsca: było ich 400 000 dusz: cztery tysiące tysięcy dusz: i zwierzęta, które były z nimi: i to, co naśladowały te miasta z ziem, miejsc i upraw: uniósł całość: aż przeniósł je do wysokości nieba: aż aniołowie usłyszeli głosy ich kogutów i szczekania ich psów: potem ją odwrócił na nich: i uczynił z jej części górnej jej część dolną: a pierwszą rzeczą, która z niej spadła, były jej blanki: « i sprowadziliśmy na nich deszcz z kamieni gliny. » A sijdzil jest słowem perskim arabizowanym: to jest twardy, mocny, silny: « stertowanych »: to znaczy, że jedna część naśladuje drugą w ich zstępowaniu na nich z nieba: « znakowanych »: to znaczy: oznaczonych: na każdym kamieniu zapisane jest imię jego właściciela, na którego on zstępuje: żeby go zmiażdżyć: « znakowanych u twojego Pana, dla przekraczających. » « i sprowadziliśmy na nich deszcz: a jaki deszcz zły był deszcz ostrzeżonych.

» « a miasto odwrócone, On je zniżył: i przykrył na nim to, co je przykryło » (an-Najm, 53-54): to znaczy: On je odwrócił: i zniżył odwrócone, jego część górna na dole: i przykrył go deszczem kamieni gliny sijdzilu, kolejnych, znakowanych: na każdym kamieniu zapisane jest imię jego właściciela, na którego spadł: wśród obecnych spośród nich w ich mieście: i nieobecnych z niej: podróżnych: emigrantów: i rozproszonych poza nią.

Żona Luta pozostała ze swoim ludem: wyszła rzeczywiście ze swoim małżonkiem i swoimi dwiema córkami: ale kiedy usłyszała wrzawę: i upadek miasta: obróciła się ku swojemu ludowi: i naruszyła rozkaz swojego Pana, dawny i świeży: « i ich lud.

» Kamień spadł więc na nią: i zmiażdżył ją: i przyłączył ją do jej ludu, kiedy była na ich religii: i była dla nich szpiegiem co do tego, co znajdowało się u Luta z gości: « Allah daje w przypowieści tych, którzy nie wierzą: żona Nuha i żona Luta: były pod dwoma Naszymi sługami prawymi: zdradziły obu: nic z tego, co czynili, nie przyniosło im korzyści u Allaha: i powiedziano: wejdźcie obie do Ognia z tymi, którzy do niego wchodzą » (at-Tahrim, 10): to znaczy: zdradziły ich w religii: i nie poszły za nimi w niej: nie chodzi o to, że były na sprośności: daleko od tego: nigdy: Allah nie dekretuje na proroku, żeby jego żona popełniła cudzołóstwo: żona proroka nigdy nie popełniła cudzołóstwa: kto mówi inaczej, pomylił się wielkim błędem.

Allah Najwyższy powiedział, w historii oskarżenia, kiedy sprowadził niewinność matki wierzących A'iszy, córki Prawdomównego, żony Posłańca Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim), kiedy ludzie oskarżenia powiedzieli to, co powiedzieli: Allah zganił wierzących: i ich napomniał: odrzucił ich: napominał: i przestrzegał: « kiedy przyjmowaliście wieść waszymi językami: i mówiliście waszymi ustami to, o czym nie macie żadnej nauki: i liczyliście to za lekkie: podczas gdy u Allaha jest ogromne.

A kiedy je usłyszeliście: dlaczego nie powiedzieliście: nie przystoi nam mówić tę mowę: chwała Tobie: to jest wielka kalumnia » (an-Nour, 15-16): to znaczy: chwała Tobie: żeby żona Twojego proroka była do tego stopnia niskości: « a nie są daleko od niesprawiedliwych »: to znaczy: a ta kara nie jest daleka od tych, którzy im przypominają w ich czynach: dlatego niektórzy uczeni poszli do poglądu, że sodomita jest ukamienowany: czy jest żonaty, czy nie: asz-Szafi'i to jawnie rozstrzygnął: i Ahmad ibn Hanbal: i wielka część imamów: argumentowali też tym, co imam Ahmad i ludzie Sunan przekazali z hadisu Amra ibn Abu Amra: od Ikrimy, który powiedział: tego, kogo znajdziecie czyniącego czyn ludu Luta: zabijcie czyniącego i tego, na kim jest czynione. Abu Hanifa poszedł do poglądu, że sodomita jest strącony z wysokiego miejsca: i nastąpił ukamienowaniem: « a nie są daleko od niesprawiedliwych. »

Allah uczynił z miejsca tej ziemi morze zgniłe: którego woda niczemu nie przynosi korzyści: ani to, co je otacza z ziem sąsiednich, z powodu jego smrodu i jego niskości: stała się lekcją: i przypowieścią: i napomnieniem: i znakiem na mocy Allaha Najwyższego: jego wielkości: jego majestacie: w jego zemście wobec tego, kto nie słucha jego rozkazu: uznaje jego posłańców za kłamców: idzie za swoją namiętnością: i nie słucha swojego Mistrza: i dowodem jego miłosierdzia wobec swoich sług wierzących, w ich wyzwoleniu z unicestwień: i ich wyjściu z ciemności ku światłu: « jest w tym znak: ale większość spośród nich nie jest wierząca: a twój Pan jest na pewno Potężnym, Miłosiernym » (ach-Szura, 174-175). « Wtedy wrzawa ich schwyciła, o wschodzie słońca: uczyniliśmy więc z jej części górnej jej część dolną: i sprowadziliśmy na nich deszcz z kamieni gliny. Są w tym znaki dla tych, którzy czytają znaki: a ona jest na drodze, która trwa. Jest w tym znak dla wierzących.

» To znaczy: ten, kto patrzy, okiem przenikliwości i czytania znaków, jak Allah zmienił tę ziemię: i jej mieszkańców: i jak ją uczynił, po tym jak była zaludniona i kwitnąca: zrujnowaną i zatopioną: jak at-Tirmidhi i inni przekazali, podniesionym: « strzeżcie się przenikliwości wierzącego: bo patrzy światłem Allaha. » « Są w tym znaki dla tych, którzy czytają znaki. »

« a ona jest na drodze, która trwa »: to znaczy: na drodze utartej, uczęszczanej aż do teraz: « i przechodzicie nad nimi na pewno o poranku: i nocą: czyż więc nie rozmyślacie? » « i zostawiliśmy w niej znak jawny dla ludu, który rozmyśla. » « Wyprowadziliśmy więc tych, którzy byli w niej, spośród wierzących: nie znaleźliśmy w niej tylko jednego domu poddanych: i zostawiliśmy w niej znak dla tych, którzy boją się kary bolesnej. » To znaczy: zostawiliśmy ją lekcją: i napomnieniem: dla tego, kto boi się kary zaświatów: i lęka się Miłosiernego w ukryciu: i boi się stanąć przed swoim Panem: i powściąga swoją duszę od namiętności: i odwraca się więc od rzeczy zakazanych Allaha: porzuca jego nieposłuszeństwa: i boi się przypominać lud Luta: kto przypomina lud, jest z nich: nawet jeśli nie jest nim wszelką miarą: jest nim jakąś miarą: jak niektórzy powiedzieli:

jeśli nie jesteście ludem Luta do ich dokładnego podobieństwa: lud Luta jednak nie jest daleko od was:

Rozumny, odróżniający, ten, kto boi swojego Pana, ten, kto rozumie, stosuje się do tego, co Allah mu rozkazał: i przyjmuje to, ku czemu Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) go poprowadził: zbliżanie się do żon dozwolonych, które zostały stworzone dla niego: i do służących spośród pięknych spośród nich: i oddalanie się od naśladowania każdego diabła zbuntowanego: żeby ostrzeżenie spełniło się na nim: « a nie są daleko od niesprawiedliwych. »

Historia Madjanu, ludu Szuaiba

« I do ludu Median posłaliśmy ich brata Szu`ajba! On powiedział: "O ludu mój! Czcijcie Boga! Nie ma dla was boga innego niż On! Otrzymaliście przecież jasny dowód od waszego Pana. Dawajcie więc pełną miarę i wagę! Nie wyrządzajcie szkody ludziom w ich dobrach! Nie rozprzestrzeniajcie zepsucia na ziemi po jej udoskonaleniu! To jest dla was lepsze, jeśli jesteście wierzący!

Nie czatujcie na każdej drodze, by grozić i odsuwać od drogi Boga tych, którzy w Niego uwierzyli, starając się uczynić ją krzywą! I przypominajcie sobie, jak niewielu was było i On was pomnożył! I popatrzcie, jaki był ostateczny koniec tych, którzy szerzyli zepsucie! A jeśli część z was uwierzyła w to, z czym ja zostałem posłany, a część nie uwierzyła - to bądźcie cierpliwi, aż rozsądzi między nami Bóg. On jest najlepszym z sędziów!"

Powiedziała starszyzna z jego ludu - ci, którzy wbili się w dumę: "My wypędzimy ciebie, o Szu`ajbie, i tych, którzy uwierzyli razem z tobą, z naszego miasta albo powrócisz do naszej religii!" On powiedział: "Nawet jeśli jej nienawidzimy? Wymyślilibyśmy przeciwko Bogu kłamstwo, jeślibyśmy powrócili do waszej religii, po tym, jak nas Bóg od niej wybawił. Nie godzi się nam powracać do niej, chyba że tak zechce Bóg, nasz Pan. Nasz Pan obejmuje wiedzą każdą rzecz! My zaufaliśmy Bogu! Panie nasz! Rozstrzygnij między nami i między naszym ludem według prawdy! Ty jesteś najlepszym z rozstrzygających!"

Powiedziała starszyzna z ich ludu - ci, którzy nie uwierzyli: "Jeśli pójdziecie za Szu`ajbem, to wtedy z pewnością poniesiecie stratę!' I pochwyciło ich trzęsienie ziemi, i rankiem znaleźli się w swoich domostwach, leżąc piersiami do ziemi. Ci, którzy uważali Szu`ajba za kłamcę, to jakby tam nigdy nie mieszkali! ci, którzy uważali Szu`ajba za kłamcę, ponieśli stratę! Tak więc on odwrócił się od nich i powiedział: "O ludu mój! Ja wam przekazałem posłanie mojego Pana i dawałem wam dobrą radę. Jakże więc mam się martwić o lud niewiernych!" » Sura 7, 85-93

« I wysłaliśmy do Madianitów ich brata Szu`ajba, który powiedział: "Czcijcie Boga! Nie ma dla was żadnego innego boga oprócz Niego! I nie umniejszajcie miary i wagi! Widzę, że żyjecie w dobrobycie, i obawiam się dla was kary Dnia wszystko obejmującego! O ludu mój! ' Dawajcie pełną miarę i wagę, sprawiedliwie! Nie powodujcie uszczerbku w ludzkich dobrach! Nie czyńcie niegodziwości na ziemi, by nie szerzyć zgorszenia! To, co pozostaje u Boga, jest lepsze dla was, jeśli jesteście wierzącymi. Ja nie jestem dla was żadnym stróżem."

Oni powiedzieli: "O Szu`ajbie! Czy twoja modlitwa nakazuje ci, abyśmy poniechali tego, co czcili nasi ojcowie, albo abyśmy przestali czynić z naszym majątkiem to, co chcemy? Ty przecież jesteś łagodny, prawy!" On powiedział: "O ludu mój! Jak wam się wydaje? Jeśli opieram się na jasnym dowodzie, pochodzącym od mego Pana, i jeśli on zaopatrzył mnie od Siebie pięknym zaopatrzeniem, i jeśli nie chcę pójść za wami w tym, czego wam zakazuję, to ja chcę tylko waszego udoskonalenia, na miarę moich możliwości. Moja nadzieja na pomyślność jest tylko u Boga! Jemu zaufałem i do Niego się nawracam!

O ludu mój! Niech rozdział ze mną nie doprowadzi was do grzechu, aby was nie dosięgło to samo, co dosięgło: lud Noego albo lud Lota, albo lud Saliha. A lud Lota nie jest daleko od was. Proście o przebaczenie waszego Pana! Następnie nawracajcie się do Niego! Zaprawdę, mój Pan jest litościwy, kochający!" Oni powiedzieli: "O Szu`ajbie! My nie pojmujemy wiele z tego, co mówisz; my widzimy, że jesteś słaby wśród nas. I gdyby nie twój ród, to byśmy ciebie ukamienowali; ty nie jesteś przecież nad nami potężny."

On powiedział: "O ludu mój! Czy mój ród jest potężniejszy dla was od Boga, tak iż odwróciliście się do Niego plecami? Zaprawdę, mój Pan obejmuje całkowicie to, co czynicie! O ludu mój! Działajcie według swoich możliwości, ja też będę działał. I niebawem się dowiecie, do kogo przyjdzie kara, która go poniży, i kto był kłamcą. Wyczekujcie więc! Ja z wami jestem wyczekujący." I kiedy przyszedł Nasz rozkaz, uratowaliśmy Szu`ajba i tych, którzy uwierzyli razem z nim - przez miłosierdzie od Nas. Tych, którzy byli niesprawiedliwi, pochwycił przeraźliwy krzyk i rankiem leżeli w swoich domostwach twarzami ku ziemi,

Jak gdyby oni tam nigdy nie żyli. O tak! Niech przepadną Madianici, tak jak oddaleni zostali Samudyci! » Sura 11, 84-95

« Lud Ajki byli na pewno niesprawiedliwymi: pomściliśmy się więc na nich: i obaj są na drodze jawnej » (Sad, 13 i al-Hidżr, 79).

« Mieszkańcy Gąszczu uznali za kłamców tych, którzy zostali posłani. Oto powiedział do nich Szu`ajb: "Czy wy nie będziecie bogobojni? Ja jestem dla was posłańcem godnym zaufania. Bójcie się więc Boga i słuchajcie mnie! Ja nie żądam od was żadnej zapłaty. Moja zapłata jest tylko u Pana światów! Dawajcie pełną miarę, a nie bądźcie w liczbie tych, którzy narażają na straty! Ważcie dokładną wagą! Nie zmniejszajcie ludziom ich dobytku i nie czyńcie zła na ziemi, szerząc zgorszenie! Bójcie się Tego, który was stworzył, i pokolenia dawnych przodków!" Oni powiedzieli: "Ty jesteś tylko jednym z zaczarowanych.

Jesteś przecież tylko człowiekiem, podobnie jak my; i sądzimy, że jesteś tylko kłamcą. Spuść więc na nas płaty z nieba, jeśli jesteś z liczby prawdomównych!" On powiedział: "Mój Pan wie najlepiej, co wy czynicie!" Lecz oni uznali go za kłamcę. I pochwyciła ich kara Dnia Cienia: to była kara Dnia Wielkiego. Zaprawdę, w tym jest znak, lecz większość ludzi nie wierzy. Zaprawdę, twój Pan jest Potężny, Litościwy! » Sura 26, 176-191

Ludzie Madjanu byli ludem arabskim zamieszkującym ich miasto Madjan, które jest wioską kraju Mu'an, z obrzeży Syrii, od strony sąsiedniego Hedżazu, bliską jeziora ludu Luta: i przyszli po nich po krótkim upływie czasu: Madjan to szczep, według którego miasto zostało nazwane: są z Bani Madjan, syna Madjana, syna Ibrahima al-Khalila (niech pokój będzie z nim): nazywa się go po syriacku: Bathrun. Szuaib syn Jasztjan syna Lawiego syna Jakuba: Szuaib syn Sawiba syna Abaqa syna Madjana syna Ibrahima: Szuaib syn Sajfura syna Abaqi syna Sabita syna Madjana syna Ibrahima: inne rodowody jeszcze istnieją o nim: i mówi się o jego babce: i mówi się, że jego matka była córką Luta: i był wśród tych, którzy uwierzyli w Ibrahima i wyemigrowali z nim: i wszedł z nim do Damaszku. Szuaib i Balaam byli wśród tych, którzy uwierzyli w Ibrahima w dniu, kiedy został spalony ogniem: i wyemigrowali z nim do Syrii: i ożenił im obie córki Luta.

Ibn Kutajba go wspominał: a w tym wszystkim jest też materia do refleksji: a Allah najlepiej wie.

Abu Omar Ibn Abd al-Barr wspominał, w nocie Salamy ibn Sa'ida al-Anaziego: przyszedł do Posłańca Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim): i przyjął islam: « jaki doskonały szczep, że Anaza, o nich zazdrośnie mówiąc: wspomagany: lud Szuaiba i dwie szwagierki Musy. » Gdyby to było autentyczne, wskazywałoby, że Szuaib był teściem Musy: Anaza, z faktu, że są z Anaza, syna Asada, syna Rabi'a, syna Nizara, syna Ma'adda, syna Adnana: ale ci są po nim o długą epokę: a Allah najlepiej wie.

Czterej spośród Arabów: Houd, Salih, Szuaib i twój prorok, o Abu Dzarra. I niektórzy poprzednicy nazywali Szuaiba mówcą proroków: to znaczy za jego wymowę, wzniosłość jego formuły i jego moc przekonywania przy wzywaniu swojego ludu do wiary w jego posłanie: Iszak ibn Biszr przekazał: od Dżuwajbira: i od Mukatila: od ad-Dahhaka: Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim), kiedy wspominał Szuaiba, mówił: to jest mówca proroków.

Ludzie Madjanu byli niewierzącymi: przerywali drogi: przerażali przechodniów: i czcili Ajk: który jest drzewem z zagajnika, wokół którego rozciągał się gęsty cień, który je otaczał: i byli wśród najgorszych ludzi swoim postępowaniem: uszczuplali miarę i wagę: byli niedoborowi w obu: brali nadwyżkę: dawali niedobór: Allah posłał więc wśród nich mężczyznę spośród nich: i to jest posłaniec Allaha Szuaib (niech pokój będzie z nim): wezwał ich do czczenia Allaha samego bez współtowarzysza: i zakazał im zbliżania się do tych czynów brzydkich: od sztuczenia ludzi ich rzeczy: i od straszenia ich w ich drogach i ich traktach: część spośród nich uwierzyła w niego: większość nie wierzyła: aż Allah sprowadził na nich klęskę surową: « i do Madjanu, ich brata Szuaiba. Powiedział: o mój ludu, czcijcie Allaha: nie macie bóstwa poza Nim. Dowód doszedł do was od waszego Pana.

» To znaczy: wskazanie i dowód jawny: i demonstracja rozstrzygająca prawdomówności tego, z czym przyszedłem do was: i faktu, że On mnie posłał: a to jest to, co Allah uczynił jego rękami z cudów, które nie zostały nam przekazane w szczegółach: choć ta formuła dała ich wskazanie w sposób skrócony.

« oddawajcie więc miarę i wagę: nie uszczuplajcie ludziom ich rzeczy: i nie siejcie zepsucia na ziemi po jej reformie. » Rozkazał im sprawiedliwość: i zakazał im niesprawiedliwości: « to jest lepsze dla was, jeśli jesteście wierzący. A nie siadajcie na każdej drodze. » To znaczy: każdy trakt: « strasznie »: to znaczy: strasząc ludzi odebrania ich dóbr, przez opłaty i inne: « a nie siadajcie na każdej drodze, strasznie.

» Brali rzeczywiście dziesięcinę z dóbr przechodniów: a Iszak ibn Biszr powiedział: od Dżuwajbira: od ad-Dahhaka: byli ludźmi tyrantami i napastnikami: którzy siedzieli na drodze: uszczuplali ludzi: to znaczy: ich okradali: i byli pierwszymi, którzy ustanowili to: « i szukając czynienia go krzywym. » Zakazał im więc cięcia drogi odczuwalnej, doczesnej: i cięcia drogi duchowej, religijnej: « i przypomnijcie sobie, kiedy byliście nieliczni: i On was rozmnożył: i patrzcie, jak był koniec siewców zepsucia. » Przypomniał im łaskę Allaha Najwyższego nad nimi rozmnażając ich po słabości ich liczby: i przestrzegł ich kary Allaha przeciw nim, jeśli przeczyliby temu, ku czemu ich poprowadził: i temu, ku czemu ich skierował: « a nie uszczuplajcie miary i wagi: widzę was w dobru: i boję się dla was kary dnia obejmującego.

» To znaczy: nie wchodźcie w to, na czym jesteście: i nie trwajcie w nim: żeby Allah nie zniszczył błogosławieństwa tego, co jest w waszych rękach: i nie ubóstwił was: i nie oddalił tego, czym was wzbogaca: a to dochodzi do kary zaświatów: a komu zjednoczono te dwie (kary), osiągnął transakcję przegraną: zakazał im więc najpierw zbliżania się do tego, co nie przystoi, z niedoboru w miarze: i przestrzegł ich wycofania łaski Allaha nad nimi w ich życiu na tym świecie: i swojej kary bolesnej w ich zaświatach: i zganił ich najmocniejszym z ganiącego:

« a o mój ludu, oddawajcie miarę i wagę ze sprawiedliwością: i nie uszczuplajcie ludziom ich rzeczy: i nie siejcie zła na ziemi, jako siewcy zepsucia. To, co trwa od Allaha, jest lepsze dla was, jeśli jesteście wierzący: a nie jestem dla was strażnikiem.

» Ibn Abbas powiedział: « to, co trwa od Allaha, jest lepsze dla was »: to znaczy: zaopatrzenie Allaha jest lepsze dla was niż branie dóbr ludzi przez niedobór: to, co wam zostaje z zysku po oddaniu miary: i wagi: jest lepsze dla was niż branie dóbr ludzi przez niedobór: a to przekazano od Ibn Abbasa: a to, co powiedział i przekazał, jest doskonałe: « powiedz: zły i dobry nie są równe, nawet jeśli obfitość złego cię zdumiewa » (al-Ma'ida, 100): chce powiedzieć, że mało dozwolonego jest lepsze dla was niż obfitość niedozwolonego: bo dozwolone jest błogosławione, choćby było małe: a niedozwolone jest unicestwione, choćby było obfite: « Allah unicestwia lichwę: i pomnaża jałmużny » (ar-Rum, 39): « lichwa, choćby była obfita, kończy w niedoborze »: Ahmad to przekazał: to znaczy: w rzadkości: « dwaj kontrahenci mają wybór, dopóki się nie rozejdą: jeśli mówią prawdę: i wykładają: jest błogosławieństwo dla obu w ich sprzedaży: a jeśli ukrywają: i kłamią: błogosławieństwo ich sprzedaży jest unicestwione.

»

Chodzi o to, że zysk dozwolony jest błogosławiony, choćby był mały: a niedozwolony nie przynosi korzyści, choćby był obfity: « to, co trwa od Allaha, jest lepsze dla was, jeśli jesteście wierzący. A nie jestem dla was strażnikiem. » To znaczy: czyńcie to, co wam rozkazuję, szukając oblicza Allaha: i mając nadzieję jego zapłaty: a nie po to, żebyście widzieli, ja albo ktoś inny: powiedzieli: « o Szuaibie, czy twoja modlitwa rozkazuje ci, żebyśmy porzucili to, co czcili nasi ojcowie: albo żebyśmy czynili z naszych dóbr to, co chcemy? Ty, na pewno jesteś łagodnym, dobrze prowadzonym.

» « Twoja modlitwa, ta, którą odprawiasz, czy jest tą, która rozkazuje ci narzucić nam, że będziemy czcili tylko twoje bóstwo: i że porzucimy to, co czcili nasi ojcowie najstarsi: i nasi pierwsi przodowie: albo że będziemy traktować tylko według formuły, którą aprobujesz: i że porzucimy transakcje, które potępiasz, nawet jeśli to my je aprobujemy? Ty, na pewno jesteś łagodnym, dobrze prowadzonym. » Ibn Abbas, Majmun ibn Mihran, Ibn Dżurajdż i Zajd ibn Aslam powiedzieli: mówili te słowa, wrogami Allaha, w trybie kpienia.

« Powiedział: o mój ludu, widzicie: jeśli jestem na dowodzie od mojego Pana: i On mi udzielił od siebie pięknego zaopatrzenia? I nie chcę was przysparzać w tym, czego wam zakazuję: chcę tylko reformy, na ile mogę: a moja pomyślność zależy tylko od Allaha: w Nim się zawierzam: i do Niego wracam pokutującym. » To jest delikatność z nimi w formule: « widzicie, o tratujący za kłamców: jeśli jestem na dowodzie od mojego Pana »: to znaczy: na rozkazie jawnym ze strony Allaha Najwyższego, że On mnie posłał ku wam: « i On mi udzielił od siebie pięknego zaopatrzenia »: chce powiedzieć proroctwo i misję: chce powiedzieć: jego bogactwo, które was zwalnia z jego poznania: jaką więc mam z wami intrygę? I to tak, jak powiedziano wcześniej o Nuhu (niech pokój będzie z nim), że powiedział swojemu ludowi: jest równe.

« i nie chcę was przysparzać w tym, czego wam zakazuję. » To znaczy: rozkazuję wam rozkaz będąc sam pierwszy do jego spełnienia: a kiedy wam zakazuję rzecz: jestem pierwszy do jej porzucenia: a to jest cecha chwalona, ogromna: a jej przeciwieństwem jest cecha odrzucona, naganne: jak się nią obłożyli uczeni Bani Izra'il na końcu ich epoki: « rozkazujecie ludziom pobożność, a zapominacie sami siebie, kiedy recytujecie Księgę? Czyż więc nie rozmyślacie? » (al-Baqara, 44).

Powiedział: « przyprowadza się mężczyznę: jest rzucony w Ogień: i trzewia jego brzucha się wylewają »: to znaczy: jego jelita wychodzą z jego brzucha: i krąży z nimi: « o taki-a-taki, co tobie? Czyż nie rozkazywałeś dobra: i nie zakazywałeś nagannego? Ale jak tak: rozkazywałem dobro: nie przychodząc do niego: i zakazywałem naganne: i do niego przychodziłem. » A to jest cecha przeciwników proroków, wśród przewrotnych i nieszczęśliwych: « i nie chcę was przysparzać w tym, czego wam zakazuję: chcę tylko reformy, na ile mogę.

» To znaczy: chcę, w całej mojej sprawie, tylko reformy w czynach i słowach: z mojego wysiłku i mojej zdolności: « a moja pomyślność »: to znaczy: we wszystkich moich stanach: « zależy tylko od Allaha: w Nim się zawierzam: i do Niego wracam pokutującym. » To znaczy: w Nim się zawierzam w reszcie spraw: i do Niego jest mój powrót i mój los w całej mojej sprawie: a to jest miejsce zaproszenia pociągającego: « a o mój ludu, żeby wasza niezgoda nie sprawiła, że popełnicie to, co was dosięgnie jak to, co dosięgło lud Nuha: albo lud Houda: albo lud Saliha: a lud Luta nie jest daleko od was.

» To znaczy: żeby wasz sprzeciw wobec mnie: i wasza nienawiść do tego, z czym przyszedłem do was, nie skłoniły was do trwania w waszym zbaczeniu: waszej ignorancji: i waszym sprzeciwie: żeby Allah nie sprowadził na was kary i klęski, podobnej do tej, którą sprowadził na waszych podobnych: i waszych podobnych: wśród ludu Nuha: ludu Houda: i ludu Saliha: tratujących za kłamców przeciwników.

« a lud Luta nie jest daleko od was. » Jego sens w czasie: to znaczy: nie z epoki dawnej: skoro już doszło was to, co Allah sprowadził na nich za ich niewiarę: i ich tyrannię: jego sens: i oni nie są od was oddaleni w miejscowości: i w miejscu: w charakterach i czynach wstydliwych: od cięcia drogi: i od brania dóbr ludzi, jawnie: i potajemnie: wszelkiego rodzaju podstępami i pretekstami. A pogodzenie między tymi słowami jest możliwe: bo nie byli od nich oddaleni: ani w czasie: ani w miejscu: ani w charakterach.

« I proście przebaczenia u waszego Pana: potem wracajcie do Niego pokutującymi: mój Pan jest Miłosiernym, Czułym. » To znaczy: wyzwalcie się z tego, w czym jesteście: i wracajcie pokutującymi ku waszemu Panu, Miłosiernemu, Czułemu: bo kto wraca do Niego pokutującym, On przyjmuje jego pokutę: bo On jest Miłosiernym wobec swoich sług: bardziej miłosiernym wobec nich niż matka wobec swojego dziecka: i Czułym: to znaczy: Umiłowanym: i On kocha: nawet po grzechu swojego sługi: nawet jeśli chodzi o grzechy śmiertelne ogromne.

« Powiedzieli: o Szuaibie, nie rozumiemy wiele z tego, co mówisz: a widzimy cię na pewno słabym wśród nas. » Przekazano od Ibn Abbasa: i od Sa'ida ibn Dżubajra: że był ślepy ze wzroku: i przekazano w hadisie podniesionym, że płakał z miłości Allaha aż stał się ślepy: a Allah oddał mu wzrok: « o Szuaibie, płaczesz ze strachu przed Ogniem: albo ze swojego pragnienia Raju? » « Raczej: z miłości do Ciebie: kiedy na Ciebie patrzę, nie przejmuję się tym, co ze mną uczynią. » « Szczęśliwe moje spotkanie z tobą, o Szuaibie: dlatego przebiłem twoją goleń przez Musę syna 'Imrana, Mojego rozmówcę.

» Al-Wahidi go przekazał: od Abu al-Fatha Muhammada ibn Alego al-Kufiego: odssy ibn al-Hasana ibn Bundara: od Abu Abdillaha Muhammada ibn Iszaka ar-Ramliego: od Hiszama ibn Ammary: od Ismaila ibn Ajjaszy: od Bahra ibn Sa'da: od Szaddada ibn Awsa: od Proroka (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim), w słowach bliskich: a to jest bardzo dziwne: al-Chatib al-Baghdadi go osłabił: « bez twojego szczepu, ukamienujalibyśmy cię: a nie masz żadnej władzy nad nami. »

« nie rozumiemy wiele z tego, co mówisz »: to znaczy: nie chwytamy go: ani go nie rozumiemy: bo go nie kochamy: i go nie chcemy: i nie mamy żadnego pragnienia ku niemu: ani żadnego interesu w nim: a to jest jak powiedzieli niewierzący z Kurajszu Posłańcowi Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim): « i powiedzieli: nasze serca są w osłonach, od tego, ku czemu nas wzywasz: a w naszych uszach jest głuchota: a między nami i tobą kurtyna: działaj więc: i my też działamy » (Fussilat, 5). « a widzimy cię na pewno słabym wśród nas. » « Twój szczep: i twój klan są wśród nas: bez nich, ukamienujalibyśmy cię: a nie masz żadnej władzy nad nami. » Powiedział: « o mój ludu, czy mój klan jest dla was potężniejszy niż Allah?

» To znaczy: boicie się mojego szczepu: i mojego klanu: i oszczędzacie mnie z ich powodu: a nie boicie się wyrzutu Allaha: i nie oszczędzacie mnie, bo jestem posłańcem Allaha: klan stał się więc dla was potężniejszy niż Allah: « a że Mu odwrócicie plecy. » To znaczy: położyliście stronę Allaha za wasze plecy: « mój Pan ogarnia to, co robicie. » To znaczy: On wie, co robicie: i to, co popełniacie: On ogarnia to wszystko: i zapłaci wam za to w dniu, w którym zostaniecie zwróceni ku Niemu: « a o mój ludu, działajcie według swojej pozycji: ja działam: wkrótce dowiecie się, na kogo spadnie kara, która go upokarza: i kto jest kłamcą: i czyńcie zasadzkę: jestem z wami strażnikiem.

» A to jest groźba surowa: i ostrzeżenie rozstrzygające: że będą trwali w ich drodze: ich metodzie: i ich sposobie: « wkrótce dowiecie się » czyja będzie koniec siedziby: i na kogo spadnie unicestwienie: i ruina: « na kogo spadnie kara, która go upokarza »: to znaczy: na tym życiu na tym świecie: « a spadnie na niego kara trwała »: to znaczy: w zaświatach: « i kto jest kłamcą »: to znaczy: ja albo wy, w tym, co powiadomił: obwieszczonym: i przestrzeżonym: « i czyńcie zasadzkę: jestem z wami strażnikiem. »

« a jeśli część spośród was uwierzy w to, z czym zostałem posłany: a część nie uwierzy: czyńcie więc cierpliwie aż Allah rozsądzi między nami: On jest najlepszym z sędziów. Godne wzniosłe nadęte pychą jego ludu powiedziały: wypędzimy na pewno, o Szuaibie, ciebie i tych, którzy uwierzyli z tobą, z naszego miasta: albo wrócicie do naszej religii. Powiedział: a to, nawet jeśli nie chcemy? Sfalszowalibyśmy na pewno przeciw Allahowi kłamstwo, gdybyśmy wrócili do waszej religii, po tym jak Allah nas z niej uratował: nie przystoi nam wracać do niej, chyba że Allah, nasz Pan, tego zechce: nasz Pan ogarnia każdą rzecz w swojej nauce: w Allahu się zawierzamy.

Panie, rozsądź między nami a naszym ludem z prawdą: Ty jesteś najlepszym z sędziów. » Usiłowali, według ich pretendowania, przywrócić tych spośród nich, którzy uwierzyli, do ich religii: Szuaib wstał więc do dyskusji w imię swojego ludu: « a to, nawet jeśli nie chcemy? » To znaczy: ci nie wracają ku wam z wyboru: i wracają do niej, jeśli wracają, tylko z przymusem: zmuszeni: a to dlatego, że kiedy wesołość wiary przesiąkła serca, nikt się tym nie irytuje: i nikt nie chce się od niej oddalić: i nikt nie może być od niej odepchnięty.

« Sfalszowalibyśmy na pewno przeciw Allahowi kłamstwo, gdybyśmy wrócili do waszej religii, po tym jak Allah nas z niej uratował: nie przystoi nam wracać do niej, chyba że Allah, nasz Pan, tego zechce: nasz Pan ogarnia każdą rzecz w swojej nauce: w Allahu się zawierzamy. » To znaczy: On nam wystarczy: i On jest naszym opiekunem: i do Niego jest nasze schronienie w całej naszej sprawie: « Panie, rozsądź między nami a naszym ludem z prawdą: Ty jesteś najlepszym z sędziów. » To znaczy: najlepszym z sędziów: wzywał więc przeciw nim: a Allah nie odpycha wezwania swoich posłańców, kiedy proszą o wsparcie przeciw tym, którzy ich wyrzekli: i nie wierzyli w nich: i sprzeciwili ich posłańcowi: a z tym trwali w tym, w czym byli owinięci: i przywierę do tego: « a godne, które nie wierzyły, spośród jego ludu powiedziały: jeśli pójdziecie za Szuaibem, będziecie na pewno przegranymi. »

« Wtedy sejsm ich schwycił: a oto leżący w ich siedzibach.

» Wspomniał, w surze al-A'raf, że zostali schwytani sejsem: to znaczy: że ich ziemia zatrzęsła się z nimi: i została wstrząśnięta gwałtownym sejsem: który wyprowadził ich dusze z ich ciał: i zredukował zwierzęta ich ziemi jak jej minerały: a ich zwłoki stały się stosami prostratnymi: bez dusz w nich: ani ruchów: ani sensów: Allah zjednoczył przeciw nim rodzaje kar: odmiany przykładów: i formy unicestwień: a to za to, z czego byli przybrani brzydotą charakterów: Allah spuścił na nich sejs gwałtowny: który ukołysał ruchy: i wielki krzyk: który zgasł głosy: i ciemność: której spuścił na nich iskry ognia, ze wszystkich jego stron i kierunków: ale Najwyższy wspomnił o nich, w każdej surze, to, co przystoi jej kontekstowi: i zgadza się z jej równoległością: w kontekście historii al-A'rafu: uczynili proroka Allaha i jego towarzyszy przedmiotem kpienia: « sejs ich więc schwycił: a oto leżący w ich siedzibach.

» Przeciwstawił więc kpienie sejsmowi: i strach straszeniu: a to przystoi temu kontekstowi: i przywiera do tego, co go poprzedziło z kontekstu: co do sury Houd: On wspominał, że « wrzawa ich schwyciła: a oto leżący w ich siedzibach »: a to dlatego, że powiedzieli prorokowi Allaha, w trybie kpienia: « czy twoja modlitwa rozkazuje ci, żebyśmy porzucili to, co czcili nasi ojcowie: albo żebyśmy czynili z naszych dóbr to, co chcemy? Ty, na pewno jesteś łagodnym, dobrze prowadzonym. » Przystoi więc wspomnieć wrzawę: która jest jak głos przypomnienia porządku: przeciw zbliżaniu się do tej mowy brzydkiej: z której okazali ignorancję wobec tego proroka szlachetnego: godnego zaufania: i wymownego: przyszła im więc wrzawa: która ich uciszyła: z sejsem: który ich uczynił nieruchomymi: co do sury ach-Szura: On wspominał, że « kara dnia Ciemności ich schwyciła »: a to była odpowiedź na to, o co prosili:

« na pewno jesteś z oczarowanych: i nie jesteś tylko mężczyzną jak my: i sądzimy, że jesteś spośród kłamców: sprowadź więc na nas kawały nieba, jeśli jesteś spośród prawdomównych. Powiedział: mój Pan najlepiej wie, co robicie. Uznali go więc za kłamcę: kara dnia Ciemności ich schwyciła: była karą dnia ogromnego. »

Ktokolwiek, wśród egzegetów, jak Katada i inni, twierdził, że ludzie Ajki to inna wspólnota, inna niż ludzie Madjanu: jego słowo jest słabe: ich dowód jest podwójny: « ludzie Ajki uznali posłanych za kłamców, kiedy Szuaib im powiedział »: « ich brata »: jak powiedział: « i do Madjanu, ich brata Szuaiba. » I że On wspominał ich karę przez dzień Ciemności: a wspominał dla tamtych sejsm: albo wrzawę.

« Ludzie Ajki uznali posłanych za kłamców »: ponieważ On ich opisał kultem Ajki: nie przystoi więc tutaj wspomnienie braterstwa: a kiedy ich przyłącza do szczepu: wspomnienie Szuaiba jako ich brata zbacza: a to rozróżnienie należy do pereł drobnych, cennych i szlachetnych: co do ich argumentowania dniem Ciemności: gdyby to było samo w sobie dowodem, że ci są inną wspólnotą: żeby wyliczenie pomsty przez sejsm: i wrzawę: było dowodem, że to dwie inne wspólnoty: a tego nie mówi nikt, kto rozumie cokolwiek z tej sprawy: co do hadisu, który hafiz Ibn Asakir przytoczył w nocie proroka Szuaiba (niech pokój będzie z nim): drogą Muhammada ibn Usmana ibn Abu Szajby: od jego ojca: od Muawiji ibn Hiszama: od Hiszama ibn Sa'da: od Szakiqa ibn Abu Hilala: od Rabi'a ibn Sayfa: od Abdallaha ibn Amra, podniesionym: « Madjan: a ludzie Ajki to dwie wspólnoty: Allah posłał do nich Szuaiba proroka (niech pokój będzie z nim).

» To jest hadis dziwny: a wśród jego przekazujących ktoś, o kim się dyskutowało: i bardziej prawdopodobne jest, że należy do słów Abdallaha ibn Amra, z tego, co go spotkało w dniu Jarmuku, z tych dwóch pytań zaskoczonych, o relacje Bani Izra'il: a Allah najlepiej wie.

Potem Allah wspominał co do ludzi Ajki, z ganiącego, to, co wspominał co do ludzi Madjanu: z niedoboru w miarę i wadze: co wskazuje, że są jedną wspólnotą: zniszczoną rodzajami kar: a On wspominał, w każdym miejscu, to, co przystoi tej adresie.

« kara dnia Ciemności ich schwyciła: była karą dnia ogromnego.

» Wspomnieli, że gorąco intensywne ich dosięgło: a Allah ukołysał oddech wiatru wobec nich przez 7 dni: a nic, z tym, im nie przyniosło korzyści: ani woda: ani cień: ani ich wejście w chmury: uciekli więc ze swojej miejscowości do pustyni: chmura dała im cień: zgromadzili się pod nią, żeby korzystać z jej cienia: kiedy byli w komplecie pod nią: Allah spuścił ją na nich: uderzając ich iskrami: i meteorami ognia: a ziemia zatrzęsła się z nimi: a wrzawa przyszła im z nieba: która wyprowadziła dusze: i unicestwiła ciała: stali się więc w ich siedzibach leżącymi: ci, którzy uznali Szuaiba za kłamcę: jakby nigdy tam nie kwitnęli: ci, którzy uznali Szuaiba za kłamcę: to oni są przegranymi: a Allah wyzwolił Szuaiba: i tych, którzy byli z nim spośród wierzących: « a kiedy przyszedł Nasz rozkaz, uratowaliśmy Szuaiba i tych, którzy uwierzyli z nim, przez miłosierdzie od Naszej strony: a wrzawa schwyciła tych, którzy byli niesprawiedliwymi: a oto leżący w ich siedzibach: jakby nigdy tam nie kwitnęli: zginijcie więc Madjanie jak zginęli Thamudzi.

» « a godne, które nie wierzyły, spośród jego ludu powiedziały: jeśli pójdziecie za Szuaibem, będziecie na pewno przegranymi. Wtedy sejsm ich schwycił: a oto leżący w ich siedzibach: ci, którzy uznali Szuaiba za kłamcę: jakby nigdy tam nie kwitnęli: ci, którzy uznali Szuaiba za kłamcę: to oni są przegranymi. » « jeśli pójdziecie za Szuaibem, będziecie na pewno przegranymi. » Potem Najwyższy wspominał o ich proroku, że ich napominał na nich samych: ganich: przestrzegając ich: i karząc ich: Najwyższy powiedział: « o mój ludu, dobrze przekazałem wam posłania mojego Pana: i doradziłem wam: jakże więc miałbym się smucić nad ludem niewierzącym?

» « o mój ludu, dobrze przekazałem wam posłania mojego Pana: i doradziłem wam. » To znaczy: spełniłem to, co mi przypadało z przekazu całościowego: i z rady doskonałej: i doglądałem waszego prowadzenia, ze wszystkiego, co mogłem: i osiągnąłem: a to wam nie przyniosło korzyści: bo Allah nie prowadzi tego, kogo zbacza: a oni nie mają żadnego wspomożyciela: nie smucę się więc po tym nad wami: bo nie przyjmowali rady: i nie bali się dnia hańby: « jakże więc miałbym się smucić »: to znaczy: smuciłbym się: nad ludem niewierzącym?

To znaczy: nie przyjmujecie prawdy: do niej nie wracacie: i się nią nie przejmujecie: przyszła im więc przemoc Allaha, która się nie odpycha: która się nie broni: i od której żaden przez nią celowany nie może się odsunąć: ani jej uniknąć: hafiz Ibn Asakir wspominał, w swojej historii, od Ibn Abbasa, że Szuaib (niech pokój będzie z nim) był po Yusufie (niech pokój będzie z nim): a od Wahba ibn Munabbiha, że Szuaib (niech pokój będzie z nim) umarł w Mekce: i ci, którzy byli z nim spośród wierzących: a ich groby są na zachodzie Kaaby: między Dar an-Nadwą: a domem Bani Sahm.