Buddyzm oczami islamu

Buddyzm, oparty na nauce Siddharthy Gautamy, naucza czterech szlachetnych prawd (cierpienia, jego źródła, jego ustania, drogi, zapisanych w Dhammapadzie), ostatecznego wyzwolenia (nirwana), braku trwałego ja (anatman) i odrodzenia, bez Stwórcy. Koran nie nazywa Buddy, lecz potwierdza, że ostrzegacz przybył do każdej wspólnoty (Koran 16:36); islam przeciwstawia temu jedynego Stwórcę, jednorazowe zmartwychwstanie i duszę, której buddyzm nie uznaje za trwałą.

W co wierzą buddyści, według kanonu palijskiego

Buddyzm rodzi się w VI-V wieku przed erą wspólną wraz z Siddharthą Gautamą, księciem, który został ascetą, a potem "Przebudzonym" (Budda). Jego nauka, przekazana w kanonie palijskim i streszczona w zbiorach takich jak Dhammapada, mieści się w czterech szlachetnych prawdach: istnienie niesie cierpienie;

cierpienie rodzi się z pragnienia (chcenia przywiązania);

ustaje ono z wygaśnięciem tego pragnienia; i droga do niego prowadzi, ośmioraka (właściwy pogląd, intencja, mowa, działanie, sposób życia, wysiłek, uważność, medytacja).

Buddyzm naucza anatmanu: nie istnieje trwałe ja, tylko warunkowane agregaty; a karma niesie istoty od odrodzenia do odrodzenia aż do nirwany, ostatecznego wyzwolenia. Dwie wielkie rodziny go przedłużają: Therawada (indywidualna asceza dawnego kanonu) i Mahajana (bodhisattwowie, którzy odkładają swoje wyzwolenie, by ocalić wszystkie istoty).

Mędrzec, nie bóg: status Buddy

W swej dawnej formie buddyzm nie jest religią Boga: Budda przedstawia się jako przebudzony człowiek, który znalazł drogę, nie jako stwórca ani orędownik, i odsuwa spekulacje o początku świata jako "nieużyteczne" dla zbawienia.

Koran przeciwnie, wszystko centruje na Stwórcy i Jego słowie: różnica jest tu frontalna, lecz dyskutuje się ją bez karykatury, bo buddyzm nie proponuje bóstwa rywalizującego z Allah, proponuje drogę bez Boga. Koran potwierdza z swej strony, że żadna wspólnota nie została pozostawiona bez ostrzegacza: "Posłaliśmy do każdego narodu posłańca" (Koran 16:36), któremu zlecono powiedzieć "Czcijcie Boga i unikajcie bałwochwalstwa!".

Uczeni nie identyfikują nienazwanych posłańców i nie ogłaszają Buddy prorokiem.

po prostu konstatują, że objawienie nie wyklucza, iż przewodnicy byli posłani do Indii, a obecna nauka mogła się od tego oddalić.

Różnice między buddyzmem a islamem: nirwana, dusza, odrodzenie

Trzy różnice w fundamentach. Pierwsza: Bóg.

Buddyzm pozostawia pytanie o stwórcę na boku;

Koran czyni z niego pytanie centralne (Koran 52:35 przypomina, że stworzenie nie jest bez stwórcy).

Druga: dusza. Buddyjski anatman przeczy trwałemu ja, gdy Koran potwierdza duszę boskiego pochodzenia, której natura pozostaje częściowo tajemnicza: "I zapytają ciebie o Ducha. Powiedz: "Duch pochodzi od rozkazu mojego Pana" (Koran 17:85).

Trzecia: cel człowieka.

Cykliczne odrodzenie buddyzmu przeciwstawia się jednorazowemu zmartwychwstaniu: "Następnie, z pewnością, pomrzecie, A w Dniu Zmartwychwstania zostaniecie wskrzeszeni." (Koran 23:15-16), z sądem, rajem i piekłem.

Buddyzm i islam: punkty wspólne

W etyce teren wspólny jest zdumiewający: niekrzywdzenie, współczucie, prawda, oderwanie od dóbr, opanowanie siebie, cześć dla rodziców, dar.

Dhammapada czasem rezonuje jak moralne lustro prorockiej mądrości, co wyjaśnia wzajemną ciekawość obu tradycji. Reguła tego opracowania obowiązuje tu jak wszędzie: uczciwość wobec buddyjskiej doktryny, islamska odpowiedź ze źródłami, szacunek dla osób i jasność co do rozstrzygającej różnicy: dla islamu człowiek nie wyzwala się sam z cyklu cierpienia, jest wezwany przez swego Stwórcę, obdarzony przebaczeniem Jego miłosierdzia i przyjęty w wiecznej siedzibie.