Prorocy Bani Izrael po Musie

Po Youcha' urząd nad Bani Izraelem wrócił do Kaliba ibn Jufanny, potem do Hizkila, który na ich oczach przywrócił życie tysiącom mężczyzn, którzy umarli za to, że uciekli przed strachem przed śmiercią. Gdy oddawali cześć bałwanowi Ba'lowi, Allah posłał Ilyasa, potem jego następcę al-Yasa'. Ich winy rosnąc, Arka Przymierza została im wyrwana przez wrogów, a tyrani królowie ich uciskali; czterysta sześćdziesiąt lat po Youcha' Szamwil wyznaczył Taluta królem, a jego królewskość potwierdziła zwrócona Arka, niesiona przez aniołów. Po próbie rzeki trzystu trzynastu mężczyzn zmierzyło się z Dżalutem: Dawud zabił go rzutem procy.

Kalib i urząd nad Bani Izraelem po Youcha'

Ibn Dżarir powiedział, w swojej Historii: ludzie wiedzy, w opowieściach dawnych i sprawach poprzedników naszej wspólnoty, nie rozbiegają się co do tego, że ten, który miał urząd nad sprawami Bani Izraela po Youcha', był Kalib ibn Jufanna, jeden z towarzyszy Musy (niech pokój będzie z nim), mąż jego siostry Maryam, i jeden z dwóch mężczyzn spośród tych, którzy bali się Allaha: Youcha' i Kalib, obaj, którzy powiedzieli Bani Izraelowi, gdy cofnęli się od walki: « Wejdźcie przez ich bramę; gdy do niej wejdziecie, będziecie zwycięzcami. I Allaha trzeba wzywać, jeśli jesteście wierzącymi » (Sura 5, 23). Ibn Dżarir powiedział: po nim tym, który miał urząd nad sprawami Bani Izraela, był Hizkil ibn Budi, ten, który wezwał Allaha i przywrócił życie tym, którzy wyszli ze swoich mieszkań, tysiącami, ze strachu przed śmiercią.

Hizkil i wskrzeszenie tych, którzy uciekli przed śmiercią

I Najwyższy powiedział: « Czyżeś nie widział tych, którzy wyszli ze swoich mieszkań, tysiącami, ze strachu przed śmiercią? Potem Allah powiedział im: Umrzyjcie. Potem przywrócił ich do życia. Allah jest Posiadaczem łaski nad ludźmi, ale większość ludzi nie jest wdzięczna » (Sura 2, 243).

Muhammad ibn Iszak przekazał, od Wahba ibn Munabbiba: gdy Allah zabrał Kaliba ibn Jufannę do siebie, po Youcha', Hizkil ibn Budi zastąpił go przy Bani Izraelu, i to on wezwał za lud, o którym Allah wspomniał w swojej Księdze: « Czyżeś nie widział tych, którzy wyszli ze swoich mieszkań, tysiącami, ze strachu przed śmiercią? » Ibn Iszak powiedział: uciekali przed zarazą; zatrzymali się na terenie, i Allah powiedział im: Umrzyjcie. Umarli wszyscy, a ich towarzysze wznieśli wokół nich obwódkę przeciw dzikim bestiom. Długie epoki minęły nad nimi, potem Hizkil (niech pokój będzie z nim) przeszedł obok nich i zatrzymał się, zadumany.

Powiedziano mu: czy chcesz, aby Allah ich wskrzesił na twoich oczach? Powiedział: tak. Otrzymał rozkaz, aby przywołać te kości, aby się okryły ciałem, i nerwy, aby się połączyły jedno z drugim. Przywołał je, rozkazem, który Allah mu dał, i cały lud wstał, wypowiadając takbir jak jeden mężczyzna.

Asbat przekazał, od as-Suddiego, od Abu Malika, i Abu Saliha, od Ibn Abbasa, i Murry, od Ibn Mas'uda, i od mężczyzn spośród towarzyszy, o słowie Najwyższego: « Czyżeś nie widział tych, którzy wyszli ze swoich mieszkań, tysiącami, ze strachu przed śmiercią? »: to było miasto zwane Dawardan, naprzeciw Wasitu; zaraza je dotknęła, większość jego mieszkańców uciekła i osiedliła się w jednym z jego okolic, a ci, którzy pozostali w mieście, zginęli, podczas gdy inni zostali oszczędzeni i mieli tylko niewielu umarłych. Gdy zaraza się wycofała, wrócili cali i zdrowi, i ci, którzy pozostali, powiedzieli: nasi towarzysze byli bardziej zdecydowani niż my; gdybyśmy uczynili jak oni, zostalibyśmy oszczędzeni; a jeśli zaraza wróci, wyjdziemy z nimi. Zaraza uderzyła ponownie, uciekli w liczbie trzydziestu dwóch albo trzydziestu trzech tysięcy, aż zatrzymali się w tym miejscu, w dolinie o szerotych ujściach.

Wykrzyknął do nich anioł od dołu doliny, i inny od góry: umrzyjcie. Umarli wszyscy. Gdy zginęli i ich ciała pozostały, przeszedł obok nich prorok, zwany Hizkilem. Gdy ich zobaczył, zatrzymał się i zaczął nad nimi rozmyślać, wykręcając policzki i palce.

Allah mu objawił: czy chcesz, abym ci pokazał, jak ich wskrzeszam? Powiedział: tak. Jego rozmyślanie było zdumieniem przed mocą Allaha nad nimi. Powiedziano mu: przywołuj.

Przywołał: o kości, Allah was nakazuje się zebrać. Kości poleciały jedna do drugiej, aż utworzyły ciała z kośćca. Potem Allah objawił mu, aby przywołać: o kości, Allah was nakazuje się okryć ciałem. Okryły się ciałem, krwią i swoimi ubraniami, w których umarły.

Potem powiedziano mu: przywołuj. Przywołał: o ciała, Allah was nakazuje wstać. Wstały.

Asbat powiedział: Mansur, od Mudżahida, utrzymywał, że gdy zostali wskrzeszeni, powiedzieli: « Chwała Tobie, nasz Panie, i Tobie chwała; nie ma boga poza Tobą. » Wrócili do swoich ludów żywi, wiedząc, że byli umarli, z bladością śmierci na ich twarzach; żadne ubranie, które nosili, nie stawało się ponownie gładkim całunem, i umarli w terminach wyznaczonych dla nich. Według Ibn Abbasa byli czterema tysiącami; według niego znowu, ośmioma tysiącami; według Abu Saliha, dziewięcioma tysiącami; i według Ibn Abbasa także, czterdziestoma tysiącami. I według Sa'ida ibn Abd al-Aziza byli z ludu Adhra'atu. Ibn Dżurajdż przekazał, od Ata': to jest przypowieść, to znaczy że ta opowieść jest cytowana jako jasny przykład pokazujący, że ucieczka przed dekretem nie przynosi korzyści. Ale zdanie większości jest mocniejsze: to rzeczywiście się wydarzyło.

Imam Ahmad przekazał, tak jak obaj autorzy Sahihów, drogą az-Zuhriego, od Abd al-Hamida ibn Abd ar-Rahmana ibn Zajda ibn al-Chattaba, od Abdallaha ibn Abdallaha ibn al-Harisa ibn Nawfala, od Abdallaha ibn Abbasa: Omar ibn al-Chattab wybrał się w kierunku Syrii; gdy był przy Sarghu, dowódcy armii go spotykali, Abu Ubajda ibn al-Dżarrach i jego towarzysze, i poinformowali go, że zaraza spadła na Syrię. Omar wspominał hadis: naradzał się z Emigrantami i Auxiliarzami, którzy rozbiegli się przed nim. Potem przyszedł do niego Abd ar-Rahman ibn Awf, który był nieobecny z jednej ze swoich spraw, i powiedział: mam w tej sprawie wiedzę: słyszałem, jak Posłaniec Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) powiedział:

« Jeśli ona jest w ziemi, w której jesteście, nie wychodźcie z niej uciekając; a jeśli dowiecie się o niej w ziemi, nie wchodźcie do niej. »

Przekazał al-Buchari i Muslim

Omar pochwalił Allaha, potem odwrócił się. Imam Ahmad powiedział: Hadżdżadż i Yazid przekazali nam, od Ibn Abi Dzi'ba, od az-Zuhriego, od Salima, od Abdallaha ibn Amira ibn Rabi'a: Abd ar-Rahman ibn Awf poinformował Omara, gdy był w Syrii, o słowie Proroka (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim):

« Ta choroba jest karą, którą były doświadczane narody przed wami. Jeśli dowiecie się o niej w ziemi, nie wchodźcie do niej; a jeśli ona uderzy w ziemię, w której jesteście, nie wychodźcie z niej uciekając. »

Przekazał al-Buchari i Muslim

Powiedział: Omar wrócił z Syrii. Obaj autorzy Sahihów przekazali go także z hadisa Malika, od az-Zuhriego, w podobnych słowach.

Muhammad ibn Iszak powiedział: długość pobytu Hizkila wśród Bani Izraela nie została nam wspomniana; potem Allah zabrał go do siebie. Gdy został zabrany, Bani Izrael zapomnieli o paktcie, który Allah im powierzył, próby urosły wśród nich, oddawali cześć bałwanom; i wśród bałwanów, których czcili, był bałwan zwany Ba'lem. Allah posłał im wtedy Ilyasa ibn Jasina ibn Finhasa ibn al-Ayzara ibn Haruna ibn Imrana. Już przedstawiliśmy historię Ilyasa w następstwie tej al-Khidra, ponieważ obaj są najczęściej połączeni we wspomnieniu, i dlatego że przychodzi ona po historii Musy w surze as-Saffat; wyprzedziliśmy więc jego opowieść z tego powodu. A Allah najlepiej wie.

Al-Yasa', następca Ilyasa

Muhammad ibn Iszak przekazał to, co mu wspomniano, od Wahba ibn Munabbiba: po Ilyasie jego następcą al-Yasa' ibn Achtub (niech pokój będzie z nim) był prorokiem wśród nich. Oto historia al-Yasa':

Allah Najwyższy wspomniał go wśród proroków, w surze al-An'am: « I Ismail, i al-Yasa', i Junus, i Lut: każdego z nich wyróżniliśmy nad światy » (Sura 6, 86). I Najwyższy powiedział w surze Sad: « I wspominaj Ismaila, i al-Yasa', i Dhoul-Kifla: każdy był wśród najlepszych » (Sura 38, 48). Iszak ibn Biszr, Abu Hudhayfa, powiedział: Sa'id doniósł nam, od Katady, od al-Hasana: po Ilyasie przyszedł al-Yasa' (niech pokój będzie z nim), który trwał tyle, ile Allah chciał, aby trwał, wzywając ich do Allaha, trzymając się mocno drogi Ilyasa i jego prawa, aż Allah zabrał go do siebie. Potem zgnilizna mu nastąpiła: próby i winy urosły wśród nich, tyrani się rozmnożyli, i zabijali proroków. Był wśród nich król tyran, arogancki i zbuntowany, i mówi się, że Dhoul-Kifl się wobec niego zobowiązał: jeśli się nawróci i wróci, wejdzie do Raju; dlatego został nazwany Dhoul-Kifl, tym, który wziął na siebie urząd. Muhammad ibn Iszak powiedział: to jest al-Yasa' ibn Achtub.

Hafiz Abu al-Kasim ibn Asakir powiedział, w liście Ja swojej Historii: al-Yasa' jest al-Asbat ibn Adi ibn Szutajlim ibn Afrajim ibn Jusufa ibn Ja'kuba ibn Iszaka ibn Ibrahima al-Chalila. Mówi się, że jest kuzynem proroka Ilyasa. Mówi się, że ukrywał się z nim na górze Kasjun, daleko od króla Baalbeku, potem udał się z nim w kierunku tego miasta. Gdy Ilyas został uniesiony, al-Yasa' mu nastąpił wśród jego ludu, i Allah uczynił go prorokiem po nim. Abd al-Mun'im ibn Idris ibn Sinan przekazał to, od swojego ojca, od Wahba ibn Munabbiba; inni powiedzieli: al-Asbat mieszkał w Baniyasie. Ibn Asakir potem wspomniał lekcję tych, którzy czytają al-Yasa', skróconą albo podwojoną, i tych, którzy czytają al-Lajsa': to jest jeden nazwisko dla proroka spośród proroków. Przedstawiliśmy historię Dhoul-Kifla po tej Ajjuba (niech pokój będzie z nim), ponieważ powiedziano, że jest jego synem; a Allah najlepiej wie, co jest słuszne.

Arka przymierza utracona

Ibn Dżarir i inni powiedzieli: sprawy Bani Izraela się pogorszyły, próby, nieszczęścia i winy urosły wśród nich, zabijali tych, których zabili wśród proroków, i Allah umieścił nad nimi, w zamian za proroków, tyrani królów, którzy ich uciskali i rozlewali ich krew; umieścił też nad nimi wrogów przybyłych z zewnątrz. Gdy walczyli z wrogiem, Arka przymierza była z nimi, ta, o której wspomniano; byli zwycięscy dzięki jej błogosławieństwu i dzięki temu, co Allah w niej umieścił z pogody ducha i resztki, to co rodzina Musy i rodzina Haruna pozostawiła. Potem, w jednej z ich wojen przeciw ludziom Gazy i Aszkelonu, ci zwyciężyli ich i rozcruszyli aż do ich zdobycia, i wywlekli im Arkę z rąk. Gdy król Bani Izraela z tamtych czasów się o tym dowiedział, jego kark się ugiął i umarł z zalu.

Bani Izrael pozostali jak owce bez pasterza, aż Allah posłał wśród nich proroka zwanego Szamwilem. Poprosili go, aby im ustanowił króla, z którym będą walczyć z wrogami, i z ich sprawy stało się to, co Allah opowiedział w swojej Księdze.

Ibn Dżarir powiedział: między śmiercią Youcha' ibn Nuna a wysłaniem przez Allaha Szamwila ibn Baliego upłynęło czterysta sześćdziesiąt lat. Potem podaje szczegóły przez czasy królów, którzy byli nad nimi ustanowieni, nazywając ich po kolei; dobrowolnie opuściliśmy tę wzmiankę.

Szamwil i wyznaczenie Taluta

Historia Szamwila, w której rozpoczęła się sprawa Dawuda (niech pokój będzie z nim). To jest Szamwil, o którym mówi się też Aszmawil, ibn Bali ibn Alkama ibn Jarkhama ibn Aljahwa ibn Tahwa ibn Sufa ibn Alkama ibn Mahitha ibn Amusa ibn Izrija. Mukatil powiedział: on jest z potomstwa Haruna. Mudżahid powiedział: to jest Aszmawil ibn Halfaka. Nie ustanowiono jego rodowodu wyżej niż to, i Allah najlepiej wie.

As-Suddi przekazał, ze swoim łańcuchem, od Ibn Abbasa, Ibn Mas'uda i od mężczyzn spośród towarzyszy, jak też as-Sa'labiego i innych: gdy Amalekici z kraju Gazy i Aszkelonu zwyciężyli Bani Izrael, zabili wielu spośród nich i zrobili z ich dzieci licznych jeńców, proroctwo zostało odcięte od plemienia Lawi, i nie pozostał wśród nich z niego niż kobieta w ciąży. Nie przestawała wzywać Allaha, aby dał jej syna mężczyznę; urodziła chłopca i nazwała go Aszmawilem, który znaczy po hebrajsku jak Ismail: Allah usłyszał moje wezwanie. Gdy podrósł, wysłała go do meczetu i powierzyła pobożnemu mężczyźnie, który się tam znajdował, aby uczył się od jego dobytku i jego kultu; trwał przy nim. Gdy osiągnął swoją pełną siłę, pewnej nocy, podczas gdy spał, głos dotarł do niego ze strony meczetu.

Obudził się przestraszony i pomyślał, że starzec go wzywał; starzec go zapytał: czy wzywałeś mnie? Ponieważ nie chciał go przestraszyć, powiedział: tak, śpij. Zasnął. Potem głos wzywał go drugi raz, potem trzeci: to był Dżibril, który go wzywał.

Przyszedł do niego, i Dżibril powiedział: twój Pan posłał cię do twojego ludu. Z jego sprawy z nimi stało się to, co Allah opowiedział w swojej Księdze.

I Najwyższy powiedział w swojej Potężnej Księdze: « Czyżeś nie widział grupy dzieci Izraela, po Musie, gdy powiedzieli prorokowi spośród nich: Wyznacz nam króla, abyśmy walczyli na drodze Allaha. Powiedział: A gdyby walka wam była przepisana, nie walczylibyście? Powiedzieli: A dlaczego nie walczylibyśmy na drodze Allaha, skoro zostaliśmy wypedrowani z naszych domów i zabrano nasze dzieci? Ale gdy walka im została przepisana, odwrócili plecy, z małą częścią spośród nich.

A Allah dobrze zna niesprawiedliwych. I ich prorok powiedział im: Allah uczynił Taluta królem nad wami. Powiedzieli: Jak by panował nad nami? Mamy więcej prawa niż on do panowania, i nie dano mu obfitości dóbr.

Powiedział: Allah wybrał go nad was, i powiększył jego część w wiedzy i w budowie ciała. Allah daje władzę temu, komu chce, i Allah jest Ogromny i Wszechwiedzący. I ich prorok powiedział im: Znakiem jego królewskości jest to, że przyjdzie wam Arka, w której jest pogoda ducha od waszego Pana i resztka z tego, co pozostawiła rodzina Musy i rodzina Haruna, niesiona przez aniołów. W tym jest znak dla was, jeśli jesteście wierzącymi.

I gdy Talut ruszył z wojskami, powiedział: Allah was doświadczy rzeką: kto z niej napije się, nie będzie już ze mnie, a kto jej nie skosztuje, będzie ze mnie, oprócz tego, kto nabierze łyk w swojej dłoni. I z niej napieli się, oprócz niewielkiej liczby spośród nich. Potem, gdy przeszedł, on i ci, którzy uwierzyli z nim, powiedzieli: Nie mamy żadnej siły dzisiaj przeciw Dżalutowi i jego wojskom. Ci, którzy byli przekonani o spotkaniu Allaha, powiedzieli: Ile to razy mała drużyna zwyciężyła liczną drużynę, z pozwoleniem Allaha!

A Allah jest z wytrwałymi. I gdy stanęli przed Dżalutem i jego wojskami, powiedzieli: Panie, wylej na nas wytrwałość, utwierdź nasze kroki i daj nam zwycięstwo nad tym ludem niewiernym. I rozproszyli ich, z pozwoleniem Allaha. I Dawud zabił Dżaluta, i Allah dał mu królewskość i mądrość, i nauczył go tego, czego chciał.

A gdyby Allah nie odpierał ludzi jednych przez drugich, ziemia byłaby z pewnością zepsuta. Ale Allah jest Posiadaczem łaski dla światów » (Sura 2, 246-251).

Większość egzegetów powiedziała: prorokiem tego ludu wspomnianym w tej opowieści jest Szamwil. Powiedziano: Szam'un. Powiedziano: obaj stanowią jednego. Powiedziano: Youcha'. I to jest odległe, ze względu na to, co imam Abu Dża'far ibn Dżarir wspomniał w swojej Historii: między śmiercią Youcha' a wysłaniem Szamwila upłynęło czterysta sześćdziesiąt lat. A Allah najlepiej wie.

Celem jest, że ci ludzie, gdy wojny ich wyczerpały i wrogowie ich rozcruszyli, poprosili proroka Allaha z tamtych czasów, aby im ustanowił króla, pod którego posłuszeństwem byliby, aby walczyć za nim, z nim, i przed nim z wrogami. Powiedział im: « A gdyby walka wam była przepisana, nie walczylibyście? » Powiedzieli: « A dlaczego nie walczylibyśmy na drodze Allaha, skoro zostaliśmy wypedrowani z naszych domów i zabrano nasze dzieci? », to znaczy: co by nas powstrzymało od walki, skoro jesteśmy ograbieni i dotknięci? Mówili: należy nam się walka za nasze dzieci złupione, zniewolone i zatrzymane jako jeńcy wśród nich. Najwyższy powiedział: « Ale gdy walka im została przepisana, odwrócili plecy, z małą częścią spośród nich. A Allah dobrze zna niesprawiedliwych », jak On to wspomina na końcu opowieści: tylko nieliczni przeszli rzekę z królem, a inni wrócili i wykręcili się od walki.

Ich prorok powiedział im: « Allah uczynił Taluta królem nad wami. » As-Sa'labi powiedział: to jest Talut ibn Kajs ibn Abil ibn Saru ibn Nahurata ibn Abih ibn Anisa ibn Binjamina ibn Ja'kuba ibn Iszaka ibn Ibrahima al-Chalila. Ikrima i as-Suddi powiedzieli: on był tragarzem wody. Wahb ibn Munabbib powiedział: on był garbarzem. Powiedziano coś innego, i Allah najlepiej wie. Dlatego powiedzieli: « Jak by panował nad nami? Mamy więcej prawa niż on do panowania, i nie dano mu obfitości dóbr. »

Wspomnieli, że proroctwo było w plemieniu Lawi, a królewskość była w plemieniu Jahudy; ponieważ ten był z plemienia Binjamina, odwrócili się od niego i obłożyli jego dowództwo nad nimi: mamy więcej prawa niż on do królewskości. I wspomnieli, że był biedny, bez obfitości dóbr: jak taki byłby królem? Powiedział: « Allah wybrał go nad was, i powiększył jego część w wiedzy i w budowie ciała. » Powiedziano: Allah objawił Szamwilowi, że ten z dzieci Izraela, którego wzrost zrówna się ze wzrostem tego kija, będzie ich królem, i że gdy ten stanie przed nim, przepełni się róg zawierający olej ze Świętości: to będzie ich król.

Wchodzili więc i porównywali się do tego kija, i żaden z nich nie miał jego wzrostu, jeśli nie Talut. Gdy stanął przed Szamwilem, róg się przepełnił, namaścił go swoim olejem i ustanowił go królem nad nimi, i powiedział im: Allah wybrał go nad was i powiększył jego część w wiedzy: powiedziano, wiedza o wojnach; powiedziano: raczej bez ograniczenia. Co do budowy ciała: powiedziano, wzrost; powiedziano: piękność. I to, co wynika z kontekstu, jest to, że był najpiękniejszym spośród nich i najbardziej uczonym po ich proroku.

« A Allah daje władzę temu, komu chce »: do Niego należy sąd, do Niego stworzenie i rozkaz. « A Allah jest Ogromny i Wszechwiedzący. »

« I ich prorok powiedział im: Znakiem jego królewskości jest to, że przyjdzie wam Arka, w której jest pogoda ducha od waszego Pana i resztka z tego, co pozostawiła rodzina Musy i rodzina Haruna, niesiona przez aniołów. W tym jest znak dla was, jeśli jesteście wierzącymi. » To także należy do błogosławieństwa walaji tego pobożnego mężczyzny nad nimi i do jego dobra: Allah im zwrócił Arkę, która im została wykradziona, i nad którą wrogowie mieli przewagę, podczas gdy byli zwycięscy nad swoimi wrogami dzięki niej. « W której jest pogoda ducha od waszego Pana »: powiedziano, złota czasza, w której umywano piersi proroków; powiedziano: pogoda ducha jest jak wiatr wiejący; powiedziano: jej kształt przypomina kota: gdy miauczała w momencie wojny, Bani Izrael byli pewni zwycięstwa.

« I resztka z tego, co pozostawiła rodzina Musy i rodzina Haruna »: powiedziano, że znajdowały się tam kawałki tablic i część manny, która zstępowała na nich na pustyni. « Niesiona przez aniołów », to znaczy: aniołowie wam ją przyniosą ją niosąc, i zobaczycie to waszymi oczami, aby była znakiem Allaha nad wami, jaskrawym dowodem prawdziwości tego, co wam mówię, i ważności walaji tego pobożnego króla nad wami; dlatego powiedział: « W tym jest znak dla was, jeśli jesteście wierzącymi. »

Powiedziano także: gdy Amalekici zwyciężyli tę Arkę, w której znajdowały się pogoda ducha i resztka błogosławiona wspomniane, i mówi się, że była tam też Tora, gdy osiadła w ich rękach, umieścili ją pod bałwanem, którego mieli w swoim kraju. Następnego dnia, oto Arka nad bałwanem; umieścili ją znowu pod spodem; drugiego dnia, oto Arka nad bałwanem. Gdy to się powtórzyło, wiedzieli, że jest to dekret Allaha Najwyższego; kazali ją wynieść z ich miasta i złożyli ją w jednej z ich wiosek, i choroba złapała ich w ich karkach. Gdy to się przedłużyło nad nimi, umieścili ją pośpiesznie na wozie, który zaprzęgli do dwóch krów i wypuścili.

Mówi się, że aniołowie je prowadzili, aż dotarły do notabli Bani Izraela, pod ich oczami, jak ich prorok ich o tym poinformował. Allah najlepiej wie, w jaki sposób aniołowie ją nieśli; to, co widoczne, jest to, że aniołowie sami ją nieśli, jak się rozumie z ajatu. A Allah najlepiej wie. I pierwsza opowieść została wspomniana przez wielu, jeśli nie większość, egzegetów.

Próba rzeki i zwycięstwo nad Dżalutem

« I gdy Talut ruszył z wojskami, powiedział: Allah was doświadczy rzeką: kto z niej napije się, nie będzie już ze mnie, a kto jej nie skosztuje, będzie ze mnie, oprócz tego, kto nabierze łyk w swojej dłoni. » Ibn Abbas i wielu egzegetów powiedziało: ta rzeka to Jordan, ten, który jest zwany asz-Szari'ą. Talut trzymał swoją armię przy tej rzece, na rozkaz proroka Allaha, na rozkaz Allaha, jako próbę i test: kto by z tej rzeki napił się tego dnia, nie towarzyszyłby mu w tej wyprawie, i towarzyszyłby mu tylko ten, kto by jej nie skosztował, oprócz łyku w swojej dłoni. Najwyższy powiedział: « I z niej napieli się, oprócz niewielkiej liczby spośród nich. » As-Suddi powiedział: armia była czterema dziesiątkami tysięcy mężczyzn; siedemdziesiąt sześć tysięcy napiło się, a cztery tysiące pozostały z nim. To jest to, co powiedział.

Al-Buchari przekazał, w swoim Sahihu, z hadisa Israila, od Zuhajra i as-Sauriego, od Abu Iszaka, od al-Bara' ibn Aziba:

« My, towarzysze Mohameda (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim), mówiliśmy: liczba towarzyszy Badru jest równa liczbie towarzyszy Taluta, którzy przeszli rzekę z nim; a nie przeszedł z nim tylko wierzący: trzystu trzynastu mężczyzn. »

Przekazał al-Buchari

I słowo as-Suddiego, że armia była czterema dziesiątkami tysięcy mężczyzn, wymaga zbadania, ponieważ kraj Bajt al-Makdis nie może pomieścić armii bojowej ośmdziesięciu tysięcy mężczyzn. A Allah najlepiej wie. Najwyższy powiedział: « Potem, gdy przeszedł, on i ci, którzy uwierzyli z nim, powiedzieli: Nie mamy żadnej siły dzisiaj przeciw Dżalutowi i jego wojskom. » Osądzili siebie za małych i osądzili siebie za niezdolnych do stawiania oporu swoim wrogom, ze względu na ich małą liczbę i mnogość ich wroga.

« Ci, którzy byli przekonani o spotkaniu Allaha, powiedzieli: Ile to razy mała drużyna zwyciężyła liczną drużynę, z pozwoleniem Allaha! A Allah jest z wytrwałymi. » Odważni spośród nich, rycerze wiary i pewności, wytrwali wobec próby, walki i ciosów, ich utwierdzili. « I gdy stanęli przed Dżalutem i jego wojskami, powiedzieli: Panie, wylej na nas wytrwałość, utwierdź nasze kroki i daj nam zwycięstwo nad tym ludem niewiernym.

» Poprosili Allaha, aby wylał na nich wytrwałość, to znaczy aby ich nią zalał z góry, aby ich serca się ustabilizowały i nie zachwiały się; i aby utwierdził ich kroki na polu wojny, w miejscu spotkania bohaterów, w gnieździe walki i wezwaniu do wręcz. Poprosili o moc widoczną i wewnętrzną, i o zejście zwycięstwa nad ich wrogami i wrogami Allaha, niewiernymi, którzy zaprzeczali Jego znakom i Jego łaskom. Ogromny, Potężny, Słyszący, Widzący, Mądry, Dobrze Poinformowany odpowiedział im w tym, o co poprosili, i udzielił im tego, do czego aspirowali; dlatego On powiedział: « I rozproszyli ich, z pozwoleniem Allaha », to znaczy mocą Allaha, nie swoją, i siłą Allaha i Jego pomocą, nie swoją siłą i ich liczbą, mimo mnogości ich wrogów i ich wielkiej liczby, jak Najwyższy powiedział: « Allah już was wspomógł przy Badrze, gdy byliście poniżeni. Bójcie się więc Allaha: być może będziecie wdzięczni » (Sura 3, 13).

Dawud zabił Dżaluta i koniec Taluta

Co do Jego słowa: « I Dawud zabił Dżaluta, i Allah dał mu królewskość i mądrość, i nauczył go tego, czego chciał », ono wskazuje na odwagę Dawuda (niech pokój będzie z nim) i że zabił go śmiercią upokarzającą dla jego żołnierzy, która rozbiła jego armię. Nic większego niż wyprawa, w której król zabija swojego wroga: zbiera przez to ogromne bogactwa, bierze do niewoli bohaterów i dzielnych, słowo wiary zwycięża bałwany, sprzymierzeńcy Allaha zwyciężają Jego wrogów, i prawdziwa religia okazywał swoje zwycięstwo nad fałszem i jego sprzymierzeńcami. As-Suddi przekazał w tym, co przekazuje, że Dawud (niech pokój będzie z nim) był najmłodszym z dzieci swojego ojca, i że byli trzynastoma mężczyznami. Usłyszał Taluta, króla Bani Izraela, jak napomina Bani Izraela, aby zabić Dżaluta i jego żołnierzy, podczas gdy mówił: kto zabije Dżaluta, ożenię go z moją córką i zwiążę go z moją królewskością.

Dawud (niech pokój będzie z nim) rzucał procą rzutem podziwu godnym. Podczas gdy szedł z Bani Izraelem, kamień go przywołał: weź mnie, ponieważ we mnie jest śmierć Dżaluta. Wziął ją, potem inny kamień uczynił to samo, potem jeszcze inny: wziął trzy w swojej torbie. Gdy oba rzędy się zmierzyły, Dżalut się wyróżnił i przywołał do pojedynku.

Dawud podszedł do niego i powiedział mu: odstawaj, ponieważ nienawidzę cię zabijać. Powiedział: ale ja, lubię cię zabić. Wziął te trzy kamienie ze swojej torby, umieścił je w procy, zakręcił nią, i trzy kamienie utworzyły tylko jeden; potem rzucił ją na Dżaluta i rozszczepił mu głowę, a jego armia uciekła w rozsypce. Talut spełnił mu to, co mu obiecał: ożenił go ze swoją córką i związał swój sąd w swojej królewskości z nim.

Dawud (niech pokój będzie z nim) rósł przy Bani Izraelu: pokochali go i zwracali się ku niemu bardziej niż ku Talutowi. Wspomniano, że Talut mu pozazdrościł i chciał go zabić, i manewrował w tym celu nie osiągając celu. Uczeni nie przestawali zakazywać Talutowi zabijania Dawuda, aż ich pobił i zabił, i nie pozostało z nich tylko niewielu. Potem miał skruchę, żal, i oderwanie się od tego, co go poprzedziło; zaczął dużo płakać i wychodzić na cmentarz, gdzie płakał aż z moczył pył swoimi łzami.

Pewnego dnia, gdy był na cmentarzu, wykrzyknęli mu: o Talucie, zabiliście nas, gdy byliśmy żywi, i uczyniliście nam krzywdę, gdy byliśmy umarli. Jego płacz i jego strach w tym wzrosły, a jego bojaźń się wzmogła. Zaczął szukać uczonego, u którego mógłby się pytać o swoją sprawę i czy ma skruchę. Powiedziano mu: czy zostawiłeś uczonego?

Aż skierowano go do kobiety spośród wielbicieli kultu. Ona go wzięła i zaprowadziła do grobu Youcha' (niech pokój będzie z nim). Powiedziano: ona wezwała Allaha, i Youcha' wstał ze swojego grobu i powiedział: czy Zmartwychwstanie miało miejsce? Ona powiedziała: nie, ale oto Talut, który cię pyta: czy on ma skruchę?

Powiedział: tak: niech się zrzeknie królewskości, niech idzie walczyć na drodze Allaha aż zostanie zabity. Potem stał się znowu umarły. Talut porzucił wtedy królewskość Dawudowi (niech pokój będzie z nim), ruszył z trzynastoma swoimi dziećmi, i walczyli na drodze Allaha aż zostali zabici. Powiedziano: wtedy jest słowo Najwyższego: « A Allah dał mu królewskość i mądrość, i nauczył go tego, czego chciał.

» Tak Ibn Dżarir to wspomniał w swojej Historii, drogą as-Suddiego ze swoim łańcuchem. I w części tego jest materia do zbadania i do zdumienia. A Allah najlepiej wie.

Muhammad ibn Iszak powiedział: prorokiem, który został wysłany i który poinformował Taluta o jego skrusze, jest al-Yasa' ibn Achtub. Ibn Dżarir to przekazał też. As-Sa'labi wspomniał, że ona go zaprowadziła do grobu Aszmawila, który go wyzwał na tym, co uczynił po nim. I to jest bardziej zgodne. Być może widział go we śnie, i nie że wstał żywy z grobu: ponieważ to nie może być tylko cudem proroka, a ta kobieta nie była prorokinią. A Allah najlepiej wie. Ibn Dżarir powiedział: ludzie Tory utrzymują, że czas królewskości Taluta, aż został zabity ze swoimi dziećmi, był czterema dziesiątkami lat. A Allah najlepiej wie.