Lud 'Ad i kara

Hud (pokój z nim) został wysłany do 'Ad, ustanowionych następcami po ludzie Nuha i obdarzonych potężną posturą, by wezywać ich do czczenia Allaha samego; ich dostojnicy uznali go za kłamcę, a deszcz został im wstrzymany na trzy lata. Delegacja około siedemdziesięciu mężczyzn poszła błagać o deszcz; chmura, którą wzięli za deszcz miłosierdzia, niosła « wiatr, w którym jest kara bolesna », który wiał nad nimi siedem nocy i osiem dni i zostawił ich leżących « jakby byli pustymi pniem palmowym ». Hud i ci, którzy uwierzyli, zostali ocaleni, a Allah powiedział: « precz od 'Ad, ludu Huda! »

Wezwanie Huda do ludu 'Ad

« A do ludu Ad posłaliśmy ich brata Huda. Powiedział on: "O ludu mój! Czcijcie Boga! Nie ma dla was boga, jak tylko On! Czyż nie możecie być bogobojni?" Powiedziała starszyzna z jego ludu - ci, którzy nie uwierzyli: "My widzimy twoją głupotę i sądzimy, że jesteś z liczby kłamców." On powiedział: "Nie ma we mnie wcale głupoty, lecz ja jestem posłańcem od Pana światów. Przekazuję wam posłanie mojego Pana i jestem dla was doradcą godnym zaufania.

Czy wydaje się wam dziwne, że przyszło do was napomnienie od waszego Pana przez człowieka spośród was, aby was ostrzegał? Przypomnijcie sobie, jak On uczynił was następcami ludu Noego i obdarzył was wspanialszą budową. Przypomnijcie sobie więc dobrodziejstwa Boga! Być może, będziecie szczęśliwi!" Oni powiedzieli: "Czy ty przyszedłeś do nas, abyśmy czcili Boga Jedynego i abyśmy pozostawili to, co czcili nasi ojcowie? Przynieś nam więc to, czym nam grozisz, jeśli jesteś z liczby prawdomównych!"

On powiedział: "Spadła już na was srogość i gniew od waszego Pana. Czy będziecie sprzeczać się ze mną o imiona, którymi ich nazwaliście, wy i wasi ojcowie? Nie zesłał im Bóg żadnej władzy. Czekajcie więc! Ja jestem razem z wami wśród czekających." I uratowaliśmy go, i tych, którzy byli razem z nim, przez miłosierdzie pochodzące od Nas, i zniszczyliśmy do ostatniego tych, którzy za kłamstwo uznali Nasze znaki i którzy nie byli wierzącymi. » Sura 7, 65-72

« I wysłaliśmy do ludu Ad ich brata Huda. On powiedział: "O ludu mój! czcijcie Boga! Nie ma dla was boga oprócz Niego! Wy tylko zmyślacie kłamstwa. O ludu mój! Ja nie proszę was za to o żadną nagrodę. Moja nagroda jest u Tego, który mnie stworzył. Czyż nie jesteście rozumni? O ludu mój! Proście o przebaczenie waszego Pana, potem nawracajcie się do Niego. On ześle na was z nieba deszcz obfity i doda wam siły do waszej siły. Nie odwracajcie się więc jako grzesznicy!" Oni powiedzieli: O Hudzie! Ty nie przyszedłeś do nas z jasnym dowodem: My nie pozostawimy naszych bogów na twoje słowo, my tobie nie wierzymy:

My mówimy tylko, iż jeden z naszych bogów dotknął ciebie złem." On powiedział: "Oto biorę Boga za świadka, i wy też zaświadczcie, iż ja nie jestem winien tego, co wy Jemu dodajecie jako współtowarzyszy, Poza Nim. Knujcie chytrość przeciwko mnie, wszyscy razem, i potem nie każcie mi czekać! Oto zaufałem Bogu, Panu mojemu i Panu waszemu. Nie ma żadnego zwierzęcia, którego On nie trzymałby za kosmyk. Zaprawdę, Pan mój jest na drodze prostej!

A jeśli się odwrócicie - a przecież ja wam obwieściłem to, z czym zostałem posłany - mój Pan zastąpi was innym narodem, a wy nie zaszkodzicie Mu w niczym. Zaprawdę, mój Pan czuwa pilnie nad każdą rzeczą!" I kiedy przyszedł Nasz rozkaz, uratowaliśmy Huda i tych, którzy uwierzyli razem z nim - przez miłosierdzie pochodzące od Nas; i uratowaliśmy ich od surowej kary. I oto Adyci odrzucili znaki swojego Pana, i zbuntowali się przeciwko Jego posłańcom, i poszli za rozkazem każdego upartego tyrana.

I towarzyszyło im przekleństwo na tym świecie i w Dniu Zmartwychwstania. O tak! Zaprawdę, Adyci nie uwierzyli w swego Pana! O tak! Niech przepadną Adyci, lud Huda! » Sura 11, 50-60

Kara ludu Huda w Koranie

« Po nich utworzyliśmy inne pokolenie. I wysłaliśmy do nich posłańca spośród nich: "Czcijcie Boga! Nie ma dla was żadnego innego boga oprócz Niego! Czyż nie będziecie bogobojni?" I powiedziała starszyzna z jego ludu, ci, którzy nie uwierzyli i którzy za kłamstwo uznali spotkanie rycia ostatecznego, i którym pozwoliliśmy się cieszyć dostatkiem w życiu tego świata: "To przecież tylko człowiek, podobnie jak wy; który je, co wy jecie, i który pije, co wy pijecie. A jeśli posłuchacie człowieka podobnego do was, to z pewnością będziecie stratni!

Czy on obiecuje wam, że kiedy pomrzecie i staniecie się prochem i kośćmi, zostaniecie wyprowadzeni? Daleko, daleko jest to, co wam zostało obiecane! Nie ma tu nic innego, jak tylko nasze życie na tym świecie; umieramy i żyjemy, i nie będziemy wskrzeszeni! Ten oto jest tylko człowiekiem, który wymyślił przeciwko Bogu kłamstwo. My jemu nie wierzymy." Powiedział: "Panie mój, dopomóż mi, ponieważ oni uznali mnie za kłamcę!" Rzekł: "Wkrótce oni zapewne będą żałować!" I słusznie pochwycił ich krzyk, i uczyniliśmy ich śmieciem. Precz z ludem niesprawiedliwych! » Sura 23, 31-41

« I lud Ad uznał wysłanników za kłamców. Oto powiedział do nich ich brat Hud: "Czy wy się boicie się Boga? Ja przecież jestem dla was posłańcem godnym zaufania. Przeto bójcie się Boga i słuchajcie mnie! Ja nie żądam od was żadnej nagrody. Moja nagroda należy tylko do Pana światów! Czy nadal będziecie budować na każdym wzniesieniu jakiś znak dla daremnej zabawy? I czy zbudujecie sobie twierdzę w nadziei, że będziecie nieśmiertelni?! A kiedy przejmujecie władzę siłą, jesteście gwałtowni jak tyrani. Bójcie się Boga i słuchajcie mnie! Bójcie się Tego, który was zaopatrzył w to, co wam wiadomo:

On zaopatrzył was w trzody i synów, Ogrody i źródła. Ja, zaprawdę, boję się dla was Wielkiego Dnia!" Oni powiedzieli: "Nam jest wszystko jedno, czy ty nas napominasz, czy też nie jesteś z liczby napominających. Nasze postępowanie podobne jest tylko do postępowania naszych przodków. I my nie będziemy ukarani!" I oni uznali go za kłamcę, więc ich wytraciliśmy. Zaprawdę, w tym jest znak, lecz większość ludzi nie wierzy Zaprawdę, twój Pan jest Potężny, Litościwy! » Sura 26, 123-140

A co do 'Ad, nadęli się pychą na ziemi bez prawa i powiedzieli: kto jest silniejszy od nas? Czyż nie widzieli, że Allah, który ich stworzył, jest silniejszy od nich w sile? A zanegowali Nasze znaki. Zesłaliśmy więc na nich wiatr ryczący, w dni nieszczęśliwe, by ich kosztować karę upokorzenia w życiu doczesnym, a kara życia ostatecznego jest jeszcze bardziej upokarzająca, i nie będą wspomagani.

« I wspomnij brata ludu Ad, kiedy on ostrzegał swój lud przy wydmach piaszczystych: - a byli tam już ostrzegający w przeszłości, przed nim i po nim - "Czcijcie tylko Boga! ja obawiam się dla was kary Dnia Strasznego." Oni powiedzieli: "Czy ty przyszedłeś do nas, aby odwrócić nas od naszych bogów? Przynieś nam to, co nam obiecujesz, jeśli jesteś z liczby prawdomównych!" Powiedział: "Władza jest jedynie u Boga, a ja przekazuję wam tylko to, z czym zostałem posłany; lecz widzę, że jesteście ludem, który żyje w nieświadomości."

A kiedy oni zobaczyli chmurę zbliżającą się do ich dolin, powiedzieli: "To jest chmura, która nam przyniesie deszcz." Przeciwnie! To jest to, co staraliście się przyśpieszyć: wiatr, w którym jest dotkliwe cierpienie. On zniszczy wszelką rzecz na rozkaz swego Pana. I rankiem były widoczne tylko ich mieszkania. W ten sposób My płacimy ludowi grzeszników! » Sura 46, 21-25

Albo:

« ... i o ludzie Ad? oto posłaliśmy przeciw nim niszczycielski wiatr, Który wszystko, nad czym przeszedł, zamienił w pył. » Sura 51, 41-42

« I że to On wytracił dawny lud Ad; I lud Samud - i nie oszczędził ich; A przedtem lud Noego - ponieważ oni byli najbardziej niesprawiedliwi i byli największymi buntownikami - I miasto obrócone w perzynę On zniszczył, » Sura 53, 50-53

« Za kłamstwo uznał to lud Ad. I jaka była wtedy Moja kara i Moje ostrzeżenia?! Oto wysłaliśmy przeciw nim ryczący wicher w tym dniu nieszczęścia nieustannego. Wyrywał on ludzi, jak gdyby byli pniami palm wyrwanych. Jakaż była Moja kara i Moje ostrzeżenia! I uczyniliśmy łatwym Koran dla przypomnienia; lecz czy się znajdzie ktoś, kto będzie pamiętał? » Sura 54, 18-22

A co do 'Ad, zostali zniszczeni wiatrem ryczącym i gwałtownym, który im podporządkował przez siedem nocy i osiem dni następujących po sobie: widziało się lud leżący, jakby byli pustymi pniem palmowym. Czy widzisz tam choć jednego ocalałego?

« Czy nie widziałeś, jak postąpił twój Pan z ludem Ad I z Iramem, posiadającym kolumny - czegoś podobnego nie stworzono w żadnym kraju - I z ludem Samud, który wydrążył skałę w dolinie, I z Faraonem, władcą pali namiotów? Oni popełniali przestępstwa w kraju I szerzyli w nim zgorszenie, Tak iż twój Pan spuścił na nich bicz kary. Zaprawdę, twój Pan pilnie wszystko obserwuje! » Sura 89, 6-14

Wspomnieliśmy już każdy z tych opowiadań na ich miejscach, w naszej książce At-Tafsir: Allahowi chwała i łaska. Wzmianka o 'Ad przeszła w surze Bara'a, w Ibrahimie, w al-Furqanie, w al-'Ankabut, i w surze Sad, i w surze Qaf. Wspomnijmy więc treść opowiadania zebrane, od tych kontekstów, z tym, co się tam dodaje jako informacje. Ustaliśmy już, że oni byli pierwszymi narodami czczącymi bożki po potopie:

Spór Huda z dostojnikami 'Ad

« I przypomnijcie sobie, kiedy ustanowił was następcami po ludzie Nuha i dał wam posturę w stwarzaniu » (al-A'raf, 69), to znaczy: uczynił ich najsilniejszymi z ludzi ich epoki przez budowę ciała, siłę i surowość. « Potem sprawiliśmy, że po nich wstało inne pokolenie » (al-Mu'minun, 31): to jest lud Huda według prawidłowego. Mówi się: że to są Thamud. « Krzyk ich pochwycił w zupełnej sprawiedliwości, i uczyniliśmy z nich rumowisko » (al-Mu'minun, 41): a lud Saliha, to są ci, którzy zostali zniszczeni krzykiem; co do 'Ad, zostali zniszczeni wiatrem ryczącym i gwałtownym (al-Haqqah, 6). A to, co powiedzieli, nie przeszkodzi zjednoczeniu krzyku i wiatru gwałtownego nad nimi, jak nadejdzie opowiadanie ludzi Madianu, ludu gaju, nad którymi zjednoczyło się kilka rodzajów kar. I nie ma rozbieżności co do tego, że 'Ad byli przed Thamud.

Celem jest, że 'Ad byli Arabami surowymi, niewiernymi, buntowniczymi i upartymi w czczeniu bożków. Allah zesłał więc wśród nich mężczyznę spośród nich, który wezywał ich ku Allahowi, by Go czcić samego i być wobec Niego szczerym. Uznali go za kłamcę, wystąpili przeciwko niemu i szkalowali go: Allah pochwycił ich więc pochwyceniem Potężnego Wszechmocnego. Kiedy rozkazał im czczenie Allaha, zachęcił do Jego posłuszeństwa i do błagania Jego przebaczenia, i obiecał im za to dobro doczesności i życia ostatecznego, dostojnicy jego ludu, którzy byli niewiernymi, powiedzieli: widzimy ciebie w szaleństwie, to znaczy: ta rzecz, do której nas wzywasz, jest szaleństwem, ze względu na to, co mamy jako czczenie tych bożków, od których oczekuje się pomocy i zaopatrzenia; i ponad to myślimy, że kłamiesz w swojej pretensji, że Allah cię zesłał.

On powiedział: o mój ludzie, nie ma szaleństwa we mnie, ale ja jestem posłańcem Pana światów, to znaczy: sprawa nie jest tak, jak myślicie, ani jak wierzycie: przekazuję wam posłania mojego Pana, i jestem dla was doradcą lojalnym. A przekazywanie implikuje nieobecność kłamstwa u przekazującego u podstawy, nieobecność dodawania i odejmowania, i zakłada przekazywanie z wyrażeniem wymownym, stosownym, zbierającym, odstraszającym, bez zamieszania, bez rozbieżności ani zamętu; a on jest, z tym przekazywaniem według tego opisu, na szczycie rady dla swojego ludu, ze współczucia dla nich i z troski o ich prowadzenie: nie prosi ich o żadne wynagrodzenie, nie żąda od nich żadnej retribucji, ale jest szczery dla Allaha w wezwaniu ku Niemu i radzie wobec Jego stworzenia, nie żądając swojej nagrody od nikogo innego niż Ten, który go zesłał, albowiem dobro doczesności i życia ostatecznego w całości jest w Jego rękach, i rozkaz powraca do Niego. « O mój ludzie, nie żądam od was za to żadnego wynagrodzenia: moje wynagrodzenie należy tylko do Tego, który mnie stworzył.

Czyż więc nie rozumiecie? », to znaczy: jaki rozum macie, którym odróżniacie i pojmujecie, że wzywam was ku prawdzie jasnej, którą wasza natura, na której zostaliście stworzeni, zaświadcza, a która jest religią prawdy, z którą Allah zesłał Nuha i zniszczył tych, którzy się jej sprzeciwiali spośród stworzenia? Oto ja wzywam was ku niej, nie prosząc was o wynagrodzenie za nią, ale szukam jej u Allaha, Posiadacza zła i dobra. Idźcie więc za tym, kto nie prosi was o żadne wynagrodzenie, a który jest dobrze prowadzony: « A dlaczego nie czciłbym Tego, który mnie stworzył, i to do Niego będziecie przyprowadzeni.

»

« O Hudzie, nie przyszedłeś do nas z oczywistym dowodem, i nie porzucimy naszych bóstw za twoje słowa, i nie jesteśmy wierzącymi tobie. Nie mówimy nic innego jak że jedno z naszych bóstw dosięgło cię złem. » To znaczy: nie przyszedłeś do nas z czymś nadprzyrodzonym, co by za tobą zaświadczało o prawdziwości tego, co przynosisz; nie jesteśmy z tych, którzy porzucają czczenie naszych bożków dla twojego samego słowa, bez dowodu, który byś ustanowił, ani argumentu, który byś rozpisał. Nie myślimy nic innego jak że jesteś szalonym w tym, co pretensjonujesz; a według nas, to, co cię dosięgło, to że jedno z naszych bóstw wzięło się w gniew przeciw tobie i dosięgło ciebie w twoim rozumie, a szaleństwo cię pochwyciło wskutek tego.

« On powiedział: biorę Allaha na świadka, i bądźcie wy sami świadkami, że jestem niewinny tego, co Jemu jako współtowarzyszy przypisujecie, poza Nim. Uprawiajcie więc wszyscy podstęp przeciwko mnie i nie dawajcie mi żadnej zwłoki. » To jest wyzwanie z jego strony wobec nich, oświadczenie niewinności wobec ich bóstw, szkalowanie ich z jego strony, i ukazanie, że niczego nie przynoszą korzyści i nie szkodzą, że są ciałem martwym, którego osąd jest jego osądem, i którego czyn jest jego czynem: jeśli są tak, jak pretensjonujecie, niech wspierają, przynoszą korzyść i szkodzą, oto ja niewinny ich, rzucając na nich przekleństwa: uprawiajcie więc wszyscy podstęp przeciwko mnie i nie dawajcie mi żadnej zwłoki: wy i one, razem, z tym wszystkim, co jest wam możliwe osiągnąć i z możnością, bez tego, żebyście mi cofnęli ani jednej godziny, ani mrugnięcia oka: nie troszczę się o was, nie myślę o was i nie zajmuję się wami. « Ja pokładam zaufanie w Allahu, moim Panie i waszym Panie: nie ma stworzenia, które by nie trzymało swojego czubka w Jego ręce.

Mój Pan jest na pewno na drodze prostej. » To znaczy: ufam Allahowi i opieram się na Nim, i jestem pewien Jego wielkości, w której nie ginie ten, kto się w niej schroni i na niej opiera: nie troszczę się o żadne stworzenie poza Nim, ufam tylko w Nim i czczę tylko Jego. A to samo jest argumentem przekonującym, że Hud jest sługą Allaha i Jego posłańcem, i że oni są w ignorancji i błądzeniu w ich czczeniu czegoś poza Allahem: albowiem nie dosięgnęli go żadnym złem i nie wyciągnęli z tego niczego obrzydliwego, co dowodzi jego prawdziwości w tym, co im przynosi, i pustki tego, na czym byli, i zepsucia tego, ku czemu zmierzali. Przed tym, w jego słowie: « O mój ludzie, jeśli moja pozycja i moje przypominanie znaków Allaha wam dolegają, to ja pokładam zaufanie w Allahu.

Zbierzcie więc swoją sprawę i swoje wspólników, potem niech wasza sprawa nie będzie dla was zawstydzeniem, potem osądzcie na mój temat i nie dawajcie mi żadnej zwłoki » (Hud, 91): « A nie boję się tego, co przypisujecie Jemu w współtowarzyszeniu, chyba że mój Pan czegoś zechce: mój Pan obejmuje wszystko w wiedzy. Czyż więc się nie przypominacie? I jak miałbym się bać tego, co przypisujecie Jemu w współtowarzyszeniu, skoro wy nie boicie się, że przypisaliście Allahu w współtowarzyszeniu to, dla czego nie zesłał wam żadnego dowodu? Które z obu stron ma więcej prawa do bezpieczeństwa, jeśli wiecie?

Ci, którzy uwierzyli i którzy nie splamili swojej wiary niesprawiedliwością: ci mają bezpieczeństwo, i to oni są dobrze prowadzeni. A taki jest Nasz argument, który daliśmy Ibrahimowi przeciw jego ludowi: Podnosimy w stopniach tego, kogo chcemy: twój Pan jest Mądry, Wszechwiedzący » (al-An'am, 80-83).

A dostojnicy jego ludu, którzy byli niewiernymi i zanegowali spotkanie życia ostatecznego, a którym daliśmy obfitość w życiu doczesnym, powiedzieli: ten jest tylko człowiekiem jak wy, który je z tego, co jecie, i pije z tego, co pijecie. Jeśli posłuchacie człowieka jak wy, będziecie wtedy przegranymi. Czy obiecuje wam, że kiedy umrzecie i będziecie prochem i kośćmi, będziecie wyprowadzeni?

Uznali za mało prawdopodobne, że Allah zesle posłańca człowieka: a to jest sofizmat, który przedstawili liczni ignorantzi z niewiernych, dawni i nowocześni. « Czy był dla ludzi zdumiewający fakt, że objawiliśmy człowiekowi spośród nich: przestrzegaj ludzi » (Yunus, 2)? « A nic nie powstrzymało ludzi od wiary, kiedy przyszło do nich prowadzenie, tylko że powiedzieli: czy Allah zesłał człowieka jako posłańca? Powiedz: gdyby było na ziemi aniołów idących spokojnie, zesłalibyśmy im z nieba anioła jako posłańca » (al-Isra, 94-95).

« Czyż więc dziwicie się, że przyszło do was napomnienie od waszego Pana przez człowieka spośród was, by was przestrzec »: to nie jest zdumiewające, albowiem Allah wie lepiej, gdzie umieścić swojego posłania. « Czy obiecuje wam, że kiedy umrzecie i będziecie prochem i kośćmi, będziecie wyprowadzeni? Precz, bardzo daleko, to, co wam obiecano. Jest tylko nasze życie doczesne: umieramy i żyjemy, i nie będziemy wskrzeszeni.

To jest tylko mężczyzna, który wymyśla kłamstwo przeciw Allahowi, a nie jesteśmy wierzącymi jemu. » Uznali za mało prawdopodobne powrót i zanegowali ponowne zbudowanie ciał po ich przekształceniu w proch i kości: precz, bardzo daleko, to znaczy: bardzo daleko, bardzo daleko, ta obietnica. « Jest tylko nasze życie doczesne: umieramy i żyjemy »: ludzie umierają i inni żyją. A to jest wiara dahrytów: macierze, które odradzają, i ziemia, która pochłania.

A co do zwolenników transmigracji, to są ci, którzy wierzą, że wracają do tej siedziby po każdy trzydzieści sześć tysięcy lat: a to wszystko jest kłamstwem, niewiarą, ignorancją i błądzeniem, słowami fałszywymi, wyobrażeniem zepsutym, bez argumentu ani dowodu, który by przyciągał rozum rozpustników niewiernych z synów Adama, którzy nie rozumieją i się nie prowadzą, i żeby się skłoniły ku temu serca tych, którzy nie wierzą w życie ostateczne, żeby je aprobowali i żeby popełniali to, co popełniają (al-An'am, 113).

« Budujecie na każdym wzniesieniu cudowność, dla zabawy? A bierzecie budowle, jakbyście mieli pozostawać wiecznymi. » Budujecie na każdym wzniesieniu budowlę wielką, imponującą, jak pałace i ich podobieństwa, dla zabawy ich budową? Albowiem nie macie jej potrzeby; a to było tylko dlatego, że mieszkali w namiotach: « Czy nie widziałeś, co uczynił twój Pan z 'Ad, z Iramem o kolumnach, które nie zostało stworzone podobne w krajach.

» 'Ad Iramu to pierwsi 'Ad, którzy mieszkali w kolumnach, które niosą namioty. Ten, który pretensjonował, że Iram było miastem złota i srebra, które przemieszcza się w krajach, pomylił się i zbladł: powiedział to, dla czego nie ma żadnej wskazówki. « A bierzecie budowle »: to są pałace, gołębnie, zbiorniki wody. « Jakbyście mieli pozostawać wiecznymi »: to znaczy w nadziei z waszej strony życia w tej siedzibie długich trwania.

« A kiedy chwytacie, chwytacie jak tyrani. Bójcie się więc Allaha i słuchajcie mnie. I bójcie się Tego, który was obdarzył tym, co wiecie, który was obdarzył zwierzyną czworonożną, dziećmi, ogrodami i źródłami. Boję się za was kary dnia strasznego.

» « Czy przyszedłeś do nas, żebyśmy czcili Allaha samego i porzucili to, co czcili nasi przodkowie? Przypoń więc to, co nam obiecujesz, jeśli jesteś spośród prawdomównych. » To znaczy: czy przyszedłeś do nas, żebyśmy czcili Allaha samego i żebyśmy sprzeciwiali się naszym ojcom i naszym przodkom i to, na czym byli? Jeśli jesteś prawdomówny w tym, co przynosisz, przypoń więc to, co nam obiecujesz z kary i odwetów, albowiem nie wierzymy tobie, nie idziemy za tobą i nie uznajemy cię za prawdomównego.

« To jest dla nas jedno, czy napominasz, czy też nie jesteś z napominających. To jest tylko zwyczaj dawnych, a nie będziemy karani. » Według lektury z otwartą kha', to oznacza fabrykację dawnych: to znaczy że to, co przynosisz, jest tylko fabrykacją z twojej strony, i że wziąłeś ją z ksiąg dawnych: tak wyjaśnił to więcej niż jeden Towarzysz i dwie generacje następujące; a według lektury z kha' i lam gemmowanymi, to oznacza religię: to znaczy że ta religia, na której jesteśmy, jest tylko religią ojców i przodków naszych poprzedników, i nie odwrócimy się od niej, nie zmienimy jej i pozostaniemy się jej trzymać. « A nie będziemy karani.

» « Plugawość i gniew waszego Pana spadły na was. Czy się kłócicie ze mną o imiona, które nazwaliście, wy i wasi ojcowie, bez tego, żeby Allah zesłał żaden dowód? Czekajcie więc: jestem z wami spośród czekających. » To znaczy: zasłużyliście tym słowem na plugawość i gniew Allaha.

Sprzeciwiacie się czczeniu Allaha samego, bez wspólnika, przez czczenie bożków, które wyrzeźbiliście i które nazwaliście bóstwami z samych siebie, dogadawszy się co do tego, wy i wasi ojcowie, bez tego, żeby Allah zesłał żaden dowód: to znaczy że nie zesłał na to, ku czemu się skierowaliście, ani wskazówki ani dowodu. A jeśli odmówicie przyjęcia prawdy i uprzecie się w fałszu, i będzie wam jedno, czy zakazuje się wam tego, co czynicie, czy nie, czekajcie więc teraz kary Allaha, która spadnie na was, Jego surowego szturmu, który się nie odpycha, i Jego odwet, który się nie stopuje. « On powiedział: Panie, przyjdź mi z pomocą, albowiem uznają mnie za kłamcę. On powiedział: wkrótce, wstaną pełni żalu.

Krzyk i chmura, kara ludu Huda

Krzyk ich pochwycił w zupełnej sprawiedliwości, i uczyniliśmy z nich rumowisko: precz od ludu niesprawiedliwego. » « Powiedzieli: czy przyszedłeś do nas, żebyś nas odwrócił od naszych bóstw? Przypoń więc to, co nam obiecujesz, jeśli jesteś spośród prawdomównych. On powiedział: wiedza jest tylko u Allaha, a przekazuję wam to, z czym byłem wysłany, ale widzę, że jesteście ludem ignoranckim.

Potem, kiedy zobaczyli go pod postacią chmury kierującej się ku ich dolinom, powiedzieli: oto chmura, która przynosi nam deszcz. Nie, to jest dobrze to, o czego przyspieszenie prosili: wiatr, w którym jest kara bolesna, który niszczy każdą rzecz rozkazem swojego Pana. O poranku nie widziało się niczego oprócz ich siedzib: tak nagradzamy lud przestępczy. » A Allah Najwyższy wspomina opowiadanie ich zniszczenia w więcej niż jednym miejscu: « Ocaliliśmy więc go i tych, którzy byli z nim, z miłosierdzia z Naszej strony, i obcięliśmy korzenie tym, którzy zanegowali Nasze znaki, a nie byli wierzącymi.

» « A kiedy przyszedł Nasz rozkaz, ocaliliśmy Huda i tych, którzy uwierzyli z nim, z miłosierdzia z Naszej strony, i ocaliliśmy ich od kary ciężkiej. Takie były 'Ad: zanegowały znaki swojego Pana, nieposłuszeństwo wykazywały swoim posłańcom i idły za rozkazem każdego tyrana upartego. A były one śledzone, w tym życiu doczesnym, przekleństwem, i w Dniu zmartwychwstania. Na pewno 'Ad były niewierne swojemu Panu: precz od 'Ad, ludu Huda!

»

« Krzyk ich pochwycił w zupełnej sprawiedliwości, i uczyniliśmy z nich rumowisko: precz od ludu niesprawiedliwego. » « Zanegowali go: sprawiliśmy więc, że zginęli. Jest w tym znak, a większość z nich nie była wierzącymi. Twój Pan jest na pewno Potężnym, Miłosiernym. »

« Potem, kiedy zobaczyli go pod postacią chmury kierującej się ku ich dolinom, powiedzieli: oto chmura, która przynosi nam deszcz. Nie, to jest dobrze to, o czego przyspieszenie prosili: wiatr, w którym jest kara bolesna. » To był początek kary, która na nich spadła: byli w niedostatku i w suszy, poprosili więc o deszcz, zobaczyli chmurę na niebie i pomyśleli, że to jest deszcz miłosierdzia: ale to był deszcz kary, przeciwnie, to jest to, o czego przyspieszenie prosili, to znaczy spadnięcia kary: « Przypoń więc to, co nam obiecujesz, jeśli jesteś spośród prawdomównych », i jest tego podobne w al-A'raf.

Delegacja ludu Huda i wezwanie przeciw nim

Komentatorzy i inni wspomnieli tutaj następującą informację: kiedy nie chcieli niczego innego jak niewiary w Allaha (niech będzie wywyższona Jego wielkość), wstrzymał od nich deszcz trzy lata, aż to ich wyczerpało. Ludzie tego czasu, kiedy rzecz ich wyczerpywała, prosili Allaha o wybawienie, i nie prosili o nią tylko u miejsca świętego i na miejscu Jego domu. A Amalekici, z potomstwa Imlika ibn Lawadha ibn Sama ibn Nuha, byli tam osiedleni: ich przywódca w tym czasie był mężczyzną nazwanym Mu'awiya ibn Bakr, którego matka była z ludu 'Ad, Dżalda córka al-Chajbariego. 'Ad wysłali więc delegację blisko siedemdziesięciu mężczyzn, by błagać deszcz dla nich u miejsca świętego.

Przeszli przez Mu'awiya ibn Bakr w okolicach Mekki, osiedlili się u niego i tam mieszkali miesiąc: on dawał im pić wino, a dwie śpiewaczki, śpiewaczki Mu'awii, im śpiewały. Kiedy ich pobyt u niego się przedłużył, a on odczuł troskę o swój lud i poczuł się zawstydzony rozkazywać im wyjazdu, ułożył poemat, który im dmuchał wyjazdem, i rozkazał dwóm śpiewaczkom mu im zaśpiewać:

« O ty z wieczoru, biada tobie: wstań i idź z pomocą, może Allah da nam jutro chmurę, która podpoje ziemię 'Ad. 'Ad przespędzili wieczór, nie oddając już słowa, z pragnieniem gwałtownym: nie mamy nadziei ani dla starego, ani dla młodego ujść z tego. Ich kobiety były w dostatku: ich kobiety przespędziły wieczór w poście. Zwierzęta dzikie przychodzą do nich w biały dzień, bez tego, żeby kto się bał za Aditę strzał. A wy, tutaj, do woli, dniem i nocą, zupełnie kompletnie. Delegacja waszego ludu uczyniona jest brzydką wśród delegacji: nie odmawiajcie pozdrowień i zbawienia. »

W tej chwili lud się przebudził z tego, po co był przyszedł: wstali ku miejscu świętemu i wezwali za swój lud. Ich wzywający, Qayl ibn 'Itar, wezwał, a Allah wzbudził trzy chmury: białą, czerwoną i czarną. « Wybierz dla siebie i dla swojego ludu z tych chmur. » « Wybrałem chmurę czarną, albowiem to jest chmura, która zawiera najwięcej wody.

» « Wybrałeś popiół miażdżący, który nie zostawi z 'Ad nikogo: ani ojca, którego by zostawił, ani syna, bez tego, żeby z niego uczyniła spalonego, oprócz Bani al-Lawdhiyya al-Muhda »: to jest klan 'Ad, którzy byli osiedleni w Mekce: to, co dosięgło ich lud, ich nie dosięgło, i z ich potomstwa i z ich potomności, która została, są to drudzy 'Ad. Allah poprowadził chmurę czarną, którą wybrał, ku Mughithowi. Kiedy go zobaczyli, ucieszyli się: « Oto chmura, która przynosi nam deszcz. Nie, to jest dobrze to, o czego przyspieszenie prosili: wiatr, w którym jest kara bolesna, który niszczy każdą rzecz rozkazem swojego Pana.

» Mahd, kiedy to, co było w nim, stało się jawnym, zawołał, potem zemdlał: « Co widziałeś, o Mahdzie? Widziałem wiatr, w którym były iskry ognia, i przed nim mężczyzn, którzy nim kierowali. » Allah podporządkował więc im go przez siedem nocy i osiem dni następujących po sobie, trwałych, i nie zostawił z 'Ad nikogo, żeby nie zginął. A Hud (pokój z nim), według tego, co mi zostało wspomniane, izolował się w zagrodzie, on i ci, którzy byli z nim z wierzących: wiatr nie dosięgał ich tylko to, co łagodziło ich skóry i rozkoszowało dusze, podczas gdy przechodził nad 'Ad, w podróży między niebem a ziemią, i ogłuszał ich kamieniami.

A wspomnił opowiadanie w całości.

Imam Ahmad przekazał w swoim Musnadzie hadis przypominający to opowiadanie. Przekazał mi Zajd ibn al-Hubab, przekazał mi Abu al-Mundhir Salam ibn Sulajman an-Nahwi, przekazał nam Asim ibn Abi an-Nadżud, od Abu Wa'ila, od al-Haritha, który jest Ibn Hassaan ibn Yazid al-Bakri: wyszedłem, by skarżyć się Posłańcowi Allaha (pokój i błogosławieństwa Allaha nad nim) na al-'Ala' ibn al-Hadramiego. Przeszedłem przez ar-Rabadhę i oto stara kobieta z Bani Tamim zupełnie pozbawiona środków: « O sługo Allaha, mam prośbę do Posłańca Allaha: czy jesteś moim zaniusem ku niemu? »

« Zaniusłem jego prośbę, przybyłem do Medyny, i oto meczet zalany jej ludźmi, czarny sztandar łopoczący, i Bilal, z mieczem przy boku, przed Posłańcem Allaha (pokój i błogosławieństwa Allaha nad nim). Co jest ze sprawą ludzi? Powiedzieli: on chce wysłać 'Amra ibn al-'Asa w wyprawę. Usiadłem.

Wszedł do niego, albo powiedział: wyruszył w podróż. Poprosiłem o pozwolenie wejścia do niego i mi na to pozwolił. Wszedłem, pozdrowiłem: czy było między wami a Bani Tamim coś? Tak: wzięliśmy nad nimi górę, a ja przeszedłem przy starej kobiecie z Bani Tamim zupełnie pozbawionej środków: poprosiła mnie, bym ci zaniósł jej prośbę, i oto ona przy bramie.

Na to pozwolił i weszła: o Posłańcze Allaha, jeśli widzisz umieszczenie między nami a Bani Tamim strefy zakazanej, uczyń nią ad-Dahnę. Stara kobieta była rozkochana i odeszła ciebie wywyższając. O Posłańcze Allaha, ku gdzie Mudar będzie przymuszony? Powiedziałem: tak powiedział pierwszy: kózka, która niesie własną stratę.

Niosłem tę bez czucia, że była dla mnie przeciwniczką: szukam ochrony Allaha i Jego Posłańca przed byciem jak delegacja 'Ad. A co jest z delegacją 'Ad? On wie lepiej od niego hadis, ale go wypytuje. 'Ad poznały suszę.

Ich wzywający przeszedł przez Mu'awiya ibn Bakr i został u niego miesiąc, który dawał im pić wino: dwie śpiewaczki. Kiedy miesiąc przeszedł, wyszedł ku górom Tihamy: O Allahie, wiesz, że nie przyszedłem do chorego, by go uzdrowić, ani do jeńca, by go wykupić. O Allahie, zalej deszczem 'Ad tym, czym im zalewałeś deszczem. Chmury czarne przeszły przy nim: wybierz.

Wskazał chmurę czarną spośród nich. Weź ją: popiół miażdżący, który nie zostawi z 'Ad nikogo. Nie doszło do mnie, żeby zesłał na nich wiatr tylko jak to, co przechodzi w tym pierścieniu wiatru, aż zginęli. A powiedział prawdę.

A mężczyzna i kobieta, kiedy wysyłają delegację: nie bądź jak delegacja 'Ad. »

Przekazany przez Ahmada, od al-Haritha ibn Hassana ibn Yazida al-Bakriego

At-Tirmidhi go przekazał podobnie, drogą Abda ibn Humajda, od Zajda ibn al-Hubaba z tym nisba. an-Nasa'i go przekazał z hadisu Salama Abu al-Mundhira, od 'Asima ibn Bahdala, a Ibn Madżah go przekazał tą drogą. A więcej niż jeden komentator, jak Ibn Jarir i inni, przytoczył ten hadis i to opowiadanie w komentarzu tego ajatu.

Jest możliwe, że ten kontekst dotyczy zniszczenia drugich 'Ad: to, co wspomnieli Ibn Ishak i inni, zawiera bowiem wzmiankę o Mekce, która nie została zbudowana tylko po Ibrahimie al-Khalilu, kiedy zamieszkał tam Hadżar i jej syn Ismail, i kiedy Dżurhum przyszedł osiedlić się przy nich, jak to nadejdzie: a pierwsi 'Ad byli przed al-Khalilem. A jest wzmianka o Mu'awii ibn Bakrze i jego poemacie, który jest poezją późniejszą od czasu pierwszych 'Ad, która nie przypomina mowy dawnych. A mówi się, że w tych chmurach były iskry ognia, podczas gdy pierwsi 'Ad nie zostali zniszczeni tylko wiatrem ryczącym. Ibn Mas'ud i Ibn Abbas powiedzieli: to jest wiatr zimny, gwałtowny w jego podmuchu, który im podporządkował siedem nocy i osiem dni następujących po sobie, to znaczy pełnych, które po sobie następują.

Niszczący wiatr wysłany do ludu Huda

Według niektórych przekazów ich początek był w piątek; według innych w środę. « Widziało się lud leżący, jakby byli pustymi pniem palmowym »: porównał ich do pni palmowych bez głowy: a to dlatego, że wiatr przychodził do jednego z nich, brał go, unosił w powietrze, potem go odwracał na wierzchołek jego czaszki, łamiąc mu głowę, tak że zostawało ciało bez głowy.

« Zesłaliśmy na nich wiatr ryczący, w dzień nieszczęsny i trwały »: to znaczy dzień nieszczęsny dla nich, którego kara nad nimi jest trwała. « Dzień nieszczęsny i trwały » jest, według niektórych, dniem środy. Ci, którzy robili z tego złe augurium według tego pojmowania, pomylili się i sprzeciwili Koranowi: « Zesłaliśmy na nich wiatr ryczący, w dni nieszczęśliwe » (Fussilat, 16). A ustaliło się, że to jest osiem dni następujących po sobie: jeśli były nieszczęsne same w sobie, wszystkie siedem dni zawartych w tych ośmiu byłoby nieszczęsnych: a nikt tego nie mówi.

Sens w « dniach nieszczęśliwych » jest dobrze: dla nich. « Kiedy zesłaliśmy na nich wiatr jałowy »: ten, który nie produkuje żadnego dobra, albowiem wiatr odosobniony nie rozprasza chmur i nie zapyla drzew: jest jałowy, bez żadnego ujścia dobra. « Który nie zostawia niczego z tego, co dosięga, bez uczynienia tego jak konopii zjedzonej »: to znaczy jak rzecz zrujnowana, ginąca, z której nie wyciąga się absolutnie żadnej korzyści. Ustaliło się w obu Sahihach, z hadisu Szu'by, od al-Hakama, od Mudżahida, od Ibn Abbasa, że powiedział: « Byłem wspomagany wiatrem Saby, a 'Ad zostały zniszczone przez dabbura.

»

« I wspomnij brata ludu Ad, kiedy on ostrzegał swój lud przy wydmach piaszczystych: - a byli tam już ostrzegający w przeszłości, przed nim i po nim - "Czcijcie tylko Boga! ja obawiam się dla was kary Dnia Strasznego." » Sura 46, 21

Jawi się, że 'Ad, o których tu mowa, są pierwszymi 'Ad, albowiem kontekst przypomina kontekst ludu Huda, którzy są pierwsi. A jest możliwe, że ci, którzy są wspomnieni w tym opowiadaniu, są drugimi 'Ad: ku temu odsyła to, co wspomnieliśmy, i to, co nadejdzie z hadisu Aiszy (niech Allah będzie z niej zadowolony). « Potem, kiedy zobaczyli go pod postacią chmury kierującej się ku ich dolinom, powiedzieli: oto chmura, która przynosi nam deszcz. » 'Ad, kiedy zobaczyli tę chmurę, to znaczy tę, która się formowała w atmosferze jako chmura, wzięli ją za chmurę deszczu: ale to była chmura kary; uznali ją za miłosierdzie: to był gniew; pokładali w niej nadzieję dobra i otrzymali z niej szczyt zła.

« Nie, to jest dobrze to, o czego przyspieszenie prosili »: to znaczy o karę, « wiatr, w którym jest kara bolesna. » Jest możliwe, że ta kara jest tym, co ich dosięgło z wiatru ryczącego, gwałtownego, zimnego, mocnego w jego podmuchu, który trwał nad nimi siedem nocy z ich ośmioma dniami, nie zostawiając nikogo: przeciwnie, gonił ich aż do wejścia do jaskiń gór i schronień, obejmując ich, wyprowadzając ich z nich, zabijając ich, burząc nad nimi domy mocne i pałace dobrze zbudowane. A jak oparli się na swojej sile i swojej możności: « Kto jest silniejszy od nas? », Allah puścił na nich Tego, który jest silniejszy od nich w sile, zdolny nad nimi: to jest wiatr jałowy.

A jest możliwe, że ten wiatr podniósł na końcu sprawy chmury, które reszta z nich wzięła za chmury zawierające miłosierdzie dla nich i pomoc dla tego, co zostało z nich: Allah zesłał więc je na nich w iskrach i w ogniu, jak wspomnił więcej niż jeden przekazujący. A to byłoby jak to, co dosięgło ludzi cienia Madianu, którym zjednoczył wiatr zimny, karę ognia, która jest najcięższą z kar przez rzeczy różne i przeciwne, z krzykiem, który wspomina w surze Qaf: wierzący odnieśli sukces. A Allah wie lepiej.

« Allah nie otworzył nad 'Ad wiatru, który ich zniszczył, tylko otwarcie miejsca pierścienia. Przeszedł nad ludem pustyni, zaniósł ich z ich stadami i ich majątkami między niebem a ziemią. Ludzie miast, spośród 'Ad, zobaczyli wiatr i to, co zawierał, i powiedzieli: oto chmura, która przynosi nam deszcz. Rzucił więc lud pustyni i ich stada na lud miast.

»

Przekazany przez Ahmada i at-Tabaraniego, od Mudżahida

at-Tabarani go przekazał drogą 'Abdana ibn Ahmada, od Ismaila ibn Zakariyi al-Kufiego, od Abi Malika, od Muslima al-Mula'iego, od Mudżahida, i od Sa'ida ibn Dżubajra, od Ibn Abbasa, który mówi: Posłaniec Allaha (pokój i błogosławieństwa Allaha nad nim) powiedział: « Nie zostało otwarte nad 'Ad z wiatru tylko równowartość miejsca pierścienia, potem został zesłany na nich i zaniósł lud pustyni ku miastom: oto chmura, która przynosi nam deszcz, kierująca się ku naszym dolinom. Ludzie pustyni byli w wietrze, i ludzie pustyni zostali rzuceni na ludzi miast aż zginęli. Piętnowała jej skarby aż wyszły przez bramy. » Inny powiedział: wyszły bez rachunku. Cel: ten hadis, w jego wzniesieniu do Proroka (pokój i błogosławieństwa Allaha nad nim), podlega badaniu; potem była rozbieżność w sprawie Muslima al-Mula'iego, i zawiera w nim pewien rodzaj zamętu: Allah wie lepiej.

Jawny sens ajatu jest, że zobaczyli chmurę: a rozumie się z niego, w języku, chmurę, jak odsyła hadis al-Haritha ibn Hassana al-Bakriego, jeśli czynimy go komentatorem tego opowiadania. Abu at-Tahir przekazał nam: Ibn Wahb przekazał nam: usłyszałem Ibn Dżurajdża jak nam opowiada, od 'Ata' ibn Abi Raby: Posłaniec Allaha (pokój i błogosławieństwa Allaha nad nim), kiedy podnosił się wiatr, mówił: « O Allahie, proszę Cię o jego dobro, dobro tego, co zawiera, i dobro tego, dla czego został wysłany, i szukam Twojej ochrony przed jego złem, złem tego, co zawiera, i złem tego, dla czego został wysłany. » A kiedy niebo się zmieniało, jego barwa się zmieniała, wychodził, wchodził, przychodził i wracał; a kiedy padał deszcz, widziano go radującego się. Aisza go poznała i go wypytała: « O Aiszo, jak lud 'Ad: Potem, kiedy zobaczyli go pod postacią chmury kierującej się ku ich dolinom, powiedzieli: oto chmura, która przynosi nam deszcz.

» at-Tirmidhi, an-Nasa'i i Ibn Madżah go przekazali z hadisu Ibn Dżurajdża. Inna droga: Harun ibn Ma'ruf przekazał nam, że Abdallah ibn Wahb nas powiadomił, że 'Amr powiadomił: « Nigdy nie widziałem Posłańca Allaha (pokój i błogosławieństwa Allaha nad nim) śmiejącego się jawnie aż zobaczyłem jego dziąsła: nie czynił niczego innego jak uśmiechał się. Kiedy widział chmurę albo wiatr, rozpoznawało się to na jego obliczu. O Posłańcze Allaha, kiedy ludzie widzą chmurę, radują się w nadziei, że zawiera deszcz, a widzę ciebie, kiedy go widzisz, rozpoznającego na twoim obliczu odrazę?

» « O Aiszo, co mi gwarantuje, że nie ma w nim kary? Lud został ukarany wiatrem. Ludzie Nuha zostali ukarani wiatrem: oto chmura, która przynosi nam deszcz. » A tak go przekazał Muslim, drogą Haruna ibn Ma'rufa, a al-Buchari i Abu Dawud go przekazali z hadisu Ibn Wahba.

Ten hadis jest jak explicite rozróżnienia dwóch opowiadań, jak wskazaliśmy na początku. Na tej podstawie opowiadanie wspomniane w surze al-Ahqaf byłoby informacją o ludzie drugich 'Ad, a reszta kontekstów Koranu informacją o pierwszych 'Ad: a Allah wie najlepiej o prawdziwym.

Wspomnieliśmy już pielgrzymkę Huda (pokój z nim) przy wzmiance o pielgrzymce Nuha. Przekazano od dowódcy wierzących Alego ibn Abi Taliba, że wspomnił opis grobu Huda (pokój z nim) w ziemi Jemenu. Inni wspomnieli, że jest on w Damaszku, i w jego meczecie, miejscu przy murze południowym, gdzie część ludzi pretensjonuje, że jest grób Huda (pokój z nim): a Allah wie lepiej.