Historia Ismaela, syna Ibrahima

Najstarszy z dwóch synów Ibrahima, Ismael urodził się z Hadżary; według poglądu poprawnego to on, a nie Izaak, był ofiarowanym zapowiedzianym we śnie: « o mój ojcze, czyń, co ci jest rozkazane: znajdziesz mnie, jeśli Allah zechce, wśród cierpliwych ». Ibrahim osadził go, jeszcze karmionego, wraz z matką w dolinie gór Faran, wokół Mekki, bez zaopatrzenia i wody, zaufawszy Allahowi. Allah go wychwalił: « był prawdomówny w swojej obietnicy: i był posłańcem, prorokiem ». Pierwszy mówiący wymowną arabszczyzną i dosiadający koni, miał dwunastu synów i umarł w wieku sto trzydzieści siedmiu lat.

Przyjaciel miał synów, jak to wspomnieliśmy: najbardziej znanymi z nich są jednak dwaj bracia, dwaj wielcy prorocy, dwaj posłańcy, starszym i czcigodniejszym z nich jest ten, który został ofiarowany, według poglądu poprawnego: Ismael, pierwszeń Ibrahima przyjaciela Miłosiernego, z Hadżary, Koptki, Egipcjanki: od Największego. Niektórzy uczeni powiedzieli: ofiarowanym był Izaak: opiera się to tylko na przekazach synów Izraela, tych, którzy przekręcili, przeinaczyli i zinterpretowali Torę i Ewangelię, i własnymi rękami zaprzeczyli objawionemu tekstowi: a Ibrahim otrzymał rozkaz ofiarowania swojego najstarszego syna: i w pewnym przekazie: swojego jedynego syna.

A kimkolwiek by nie był, to Ismael według tekstu dowodu: w ich własnej Księdze Ismael narodził się Ibrahimowi, gdy ten miał osiemdziesiąt sześć lat: a Izaak narodził się dopiero po upływie stu lat życia Przyjaciela: Ismael jest więc bez wątpienia pierwszeń: i jest jedynym w sensie dosłownym i w sensie znaczenia we wszystkich okolicznościach: w sensie dosłownym: dlatego że był sam, jego syn nie przekroczył bowiem trzynastu lat: a co do znaczenia jego jedyności: to z nim jego ojciec wyemigrował, i z nim jego matka Hajar: był mały, jeszcze karmiony, jak się mówi: i osadził ich w dolinie gór Faran: to są góry wokół Mekki: jakże dobre miejsce na pobyt: i pozostawił ich tam bez zaopatrzenia i wody, poza niewielkim: i to zaufawszy Allahowi i powierzywszy się Jemu: Allah otoczył ich więc swoją opieką i swoim ochroną: jakiż dobry poręczyciel i opiekun i tuta i gwarant.

Oto więc dziecko jedyne w sensie dosłownym i w sensie znaczenia: ale gdzie jest ten, kto przenika tę tajemnicę? I gdzie jest ten, kto zajmuje miejsce na tym stanowisku? I znaczenie go nie dosięgnie, a jego wiedzę ogarnia tylko szlachetny prorok.

Allah Najwyższy go wychwalił i opisał cierpliwością, stałością, prawdomównością obietnicy i sprawowaniem modlitwy wraz z rozkazem dla swojej rodziny, by ją odprawiali, aby uniknęli kary: « Obwiedziliśmy mu więc chłopca pełnego cierpliwości: kiedy osiągnął z nim wiek biegania, powiedział: o mój synu, widzę we śnie, że cię ofiaruję: spójrz więc, co widzisz w tym. Powiedział: o mój ojcze, czyń, co ci jest rozkazane: znajdziesz mnie, jeśli Allah zechce, wśród cierpliwych. » Usłuchał więc swojego ojca w tym, do czego go wzywał: i obiecał mu, że będzie cierpliwy: uczynił to więc, i był cierpliwy. « I wspomnij w Księdze Ismaela: był prawdomówny w swojej obietnicy: i był posłańcem, prorokiem: i nakazywał swojej rodzinie modlitwę i zakat: i u swojego Pana był przyjęty.

» « I wspomnij Naszych sług Ibrahima, Izaaka i Yaquba: ludzi silnych ramion i przenikliwych spojrzeń: oczysciliśmy ich oczyszczeniem: przez wspomnienie Domy Ostatecznej: i oni są przy Nas: wybranymi: najlepszymi: i wspomnij Ismaila, al-Jasa' i Dhul-Kifla: i wszyscy są najlepszymi. » « I Ismaila i Idrisa i Dhul-Kifla: wszystkich cierpliwych: i wprowadziliśmy ich do Naszego miłosierdzia: oni są spośród prawych. » « Obwiedliśmy tobie, jak obwiedziliśmy Nuhowi i prorokom po nim: i obwiedziliśmy Ibrahimowi i Ismailowi i Izaakowi i Yaqubowi i plemionom. » Ajat.

« Powiedzcie: wierzymy w Allaha i w to, co nam zostało zesłane, i w to, co zostało zesłane Ibrahimowi i Ismailowi i Izaakowi i Yaqubowi i plemionom. » Ajat. I jego podobne w drugiej surze: « A czy mówicie, że Ibrahim i Ismael i Izaak i Yaqub i plemiona byli żydami albo chrześcijanami? Powiedz: czy wy lepiej wiecie, czy Allah?

» Ajat. Allah wspomniał więc przy nim każdą piękną cechę, uczynił go swoim prorokiem i swoim posłańcem, uniewinnił go od wszystkiego, co przypisali mu ignoranci, i rozkazał swoim wierzącym sługom wierzyć w to, co zostało zesłane na niego.

On jest pierwszym, który osiadał konie: wcześniej były to zwierzęta dzikie: oswoił je więc i osiadał je. Pewien szejk z Kurajszu przekazał nam: Abd al-Malik ibn Abd al-Aziz przekazał nam od Abdallaha ibn Omara, że powiedział: bierzcie konie i dobrze je przywiązujcie: są one dziedzictwem waszego ojca Ismaila. Arabka była dzika: odprawił więc za nią wezwanie, które mu zostało dane: posłuchała go: i on jest pierwszym, który przemówił arabszczyzną wymowną i przenikliwą: nauczył się jej od Arabów czystych Arabów, którzy zeszli do niego do Mekki, z Dżurhumu i z Amalików i od ludzi Jemenu: z arabskich ludów poprzedzających Przyjaciela.

Ali ibn al-Mughira przekazał mi: Abu Ubajda przekazał nam: Misme' ibn Malik przekazał nam od Muhammada ibn Ali ibn al-Husajna, od jego przodków, że powiedział: pierwszym, któremu rozluźnił się język w arabszczyźnie jaśniejącej, jest Ismael: miał wtedy czternaście lat. Mówiłeś prawdę, o Abu Jassarze. Tak przekazał mi Abu Dżuraj.

Przedstawiliśmy już, że ożenił się po osiągnięciu dojrzałości z kobietą z Amalików: i że jego ojciec nakazał mu ją oddalić: oddalił ją. Jest nią Amara, córka Sa'da ibn Usamy ibn Akila Amalikity: potem ożenił się z inną: jego ojciec nakazał mu ją zatrzymać: zatrzymał ją: jest nią Dama bint Muadd ibn Amr z Dżurhumu. Urodziła mu dwunastu synów: Muhammad ibn Iszak wymienił ich: Nabat, Kajdar, Adzbal, Misza, Misme', Masz, Duma, Adar, Jatur, Banch, Tima, Kajduma: i tak wspominają ich ludzie Księgi w swojej Księdze: u nich są to dwunastu wielkich, których zwiastunem był ten poprzednik, którego wspomnienie przywołaliśmy: i kłamali w swojej interpretacji tego. Ismael był posłańcem do ludzi tej krainy i jej okolic, plemion Dżurhumu i Amalików i ludzi Jemenu: niech modlitwy i pokój Allaha będą nad nim.

Kiedy zbliżyła się do niego śmierć, doradził swojemu bratu Izaakowi i ożenił swoją córkę Nassamę z synem swojego wuja, 'Isem ibn Iszakiem: urodziła Rumów, synów al-Asfara ze względu na żółtawą barwę, która była w 'Isie: i urodziła Greków według jednego z poglądów: oba równocześnie: a Ibn Dżarir wstrzymał się od rozstrzygnięcia.

Ismael, prorok Allaha, został pogrzebany w Hidżrze obok swojej matki Hadżary: a jego wiek w dniu śmierci wynosił sto trzydzieści siedem lat. Ismael poskarżył się swojemu Panu na gorąco Mekki: Allah objawił mu więc, że otworzę ci bramę Raju w miejscu, gdzie będziesz pogrzebany: będzie na ciebie spływać jego orzeźwienie aż do Dnia zmartwychwstania.

I wszyscy Arabowie Hedżazu wywodzą się od jego dwóch synów Nabata i Kajdara: będziemy mówić o żyjących potomkach Arabów, ich plemionach i siedzibach i klanach i szczepach od Ismaila aż do czasów posłańca Allaha: i to, kiedy dojdziemy do jego szlachetnych dni i jego obfitej biografii, po ukończeniu wieści o prorokach synów Izraela aż do czasów Issy syna Maryam, pieczęci ich proroków i realizatora ich zapowiedzi: potem wspomnimy to, co było za czasów synów Izraela: potem to, co zdarzyło się w dniach Dżahilijji: potem mowa dojdzie do biografii naszego proroka, posłańca Allaha, do Arabów i Persów i pozostałych odmian synów Adama spośród narodów, jeśli Allah Najwyższy zechce: w Nim jest zaufanie: na Nim się opieramy: i nie ma mocy ani siły innej niż przez Allaha, Wzniosłego, Ogromnego, Potężnego, Mądrego.