Start > Historie proroków > Sulajman ibn Dawud
Historia Sulajmana ibn Dawuda (niech będzie nad nimi pokój) w Koranie i tradycji islamskiej: wersety, hadisy i opinie komentatorów, wiernie przełożone z arabskiego.
Sulajman, syn i dziedzic proroka Dawuda, otrzymał królowanie bez odpowiednika: dżinny, ludzie i ptaki tworzyły jego armię, wiatr niósł go ku krajowi, który chciał, a dżinny budowały mu pałace. Zrozumiał mowę mrówek doliny, otrzymał od dudka wieść o Saba, kazał przynieść przed sobą tron królowej Balqis i widział ją poddającą się Allahowi przed pałacem wygładzonym ze szkła. Rozstrzygnął spór pola, do którego weszły nocą owce, żył nieco ponad pięćdziesiąt dwa lata, pośród których czterdzieści panowania; dżinny nie dowiedziały się o jego śmierci, dopóki stworzenie ziemi nie podgryzło jego kija.
Spis treści :
Zaktualizowano 09 listopada 2026 o 20h17
📖 40 min czytaniaJest Sulajman ibn Dawud ibn Iszaj ibn Uwajd ibn Ba'az ibn Salmun ibn Nachszun ibn Aminadab ibn Iram ibn Hasrun ibn Faras ibn Jahuda ibn Ya'qub ibn Ishak ibn Ibrahim: ojciec wiosny, prorok Allaha, syn proroka Allaha.
Przekazano w niektórych atharach, że wszedł do Damaszku jazdą na siodle wyposażonym. Jego genealogia jest wspomniana prawie tak, jak ją wspomniał Ibn Asakir. Sulajman odziedziczył po Dawudzie:
« Salomon był dziedzicem Dawida i powiedział: "O ludzie! Nauczono nas mowy ptaków i zostaliśmy obdarowani wszelkimi rzeczami. Zaprawdę, to jest łaska oczywista!" » Sura 27, 16
Odziedziczył po nim proroctwo i królowanie. Nie chodzi o dziedziczenie dóbr: albowiem miał innych synów, i nie byłby wtedy uprzywilejowany z dóbr na ich wyłączenie. I ustaliło się, drogami, od strony grupy Towarzyszy, że posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział: « My, prorocy, nie dziedziczymy: to, co zostawiamy, jest jałmużną. » Prawdziwy, potwierdzony, poinformował więc, że dobra proroków nie są dziedziczone po nich tak jak dobra innych, lecz że ich dobra są, po ich śmierci, jałmużną dla biednych i potrzebitnych: nie zatrzymują ich dla swoich bliskich: albowiem to świat był dla nich lżejszy i bardziej godny pogardy niż to, jakim jest u Tego, który ich posłał, wybrał i uprzywilejował. « Nauczono nas mowy ptaków » oznacza, że Sulajman (niech będzie nad nim pokój) znał to, czym ptaki się komunikowały w swoich językach, i wyjaśniał ludziom ich zamiary i ich wole.
Hafiz Abu Abd Allah nas poinformował: Ali ibn Hamchad nas poinformował: Ismail ibn Kutajba opowiedział nam: Ali ibn Kudama opowiedział nam: Abu Dża'far al-Usuaniego, czyli Muhammada ibn Abd ar-Rahmana, opowiedział nam, od Ja'kuba al-Kummiego: Abu Malik opowiedział mi: Sulajman ibn Dawud przechodził obok ptaka samca krążącego wokół samicy: « Czy wiecie, co mówi? » « A co mówi, o proroku Allaha? » Powiedział: « Ona ją zabiega dla siebie: ożeń mnie z nią: ulokuję cię w domach, które zechcesz, z Damaszku. » Sulajman powiedział: « Domy Damaszku są zbudowane na skale: nikt nie może w nich mieszkać: każdy pretendujący jest kłamcą.
» Ibn Asakir to przekazał, od Abu al-Qasima Zahira ibn Tahira, od al-Bajhakiego. « I dano nam ze wszystkiego »: ze wszystkiego, czego król potrzebuje: oddziały, narzędzia, żołnierze, armie, grupy dżinnów i ludzi, ptaki, dzikie zwierzęta, diabły błądzące, nauki, rozumienia, wykładanie sumień stworzeń mówiących i niemych. « To jest zaiste łaska jawna »: od strony Stwórcy stworzeń i Stwórcy ziemi i niebios.
« I zgromadzone zostały wojska dla Salomona, złożone z dżinów, ludzi i ptaków; i ustawiono je w szeregi. A kiedy doszli do Doliny Mrówek; jedna mrówka powiedziała: "O mrówki! Wejdźcie do waszych pomieszczeń, żeby Salomon i jego wojska nie stratowały nas przez nieuwagę." I Salomon uśmiechnął się na te jej słowa, i powiedział: "Panie mój! Pobudź mnie, abym był wdzięczny za Twoją dobroć, którą mnie napełniłeś i moich rodziców; i abym czynił dobro, które by się Tobie podobało. Wprowadź mnie, przez Twe miłosierdzie, pomiędzy Twoje sługi sprawiedliwe!" » Sura 27, 17-19
Wysoki informuje o swoim słudze, swoim proroku i synie swojego proroka, Sulajmanie ibn Dawudzie (niech będzie nad nimi obu pokój), że wyruszył kiedyś z całą swoją armią dżinnów, ludzi i ptaków: dżinny i ludzie szli z nim, a ptaki leciały z nim, ocieniając ich swoimi skrzydłami od upału i od jeszcze bardziej; a każdy z tych trzech oddziałów miał prepozytów, to znaczy prowadzących, którzy ściągał pierwszego aż do ostatniego: nikt nie posuwał się ponad miejsce, w którym szedł, ani go nie opóźniał, aż, doszedłszy do doliny mrówek, jedna mrówka powiedziała: o mrówki, wejdźcie w swoje domostwa, aby Sulajman i jego armie nie zmiażdżyły was nieświadomie: ona rozkazała, ostrzegła i się uniewinniła za Sulajmana i jego armię brakiem spostrzeżenia. Wahb wspomniał, że przechodził, jadąc na dywanie, obok doliny w Ta'if; i że imię tej mrówki było takie a takie, i że była z plemienia zwanego Bani asz-Szajbane, i że była jednooka, i o wielkości wilka.
W tym wszystkim jest zbadanie: więcej, ta opowieść jest dowodem, że był w swoim marszu jadąc pośród swoich koni i swoich jeźdźców, nie na dywanie jak niektórzy twierdzili: albowiem gdyby tak było, mrówka nie doznałaby od niego ani deptania: skoro dywan niósł wszystko, czego potrzebowali z armii, koni, wielbłądów, ładunków, namiotów i bydła, a ptaki ponad tym wszystkim, jak to ustalimy potem, jeśli Allah Wysoki zechce.
Cel jest taki, że Sulajman (niech będzie nad nim pokój) zrozumiał to, czym ta mrówka adresowała swojej wspólnocie radę rozumną i rozkaz godny pochwały, i uśmiechnął się z tego z radością i weselieniem z tego, co Allah mu dał poznać na wyłączenie innych: a nie jest tym, co mówią niektórzy ignoranci, a mianowicie, że zwierzęta mówiły przed Sulajmanem i zwracały się do ludzi, aż Sulajman ibn Dawud wziął na nie przyrzeczenie i je skował, tak że nie mówiły już do ludzi po tym: to mówi tylko ten, kto nie wie: a gdyby tak było, nie byłoby dla Sulajmana żadnego pierwszeństwa w rozumieniu ich języków nad innymi: skoro wszyscy ludzie to rozumieli; a gdyby wziął na nie przyrzeczenie mówienia tylko do niego, i je rozumiał, nie byłoby też użyteczności, na której można się oprzeć.
« Panie, daj mi trwać »: to znaczy: natchnij mnie i prowadź mnie do trwania wdzięcznym za Twoją łaskę, którą mnie obdarzyłeś, jak również do moich rodziców, i do czynienia dobra, które Ci się podoba, i wprowadź mnie, przez swoje miłosierdzie, pośród swoich sług cnotliwych. Poprosił więc Allaha, aby go wyznaczył do wdzięczności za to, czym go obdarzył, i za to, czym go uprzywilejował wobec innych, i aby mu ułatwił dobre działanie, i aby go zgromadził, gdy umrze, ze swoimi sługami cnotliwymi: a Allah Wysoki mu odpowiedział. Jego rodzice to Dawud (niech będzie nad nim pokój) i jego matka: była z czcicielinek cnotliwych, jak powiedział Sunajd ibn Dawud, od Yusufa ibn Muhammada ibn al-Munkadira, od jego ojca, od Dżabira: matka Sulajmana ibn Dawuda powiedziała: mój synu, nie śpij wiele nocą: albowiem nadmierny sen nocą zostawia sługę biednym w Dniu Zmartwychwstania. Ibn Madżah to przekazał od czterech swoich szejków, w ten sam sposób.
I Abd ar-Razzak powiedział, od Ma'mara: Sulajman ibn Dawud (niech będzie nad nim pokój) wyszedł ze swoimi towarzyszami, aby prosić o deszcz, i zobaczył mrówkę stojącą, podnoszącą jedną ze swoich nóg, proszącą o deszcz: « Wracajcie: będziecie napojeni: ta mrówka poprosiła o deszcz i jej został udzielony. » I to zostało przekazane wzniesione do Proroka, bez wzmianki Sulajmana. Potem przytoczył to drogą Muhammada ibn 'Aziza, od Salamy ibn Ruha ibn Chalida, od 'Okajla, od Ibn Szihaba: Abu Salama opowiedział mi: prorok wyszedł z ludźmi, aby prosić Allaha o deszcz, a oto mrówka podnosząca część swoich nóg: « Wracajcie: zostało wam wysłuchane z powodu tej mrówki. » I as-Suddi powiedział: susza dosięgła ludzi w czasach Sulajmana (niech będzie nad nim pokój): rozkazał ludziom wyjść, a oto mrówka stojąca na swoich dwóch nogach: « O Allah, jesteśmy stworzeniami pośród Twojego stworzenia: nie mamy żadnego bogactwa, które by nas czyniło niezależnymi od Twojej łaski.
» Allah sprawił więc, że padało na nich.
Przepytał ptaki i powiedział: « Czemu nie widzę dudka? Czy jest z nieobecnych? Z pewnością go ukarzę karą surową, albo go zarżnę, albo przyniesie mi moc jawną. Potem nie pozostawał długo, i powiedział: Objąłem wiedzą to, czego nie objąłeś: przychodzę z Saba z wieścią pewną.
Znalazłem kobietę, która nad nimi panuje, której wszystko zostało dane, i która posiada tron ogromny. Znalazłem, że ona i jej lud pokłaniają się słońcu poza Allahem, a diabeł im upiększał ich czyny i odwracał ich z drogi: nie są więc prowadzeni. Czyż nie pokłaniają się Allahowi, który wydobywa to, co ukryte w niebiosach i ziemi, i który wie, co ukrywacie i co jawicie? Allah: nie ma boga poza Nim: Pan Tronu ogromnego.
Powiedział: zobaczymy, czy powiedziałeś prawdę, czy jesteś z kłamców. Zanieś ten list ode mnie, rzuć go ku nim, potem odwróć się od nich: spójrz, co przywrócą. Ona powiedziała: o zgromadzenie, list szlachetny został rzucony ku mnie. Przychodzi od Sulajmana, a jest w imię Allaha, Miłosiernego, Najmiłosierniejszego: nie wynoście się nade mną, i przyjdźcie do mnie poddani.
Ona powiedziała: o zgromadzenie, radujcie mnie w sprawie mojej sprawy: nigdy nie rozstrzygałam sprawy bez byście byli świadkami. Oni powiedzieli: posiadamy moc, posiadamy gwałtowność wielką: a sprawa należy do ciebie: spójrz więc, co rozkazujesz. Ona powiedziała: królowie, gdy wchodzą do miasta, je psują i czynią jego mieszkańców najpotężniejszych najbardziej upokorzonymi: i tak czynią. A ja, poślę im dar i spójrzę, co przywracają posłańcy.
Gdy Sulajman [posłaniec] ujrzał, powiedział: Czy dotowalibyście mnie dobrami? To, co Allah mi dał, jest lepsze niż to, co On wam dał: lecz to wy cieszycie się swoim darem. Wracaj ku nim: z pewnością przyjdziemy ku nim z armiami, którym nic nie będą mogli, i ich wypędzimy stamtąd, upokorzonych i poniżonych. »
Wysoki wspomina, co zyskała sprawa Sulajmana i dudka. Ptaki mieli, dla każdego gatunku, prepozytów, którzy wywiązując się z tego, co było od nich wymagane, i stawiali się przed nim kolejno, jak zwyczaj armii u królów. A powinnością dudka, według Ibn Abbasa i innych: gdy brakowało im wody na pustyniach podczas podróży, on przychodził patrzeć za nich, czy jest woda w tych krainach: a miał, pośród mocy, którą Allah Wysoki w nim złożył, patrzeć wodę pod skorupą ziemi: gdy ich nią pokierował, kopali i ją wybijali i z niej wydobywali, i korzystali z niej dla swojej potrzeby. Gdy Sulajman (niech będzie nad nim pokój) go zażądał pewnego dnia: gdzie jest nieobecny spośród was, albo który zniknął z mojego wzroku bez bym go widział w mojej obecności?
« Z pewnością ukarzę go karą surową »: zagroził mu rodzajem kary, o którym komentatorzy się rozbiegli: a cel jest osiągnięty w każdym razie. « Albo go zarżnę, albo przyniesie mi moc jawną »: to znaczy dowód, który go ocali z tej sytuacji. « Potem nie pozostawał długo »: dudek wypoczywał nieobecnością niezbyt długą, potem powrócił i powiedział Sulajmanowi: « Objąłem wiedzą to, czego nie objąłeś »: to znaczy: doszła mnie wiedza o tym, o czym ty nie miałeś wiedzy, « z informacji prawdziwej ».
« Znalazłem kobietę, która nad nimi panuje, której wszystko zostało dane, i która posiada tron ogromny. » On wspomina, czym byli królowie Saba, w ziemi Jemenu, jako wielkie królowanie i koronowani Tubba': a królowanie przeszło, w tym czasie, na kobietę spośród nich, córkę ich króla, która nie miała innej dziedziczki: koronowali ją więc nad sobą. As-Sa'alibi i inni wspomnieli, że jej lud koronował po jej ojcu mężczyznę: zepsucie się rozprzestrzeniło przez niego: napisała więc do niego, aby go prosić o małżeństwo, i go poślubiła: gdy weszła do niego, sprawiła, że pił wino, potem mu ucięła głowę i ją umieściła na swojej bramie: ludzie zwrócili się ku niej i ją koronowali nad sobą. To jest Balqis, córka al-Bachracha, czyli al-Hadhada: Szarahil ibn dhu Dżadane ibn al-Bachrach ibn al-Haris ibn Kajs ibn Sajfi ibn Saba ibn Jaszjub ibn Ja'rub ibn Kahtan.
Jej ojciec był z wielkich królów: poślubił kobietę z dżinnów, zwaną Rajhana, córką asz-Szakra: ona urodziła tę kobietę, Balqis. As-Sa'alibi przekazał, drogą Sa'ida ibn Baszira, od Katady, od an-Nadra ibn Anasa, od Baszira ibn Nahika, od Abu Hurajry, od Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem), że « jeden z dwu rodziców Balqis był z dżinnów »: a to jest hadis dziwny, ze słabością w jego łańcuchu.
Abu Abd Allah ibn Kahuna nas poinformował: Abu Bakr ibn Dżurdża opowiedział nam: Ibn Abi al-Lajt opowiedział nam: Abu Kurajb opowiedział nam: Abu Mu'awija opowiedział nam, od Ismaila ibn Muslima, od al-Hasana: Balqis była wspomniana przed posłańcem Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem): powiedział: « Żaden lud nigdy nie odniósł powodzenia, który powierzył swoją sprawę kobiecie. » Ismail ibn Muslim, to al-Makki: słaby.
Ustaliło się w Sahihu al-Buchariego, z hadisu 'Awfa, od al-Hasana, od Abu Bakry, że posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem), gdy doszło go, że ludzie Persji koronowali nad sobą córkę Chosroesa, powiedział: « Żaden lud nigdy nie odniósł powodzenia, który powierzył swoją sprawę kobiecie. » At-Tirmidhi i an-Nasa'i to przekazali z hadisu Humajda, od al-Hasana, od Abu Bakry, od Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem): dobry i autentyczny. « Której wszystko zostało dane »: z tego, co sprawia, że królowie ją dotowali. « I która posiada tron ogromny »: siedziba jej królowania, wysadzana wszelkimi rodzajami klejnotów, pereł, złota i klejnotów jasnolitych. Potem on wspomina ich niewiarę w Allaha i ich oddawanie czci słońcu poza Allahem: Tego, który zna tajemnice i jawy, rzeczy zmysłowe i rzeczywistości duchowe: « Allah: nie ma boga poza Nim: Pan Tronu ogromnego »: do Niego należy Tron ogromny, którego nic nie jest większe pośród stworzeń.
Sulajman (niech będzie nad nim pokój) posłał wtedy z nim swój list, zawierający jego wezwanie ku posłuszeństwu Allaha i Jego posłańca: « Nie wynoście się nade mną »: to znaczy: nie wynoście się pychą przeciw mojemu posłuszeństwu i dopełnieniu moich rozkazów, « i przyjdźcie do mnie poddani »: stawiajcie się mnie rozumiejący i posłuszni, bez powrotu ani oporu. Gdy list doszedł do królowej z ptakiem: to stąd ludzie wzięli gołębie pocztowe: ale gdzie są Plejady w stosunku do prochu? Ten list był z ptakiem słyszącym, posłusznym, rozumiejącym, znającym to, co mówi i to, co mu się mówi. Więcej niż jeden komentator i inni wspomnieli, że dudek niósł list, przyszedł do jej pałacu, go jej rzucił, gdy była w swojej samotni, potem się oddalił, oczekując, co zyska z jej odpowiedzi na list.
« Przychodzi od Sulajmana », potem ją przeczytała: « a jest w imię Allaha, Miłosiernego, Najmiłosierniejszego: nie wynoście się nade mną, i przyjdźcie do mnie poddani. » Potem ich porozumiała się w sprawie swojej sprawy i tego, co ją dosięgło, z uprzejmością wobec nich: « O zgromadzenie, radujcie mnie w sprawie mojej sprawy: nigdy nie rozstrzygałam sprawy bez byście byli świadkami »: to znaczy: nigdy nie traktowałam sprawy bez byście byli obecni.
Oni powiedzieli: « Posiadamy moc, posiadamy gwałtowność wielką »: chcieli powiedzieć: mamy moc i władzę nad ostrością walki i oporem wobec bohaterów: jeśli tego od nas chcesz, jesteśmy zdolni; « a sprawa należy do ciebie: spójrz więc, co rozkazujesz »: ofiarowali jej słuchanie i posłuszeństwo, poinformowali ją o tym, co mieli jako zdolność, i jej powierzyli tę sprawę: aby zobaczyła, co jest najlepiej prowadzące dla niej i dla nich: a jej zdanie było bardziej pełne i bardziej pewne niż ich: wiedziała, że posiadacz tego listu nie może być zwyciężony, ani powstrzymany, ani sprzeciwny, ani oszukany: « Jeśli ten król zwycięży to królowanie, sprawa nie zostanie ocalona spośród was inaczej niż ku mnie, a gwałtowna ostrość i szarża przenikająca będą tylko do mnie. A ja, poślę im dar i spójrzę, co przywracają posłańcy.
» Ona chciała się zabezpieczyć darem, który pośle, i prezentami, które pośle, nie wiedząc, że Sulajman (niech będzie nad nim pokój) nie przyjąłby od nich, w tej sytuacji, ani odwrócenia ani sprawiedliwości: albowiem oni są niedowiarkami, a on i jego armie są zdolni na nich: dlatego, gdy [posłaniec] przyszedł do Sulajmana, powiedział: « Czy dotowalibyście mnie dobrami? To, co Allah mi dał, jest lepsze niż to, co On wam dał: lecz to wy cieszycie się swoim darem. » Te dary obejmowały rzeczy ogromne, jak wspomnieli komentatorzy. Potem powiedział swojemu posłańcowi i delegacji Balqis, która do niego przybyła: « Wracaj ku nim: z pewnością przyjdziemy ku nim z armiami, którym nic nie będą mogli, i ich wypędzimy stamtąd, upokorzonych i poniżonych.
» Powiedział: wracaj ze swoim darem, z którym przyszłaś, ku temu, kto z niego uczynił dobro: albowiem mam u siebie, pośród tego, co Allah mi przyznał i sprawił, że doszło, z dóbr, prezentów i mężów, to, co jest wielokrotnością tego i lepsze niż to, z czego się cieszycie i z czego się wynośnicie wobec swoich podobnych. Poślę więc ku nim armie, których nie będą mogli ani bronić, ani stawić czoła, ani powstrzymać, ani zwalczać, i ich wypędzę z ich kraju, z ich domeny, z ich administracji i z ich państwa, upokorzonych i poniżonych: na nich upokorzenie, hańba i zagłada. Gdy to do nich doszło od strony proroka Allaha, nie mieli innej ujścia niż słuchanie i posłuszeństwo: pospieszyli więc z odpowiedzią w tej godzinie i przyszli wszyscy, w towarzystwie królowej, rozumiejący, posłuszni i poddani. Gdy dowiedział się ich przyjścia ku niemu i ich przybycia, powiedział tym, którzy stali przed nim, pośród tych, którzy mu byli przyporządkowani z dżinnów:
« I powiedział: "O starszyzno! Kto z was przyniesie mi jej tron, zanim oni przyjdą do mnie poddani całkowicie?" Powiedział Ifrit spośród dżinów: "Ja ci go przyniosę, zanim powstaniesz ze swego miejsca; jestem dość silny, by to uczynić, i godny zaufania."
Powiedział ten, który posiadał wiedzę z Księgi: "Ja ci go przyniosę, zanim powróci do ciebie twoje spojrzenie." A kiedy Salomon zobaczył go stojącego solidnie przed nim, powiedział: "To jest z łaski mego Pana, aby mnie doświadczyć, czy będę wdzięczny czy niewdzięczny." Kto jest wdzięczny, jest wdzięczny dla siebie samego; a kto jest niewdzięczny... - zaprawdę, mój Pan jest Bogaty, Szlachetny! Powiedział: "Zamaskujcie ten jej tron, abyśmy mogli zobaczyć, czy ona jest prowadzona drogą prostą czy też jest spośród tych, którzy nie idą drogą prostą."
Tak więc, kiedy ona przybyła, powiedziano jej: "Czy taki jest twój tron?" Ona powiedziała: "Zdaje się, że to on." "I nam bowiem została dana wiedza przed nią, i my poddaliśmy się całkowicie." Ją odsunęło z drogi to, co czciła poza Bogiem; ona przecież była z ludu niewiernych. Powiedziano jej: "Wejdź do pałacu!" Kiedy ona go zobaczyła, sądziła, że to jest tafla wody, i odsłoniła swoje nogi. On powiedział: "To jest pałac wyłożony taflami z kryształu." Ona powiedziała: "Panie mój! Uczyniłam sobie niesprawiedliwość; razem z Salomonem poddaję się całkowicie Bogu, Panu światów!" » Sura 27, 38-44
Gdy Sulajman poprosił dżinny o przyniesienie tronu Balqis, który jest siedzibą jej królowania, na którym siadała w chwili swojego sądu, zanim nie został dopełniony twój posiedzenie sądu: ifrit powiedział: « przyniosę ci go, zanim nie wstaniesz ze swojego miejsca: jestem mocny na tym, godny zaufania »: to znaczy: mam moc przyniesienia ci go, i zaufanie w tym, co jest w nim jak klejnoty cenne u ciebie. « Ten, który miał wiedzę Księgi »: sławny, to jest Asif ibn Bachija: i on jest synem ciotki Sulajmana: to jest mąż z wierzących spośród dżinnów, który, według tego, co się mówi, strzegł Największego Imienia; i powiedziano: mąż z Bani Izraela, z ich uczonych; i powiedziano: to jest sam Sulajman: a to jest bardzo dziwne: a as-Suhajli go osłabił w tym, że to się nie trzyma w biegu mowy. I powiedziano czwartą rzecz: że to był Dżibril.
« Zanim twoje oko ci powróci » oznacza: zanim nie wyślesz posłańca aż do najdalszego miejsca, którego dosięga twój wzrok, potem by ci powrócił; zanim nie dosięgnie ciebie najdalszy z ludzi, których widzisz; zanim twój wzrok się nie zmęczy, gdybyś wydłużał obserwację; zanim twoja powieka się nie zamknie; zanim twoje oko ci nie powróci, gdy patrzysz nim w najdalsze od ciebie, potem go zamykasz: i to jest najbliższe z tego, co powiedziano. Gdy zobaczył tron Balqis ustanowiony przed nim w tym terminie krótkim, od ziemi Jemenu aż do Bajt al-Makdis: « To jest z łaski Allaha nade mną i Jego łaski nad swoimi sługami: aby nas doświadczyć w podziękowaniu albo w jego przeciwieństwie: korzyść tego wraca tylko do mnie: Bogaty we wdzięczność dziękujących, bez by krzywdzono niewiarą niedowiarków. » Potem Sulajman (niech będzie nad nim pokój) rozkazał, aby ozdoba tego tronu została zmieniona i uczyniona nierozpoznawalną: « Uczyńcie go nierozpoznawalnym: zobaczymy, czy się prowadzi, czy jest z tych, którzy się nie prowadzą.
» Gdy przyszła, powiedziano jej: czy tak jest twój tron? Ona powiedziała: jest jak on: a to jest z jej subtelności i z obfitości jej rozumienia: albowiem uznała za nieprawdopodobne, żeby to był jej tron: skoro zostawiła go za sobą w ziemi Jemenu, i nie wiedziała, że ktokolwiek był zdolny takiego dziwnego cudu.
« I otrzymaliśmy wiedzę przed nią, i byliśmy poddani. A to, co czciła poza Allahem, ją odwracało: była z ludu niedowiarków »: to znaczy: i odwracało ją oddawanie czci słońcu, przed którym się pokłaniała, ona i jej lud, poza Allahem, przez naśladownictwo religii ich ojców i przodków, bez dowodu, który by ich tam prowadził, ani prowadzącego, który by ich tam orientował. Sulajman rozkazał zbudować pałac ze szkła, sprawił, że popłynęła woda w jego przejściu, umieścił nad nim dach ze szkła, i wpuścił do niego ryby i inne zwierzęta wodne. Dżinny chcieli rozpowszechnić zamieszanie na jej wyglądzie przed Sulajmanem, i aby odkryła swoje nogi, żeby zobaczył to, co miała z włosów: to by go w niej odstręciło; i oni się bali, żeby ją nie poślubił: albowiem jej matka była z dżinnów: więc jej podporządkowałaby go z nim.
Niektórzy wspomnieli, że jej wydrążenie stopy było jak kopyto zwierzęcia: a to jest słabe: a jest też w pierwszym zbadanie: a Allah wie lepiej. Gdy chciał ją wziąć, po tym jak się zdecydował ją poślubić, przepytał ludzi o jej wzięcie: oni mu wskazali pewne praktyki: ona się im odmówiła: przepytał dżinny: oni mu wyrobili nurę (pastę depilacyjną) i mu ustanowili kąpiel: i on był pierwszym, który wszedł do kąpieli. At-Tabarani to przekazał wzniesione do Proroka: a jest w tym zbadanie.
As-Sa'alibi i inni wspomnieli, że Sulajman, gdy ją poślubił, ustanowił ją nad królowaniem Jemenu i ją odesłał ku niemu: i ją odwiedzał raz każdego miesiąca: pozostawał przy niej trzy dni, potem odjeżdżał na dywanie: Ghumdane, Salhine i Banjune: a Allah wie lepiej.
Ibn Ishak przekazał, od niektórych ludzi wiedzy, od Wahba ibn Munabbicha, że Sulajman jej nie poślubił: lecz ją poślubił z królem Hamdanu, ustanowił ją nad królowaniem Jemenu, i przyporządkował Zub'abę, króla dżinnów Jemenu: zbudował mu więc te trzy pałace, które wspomnieliśmy w Jemenie: a pierwszy jest najbardziej słynny i najbardziej jawny: a Allah wie lepiej.
Wysoki powiedział w surze Sad:
« Dawidowi darowaliśmy Salomona. Jakże wspaniały to sługa! Zaprawdę, on był pełen skruchy. Kiedy mu przedstawiono wieczorem lekko stąpające, szlachetne rumaki, On powiedział: "Zaprawdę, postawiłem wyżej miłość tego dobra aniżeli wspomnienie mego Pana; dopóki ono nie skryło się za zasłoną. Przyprowadźcie je do mnie!" I zaczął przecinać ich ścięgna i szyje. I doświadczyliśmy Salomona,. umieszczając na tronie jakąś postać. Wtedy on się nawrócił. Powiedział: "Panie mój! Przebacz mi! I daj mi królestwo takie, które nie będzie odpowiednie dla nikogo po mnie. Zaprawdę, Ty jesteś Obdarzający!"
I poddaliśmy jemu wiatr, który płynie, na jego rozkaz, lekko, tam gdzie on zamierzył; I szatanów, zarówno budujących, jak i nurkujących, I innych, parami spętanych. "Oto jest Nasz dar! Rozdzielaj go hojnie lub zachowaj, bez zdawania rachunku!" Zaprawdę, czeka go miejsce blisko Nas i piękna przystań! » Sura 38, 30-40
Wysoki wspomina, że dał Dawudowi Sulajmana (niech będzie nad nimi pokój): « jaki doskonały sługa: on stale powracał »: to znaczy sługa posłuszny powracający do Allaha. Potem Wysoki wspomina, co zyskała jego sprawa w sprawie koni szybkich: a są to te, które stoją na trzech nogach i na czubku kopyta czwartego. Powiedział: « umiłowałem miłość dobra ku szkodzie wspomnienia mojego Pana, aż się ukryło za zasłoną »: chce powiedzieć słońce. « Dobra »: konie, według dwu opinii, które wspomnimy.
« Potem zaczął przeciągać ręką po nogach i szyjach »: otarł pot ich nóg i ich szyi: to jest zdanie, które Ibn Dżarir wybrał, a al-Walibi przekazał je od Ibn Abbasa. I Ibn Dżarir zorientował to zdanie tym, że nie karzałby zwierzę zarżnięciem go, i nie zniszczyłby dobra bez przyczyny ani bez grzechu z jego strony: a to, co tam powiedział, wymaga zbadania: albowiem to mogło być dozwolone w ich szariacie i ich religii. I niektórzy z naszych uczonych powiedzieli, że gdy muzułmanie się boją, że niedowiarki zwyciężą nad zwierzętami jak owce i ich podobne, ich zarżnięcie i ich zniszczenie jest dozwolone, aby z nich nie czerpali siłą: a na tym jest przekazane postępowanie Dża'fara ibn Abi Taliba w dniu, gdy przebił swojego konia przy jego śmierci. Na drugiej opinii, która jest opinią większości pierwszych poprzedników: zajął się prezentowaniem tych koni aż czas asru wyszedł i słońce zachodziło.
To zostało przekazane od Ali ibn Abi Taliba i innych. A to, co rozstrzyga, to że nie zaniedbał modlitwy świadomie, bez usprawiedliwienia: albowiem było dozwolone w ich szariacie odroczyć modlitwę z powodu przyczyn dżihadu, pośród których prezentowanie koni. Część uczonych twierdziła, w sprawie odroczenia modlitwy asru przez Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) w dniu Rowu, że to było przepisane w tym momencie, aż została ustanowiona modlitwa strachu dopełniona podczas walki: tak powiedział asz-Szafi'i i inni.
Lecz to jest sąd ustanowiony aż do dziś: wolno ją odroczyć dla usprawiedliwienia walki wielkiej, jak to ustaliliśmy w naszym Tafsirze, przy wzmiance modlitwy strachu, przepisanej w wersecie: A gdy jesteś pośród nich i prowadzisz dla nich modlitwę: a odroczenie modlitwy asru przez Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) w dniu Rowu było zapomnieniem: a na tej podstawie czyn Sulajmana (niech będzie nad nim pokój) jest wykładany przez to: a Allah wie lepiej. Zaimek w Jego słowie: « powiedział: umiłowałem miłość dobra ku szkodzie wspomnienia mojego Pana, aż się ukryło za zasłoną » wraca do koni: a czas modlitwy nie mu nie uszedł. « Wracajcie mi go. Potem zaczął przeciągać ręką po nogach i szyjach »: to znaczy: otarł pot ich nóg i ich szyi.
Były to konie ogromne: powiedziano: dziesięć tysięcy koni; powiedziano: dwadzieścia tysięcy koni; powiedziano: było pośród nich dwadzieścia koni skrzydlatych.
Abu Dawud przekazał w swojej księdze: Muhammad ibn 'Awf opowiedział nam: Sa'id ibn Abi Maryam nas poinformował: Yahya ibn Ajjub nas poinformował: 'Umara ibn Ghazija opowiedział mi, że Muhammad ibn Ibrahim mu opowiedział, od Muhammada ibn Abu Salamy ibn Abd ar-Rahmana: posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) wrócił z wyprawy Tabuk, albo z Chajbaru: a w jego namiocie była kurtyna: wiatr dmuchnął i odkrył stronę kurtyny nad lalkami zabawkami Aiszy: « Co to jest, o Aiszo? » Ona powiedziała: moje córki. I zobaczył pośród nich konia mającego dwa skrzydła ze szmatek: « Co to widzę pośrodku nich? » « Konia.
» « A co to jest na nim? » « Dwa skrzydła. » « Koń, który ma dwa skrzydła? Czyż nie słyszałeś, że Sulajman miał konie, które miały skrzydła?
» Ona powiedziała: wtedy on się roześmiał aż zobaczyłam jego trzonowce. Gdy zaniedbał konie dla Allaha, Allah go zrekompensował tym, co jest lepsze od nich dla niego: a to jest wiatr, którego rano było miesiąc a powrót miesiąc, jak mowa przyjdzie o nim: Ismail opowiedział nam: Sulajman ibn al-Mughira opowiedział nam, od Humajda ibn Hilala, od Abu Katady i od Abu ad-Dahmę, którzy często podróżowali do Domu: przeszliśmy przez mężczyznę z pustyni: beduin powiedział: posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) wziął moją rękę i zaczął mnie nauczać tego, czego Allah go nauczył: « Nie zaniedbasz niczego ze strachu przed Allahem (niech będzie wywyższony) bez by Allah ci dał lepsze od tego. »
« I z pewnością doświadczyliśmy Sulajmana, i rzuciliśmy na jego siedzenie ciało: potem wrócił. » Ibn Dżarir i Ibn Abi Hatim i inni komentatorzy wspomnieli tu liczne athary, od grupy poprzedników: a większość z nich, albo wszyscy, są przyjęci z relacji izraelskich: a w wielu z nich jest dziwność bardzo wielka: już nas tam zaalertowaliśmy w naszej księdze: i ograniczyliśmy się tu do jedynej recytacji. Treść tego, co wspomnieli: Sulajman (niech będzie nad nim pokój) wypoczywał ze swojego siedzenia czterdzieści dni, potem tam wrócił: a gdy wrócił, rozkazał budowę Bajt al-Makdis: zbudował go budową mocną: a już ustaliliśmy, że go odnowił, a że pierwszy, który uczynił z niego meczet, był Izra'il (niech będzie nad nim pokój): « O posłańcu Allaha, który meczet został ustanowiony pierwszy? » « Meczet święty.
» « Potem który? » « Meczet Bajt al-Makdis. » « Ile między nimi? » « Czterdzieści lat.
» I jest znane, że między Ibrahimem, który zbudował meczet święty, a Sulajmanem ibn Dawudem (niech będzie nad nimi pokój), jest ponad tysiąc lat: zostawmy czterdzieści lat. A jego prośba o królowanie, które nie przystoi nikomu po nim, była po tym, jak dopełnił budowy domu świętego, jak przekazali imam Ahmad, an-Nasa'i, Ibn Madżah, Ibn Chuzajma, Ibn Hibban i al-Hakim, swoimi drogami, od Abd Allaha ibn Fajruza ad-Dajlamiego, od Abd Allaha ibn 'Amra ibn al-'Asa: posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział: « Gdy Sulajman zbudował Bajt al-Makdis, poprosił swojego Pana (niech będzie wywyższony) o trzy rzeczy, a On dał mu dwie, a trzeciej spodziewamy się dla nas: poprosił sąd zgodny z Jego sądem, a On mu go dał; poprosił królowanie, które nie przystoi nikomu po nim, a On mu je dał; i poprosił, aby każdy mąż, który wychodzi ze swojego domu, chcąc tylko modlić się w tym meczecie, wychodził ze swoich grzechów jak w dzień, gdy jego matka go urodziła: a spodziewamy się, że Allah nam go dał.
» Co do sądu, który zgodzał się z sądem Allaha Wysokiego: « I Dawud i Sulajman, gdy sądzili w sprawie pola, gdy owce ludu do niego weszły nocą: a byliśmy świadkami ich sądu. Sprawiliśmy więc, że Sulajman to zrozumiał: a każdemu daliśmy sąd i wiedzę. » (al-Anbija, 78-79) Szurajh sędzia i więcej niż jeden poprzednik wspomnieli, że ten lud miał winnicę: a stado owiec innego ludu do niej weszło nocą: to znaczy że je paśli i zjadły całkowicie jego drzewa: ponieśli więc spór do Dawuda (niech będzie nad nim pokój): on sądził właścicielom winnicy jej wartość: « Ale co ci osądził prorok Allaha? » « Takie a takie.
» « Gdybym był na jego miejscu, nie sądziłbym inaczej niż wydając owce właścicielom winnicy: czerpaliby z nich mleko i pracę aż właściciele owiec naprawiliby ich winnicę i oddaliby ją w jej stan: potem oddano by im ich owce. » To doszło więc do Dawuda (niech będzie nad nim pokój), i on tak osądził.
Blisko tego, co ustaliło się w Sahihu, z hadisu Abu az-Zinada, od al-A'radża: posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział: « Gdy dwie kobiety były ze swoimi dwoma synami, wilk nadleciał i porwał syna jednej z nich: spierały się o syna drugiej: "Porwał twego syna." "Porwał twego syna." Poniosły spór do Dawuda: osądził dla starszej. Wyszły wtedy ku Sulajmanowi: "Przynieście mi nóż: podzielę go na dwie połowy: dla każdej z was połowa.
Jedna powiedziała: "Nie, niech Allah tobie okaże miłosierdzie: to jest jego syn." Osądził więc dla niej. » I może że każde z dwu wyroków było dozwolone w ich szariacie: lecz to, co powiedział Sulajman, jest bardziej słuszne: dlatego Allah go pochwalił za to, czym go natchnął: « a każdemu daliśmy sąd i wiedzę. » « I przyporządkowaliśmy, z Dawudem, góry wielbiące, i ptaki: a byliśmy działający.
I nauczyliśmy go wyrabiania kolczug dla was, aby was chronić przed waszą przemocą: czyż jesteście więc wdzięczni? » (al-Anbija, 78-80) Potem powiedział: « A Sulajmanowi wiatr dmuchający w burzę »: to znaczy: i przyporządkowaliśmy Sulajmanowi wiatr dmuchający w burzę, płynący jego rozkazem ku ziemi, którą pobłogosławiliśmy: a byliśmy z każdej rzeczy Wiedzący: « i pośród diabłów tych, którzy zanurzali się dla niego i czynili dzieło inne niż to: a byliśmy dla nich Strażnikami. » (al-Anbija, 81-82)
I On powiedział w surze Sad: « Przyporządkowaliśmy mu więc wiatr płynący jego rozkazem, łagodnie, gdziekolwiek dosięgał, i diabły, każdego budowniczego i nurka, i inne, skute w łańcuchach: To jest Nasz dar: dawaj więc albo zatrzymuj, bez rachunku. A ma u Nas zaiste bliskość, i piękny powrót. » Gdy zaniedbał konie szukając Oblicza Allaha, Allah go zrekompensował wiatrem: który jest szybszy w biegu, mocniejszy, większy, i bez żadnego kosztu dla niego, ku krajowi, który chciał pośród krajów.
Miał dywan złożony z drewna, wystarczający na wszystko, czego potrzebował z domów zbudowanych, pałaców, namiotów, mebli, koni, wielbłądów, ładunków, mężów z dżinnów i z ludzi, i inne niż to ze zwierząt i ptaków. Gdy chciał podróż, przechadzkę, albo walkę króla albo wrogów jakiegoś kraju Allaha, który chciał, i gdy załadował na dywan te rzeczy wspomniane, rozkazywał wiatrowi: on wchodził pod spód i go podnosił: gdy wznosił się między niebem a ziemią, rozkazywał wiatrowi łagodnemu: podróżował z nim: a jeśli chciał szybszego niż to, rozkazywał burzy: ona go nieśla z maksymalną prędkością i go osadzała w jakim miejscu chciał: tak że wyruszał o początku dnia z Bajt al-Makdis: wiatr go nieśli i go osadzali w Istachr, o miesiąc drogi: tam pozostawał aż do końca dnia, potem odjeżdżał o końcu: a ona go przyprowadzała do Bajt al-Makdis: « A Sulajmanowi wiatr, którego rano było miesiąc, a powrót miesiąc. »
« I sprawiliśmy, że wytryskała dla niego źródło qitr. » Ibn Abbas, Mudżahid, 'Ikrima i Katada powiedzieli: to jest miedź: i była w Jemenie: Allah ją sprawił wytryskającą dla niego: trzy dni tylko: wziął z niej wszystko, czego potrzebował dla budów i inne.
« I pośród dżinnów tych, którzy pracowali przed nim za pozwoleniem swojego Pana: a ten z nich, który się odchylał od Naszego rozkazu, dawaliśmy mu zakosztować kary Piekła. » To znaczy: Allah mu przyporządkował pośród dżinnów pracowników, którzy czynili dla niego to, co chciał: nie ulegali znużeniu i nie wychodzili z jego posłuszeństwa: a ten z nich, który wychodził z rozkazu, on go karał i mszczył się na nim. « Czynili dla niego to, co chciał ze świętych miejsc »: to są miejsca doskonałe i miejsca zaszczytu zgromadzeń: « i posągi »: to są obrazy w murach: a to było dozwolone w ich szariacie i ich religii. « I wielkie czasze jak zbiorniki »: czasza jak dół ziemi: jak baseny: tak powiedzieli Mudżahid, al-Hasan, Katada, ad-Dahhak i inni: a według tego przekazu, « al-dżawab » byłby collective « dżabijja »: czyli basen, w którym woda jest czerpana:
« Odrzucenie nagany ze strony rodziny głowy ogolonej: czasza jak iracki basen nawadniający, który się przelewa. »
Co do « kociołków ustawionych »: ich trójnogi są z tego częścią: to znaczy że są trwałe i nie opuszczają swoich miejsc: tak powiedział Mudżahid i więcej niż jeden inny. A jak to należało do karmienia pożywienia i dobroczynności wobec stworzenia ludzi i dżinnów: « Działajcie, o rodzinie Dawuda, w wdzięczności: a mało spośród Moich sług jest wdzięcznych. »
I Wysoki powiedział: « i diabły, każdego budowniczego i nurka, i inne, skute w łańcuchach »: to znaczy że pośród nich są tacy, których przyporządkował do budowy, i pośród nich ten, kogo rozkazuje nurkować w wodę, aby z niej wyciągać klejnoty i perły, i inne niż to z tego, co nie znajduje się inaczej niż w tym miejscu. « I inne, skute w łańcuchach »: to znaczy: okazali nieposłuszeństwo: skuto ich więc dwu po dwu w łańcuchach: które są więzami. To wszystko jest częścią tego, co Allah przygotował i przyporządkował dla niego pośród rzeczy, które są częścią królowania pełnego, które nie przystoi nikomu po nim: i które też nie zostało dane temu, kto był przed nim.
Muhammad ibn Baszszar opowiedział nam: Muhammad ibn Dża'far opowiedział nam: Szu'ba opowiedział nam, od Muhammada ibn Zijada, od Abu Hurajry: « Wczoraj wieczorem, ifrit z dżinnów się odłączył, aby przerwać mi modlitwę: Allah dał mi władzę nad nim: wziąłem go i chciałem go przywiązać do filaru meczetu, abyście go wszyscy oglądali: Panie mój, przebacz mi, i daj mi królowanie, które nie przystoi nikomu po mnie. » I go odesłałem poniżonego. I Mouslim i an-Nasa'i to przekazali podobnie, z hadisu Szu'by. Muhammad ibn Salama al-Muradi opowiedział nam: Abd Allah ibn Wahb opowiedział nam, od Mu'awiji ibn Saliha: Rabi'a ibn Jazid opowiedział mi, od Abu Idrisa al-Chulaniego: posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) wstał do modlitwy: « Szukam ochrony Allaha przed tobą.
Przeklinam cię przekleństwem Allaha » trzy razy, i wyciągnął swoją rękę jakby coś pochwycił. « O posłańcu Allaha, słyszeliśmy cię mówić w modlitwie coś, czego ciśmy wcześniej nie słyszeli mówić, i widzieliśmy cię wyciągającego rękę. » « Wróg Allaha, Iblis, przyszedł z żarem ognia, aby go położyć na moim obliczu: powiedziałem: szukam ochrony Allaha przed tobą, trzy razy; potem powiedziałem: przeklinam cię przekleństwem pełnym Allaha: nie zwlekał, trzy razy. Potem chciałem go pochwycić: a na Allaha, bez wezwania naszego brata Sulajmana, wstałby skuty, zabawką dzieci ludzi Medyny.
» I an-Nasa'i to przekazał podobnie, od Muhammada ibn Salamy. Abu Ahmad opowiedział nam: Masarra ibn Ma'bad opowiedział nam: Abu Ubajd, towarzysz Sulajmana, przekazał: widziałem 'Atę ibn Jazida al-Lajtiego stojącego do modlitwy: chciałem przejść przed nim: Abu Sa'id al-Chudri opowiedział mi, że posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) wstał i zmówił modlitwę subh na czele, a że ja byłem za nim: recytował, a recytacja się plątała z nim: « Gdybyście widzieli mnie i Iblisa: wyciągnąłem swoją rękę, i nie przestawałem go dusić aż znalazłem chłód jego plucia między tymi dwoma palcami, kciukiem i tym, który go następuje: a bez wezwania mojego brata Sulajmana, wstałby skuty do filaru meczetu: dzieci Medyny grające z nim: a kto może, aż do końca, od Ahmada ibn Surajdża, od Abu Ahmada az-Zubajriego.
Więcej niż jeden poprzednik wspomnieli, że miał kobiety w liczbie tysiąca: siedemset poślubionych z mahrem i trzysta konkubin: i powiedziano: trzysta żon i siedemset służących: a mógł, w korzystaniu z kobiet, władzę bardzo wielką.
Chalid ibn Machlad opowiedział nam: Mughira ibn Abd ar-Rahman opowiedział nam, od Abu az-Zinada, od al-A'radża, od Abu Hurajry: Sulajman ibn Dawud powiedział: « Tej nocy, obchodzić będę siedemdziesiąt kobiet: każda urodzi jeźdźca, który będzie walczył w drodze Allaha. » Powiedziano mu: « Powiedz: jeśli Allah zechce. » Nie powiedział tego: nie obchodził żadnej, prócz jednej, która przyniosła płód karłowaty, połowa którego ciała była brakiem: « Gdyby powiedział "jeśli Allah zechce", walczyliby w drodze Allaha. » Szu'ajb i Ibn Abi az-Zinad powiedzieli: « korzystanie » zamiast « obchodzić »: a to jest bardziej słuszne.
Al-Buchari sam to przekazał tą drogą. Dzuhajr opowiedział nam: Jazid nas poinformował: Hiszam ibn Hassane nas poinformował, od Muhammada: posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział: « Sulajman ibn Dawud powiedział: tej nocy, obchodzić będę sto kobiet: każda z nich urodzi chłopca, który będzie uderzał mieczem w drodze Allaha. » Nie powiedziano mu: jeśli Allah zechce: obchodził tej nocy sto kobiet: żadna nie urodziła, prócz jednej, która urodziła półczłowieka: « Gdyby powiedział: jeśli Allah zechce, każda kobieta z nich urodziłaby chłopca, który uderzałby mieczem w drodze Allaha. » Jego isnad jest według warunku Mouslima: a nie wyjęli go tą drogą.
Huszajm opowiedział nam: Hiszam przekazał nam, od Ibn Sirina: Sulajman ibn Dawud powiedział: « Tej nocy, obchodzić będę sto kobiet: każda z nich urodzi chłopca, który będzie walczył w drodze Allaha. » I nie wyjął: i jedyna z nich urodziła z połową istoty ludzkiej. Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział: « Gdyby wyjął, mówiąc: jeśli Allah zechce, sto chłopców narodziłoby mu się, wszyscy walczący w drodze Allaha. » Ahmad sam to również przekazał.
Abd ar-Razzak opowiedział nam: Ma'mar przekazał nam, od Ibn Tawusa, od jego ojca: posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział: « Sulajman ibn Dawud powiedział: tej nocy, obchodzić będę sto kobiet: każda z nich urodzi chłopca, który będzie walczył w drodze Allaha. » I zapomniał powiedzieć: jeśli Allah zechce: obchodził więc je: a żadna nie urodziła, prócz jednej: półczłowieka: « Gdyby powiedział: jeśli Allah zechce, nie złożyłby przyrzeczenia, a jego robota zostałaby dosięgnięta. » I tak obaj go wyjęli w Sahihu, z hadisu Abd ar-Razzaka, podobnie. Mkatil nas poinformował, od Abu az-Zinada, i Ibn Abi az-Zinad od jego ojca, od Abd ar-Rahmana: że Sulajman ibn Dawud miał czterysta żon i sześćset konkubin: « Tej nocy, obchodzić będę tysiąc kobiet: każda pocnie z jeźdźca, który będzie walczył w drodze Allaha.
» I nie wyjął: obchodził je: żadna nie poczęła, prócz jednej kobiety z nich, która przyniosła półczłowieka: « Na Tego, który trzyma moją duszę w swojej ręce: gdyby wyjął, mówiąc: jeśli Allah zechce, narodziłoby się mu to, co powiedział: jeźdźcy walczący w drodze Allaha. » A to jest isnad słaby: z powodu stanu Ishaka ibn Biszra: albowiem on jest z hadisu ganiego: i zwłaszcza że on przeczy przekazom autentycznym.
Miał, pośród spraw królowania, rozszerzenie państwa, mnogość armii i ich różnorodność, czego nikt nie miał przed nim: a Allah nie da tego nikomu po nim: « Dano nam ze wszystkiego »: i powiedział: « Panie, przebacz mi, i daj mi królowanie, które nie przystoi nikomu po mnie: Ty jesteś wielkim Dawcą »: a Allah mu to dał, według tekstu prawdziwego potwierdzonego. A gdy Wysoki wspominał to, czym go obdarzył i to, co mu przyznał jak łaski pełne i ogromne: « To jest Nasz dar: dawaj więc albo zatrzymuj, bez rachunku »: to znaczy: dawaj, kogo chcesz, i odmawiaj, komu chcesz: nie ma rachunku na tobie: rozporządzaj dobrem jak chcesz: albowiem Allah ci uczynił dozwolonym wszystko, co z tego czynisz, i nie będzie cię pytał o rachunek z tego: a taka jest kondycja proroka-króla, w przeciwieństwie do sługi-posłańca: albowiem jest w jego kondycji nie dawać nikomu i nie odmawiać nikomu bez pozwolenia Allaha mu w tym.
Nasz prorok Muhammad (niech błogosławieństwa Allaha i pokój będą nad nim) został przedstawiony z wyborem między tymi dwiema pozycjami, i wybrał być sługą i posłańcem: porozumiewał się Dżibrilem w tej sprawie, który go zorientował ku pokorze: wybrał więc być sługą i posłańcem (niech błogosławieństwa Allaha i pokój będą nad nim). A Allah umieścił następstwo i królowanie po nim w jego ummie aż do Dnia Zmartwychwstania: zawsze będzie część jego ummy jawna aż godzina wstaną: Allahowi chwała i łaska.
A gdy Wysoki wspominał to, co dał swojemu prorokowi Sulajmanowi (niech będzie nad nim pokój) z dobra tego życia, zaalertował o tym, co mu przygotował w tamtym świecie jak nagrodę ogromną i piękną odpłatę, i bliskość, która go ku Niemu zbliża, i powodzenie wielkie i honor przed Nim: a to w dniu powrotu i rachunku: « A ma u Nas zaiste bliskość, i piękny powrót. »
Wzmianka o jego śmierci, o długości jego panowania i o jego życiu: « Potem, gdy orzekliśmy nad nim śmierć, nic ich nie uprzedzało o jego śmierci, inaczej niż stworzenie ziemi, które jadło jego kij: gdy upadł, dżinny jasno ujrzały, że gdyby znali ukryte, nie pozostaliby w karze poniżającej. »
Ibn Dżarir i Ibn Abi Hatim i inni przekazali, z hadisu Ibrahima ibn Tahmana, od 'Aty ibn as-Sa'iba, od Sa'ida ibn Dżubajra, od Ibn Abbasa: Sulajman, prorok Allaha (niech będzie nad nim pokój), [przepypytał stworzenia]: « Jak masz na imię? » « Takie a takie. » « Na co jesteś? » « Jeśli byłem na plantację, byłbym zasadzony; a jeśli byłem na lek, zostałoby zapisane.
» Gdy był w modlitwie pewnego dnia, zobaczył drzewo przed sobą: « Jak masz na imię? » « Szarałcza. » « Na co jesteś? » « Na ruinę tego domu.
» « O Allah, zataj dżinnom moją śmierć, aby ludzie wiedzieli, że dżinny nie znają ukrytych. » Wyciął więc z niego kij, na nim się opierał przez rok, podczas gdy dżinny pracowały: a Ibn Abbas go tak czytał. Dżinny podziękowały termicie: ona im nieśli wodę: taka jest formuła Ibn Dżarira. A 'Ata al-Churasani jest dziwnością w jego hadisie.
A hafiz Ibn Asakir go przekazał, drogą Salamy ibn Kuhajla, od Sa'ida ibn Dżubajra, od Ibn Abbasa, jak przerwanie po śmierci Proroka: a to jest najbliższe poprawnego: a Allah wie lepiej.
A as-Suddi powiedział, w informowaniu, które przekazał od Abu Malika i od Abu Saliha, od Ibn Abbasa, i od Murry, od Ibn Mas'uda: Sulajman (niech będzie nad nim pokój) się oczyszczał w Bajt al-Makdis rok, dwa lata, miesiąc, dwa miesiące, mniej niż to i więcej: tam nieosił swoje pożywienie i swój napój: a tam go nieosił tej razie, w której umarł: początek tego był, że nie było dnia, w którym nie wstawał, by drzewo nie było narodzone w Bajt al-Makdis: przychodził: « Jak masz na imię? » « Moje imię jest takie a takie. » « Narodziłam się lekiem na takie a takie zło. » Odsuwał ją więc na bok.
« Szarałcza. » « Jak masz na imię? » « Jestem szarałczą. » « A na co jesteś narodzona?
» « Narodziłam się na ruinę tego meczetu. » « Allah go nie zrujnuje, gdy ja żyję: to ty jesteś moją stratą i ruiną Bajt al-Makdis. » Wyrywał ją więc i ją zasadzał w ogrodzie swoim: potem wszedł do mihrabu i wstał do modlitwy, opierając się na swoim kiju: umarł: a diabły nie wiedziały tego, podczas gdy pracowały dla niego: bojąc się, żeby nie wyszedł i ich nie ukarał: a diabły gromadziły się wokół mihrabu: a mihrab miał przejścia przed nim i za nim: « Czy ja nie jestem mur: jeśli wchodzę i wychodzę z tej strony?
» Wchodził więc aż wychodził z drugiej strony: diabeł z tych wszedł więc: on przeszedł: a żaden diabeł nie patrzył Sulajmana (niech będzie nad nim pokój) w mihrabie bez spalenia: a nie słyszał głosu Sulajmana: potem powrócił i nie słyszał: potem powrócił i spadł do domu bez spalenia: i spojrzał Sulajmana (niech będzie nad nim pokój) upadłego martwego: wyszedł więc i poinformował ludzi, że Sulajman umarł: otworzyli go więc, go wyciągnęli, i znaleźli jego kij, który nazywa się « minsaa » w języku habeszyńskim, podgryziony przez termię: a nie wiedzieli, od kiedy umarł: położyli więc termię na kij: ona z niego jadła dzień i noc: potem obliczyli na tym trybie i znaleźli, że umarł od roku: ludzie się więc zgodzili, że dżinny kłamały: a gdyby znali ukryte, wiedzieliby śmierć Sulajmana, i nie pozostaliby w karze rok pracując dla niego: a to jest słowo Allaha (niech będzie wywyższony): « nic ich nie uprzedzało o jego śmierci, inaczej niż stworzenie ziemi, które jadło jego kij: gdy upadł, dżinny jasno ujrzały, że gdyby znali ukryte, nie pozostaliby w karze poniżającej.
» To znaczy: ich sprawa stała się ludziom jasna, że kłamali. « Gdybyś jadł z pożywienia, przynieślibyśmy ci najlepsze z pożywień, a gdybyś pił z napoju, napojilibyśmy cię najlepszym z napojów: lecz przynieśmy ci wodę i glinę. » Nieśli więc to do termii, gdzie była: « Czyż nie widzisz gliny, która znajduje się w wydrążeniu drewna: to jest to, co przynoszą jej diabły we wdzięczności wobec niej. » A to jest częścią relacji izraelskich, które są ani trzymane za prawdziwe, ani zaprzeczane.
Abu Dawud powiedział w swojej księdze: 'Usman ibn Abi Szajba opowiedział nam: Kabisa opowiedział nam: Sufjan opowiedział nam, od al-A'masza, od Chajtamy: Sulajman ibn Dawud (niech będzie nad nim pokój) powiedział: « O Allah, gdy będziesz chciał wziąć moją duszę, mnie poinformuj. » « Kto zna to lepiej niż ty? To są Księgi, które są objawiane ku Mnie, w których jest wspomniany ten, kto umrze. »
Asbagh ibn al-Faradż i Abd Allah ibn Wahb powiedzieli: Sulajman powiedział do anioła śmierci: « Gdy będziesz rozkazany nade mną, mnie poinformuj. » « O Sulajmanie, byłem rozkazany nad tobą: zostaje ci jedno południe. » Wezwał więc diabły: one mu zbudowały zamek ze szkła, który nie miał bramy: wstał do modlitwy, opierając się na swoim kiju: anioł śmierci wszedł przy nim i wziął jego duszę podczas gdy opierał się na swoim kiju: a nie uczynił tego, żeby uciekać aniołowi śmierci: a dżinny pracowały przed nim i go oglądały: wierzący żyjący. Allah posłał więc stworzenie ziemi: to znaczy ku jego kijowi: ona go jadła aż, zjadłszy wydrążenie kija, osłabł i był ciężki na niej: upadł: gdy dżinny zobaczyły to, się rozproszyły i odeszły: a to jest Jego słowo: « nic ich nie uprzedzało o jego śmierci, inaczej niż stworzenie ziemi, które jadło jego kij: gdy upadł, dżinny jasno ujrzały, że gdyby znali ukryte, nie pozostaliby w karze poniżającej.
» Asbagh powiedział: a doszło mnie od innych, że pozostawała rok jedząc w jego kijku aż upadł: a przekazano podobne do tego od grupy poprzedników i innych: a Allah wie lepiej.
Ishaq ibn Biszr powiedział, od Muhammada ibn Ishaka, od az-Zuhriego: Sulajman (niech będzie nad nim pokój) żył pięćdziesiąt dwa lata: a jego panowanie było czterdziestu lat. Abu Ruk nas poinformował, od 'Ikrimy, od Ibn Abbasa: jego panowanie było dwudziestu lat: a Allah wie lepiej. Wiek całkowity Sulajmana ibn Dawuda (niech będzie nad nim pokój) był więc nieco ponad pięćdziesiąt dwa lata. A w czwartym roku jego panowania rozpoczął, według tego, co wspomniano, budowę Bajt al-Makdis: potem królowanie Bani Izraela się podzieliło po nim.