Prorocy Bani Izrael po Dawudzie i Sulajmanie

Po Dawudzie i Sulajmanie, przed Zakariyą i Yahyą, Bani Izrael mieli kilku proroków. Sza'ja oznajmił królowi Sadiqie, choremu i zagrożonemu przez Sanharyba, odsunięcie jego terminu o piętnaście lat; wojsko wroga zginęło w jedną noc, potem prorok został przepiłowany w drzewie przez tych, których ostrzegał. Armiya oznajmił dwie korupcje Bajt al-Makdis; Bucht Nassar zrujnował miasto, zabrał jeńców pośród których Daniyal, wrzuconego do jamy lwów, która go oszczędziła. Po śnie stu lat Armiya widział odbudowę Bajt al-Makdis; według najbardziej słynnego przekazu przechodzącym tej wsi był Uzayr.

Sza'ja i król Sadiqa wobec Sanharyba

Rozdział ten przekazuje historię grupy proroków Bani Izrael, którzy żyli po Dawudzie i Sulajmanie (niech będzie nad nimi pokój) i przed Zakariyą i Yahyą (niech będzie nad nimi pokój).

Pośród nich figuruje Sza'ja ibn Amsija. Żył przed Zakariyą i Yahyą, i był z tych, którzy oznajmili nadejście Issy i Muhammada (niech Allah obdarzy ich pokojem i błogosławieństwem). Jego czasem panował nad Bani Izraelem, w kraju Bajt al-Makdis, król imieniem Sadiqa, słuchający i posłuszny Sza'ji we wszystkim, co prorok mu nakazywał i mu zakazywał ze spraw dobra. Próby stały się wtedy wielkie wśród Bani Izrael: król zachorował i na jego stopie wyrósł wrzód, podczas gdy król Babilonu, Sanharyb, maszerował w tym czasie na Bajt al-Makdis. Ibn Ishak przekazuje, że posuwał się z sześćset tysiącami sztandarów.

Ludzie ogarnęła ogromna panika i zapytali Sza'ję: co objawił ci Allah o Sanharybie i jego wojskach? Odpowiedział: nic mi o nich nie zostało objawione na razie. Potem objawienie zeszło na niego z rozkazem dla króla Sadiqy, aby uregulował swoje ostatnie woli i wyznaczył, kogo chce na swoim królowaniu, albowiem jego termin był bliski. Gdy prorok mu to oznajmił, król zwrócił się ku kibli, modlił się, wielbił Allaha, wołał i płakał.

Powiedział, płacząc i upokarzając się przed Allahem: « O Allah, Panie panów i bóstwo bóstw, o Miłosierny, Najmiłosierniejszy, o Ty, którego nie obejmują ani drzemka, ani sen, wspomnij mnie przez Twoją wiedzę, przez mój czyn i przez Twój dobry sąd nad Bani Izraelem: to wszystko pochodzi od Ciebie, i Ty o tym wiesz więcej niż moja dusza sama, moja tajemnica jak i mój jawnie. » Allah go wysłuchał i okazał mu miłosierdzie: objawił Sza'ji, aby mu oznajmić, że Allaha dotknęły jego łzy, że odsunął jego termin o piętnaście lat i że go uwolni od jego wroga Sanharyba. Na te słowa ból go opuścił, a choroba jak i smutek ustały. Król powiedział wtedy: « O Allah, Ty dajesz królowanie, komu chcesz, odbierasz je, komu chcesz, czcisz, kogo chcesz i upokarzasz, kogo chcesz, Znający ukryte i jawne, Ty jesteś Pierwszy i Ostatni, Jawny i Ukryty, Ty okazujesz miłosierdzie i Ty wysłuchujesz wołanie dotkniętych smutkiem.

»

Gdy podniósł głowę, Allah objawił Sza'ji, aby mu rozkazać wziąć wody z fig i nią posmarować swój wrzód: wyzdrowiałby i wstał uzdrowiony. Król tak uczynił i został uzdrowiony. Allah wtedy zesłał śmierć na wojsko Sanharyba: o poranku wszyscy zginęli z wyjątkiem Sanharyba i pięciu jego towarzyszy, pośród których Bucht Nassar. Król Bani Izrael ich przyprowadził, zakuł w łańcuchy i obnosił ich z miasta do miasta, dla kary i upokorzenia, przez siedemdziesiąt dni, dając każdemu z nich każdego dnia dwa bochenki jęczmienia, potem ich powierzył więzieniu. Allah Wysoki objawił Sza'ji, aby rozkazać królowi odesłać ich do ich kraju, aby przestrzegli swojego ludu przed tym, co ich dosięgło. Gdy wrócili, Sanharyb zgromadził swój lud i im przekazał, co ich dosięgło: « Poinformowaliśmy was o sprawie waszego Pana i Jego proroków, a wy nie okazaliście nam posłuszeństwa: to jest lud, którego nikt nie może dosięgnąć przeciw ich Panu. » Sanharyb umarł siedem lat później.

Ibn Ishak przekazuje jeszcze: przy śmierci Sadiqy, króla Bani Izrael, ich sprawa się rozproszyła, ich próby się splątały i ich zło się pomnożyło. Allah Wysoki objawił Sza'ję: wstał pośród nich, ich napominał, ich przypominał, im dał poznać od Allaha to, na co On zasługuje, i ich ostrzegł przed Jego surową karą, gdyby Mu się sprzeciwiali i Mu zaprzeczali. Gdy dopełnił swojej mowy, rzucili się na niego, aby go zabić. Uciekł od nich; przechodził obok drzewa, które się otworzyło, i do niego wszedł. Diabeł go dogonił, pochwycił brzeg jego szaty i go wyciągnął. Gdy to zobaczyli, przynieśli piłę, przyłożyli ją do drzewa i go z nim przepiłowali. Do Allaha należymy i ku Niemu jest powrót.

Armiya, prorok końca Bani Izrael

Pośród nich również: Armiya ibn Halqija (Jeremiasz), z potomstwa Lawi (Lewi), syna Ya'quba. Przypuszczano, że on był Khidrem, przekazane przez ad-Dahhaka od Ibn Abbasa: to jest raport obcy, który nie jest autentyczny.

Przekazano w niektórych atharach, że zatrzymał się nad krwią Yahyi ibn Zakariyi, która kipiała w Damaszku, i powiedział: « O krwi, ludzie się tobą znużyli, ucichnij. » Krew ucichła, zawirowała, potem znikła. Abu Bakr Ibn Abi ad-Dunja powiedział: opowiedział mi Ali ibn Abi Maryam, od Ahmada ibn Hababa, od Abd Allaha ibn Abd ar-Rahmana: Armiya powiedział: « Mój Panie, który z Twoich sług jest Tobie najbardziej umiłowany? » Powiedziano: « Ten, który Cię najbardziej wspominza, ci, którzy zajmują się Twoim wspominaniem do tego stopnia, że zaniedbują wspominanie stworzeń, ci, przeciwko którym nie przechodzą zabiegi o bogactwo, którzy nie chlubią się trwaniem, ci, którzy, gdy życie tego świata się im ukazuje, je redukują, i którzy, gdy ono od nich odchodzi, się z tego cieszą. To są ci, którym udzielam Mojej miłości, i im daję ponad ich granice. »

Allah Wysoki powiedział w swojej Księdze jawnej:

« I postanowiliśmy w tej Księdze względem synów Izraela: "Będziecie siać zgorszenie na ziemi dwukrotnie i wbijecie się w wielką dumę." A kiedy nadszedł czas pierwszej obietnicy, wysłaliśmy przeciwko wam Nasze sługi obdarzone wielką mocą; oni przeniknęli aż pomiędzy ich domostwa i obietnica została wypełniona. Później znowu daliśmy wam pewien odwet nad nimi i pomnożyliśmy wasz majątek i waszych synów, i uczyniliśmy was liczniejszym ludem.

Jeśli czynicie dobro, to czynicie dobro dla siebie samych; a jeśli czynicie zło, to też dla siebie samych. A kiedy nadeszła obietnica ostatnia... po to, aby udręczyć wasze oblicza, aby mogli wejść do świątyni, tak jak weszli po raz pierwszy, i aby zniszczyć całkowicie to, czym zawładnęli. Być może, wasz Pan zmiłuje się nad wami; a jeśli powrócicie, to i My powrócimy, lecz przygotowaliśmy Gehennę jako więzienie dla niewiernych. » Sura 17, 4-8

Ostrzeżenie przekazane przez Armiyę

Allah objawił jednemu z proroków Bani Izrael, zwanemu Armiyą, gdy nieposłuszeństwa się ukazały pośród nich: « Wstań pośród swojego ludu i oznajmij mu, że ma serca, lecz nie rozumie, oczy, lecz nie widzi, uszy, lecz nie słyszy. Przypominałem prawość ich ojców i to Mnie nachyliło ku ich synom. Jak znaleźli pełnię Mojego posłuszeństwa? I który nieszczęsny kiedykolwiek znalazł szczęście przez Moje nieposłuszeństwo?

I który nieszczęsny kiedykolwiek był nieszczęśliwy przez Moje posłuszeństwo? Zwierzęta wspomnają swoje siedziby i się do nich udają, podczas gdy ten lud porzucił drogę, przez którą uczciłem ich ojców, i szukał szlachetności inną drogą niż Ona. Ich uczeni zaprzeczyli Mojej prawdzie, ich czytelnicy czcili coś innego niż Ja, ich mnisi nie skorzystali z tego, co wiedzieli, ich władcy okłamali Mnie i Moich posłańców, ukrywając podstęp w swoich sercach i przyzwyczajając swoje języki do kłamstwa. Przysięgam na Mój majestat i Moją moc, że wzbudzę przeciwko nim konie dzikie, których nie zrozumieją języka i których nie poznają twarzy, które nie zlitują się nad ich płaczem, i wzbudzę pośród nich króla tyrańskiego i twardego, którego wojska będą jak płaty chmur, a orszaki jak rzeki występujące z brzegów; łopot jego sztandarów będzie jak lot orłów, szarża jego jeźdźców jak natarcie jastrzębi, którzy przemienią pomyślność w ruiny i zostawią wsie pustkami.

Biada Iliji i jej mieszkańcom: jak Ich wystawię na zabójstwo, wzbudzę przeciwko nim dzikie zwierzęta, sprawię, że po zgiełku wesel nadejdą krzyki bólu, po rżeniu koni wycie wilków, po domostwach pałaców jaskinie bestii, po świetle lamp i wonności kadzideł proch, po honorze upokorzenie, po rozkoszy niewola. Zastąpię ich kobiety, po wonności, przez ziemię, i chodzenie po dywanach przez próby. Uczynię z ich ciał gruz dla ziemi i z ich kości wystawienie na słońce, i ich zmiażdżę wszelkimi rodzajami kar. Potem rozkażę niebu, aby było warstwą żelaza, a ziemi, aby była odlewem miedzi: jeśli ono pada, ziemia nie kielkuje, a jeśli coś kielkuje w tym czasie, będzie to przez Moje miłosierdzie dla zwierząt.

Potem go zatrzymam w czasie siewu i go wypuszczę w czasie żniw: jeśli posieją coś w tym czasie, wypuszczę na to pomór. Jeśli coś się z tego wymknie, odbiorę błogosławieństwo: jeśli Mnie wezwą, ich nie wysłucham; jeśli Mnie poproszą, im nie dam; jeśli płaczą, im nie okażę miłosierdzia; jeśli się upokorzą, odwrócę od nich Moje oblicze. » Przekazane przez Ibn Asakira z tymi słowami.

Armiya przekazał: gdy Allah Wysoki chciał pomścić się na Bani Izraelu w chwili, gdy próby stały się wielkie pośród nich, gdy dali się do nieposłuszeństw i zabijali proroków, Bucht Nassar pożądał ich kraju, Allah rzucił w jego serce myśl marszu na nich i postanowił wyruszyć. Allah objawił Armiyi: « Niszczę Bani Izraela i mszę się na nich: wejdź na skałę Bajt al-Makdis, Mój rozkaz i Moje objawienie do ciebie dotrą. » Armiya wstał, rozdarł swoje szaty, posypał popiół na swoją głowę i powiedział: « Mój Panie, pragnąłbym, żeby moja matka mnie nie urodziła, gdy uczyniłeś mnie ostatnim z proroków Bani Izraela, tak że ruina Bajt al-Makdis i strata Bani Izraela przejdą przez mnie. » Powiedziano: « Podnieś swoją głowę.

» Podniósł swoją głowę i płakał: « Mój Panie, na kim ich wzbudzisz? » Powiedziano: « Na czcicielach ognia, którzy nie boją się Mojej kary i nie liczą na Moją nagrodę. » « Wstań, o Armiyo, i słuchaj Mojego objawienia: oznajmiam ci twoją historię i historię Bani Izraela. Zanim cię stworzyłem, wybrałem cię; zanim cię uformowałem w łonie twej matki, uświęciłem cię; zanim cię wyprowadziłem z boków twej matki, oczyściłem cię; zanim dosięgnąłeś proroctwa, dałem ci mądrość; zanim dosięgnąłeś siły wieku, wybrałem cię do wielkiej sprawy.

Wstań więc u króla: ty go prostujesz i go prowadzisz. » Armiya pozostał u króla, prowadząc go i prostując go, a objawienie przychodziło do niego od Allaha, aż próby stały się wielkie i zapomnieli tego, przed czym Allah ich ocalił, uwalniając ich od Sanharyba i jego wojsk. Allah objawił Armiyi: « Wstań, opowiedz im to, co ci rozkazuję, przypomnij im Moją łaskę nad nimi i oznajmij im ich sprawy. » Powiedział: « Mój Panie, jestem słaby, jeśli Ty mnie nie umocnisz, niezdolny, jeśli Ty mi nie zapewnisz przekazu, winny, jeśli Ty mnie nie prostujesz, opuszczony, jeśli Ty mnie nie wspierasz, upokorzony, jeśli Ty mnie nie czcisz.

» Powiedziano: « Czy nie wiesz, że wszystkie rzeczy pochodzą z Mojej woli, że stwarzanie i rozkaz w całości do Mnie należą, że serca i języki wszystkie są w Mojej ręce: obracam je jak chcę i Mi się poddają? Ja jestem Allah, nic nie jest Mi podobne: niebiosa i ziemia i to, co zawierają, trwają przez Moje słowo. Tawhid jest bezpieczny i moc pełna tylko dla Mnie; nikt nie zna tego, co jest u Mnie, oprócz Mnie. To Ja przemówiłem do mórz: zrozumiały Moje słowo; rozkazałem im: dopełniły Mojego rozkazu; wyznaczyłem im granice, których nie przekraczają; przychodzą z falami jak góry i, gdy dosięgną Mojej granicy, odziewam je pokorą dla Mojego posłuszeństwa, ze strachem i z uznaniem Mojego rozkazu.

Jestem z tobą, i nic cię nie dosięgnie, gdy jestem z tobą. Posłałem cię ku wielkiej części Mojego stworzenia, abyś przekazywał Moje posłania: zyskasz nagrodę tego, który idzie za tobą, bez by to cokolwiek zmniejszało z ich nagrody; jeśli zawiedziesz w tym, zyskasz grzech tego, kogo zostawiasz w zaślepieniu, bez by to cokolwiek zwiększało z ich ciężaru. Idź do swojego ludu i wstań pośród niego: Allah wam przypomniał prawość waszych ojców, dlatego was wyprzedził swoją łaską, o dzieci proroków. Jak wasi ojcowie znaleźli pełnię Mojego posłuszeństwa, i jak znaleźliście pełnię Mojego nieposłuszeństwa?

Który nieszczęsny kiedykolwiek znalazł szczęście przez Moje nieposłuszeństwo? Kogo znamy, kto by Mi okazał posłuszeństwo i był nieszczęśliwy przez swoje posłuszeństwo? Zwierzęta, gdy wspomnają swoje dobre siedziby, się do nich udają; a ten lud paśli się na łąkach zagłady, porzucili drogę, przez którą uczciłem ich ojców, i szukali szlachetności inną drogą niż Ona. Ich uczeni i ich mnisi wzięli Moje sługi jako panów czczonych i sądzonych inaczej niż Moją Księgą, aż do uczynienia ich ignorującymi Mój rozkaz, wymazania im Mojego przypomnienia i mojej sunny i zwiedzenia ich daleko ode Mnie: Moje sługi okazywały im posłuszeństwo posłuszeństwem, które przystoi tylko Mnie, i tak im okazują posłuszeństwo w Moim nieposłuszeństwie.

Ich królowie i ich emirowie zaniedbali Mojej łaski, osłonili się przed Moim podstępem, a ten świat ich zwiedł aż do rzucenia Mojej Księgi i zapomnienia Mojego paktu: fałszują Moją Księgę i wymyślają kłamstwo na Moich posłańców, z odwagą przeciw Mnie i zaufaniem we Mnie. Chwała Mojemu majestatowi, wysokości Mojego stopnia i wielkości Mojej sprawy: czy przystoi, żebym miał towarzysza w moim królowaniu? Czy przystoi człowiekowi, żeby mu okazywano posłuszeństwo w Moim nieposłuszeństwie? Czy przystoi Mnie tworzyć sługi, których umieszczam jak panów poza Mną?

I czy kiedykolwiek zezwoliłem komukolwiek na posłuszeństwo innym, gdy ono przystoi tylko Mnie? Ich czytelnicy i ich prawnicy studiują to, co preferują, kłaniają się królom, idą za nimi w innowacjach, które wprowadzają w mojej religii, okazują im posłuszeństwo w Moim nieposłuszeństwie i przekazują im pakty, które łamią Mój pakt: są ignoranccy w tym, co wiedzą, nie korzystając z niczego z tego, co znają z Mojej Księgi. Dzieci proroków są podbite i zwiedzione: ruszają z tymi, którzy ruszają, liczą na pomoc jak ta ich ojców i na szlachetność, przez którą ich uczciłem, i twierdzą, że nie ma nikogo, kto by był tego godniejszy niż oni, bez szczerości z ich strony ani bez zastanowienia. Nie wspominają cierpliwości swoich ojców, ich wysiłku w Mojym rozkazie, aż zwiedzeni zostali zwiedzeni, jak się oddali i przelali swoją krew, cierpieli i byli prawdziwi, aż Mojego rozkazu uczczono i moją religię objawiono.

Czekałem na ten lud z nadzieją, że się Mną zawstydzi i powróci: darowałem mu i przebaczyłem, rozmnożyłem go i przedłużyłem życie, usprawiedliwiałem go w nadziei, że się przypomni, i wszystko to: sprawiłem, że na nich padało niebo, że kielkowała ziemia, odziałem ich zdrowiem, dałem zwycięstwo nad wrogiem, a oni tylko pomnażali w buncie i oddaleniu ode Mnie. Do kiedy to? Wyśmiewają się z Mnie? Obchodzą się ze Mną z bezczelnością?

Oszukują Mnie? Mają odwagę przeciw Mnie? Przysięgam na Moją moc, że otworzę im próbę, w której grzęźnie cierpliwy, w której błądzi zdanie tych, którzy mają zdanie, i mądrość mądrego. Potem wzbudzę przeciwko nim tyrana twardego, gwałtownego i upartego, odzieję go strachem czcigodnym, odbiorę z jego serca czułość i miłosierdzie, i przysięgnę, że liczebność czarna jak noc mroczna za nim pójdzie: wojska jak płaty chmur i orszaki jak podniesiony pył; szelest jego sztandarów jak lot orłów, szarża jego jeźdźców jak nalot jastrzębi, którzy przemienią pomyślność w ruinę i wsie w pustynie, którzy sieją zepsucie na ziemi i całkowicie zniszczą to, co pochwycą, twardzi sercami, bez względu, bez czułości, bez miłosierdzia, bez wzroku, bez słuchu.

Obchodzą rynki głośnym głosem jak ryk lwów, który sprawia, że skóry drżą ze strachu i że umysły błądzą przy jego słuchaniu, z językami, których nie rozumieją, i z twarzami odznaczonymi niestosownością, której nie poznają. Na Moją moc, sprawię, że ich domy zostaną opustoszałe z Moich Ksiąg i z Mojego sanktuarium, że ich zgromadzenia zostaną opróżnione z ich opowieści i z ich nauk, że ich meczety zostaną opustoszałe z ich mieszkańców i z ich odwiedzających, tych, którzy zdobili swoje mieszkanie dla czegoś innego niż Ja, strzegli go nocą i czcili w nim, aby zdobyć to świat przez religię, studiowali w nim dla czegoś innego niż religia i uczyli się w nim dla czegoś innego niż dzieło.

Zastąpię ich królów: honor przez upokorzenie, bezpieczeństwo przez strach, bogactwo przez biedę, rozkosz przez głód, długie zdrowie i wygodę przez wszelkie rodzaje prób, szaty brokatu i jedwabiu przez ubrania z wełny i grubej tkaniny, dusze dobre przez padliny zabitych, szaty koron przez żelazne kolie, łańcuchy i kajdany. Potem przywrócę, po pałacach szerokich i fortecach dobrze ufortyfikowanych, ruinę, i po wieżach mocnych jaskinie bestii, po rżeniu koni wycie wilków, po świetle lampy dym pożaru, po towarzystwie pustkowia i ziemie jałowe.

Zastąpię ich kobiety: bransolety przez łańcuchy stóp, naszyjniki pereł i rubinów przez łańcuchy żelaza, wszelkie rodzaje wonności i kadzideł przez zanurzenie i proch, chodzenie po dywanach przez przejście rynków, rzek i otoczaków ku nocy w głębi rynków, komnaty i kurtyny przez odsłonięcie twarzy, rynków i czupryn, dusze dobre przez wiatry parzące. Potem ich zmiażdżę wszelkimi rodzajami kar, do tego stopnia, że gdyby to zaczepiło się o tego z nich, który żył wówczas, dotarłoby aż do niego. Czczę tylko tego, który Mnie czci, i upokarzam tego, który zaforował Mój rozkaz za marny. Potem rozkażę niebu w tym czasie, aby było warstwą żelaza, i rozkażę ziemi, aby była odlewem miedzi: ani niebo, które by padało, ani ziemia, która by kielkowała.

Jeśli w tym czasie coś spadnie, wypuszczę na nich pomór, a jeśli coś się z tego wymknie, odbiorę błogosławieństwo: jeśli Mnie wezwą, ich nie wysłucham; jeśli Mnie poproszą, im nie dam; jeśli płaczą, im nie okażę miłosierdzia; jeśli się upokorzą ku Mnie, odwrócę od nich Moje oblicze. »

Armiya powiedział: « O Allah, zacząłeś od nas i od naszych ojców przed nami ze swoim miłosierdziem i swoją szlachetnością: wybrałeś nas dla siebie, umieściłeś pośród nas swoje proroctwo, swoją Księgę i swoje meczety, dałeś nam miejsce w krajach i sprawiłeś następstwo, wzniosłeś nas, nas i naszych ojców, swoją łaską w młodym wieku, i nas chroniłeś, nas i ich, swoim miłosierdziem w wieku dojrzałym. Ty jesteś najwierniejszy z dobroczyńców: nie zmieniaj, jeśli my się zmienimy, nie zastąpuj, jeśli my zastąpimy, i doskonal swoją łaskę, swój dar, swoją łaskę i swoją dobroczynność. » Powiedziano: « Zaczynam Moje sługi od Mojego miłosierdzia i Mojej łaski: jeśli przyjmą, doskonalę; jeśli proszą o więcej, dodaję; jeśli dziękują, rozmnażam; jeśli zastąpią, zmieniam; gdy się zmienią, zagniewam się; gdy się zagniewam, karzę, a nic nie wytrzymuje przed Moim gniewem. » Armiya powiedział: « Przez swoje miłosierdzie wstaję, aby mówić przed Tobą.

Czy nie przystoi to mnie, najpokorniejszemu i najslabszemu, mówić przed Tobą? Ale przez swoje miłosierdzie utrzymałeś mnie aż do dziś, i nikt nie ma większego prawa bać się tej kary i tej groźby niż ja, przez to, czym się zadowoliłeś ze mnie swoją łaską i przez mój pobyt w domu winnych, podczas gdy okazują Ci nieposłuszeństwo wokół mnie, bez zaprzeczenia i bez zmiany z mojej strony: jeśli mnie ukarzesz, to za mój grzech, a jeśli mi okażesz miłosierdzie, tego od Ciebie oczekuję. Mój Panie, chwała Tobie i uwielbienie, Ty jesteś błogosławiony, naszym Panem, i wyniosły: czy zniszczysz to miasto i to, co je otacza, podczas gdy jest ono siedzibą Twoich proroków i miejscem Twojego objawienia? Mój Panie, chwała Tobie i uwielbienie, Ty jesteś błogosławiony i wyniosły: spustoszenie tego meczetu i meczetów, które go otaczają, i domów, które zostały wzniesione dla Twego przypomnienia!

Mój Panie, chwała Tobie i uwielbienie, Ty jesteś błogosławiony i wyniosły: Twoja nienawiść tej wspólnocie i Twoja kara jej, podczas gdy jest ona z potomstwa Ibrahima, Twojego najbliższego przyjaciela, ze wspólnoty Musy, Twojego powiernika, i z ludu Dawuda, Twojego wybranego! Mój Panie, jakie miasto będzie osłonięte od Twojej kary po Uruszalimie? I jakie sługi będą osłonięte od Twojego natarcia po potomstwie Twojego najbliższego przyjaciela Ibrahima, wspólnocie Twojego powiernika Musy i ludzie Twojego następcy Dawuda? » Powiedziano: « O Armiyo, kto Mi okazał posłuszeństwo, nie ujrzy nadejścia Mojej kary.

Nie uczciłem tego ludu inaczej niż dla Mojego posłuszeństwa; gdyby Mi okazali nieposłuszeństwo, wprowadziłbym ich do siedziby upokorzonych, gdyby nie to, że dosięgam ich swoim miłosierdziem. O Armiyo, wziąłem Ibrahima jako najbliższego przyjaciela i byście byli przez niego chronieni, i Musę jako powiernika: proście Nas, aby was chronić, aby was nie porywać i aby nie wzbudzać przeciwko wam waszego wroga. » Powiedziano: « O Armiyo, uświęciłem cię w łonie twej matki i utrzymałem cię aż do dziś: gdyby twój lud chronił sieroty, wdowy, biednych i podróżnego, byłbym nim stałym wsparciem, a mieliby u Mnie pozycję rajskiego ogrodu zielonego, którego drzewa są bujne, którego woda jest czysta, którego woda nie wysycha, którego owoce się nie gubią i nie przerywają.

Lecz będę skarżył się na Bani Izraela: byłem dla nich jak pasterz życzliwy, odpychałem od nich każdy pomór i każdą trudność i sprawiałem, że pomyślność szła dalej, aż stali się baranami, które biją się głowami nawzajem: biada im, potem biada im. Czczę tylko tego, który Mnie czci, i upokarzam tego, który zaforował Mój rozkaz za marny. Pokolenia przed tym ludem ukrywały się w Moim nieposłuszeństwie, a ten lud się nim chełpi: wystawiają je w meczetach, na rynkach, na szczytach gór i w cieniu drzew, aż niebo będzie się skarżyć Mnie na nich, że ziemia i góry będą się skarżyć, i że dzikie zwierzęta uciekną na krańce ziemi i na jej końce. I mimo to wszystko, nie przestają i nie korzystają z tego, co wiedzą z Księgi.

»

Gdy Armiya im przekazał posłanie ich Pana i gdy usłyszeli to, co zawierało groźb i kary, powiedzieli: « Kłamiesz i nosisz przeciw Allahowi kalumnię ogromną: twierdzisz, że Allah spustoszy swoją ziemię i swoje meczety ze swojej Księgi, ze swojego oddawania czci i ze swojego tawhidu! Kto będzie Go czcił, gdy na ziemi nie zostanie ani czciciel, ani meczet, ani Księga? Przesadziłeś ogromnie w kalumnii przeciw Allahowi, a szaleństwo cię dosięgło. » Pochwycili go, zakuwali w łańcuchy i wtrącili do więzienia.

Zrujnowanie Bajt al-Makdis przez Bucht Nassara

W tym momencie Allah wzbudził przeciwko nim Bucht Nassara, który maszerował ze swoimi wojskami aż do rozbicia obozu u ich bramy, potem ich obległ: przeszukiwali domostwa. Gdy oblężenie było dla nich zbyt długie, oddali się jego sądowi: otworzyli bramy i wkradli się w uliczki. Przechodził przez ich domostwa, ich sądził według sądu dżahilijji i brutalności tyranów: zabił trzecią część z nich, wziął do niewoli trzecią, zostawił niemowlęta, starców i starsze kobiety, zmiażdżył ich końmi, zniszczył Bajt al-Makdis, zabrał dzieci siłą, wystawił kobiety na rynkach, zabił walczących, rozebrał fortece, zniszczył meczety i spalił Torę. Zapytał, gdzie jest Daniyal, ten, który mu napisał księgę; znaleźli go martwego, a ludzie jego domu przynieśli mu księgę.

Był pośród nich Daniyal ibn Hizkil młody, a także Miszajil, Azrajil i Michajil: im przyznał tę księgę. Daniyal ibn Hizkil był potomkiem Daniyala starszego. Bucht Nassar wszedł ze swoimi wojskami do Bajt al-Makdis, przeszedł cały Szam, zabił Bani Izrael aż do ich wycieńczenia potem, gdy z nimi skończył, odwrócił się, zabierając bogactwa, które się tam znajdowały, i biorąc jeńców. Z nim odjechali chłopcy, synowie uczonych i królów, w liczbie dziewięćdziesięciu tysięcy chłopców.

Wrzucił nieczystości do Bajt al-Makdis i tam zarżnął świnie. Pośród chłopców: siedem tysięcy z domu Dawuda, jedenaście tysięcy z potomstwa Yusufa ibn Ya'quba i jego brata Beniamina, osiem tysięcy z potomstwa Ejszy ibn Ya'quba, czternaście tysięcy z potomstwa Zabulona i Naftalego, synów Ya'quba, czternaście tysięcy z potomstwa Dana ibn Ya'quba, osiem tysięcy z potomstwa Jastachira ibn Ya'quba, dwa tysiące z potomstwa Rajlouna ibn Ya'quba, cztery tysiące z potomstwa Roubila i Lawi, i dwanaście tysięcy z reszty Bani Izraela. Ruszył aż do osiągnięcia ziemi Babilonu.

Wahb ibn Munabbih powiedział: gdy Bucht Nassar uczynił to, co uczynił, powiedziano mu: « Mieli mężczyznę, który ich ostrzegał przed tym, co ich dosięgło, który ciebie opisywał, opowiadał im twoją historię i im oznajmiał, że zabijesz ich walczących, weźmiesz ich dzieci do niewoli, rozbierzesz ich meczety i spalisz ich kościoły: uznali go za kłamcę i podejrzewali go, bili go, zakuwali i wtrącili do więzienia. » Bucht Nassar rozkazał, aby wyprowadzono Armiyę z więzienia: « Czy to ty ostrzegałeś ten lud przed tym, co ich dosięgło? » « Tak. » « A ja to wiedziałem.

» « Allah posłał mnie do nich i mnie uznali za kłamcę. » « Uznali cię za kłamcę, cię pobili i wtrącili do więzienia? » « Tak. » « Jaki zły lud, ten, który uznał swojego proroka za kłamcę i posłanie swojego Pana!

Chcesz się przyłączyć do mnie, abym cię uczcił i sprawił, że żyjesz wygodnie? A jeśli wolisz pozostać w swoim kraju, tobie gwarantuję bezpieczeństwo. » « Jestem od zawsze w bezpieczeństwie Allaha: nigdy z niego nie wyszedłem ani jednej chwili. Gdyby Bani Izrael nie wyszli z tego bezpieczeństwa, nie byliby ciebie bać, ciebie ani innego, i nie miałbyś nad nimi żadnej władzy.

» Gdy Bucht Nassar usłyszał te słowa od niego, go zostawił, a Armiya pozostał na swoim miejscu w ziemi Iliji. To jest opowieść obca, która zawiera mądrości, napomnienia i rzeczy znakomite, a z punktu widzenia arabizacji trudność.

Bucht Nassar był usfahbudhem, gubernatorem, regionu rozciągającego się od Ahwazu do Rzymu w imieniu króla Persów, którym był Lahrasb; ten zbudował miasto Balch, zwaną al-Chansą, i walczył z Turkami, redukując ich do miejsc najwęższych. Tym, który posłał Bucht Nassara walczyć z Bani Izraelem w Szamie, był niejaki Bahman, król Persów po Basztasbie ibn Lahrasbie: było to w odwecie za napaść Bani Izraela na Jego posłańców do nich. Ibn Dżarir przekazał łańcuch: Junus ibn Abd al-A'la, od Ibn Wahba, od Sulajmana ibn Bilala, od Yahyi ibn Sa'ida al-Ansariego, od Sa'ida ibn al-Musajjaba: gdy Bucht Nassar doszedł do Damaszku, znalazł tam krew kipiącą na kopcu śmieci: « Jaka to krew? » Powiedziano: « Nasi ojcowie żyli z tego faktu: ilekroć kopiec jest przykryty, on na nowo się ukazuje.

» Zabił z tego tytułu siedemdziesiąt tysięcy poddanych i innych jeszcze, a krew się uspokoiła. To nie jest isnad autentyczny aż do Sa'ida ibn al-Musajjaba. Hafiz Ibn Asakir już przekazał to, co wskazuje, że była to krew Yahyi ibn Zakariyi, lecz to się nie trzyma: Yahya ibn Zakariya żył długo po Bucht Nassarze. Wydaje się, że to krew proroka wcześniejszego, albo krew jednego z prawych, albo tego, kogo Allah chciał pośród swoich sług: Allah wie lepiej.

Przekazano również, że Bucht Nassar doszedł do Bajt al-Makdis, że jego król, z rodziny Dawuda, zawarł z nim pokój przeciw Bani Izraelowi, i że Bucht Nassar wziął zakładników potem się odwrócił. Gdy doszedł do Tabariji, dowiedział się, że Bani Izrael zbuntowali się przeciw swojemu królowi i go zabili za zawarcie tego pokoju: zarżnął zakładników, którzy byli z nim, i wrócił ku nim, wziął miasto siłą, zabił walczących i wziął potomstwo do niewoli. Doszło nas, że znalazł w więzieniu Armiyę proroka: go wyprowadził, a Armiya mu opowiedział, co się stało i jak ich ostrzegał: uznali go za kłamcę i wtrącili do więzienia. « Jaki zły lud, ten, który okazał nieposłuszeństwo posłańcowi Allaha!

» Go zostawił i mu dobrze wyrządził. « Źle postąpiliśmy i byliśmy niesprawiedliwi: nawracamy się do Allaha z tego, co uczyniliśmy. Wzywaj Allaha, aby przyjął nasz nawrót. » Armiya wzywał swojego Pana, a Allah mu objawił, że tego nie uczyni: « Jeśli są prawdziwi, niech pozostaną z tobą w tym mieście.

» Im oznajmił to, co Allah Wysoki mu rozkazał: « Jak byśmy pozostali w tym mieście, skoro jest ono spustoszone i Allah rozgniewał się na jego mieszkańców? » Odmówili w nim pozostania. Od tego czasu Bani Izrael rozproszyli się w krajach: część osiadła w Hidżazie, część w Jasribie, część w Wadi al-Kurze, a drużyna z nich ruszyła do Egiptu. Bucht Nassar napisał do swojego króla, aby mu oddał tych z nich, którzy się u niego schronili: odmówił.

Wyszedł ze swoją armią, go zwalczał, go zwyciężył i go przewyższył, wziął ich dzieci do niewoli, potem maszerował ku ziemi Maghrebu aż do osiągnięcia krańca tej krainy. Potem się odwrócił z licznymi jeńcami z ziemi Maghrebu, z Egiptu, z ludzi Bajt al-Makdis, z ziemi Palestyny i z Jordanii, i pośród jeńców był Daniyal. Wydaje się, że to był Daniyal ibn Hizkil młody, nie starszy, jak wspomniał Wahb ibn Munabbih: Allah wie lepiej.

Daniyal w jamie lwów

Ibn Abi ad-Dunja przekazał od jednej z naszych dróg, od al-Adżlaha al-Kindiego, od Abd Allaha ibn Abi al-Hudhajla: Bucht Nassar chowa dwa lwy, rzuca je do studni, potem kaza przyprowadzić Daniyala i rzuca go na nich. Lwy go nie atakują, i on pozostaje tak długo, jak Allah chce. Potem odczuwa potrzebę, którą odczuwają ludzie, pożywienia i napoju: « Przygotuj pożywienie i napój dla Daniyala. » « Mój Panie, ja jestem w ziemi świętej a Daniyal w ziemi Babilonu, w ziemi Iraku.

» « Przygotuj to, co rozkazuję: Ześlemy tego, który cię poniesie i poniesie to, co przygotowałeś. » Uczynił to. « Daniyalu, o Daniyalu. » « Kim jesteś?

» « Jestem Armiya. » « Kto cię przyprowadził? » « Twój Pan mnie do ciebie posłał. » « A mój Pan czy się mnie wspominał?

» « Tak. » « Chwała Allahowi, który nie zapomina tego, który go wspominza, chwała Allahowi, który nie zawodzi tego, który na niego liczy, chwała Allahowi: ten, który się na niego opiera, nie powierza swoich spraw innemu, chwała Allahowi, który nagradza doskonałość doskonałością, chwała Allahowi, który nagradza cierpliwość zbawieniem, chwała Allahowi, który rozprasza nasze zło po naszym nieszczęściu, chwała Allahowi, który jest naszą pewnością, gdy nasze czyny wydają nam się złe, chwała Allahowi, który jest naszą nadzieją, gdy drogi się urywają. »

Junus ibn Bukajr przekazał, od Muhammada ibn Ishaka: « Gdy podbiliśmy Tustar, znaleźliśmy w dobrach domu al-Hurmuza łożę, na którym był mężczyzna martwy, i muszaf przy jego głowie. Wzięliśmy muszaf i nieśliśmy go do Omara ibn al-Chattaba, który wezwał Ka'ba, aby go przetłumaczył na arabski. Jestem pierwszym z Arabów, który go czytał: czytałem go tak jak ci czytam ten Koran. » « Co w nim było?

» « Wasze siry, wasze sprawy, sposoby waszej mowy i to, co nadejdzie potem. » « Co zrobiliście z mężczyzną? » « Wykopaliśmy trzynaście osobnych grobów w dzień, potem, gdy nadeszła noc, pochowaliśmy go i wyrównaliśmy wszystkie groby, aby jego miejsce stało się ludziom nieznane i żeby go nie wykopali. » « Czego się po nim spodziewacie?

» « Gdy niebo zatrzymywało się z deszczem nad nimi, wynosili jego łożę i deszcz padał. » « Kogo myślicie, że jest ten mężczyzna? » « Mężczyznę zwanego Daniyalem. » « Od jak dawna znaleźliście go martwego?

» « Od trzystu lat. » « Jaka zmiana na nim zaszła? » « Nic, poza kilkoma włosami jego karku: ciała proroków nie są pochłaniane przez ziemię i dzikie zwierzęta ich nie jedzą. » Hafiz powiedział: to nie jest isnad autentyczny aż do Abi al-'Aliji.

Lecz jeśli data jego śmierci jest poprawnie ustanowiona na trzysta lat, to nie jest prorok: to jest mąż prawy. Hadis przekazany przez al-Buchariego ustanawia bowiem, że nie ma żadnego proroka między Issą ibn Maryam a posłańcem Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem), a odstęp między nimi jest czterystu lat, albo sześciuset lat, albo sześciuset dwudziestu sześciu lat według przekazów. Data jego śmierci mogłaby sięgać ośmiuset lat, co byłoby blisko czasu Daniyala, jeśli to dobrze Daniyal odpowiada rzeczywistości; ale mógłby to być inny mąż, albo prorok, albo prawy. Podejrzenia pochylają się ku Daniyalowi, albowiem król Persów go zabrał i on pozostał u niego przetrzymywany, jak już wspomnieliśmy.

Przekazano przez isnad autentyczny aż do Abi al-'Aliji, że długość jego nosa była jednej piędzi, a według Anasa ibn Malika, przez dobry isnad, jednego łokcia. Na tej podstawie mógłby to być mąż z proroków dawniejszych, wcześniejszych od tych terminów: Allah wie lepiej.

« Daniyal prosił swojego Pana, aby wspólnota Muhammada (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) go pochowała. »

Przekazał Ibn Abi ad-Dunja, od Abi al-Asz'asza al-Ahmariego

Gdy Abu Musa al-Asz'ari podbił Tustar, znalazł go w trumnie, jego żyły i jego puls bijące jeszcze. Powiedział: « Ten, który oznajmi, gdzie jest Daniyal, temu oznajmi Raj. » Hurkus się przejawiał. Abu Musa napisał do Omara, aby go poinformować, a Omar mu napisał: « Pochowaj go, i uczyń ogłoszenie Hurkusowi: Prorok (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) mu oznajmił Raj. » Hafiz powiedział: ta opowieść jest mursal tą drogą, a jego identyfikacja, będąc ustanowiona, wymaga zbadania: Allah wie lepiej.

Anbasa ibn Sa'id, który był uczonym, przekazał: Abu Musa znalazł przy Daniyalu muszaf, dzban zawierający drzewo ud i dirhamy, a także jego pierścień. « Co do muszafu, poślijcie go do nas. Co do drzewa ud, poślijcie nam część, i rozkaz muzułmanom twojego regionu, aby się nim lecili. Podziel dirhamy między nimi.

Co do pierścienia, Przyznaliśmy ci go. » Ibn Abi ad-Dunja przekazał również inną drogą, że gdy Abu Musa go znalazł i powiedziano mu, że to był Daniyal, go objął, go pocałował, napisał do Omara, aby mu oznajmić jego sprawę i dobro umieszczone przy nim, blisko dziesięciu tysięcy dirhamów: ten, kto przyszedł, brał z niego część, a jeśli jej nie oddał, chorował. Omar rozkazał, aby został umyty wodą i sidrem, owinięty całunem, pochowany, i aby jego grób był wszystkim ukryty; aby dobro zostało oddane do domu skarbca; aby przykrycie zostało niezione do Omara, który mu przyznał swój pierścień. Przekazano od Abu Musy, że rozkazał czterem jeńcom odwrócić rzekę: wykopali w jej środku grób, go tam pochowali, potem kazał przeprowadzić czterech jeńców przed mieczem, tak że miejsce jego grobu nie było znane nikomu poza Abu Musą al-Asz'arim, niech Allah będzie z niego zadowolony.

Ibn Abi ad-Dunja powiedział: opowiedział mi Ibrahim ibn Abd Allah, opowiedział nam Ahmad ibn Amr ibn as-Sarh, opowiedział nam Ibn Wahb, od Abd ar-Rahmana ibn Abi az-Zinada, od jego ojca: widziałem w ręce Abu Burdy ibn Abu Musy al-Asz'ariego pierścień, którego pieczęć nosiła ryt dwóch lwów, między którymi był mężczyzna, którego lizały. « To jest pierścień tego martwego mężczyzny, którego ludzie tego miasta twierdzili być Daniyalem, który Abu Musa wziął w dniu, gdy go pochował. » Abu Musa zapytał uczonych tego miasta o ryt pierścienia: « Król, pod władzą którego żył Daniyal: astrologowie i ludzie wiedzy przyszli do niego i mu powiedzieli, że taka a taka noc urodzi się chłopiec, który wstrząśnie jego królowaniem i go zepsuje. Przysiągł: na Allaha, tej nocy żadne chłopiec nie pozostanie, abym go nie zabił!

» Wzięli więc Daniyala, jeszcze dziecko, i rzucili go do jamy lwów: lew i jego lwica przeszli noc na jego lizaniu, nie wyrządzając mu krzywdy. Jego matka przyszła i ich zastała lizających go. Allah go przez to ocalił, aż dosięgnął tego, co dosięgnął. Uczeni tego miasta powiedzieli, że Abu Musa powiedział, że Daniyal wyrzeźbił swoją postać i postać dwu lwów, które go lizały, na pieczęci swojego pierścienia, aby nie zapomnieć łaski Allaha nad nim w tym.

To jest isnad hasan.

Sen stu lat i odbudowa Bajt al-Makdis

Oto wzmianka o odbudowie Bajt al-Makdis po jego ruinie, i o zebraniu Bani Izrael po ich rozproszeniu na krańcach ziemi. Allah Wysoki powiedział w swojej Księdze jawnej:

« Albo takiego jak ten, który przechodził mimo miasta leżącego w gruzach aż do fundamentów; on powiedział: "Jak ożywi je Bóg, po tym jak ono umarło?" Uśmiercił go Bóg na sto lat, potem go wskrzesił, mówiąc: "Ile ty tam przebywałeś?" On powiedział: "Przebywałem tam dzień lub część dnia." Powiedział Bóg: "Nie, ty przebywałeś tam sto lat! I popatrz na twoje jedzenie i picie, one się nie zepsuły. ' I popatrz na twojego osła! - My czynimy z ciebie znak dla ludzi - popatrz na te kości, jak My je zestawimy, a następnie obleczemy je w ciało!" A kiedy się to stało jasne, on powiedział: "Wiem; że Bóg jest nad każdą rzeczą wszechwładny!" » Sura 2, 259

Potem Allah Wysoki objawił Armiyi, według tego, co do mnie doszło: « Kto jest tym, który zaludni Bajt al-Makdis? Wyjdź tam i spuść go. » Ruszył aż do przybycia, i zastał go w ruinie: « Chwała Allahowi: rozkazał mi spuścić to miasto i mnie oznajmił, że je zaludni. Kiedy je zaludni, i kiedy Allah sprawi, że żyje po jego śmierci?

» Potem położył swoją głowę i zasnął, ze swoim osłem i z sakwą pożywienia. Pozostał we swoim śnie siedemdziesiąt lat, aż umarli Bucht Nassar i król ponad nim, Lahrasb, którego panowanie trwało sto dwadzieścia lat, i że jego nastąpił jego syn Basztasb ibn Lahrasb: śmierć Bucht Nassara nastąpiła podczas jego panowania. Dotarło do niego z ziemi Szamu, że była w ruinie i że dzikie zwierzęta rozmnożyły się w ziemi Palestyny, do tego stopnia, że nie pozostawał tam już żaden człowiek. Ogłosił w ziemi Babilonu, pośród Bani Izraela: niech ten, kto chce powrócić do Szamu, powróci.

Ustanowił nad nimi mężczyznę z rodziny Dawuda i mu rozkazał zaludnić Bajt al-Makdis i zbudować jego meczet. Powrócili i go zaludnili. Allah otworzył oczy Armiyi: patrzył na miasto, jak się budowało i zaludniało. Jego sen dosięgnął w całości stu lat, potem Allah go obudził, bez by pomyślał, że spał więcej niż godzinę: « Wiem, że Allah jest wszechmocny nad każdą rzeczą.

» Bani Izrael osiedlili się w mieście, a Allah im oddał ich sprawę. Pozostali tak aż Rzymianie nad nimi zwyciężyli w czasach królów plemion: nie mieli już ani wspólnoty ani królowania, to znaczy po ukazaniu się chrześcijan nad nimi. Tak opowiedział Ibn Dżarir.

Ibn Dżarir wspomniał, że Lahrasb był królem sprawiedliwym, który dobrze prowadził swoje królowanie: sługi i kraje mu się poddawały, jak królowie i dowódcy; miał dobre zdanie w budowaniu miast, rzek i fortec. Gdy osłabł w zarządzaniu królowaniem, po stu latach i więcej, zrzekł się na rzecz swojego syna Basztasba. Podczas jego panowania ukazała się religia mazdejska: mężczyzna imieniem Zaradaszt towarzyszył Armiyi i go rozgniewał, Armiya wezwał przeciw niemu, a Zaradaszt stał się trędowaty. Odjechał i dotarł do ziemi Azerbejdżanu, towarzyszył Basztasbowi i mu nauczał religii mazdejskiej, którą sam wymyślił, niech go Allah przeklnie: Basztasb ją od niego przyjął, sprawił, że ta religia zaważyła ludziom, ich zwyciężył i zabił wielką liczbę tych, którzy ją odrzucili. Po Basztasbie przyszedł Yahman ibn Basztasb, jeden z królów Persów najbardziej słynnych i z bohaterów najbardziej wspominanych. Bucht Nassar służył każdemu z tych trzech królów i żył bardzo długo: niech Allah go uczyni brzydkim.

Cel tego wszystkiego: to, co wspomniał Ibn Dżarir, a mianowicie, że przechodzącym tej wsi był Armiya, powiedzieli Wahb ibn Munabbih, Abd Allah ibn Ubajd ibn Umajr i inni: to jest raport mocny z punktu widzenia kontekstu narracyjnego poprzedzającego. Przekazano również od Ali, od Abd Allaha ibn Salama, od Ibn Abbasa, od al-Hasana, od Katady, od as-Suddiego, od Sulajmana ibn Burajdy i innych, że był to Uzayr: to jest raport najbardziej słynny u wielkiej części salafu i chalafu. Allah wie lepiej.