Διαβάστε το Ρουκού 470 του Κορανίου

ثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿٣٩﴾

οι οποίοι θα είναι πολλοί από τους πρώτους (δηλ. οι Μουσουλμάνοι που έσπευσαν προς την πίστη στον Μωχάμμαντ και έσπευσαν στις καλές πράξεις, και οι προηγούμενοι Προφήτες και οι σύντροφοί τους που έσπευσαν προς την πίστη σ' αυτούς),

وَثُلَّةٌۭ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿٤٠﴾

και πολλοί από τους τελευταίους (δηλ. από τους Μουσουλμάνους από τις μεταγενέστερες γενιές).

وَأَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ ﴿٤١﴾

Όσο για τους ανθρώπους της αριστεράς, πόσο άθλιοι θα είναι οι άνθρωποι της αριστεράς!

فِى سَمُومٍۢ وَحَمِيمٍۢ ﴿٤٢﴾

Θα είναι στη ζέστη της Φωτιάς (που θα τους κόψει την ανάσα) και (θα πιουν) ζεματιστό νερό (και θα ριχτεί πάνω στα κεφάλια τους),

وَظِلٍّۢ مِّن يَحْمُومٍۢ ﴿٤٣﴾

και (θα είναι) κάτω από τη σκιά ενός μαύρου καπνού,

لَّا بَارِدٍۢ وَلَا كَرِيمٍ ﴿٤٤﴾

η οποία (σκιά) ούτε θα είναι δροσερή, ούτε θα είναι καλή, (αλλά θα έχει πολύ ζεστή και άσχημη εμφάνιση).

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿٤٥﴾

Πράγματι, αυτοί (οι άπιστοι) πριν απ' αυτό (το μαρτύριο), έζησαν με απόλαυση (στην εγκόσμια ζωή και δεν τους ένοιαζαν παρά μόνο οι πόθοι τους),

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٤٦﴾

και επέμεναν στο βαρύτατο αμάρτημα (την απιστία),

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًۭا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿٤٧﴾

και έλεγαν: «Είναι δυνατόν ότι όταν θα πεθάνουμε και θα γίνουμε σκόνη και κόκαλα, θα αναστηθούμε;

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ﴿٤٨﴾

Ή (θα αναστηθούν) οι προπάτορές μας;»

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿٤٩﴾

Πες (ω, Προφήτη): «Πράγματι, και οι πρώτοι και οι τελευταίοι (δηλ. όλοι),

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَـٰتِ يَوْمٍۢ مَّعْلُومٍۢ ﴿٥٠﴾

θα συγκεντρωθούν σε μια προκαθορισμένη Ημέρα.»

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ ﴿٥١﴾

Έπειτα, πράγματι εσείς, ω, παραστρατημένοι που διαψεύδετε (την ανάσταση),

لَـَٔاكِلُونَ مِن شَجَرٍۢ مِّن زَقُّومٍۢ ﴿٥٢﴾

θα τρώτε από τα δέντρα του Ζακούμ (στην Κόλαση),

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ﴿٥٣﴾

και θα γεμίζετε απ' αυτά (τα δέντρα) τις κοιλιές σας,

فَشَـٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ ﴿٥٤﴾

και μετά απ' αυτό (που θα φάτε), θα πιείτε από το ζεματιστό νερό,

فَشَـٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ ﴿٥٥﴾

και θα πιείτε σαν τις διψασμένες καμήλες (που λόγω αρρώστιας, όσο και να πίνουν, δε σβήνουν τη δίψα τους)!

هَـٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿٥٦﴾

Αυτή θα είναι η φιλοξενία τους την Ημέρα του Απολογισμού!

نَحْنُ خَلَقْنَـٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ﴿٥٧﴾

Είμαστε Εμείς που σας δημιουργήσαμε (από την ανυπαρξία). Δε θα πιστέψετε λοιπόν (στην ανάσταση);

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ﴿٥٨﴾

Βλέπετε το σπέρμα που βγαίνει από σας (και εγκαθίσταται στις μήτρες);

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَـٰلِقُونَ ﴿٥٩﴾

Είστε εσείς που το δημιουργείτε ή είμαστε Εμείς οι Δημιουργοί;

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿٦٠﴾

Έχουμε ορίσει τον θάνατο ανάμεσά σας (και για καθέναν υπάρχει μία καθορισμένη ώρα), και δεν Είμαστε ανίκανοι,

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَـٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿٦١﴾

να αλλάξουμε τη δημιουργία σας (την Ημέρα της Ανάστασης) και να σας δημιουργήσουμε μ' αυτή (τη μορφή και τις ιδιότητες) που δε γνωρίζετε. [-Ή να σας αντικαταστήσουμε (μετά τον θάνατό σας) μ' άλλους σαν εσάς στη μορφή, και να σας δημιουργήσουμε σε όποιες άλλες μορφές (θέλουμε), που δεν τις γνωρίζετε (δηλ. αφού μπορούμε να δημιουργήσουμε ό,τι είναι σαν εσάς, και ό,τι δεν είναι, πώς λοιπόν δε θα μπορούμε να σας αναστήσουμε;)-]

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ﴿٦٢﴾

Πράγματι, γνωρίζετε την πρώτη δημιουργία (ότι ο Αλλάχ σας δημιούργησε από την ανυπαρξία, και ότι σας δημιούργησε στις μήτρες των μητέρων σας), δε θα το λάβετε λοιπόν υπόψη (και να μάθετε ότι Αυτός είναι Ικανός να σας αναστήσει);

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ﴿٦٣﴾

Βλέπετε αυτούς (τους σπόρους) που φυτεύετε;

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ﴿٦٤﴾

Είστε εσείς που τους κάνετε να φυτρώσουν ή είμαστε Εμείς που τους κάνουμε να φυτρώσουν (αφού εξαφανίζονται οι σπόροι και γίνονται πράσινα μεγάλα φυτά); [Αυτός που τους έκανε να φυτρώσουν, είναι Ικανός να σας αναστήσει].

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَـٰهُ حُطَـٰمًۭا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ﴿٦٥﴾

Αν θέλαμε, θα τα είχαμε κάνει (τα φυτά) άχυρα (χωρίς να παίρνετε τους καρπούς τους), και έπειτα θα παραμένατε σε απορία (και μετάνοια, για ό,τι έγινε για την καλλιέργειά σας),

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿٦٦﴾

(λέγοντας): «Πράγματι, λάβαμε μία τιμωρία (χάνοντας ό,τι ξοδέψαμε στην καλλιέργεια).

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿٦٧﴾

Όχι (μόνο), αλλά είμαστε στερημένοι (από τους καρπούς και το κέρδος που επιδιώκαμε).»

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ ﴿٦٨﴾

Βλέπετε το νερό που πίνετε;

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ ﴿٦٩﴾

Είστε εσείς που το κατεβάζετε από τα σύννεφα, ή είμαστε Εμείς που το κατεβάζουμε;

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَـٰهُ أُجَاجًۭا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ﴿٧٠﴾

Αν θέλαμε, θα το είχαμε κάνει αλμυρό. Θα δείξετε ευγνωμοσύνη λοιπόν;

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ ﴿٧١﴾

Βλέπετε τη φωτιά που ανάβετε;

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ ﴿٧٢﴾

Είστε εσείς που δημιουργήσατε τα δέντρα από τα οποία ανάβει, ή είμαστε Εμείς οι Δημιουργοί;

نَحْنُ جَعَلْنَـٰهَا تَذْكِرَةًۭ وَمَتَـٰعًۭا لِّلْمُقْوِينَ ﴿٧٣﴾

Εμείς την κάναμε (τη φωτιά) ως μία υπενθύμιση (για την Κόλαση), και ως κάτι ωφέλιμο για τους ταξιδιώτες.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿٧٤﴾

Δόξασε, λοιπόν, το Όνομα του Κυρίου σου, του Αλ-‘Αδείμ (Μέγα).