Daniyal w jamie lwów

Daniyal żył w czasach Bukhta Nassara, który rzucił go do jamy lwów: bestie go nie zaatakowały; rzucony jeszcze jako dziecko między nimi, lew i jego lwica spędzili noc, go liżąc. Zabrany przez króla Persów, pozostał u niego więziony i oddawał wdzięczność swojemu Panu: « chwała Allahowi, który wynagradza cierpliwość zbawieniem ». Po jego śmierci, gdy Tustar został podbity, na łożu znaleziono mężczyznę zachowanego od trzystu lat, gdyż « ciała proroków nie są trawione przez ziemię »: Ka'b zidentyfikował go jako Daniyala, potem pochowano go nocą, wykopawszy trzynaście grobów, aby ukryć jego miejsce.

Ibn Abi ad-Dunya przekazał według jednego z naszych łańcuchów, od al-Ajlahy al-Kindiego, od Abdallaha ibn Abi al-Hudhayla: Bukht Nassar postawił dwa lwy, wrzucił je do studni, potem kazał przyprowadzić Daniyala i rzucił go na nie. Lwy go nie zaatakowały, i pozostawał tak, jak Allah chciał. Potem odczuł potrzebę, którą odczuwają istoty ludzkie, potrzeby jedzenia i picia: « Przygotuj jedzenie i picie dla Daniyala. » « Panie mój, ja jestem w ziemi świętej, a Daniyal jest w ziemi Babilonu, w ziemi Iraku.

» « Przygotuj to, co ci nakazuję: wyślemy tego, który cię poniesie i poniesie to, co przygotowałeś. » Uczynił to. « Daniyalu, o Daniyalu. » « Kim jesteś?

» « Jestem Irmiya. » « Kto cię przyprowadził? » « Twój Pan posłał mnie do ciebie. » « A czy mój Pan wspomniał o mnie?

» « Tak. » « Chwała Allahowi, który nie zapomina tego, który Go wspomina, chwała Allahowi, który nie zawodzi tego, kto pokłada w Nim nadzieję, chwała Allahowi: ten, kto ufa Jemu, nie powierza swoich spraw innemu, chwała Allahowi, który wynagradza dobro dobrocią, chwała Allahowi, który wynagradza cierpliwość zbawieniem, chwała Allahowi, który rozprasza nasze zło po naszym nieszczęściu, chwała Allahowi, który jest naszą ufnością, gdy nasze czyny wydają się nam złe, chwała Allahowi, który jest naszą nadzieją, gdy środki się urywają. »

Junus ibn Bukajr przekazał, od Muhammada ibn Iszaka: « Gdy podbiliśmy Tustar, znaleźliśmy w dobytekach domu al-Hurmuzana łoże, na którym znajdował się martwy mężczyzna, i muszaf obok jego głowy. Wzięliśmy muszaf i zaniesliśmy go do Omara ibn al-Chattaba, który wezwał Ka'ba, aby go przetłumaczył na arabski. Jestem pierwszym z Arabów, który go czytał: czytałem go tak, jak tobie czytam ten Koran. » « Co w nim było?

» « Wasze siry, wasze sprawy, sposoby waszej mowy i to, co nastąpi potem. » « Co zrobiliście z tym mężczyzną? » « Wykopaliśmy trzynaście osobnych grobów w ciągu dnia, potem, gdy nadeszła noc, pochowaliśmy go i zrównaliśmy wszystkie groby, aby jego miejsce stało się nieznane ludziom i aby go nie ekshumowali. » « Czego się po nim spodziewacie?

» « Gdy niebo zatrzymywało nad nimi deszcz, wynosili jego łoże i deszcz spadał. » « Za kogo uważacie tego mężczyznę? » « Za mężczyznę zwanego Daniyalem. » « Od jak dawna znaleźliście go martwym?

» « Od trzystu lat. » « Jaka zmiana zaszła w nim? » « Żadna, poza kilkoma włosami na jego karku: ciała proroków nie są trawione przez ziemię, a dzikie bestie ich nie jedzą. » Hafiz powiedział: jego isnad nie jest autentyczny aż do Abi al-'Aliyi.

Ale jeśli data jego śmierci jest poprawnie ustalona na trzysta lat, to nie jest prorok: to jest sprawiedliwy mężczyzna. Hadis przekazany przez al-Buchariego ustanawia bowiem, że nie ma żadnego proroka między Issą, synem Maryama, a posłańcem Allaha (niech pokój i błogosławieństwa Allaha będą nad nim), a odstęp między nimi dwoma wynosi czterysta lat, albo sześćset lat, albo sześćset dwadzieścia sześć lat według przekazów. Data jego śmierci mogłaby sięgać ośmiuset lat, co byłoby blisko czasów Daniyala, jeśli to rzeczywiście Daniyal odpowiada rzeczywistości; ale mógł to być inny mężczyzna, albo prorok, albo sprawiedliwy. Podejrzenia skłaniają się ku Daniyalowi, ponieważ król Persów go zabrał i pozostał u niego więziony, jak już wspomnieliśmy.

Przekazano w isnadzie autentycznym aż do Abi al-'Aliyi, że długość jego nosa wynosiła piędź, a według Anasa ibn Malika, w dobrym isnadzie, na łokieć. Na tej podstawie mógł to być mężczyzna ze starszych proroków, poprzedzających te okresy: Allah najlepiej wie.

« Daniyal wzywał swojego Pana, aby umma Mohameda (niech pokój i błogosławieństwa Allaha będą nad nim) go pochowała. »

Przekazał Ibn Abi ad-Dunya, od Abi al-Asz'asa al-Ahmariego

Gdy Abu Musa al-Aszari podbił Tustar, znalazł go w trumnie, gdy jego żyły i puls jeszcze biły. Powiedział: « Ten, kto pokaże, gdzie jest Daniyal, obwieszczamy Raj. » Hurkus się zamanifestował. Abu Musa napisał do Omara, aby go poinformować, a Omar napisał do niego: « Pochowaj go, i podaj tę wiadomość Hurkusowi: Prorok (niech pokój i błogosławieństwa Allaha będą nad nim) obwieścił mu Raj. » Hafiz powiedział: ta relacja jest mursalem tą drogą, a ustalenie, że to właśnie on, wymaga zbadania: Allah najlepiej wie.

Anbasa ibn Sa'id, który był uczonym, przekazał: Abu Musa znalazł z Daniyalem muszaf, dzban zawierający oud i dirhamy, a także jego pierścień. « Co do muszafa, przyślijcie go nam. Co do oudu, przyślijcie nam jego część i nakazuj Muzułmanom twojego regionu, aby się nim lecili. Podziel dirhamy między nimi.

Co do pierścienia, My ci go udzieliliśmy. » Ibn Abi ad-Dunya przekazał też inną drogą, że gdy Abu Musa go znalazł i powiedziano mu, że to Daniyal, uścisnął go, pocałował, napisał do Omara, aby mu donieść o jego sprawie i o dobytku złożonym przy nim, blisko dziesięciu tysięcy dirhamów: ten, kto przychodził, pożyczał z niego część, a jeśli jej nie oddawał, zaczynał chorować. Omar nakazał, aby go umyto wodą i sidrem, owinięto w całun, pochowano, i aby jego grób był ukryty przed wszystkimi; aby dobytek został zwrócony do domu skarbca; aby pokrywa została zaniesiona Omarowi, który udzielił mu jego pierścień. Przekazano od Abu Musy, że nakazał czterem jeńcom odwrócić rzekę: wykopali w jej środku grób, pochowali go w nim, potem kazał przeprowadzić czterech jeńców przed mieczem, tak że miejsce jego grobu nie zostało znane nikomu oprócz Abu Musy al-Aszari, niech Allah go uzna.

Ibn Abi ad-Dunya powiedział: opowiedział mi Ibrahim ibn Abdallah, opowiedział nam Ahmad ibn Amr ibn as-Sarh, opowiedział nam Ibn Wahb, od Abd ar-Rahmana ibn Abi az-Zinada, od jego ojca: widziałem w ręce Abi Burdy ibn Abu Musy al-Aszari pierścień, którego pieczęć nosiła ryt dwóch lwów, między którymi znajdował się mężczyzna, którego lizały. « To jest pierścień tego martwego mężczyzny, którego ludzie tego miasta podawali za Daniyala, który Abu Musa wziął w dniu, gdy go pochował. » Abu Musa wypytał uczonych tego miasta o rytach pierścienia: « Król, pod którego władzą żył Daniyal: astrologowie i mężowie nauki przyszli do niego i powiedzieli mu, że w takiej nocy narodzi się chłopiec, który obali jego królewskość i ją zepsuje. Przysiągł: na Allaha, tej nocy żadne chłopię nie zostanie, abym go nie zabił!

» Wzięli więc Daniyala, jeszcze dziecko, i rzucili go do jamy lwów: lew i jego lwica spędzili noc, go liżąc, nie czyniąc mu krzywdy. Jego matka przyszła i znalazła ich go liżącymi. Allah go przez to uratował, aż osiągnął to, co osiągnął. Uczeni tego miasta powiedzieli, że Abu Musa powiedział, iż Daniyal wyrył swój obraz i obraz dwóch lwów, które go lizały, na pieczęci swojego pierścienia, aby nie zapomnieć o łasce Allaha na nim w tym.

To jest isnad hasan.