Historia ofiarowanego, Ismaela syna Ibrahima

Przez sen, objawienie u proroków, Ibrahim (niech pokój będzie z nim) otrzymał rozkaz ofiarowania Ismaela, swojego pierwszeńca, który przyszedł do niego na jego starość. Syn odpowiedział: « czyń, co ci jest rozkazane: znajdziesz mnie, jeśli Allah zechce, wśród cierpliwych »; kiedy oboje poddali się, nóż niczego nie przeciął, a Allah okupił go « ofiarowaniem ogromnym », baranem ofiarowanym w Minie, którego rogi pozostawały w Kaabie aż do pożaru Domu. Według autora Koran daje jako widoczne, że ofiarowanym jest Ismael: ci, którzy mówią Izaak, nie opierają się na żadnym autentycznym hadisie, lecz na relacjach izraelskich.

« I on powiedział: "Oto ja idę do mego Pana, On mnie poprowadzi drogą prostą. Panie Mój! Obdarz mnie kimś sprawiedliwym!" I obwieściliśmy mu radosną wieść: chłopca wspaniałomyślnego. A kiedy ten doszedł już do wieku, kiedy mógł razem z nim się trudzić, on powiedział: "Synu mój! Oto widziałem siebie we śnie, zabijającego ciebie na ofiarę. Rozważ więc, co o tym myślisz?" Powiedział: "O mój ojcze! Czyń, co ci nakazano! Ty mnie znajdziesz cierpliwym, jeśli tak zechce Bóg!" A kiedy obaj poddali się całkowicie i kiedy on rzucił go twarzą na ziemię, Zawołaliśmy do niego: Abrahamie!

Widzenie senne wziąłeś za prawdę. W ten sposób nagradzamy czyniących dobro. Zaprawdę, to jest doświadczenie oczywiste!" I okupiliśmy go wielką ofiarą. I uwieczniliśmy go wśród potomnych: "Pokój Abrahamowi!" W ten sposób nagradzamy tych, którzy czynią dobro! On jest, zaprawdę, wśród Naszych wiernych sług! I obwieściliśmy mu radosną wieść: Izaaka, proroka spośród sprawiedliwych. I pobłogosławiliśmy jemu i Izaakowi. A spośród jego potomstwa niektórzy czynią dobro, a inni czynią zło sobie samym, w sposób oczywisty. » Sura 37, 99-113

Najwyższy wspomina o swoim zaufanym przyjacielu Ibrahimie, że kiedy wyemigrował z kraju swojego ludu, poprosił swojego Pana o darowanie mu prawego dziecka: Allah Najwyższy obwieścił mu więc radosną wieść o chłopcu łagodnym: i to jest Ismael (niech pokój będzie z nim): jest on bowiem jego pierwszym dzieckiem, w wieku 86 lat życia Przyjaciela: i co do tego nie ma rozbieżności między ludźmi religii: jest pierwszym z jego dzieci i jego pierwszeńcem. « Potem, kiedy osiągnął wiek, by mu towarzyszyć »: to znaczy, że urósł i zabrał się do jego spraw jak jego ojciec. « Potem, kiedy osiągnął wiek, by mu towarzyszyć »: to znaczy, że urósł i podróżował: i że mógł znieść to, co robił jego ojciec z wyjazdów i pracy. Kiedy to nastąpiło, ukazano Ibrahimowi (niech pokój będzie z nim) we śnie, że rozkazano ofiarować tego syna.

A w hadisie od Ibn Abbasa, podniesionym: sen proroków jest objawieniem. Powiedział to też Ubajd ibn Umajr.

I to jest próba ze strony Allaha (niech jego chwała będzie głoszona) dla jego zaufanego przyjaciela: że ofiaruje tego drogiego syna, który przyszedł do niego na jego starość, on, który już osiągnął starość po tym, jak rozkazano mu osiedlić tam jego i jego matkę, w kraju pustym i dolinie bez życia i towarzystwa, bez uprawy i pastwiska: posłuchał więc rozkazu Allaha w tym, pozostawił ich tam z zaufaniem do Allaha i powierzeniem się Jemu: Allah dał im więc wyjście i ucieczkę: i zaopatrzył ich z tamtąd, skąd nie liczyli: potem, po tym wszystkim, kiedy rozkazano ofiarować tego syna, którego poświęcił na rozkaz swojego Pana, który był jego pierwszeńcem i jego jedynym, który nie miał innego niż on, odpowiedział swojemu Panu, usłuchał jego rozkazu i spieszył do jego posłuszeństwa: potem przedstawił to swojemu synowi, aby było to najbardziej łagodne dla jego serca i lżejsze dla niego, niż brać go przymusem i ofiarować przez dominację: « o mój synu, widzę we śnie, że cię ofiaruję: spójrz więc, co o tym myślisz.

» Chłopiec łagodny wyprzedził wtedy, w dobroci, swojego ojca, Przyjaciela Ibrahima: « o mój ojcze, czyń, co ci jest rozkazane: znajdziesz mnie, jeśli Allah zechce, wśród cierpliwych. » I ta odpowiedź jest na szczycie prostoty i posłuszeństwa ojcu i Panu sług. « Potem, kiedy oboje się poddali i gdy rzucił go na czoło »: oboje się poddali, to znaczy poddali rozkazowi Allaha i się na niego zdecydowali: to inwersja poprzedzenia i odroczenia: sens « rzucił go na czoło »: położył go na jego twarzy: chciał go ofiarować z karku, aby nie patrzeć na niego w momencie ofiarowania: tak powiedzieli Ibn Abbas, Mudżahid, Sa'id ibn Dżubajr, Katada i ad-Dahhak.

Albo położył go tak, jak kładzie się zwierzęta do ofiarowania: i krawędź jego skroni przyległa do ziemi: a « oboje się poddali », to znaczy Ibrahim wypowiedział imię Allaha, ogłosił Jego wielkość, złożył świadectwo i wydał syna śmierci: przeciągnął nóż po jego gardle: nic nie zostało przecięte: między nożem a jego gardłem umieszczono blaszkę z miedzi: a Allah najlepiej wie.

« o Ibrahimie, uwierzyłeś swojej wizji »: to znaczy, że cel twojej próby, twojego posłuszeństwa, twojego spieszenia do rozkazu twojego Pana i twojego oddania syna w ofierze jest spełniony, tak jak pozwoliłeś swojemu ciału płonom i tak jak twoje bogactwo jest rozłożone dla dwóch gości: « to była na pewno próba widoczna »: to znaczy próba jawna, oczywista. « I okupiliśmy go ofiarowaniem ogromnym »: to znaczy: uczyniliśmy okupem za ofiarowanie jego syna to, co Allah Najwyższy mu ułatwił z odszkodowania: znane opowiadanie większości mówi, że był to baran biały, ślepy na jedno oko, rogowaty: Samura widział go przywiązanego do sidru na Thabirze. Od Abdallaha ibn Usmana ibn Khuthajma: od Sa'ida ibn Dżubajra: baran, który pasł się w Raju 40 jesieni: pasał się w Raju, aż Thabir rozstąpił się dla niego: i nosił czerwony materiał. Baran ślepy na jedno oko, rogowaty, zstąpił do niego z Thabiru: miał beczenie: ofiarował go: i to jest baran: i to jest baran, który złożył Abel: i został od niego przyjęty.

Ibn Abi Hatim to przekazał. Ofiarował go więc w Minie: ofiarował go przy Makamie. Co do tego, co przekazano od Ibn Abbasa, że był to młody jeleń, i od al-Hasana, że był to kozioł dzikiej owcy zwany Dżarirem: trudno, aby któryś z nich dwóch to powiedział: potem większość atharów tutaj pochodzi z relacji izraelskich: i Koran wystarczy co do tego, co zaszło w sprawie ogromnej i próbie jawnego, i co do tego, że został okupiony ofiarowaniem ogromnym.

Dotarło w hadisie, że był baranem: Sufjan przekazał nam: Mansur przekazał nam: od swojego wuja matczynego Mussafy: od Safijji bint Szajby, która powiedziała: kobieta z Banu Sulajm powiadomiła mnie: Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) posłał po Usmana ibn Talhę. Zapytała Usmana: po czym Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) cię zawołał? Powiedział: widziałem rogi barana, kiedy wszedłem do Domu: zapomniałem nakazać ci je przykryć: przykryj je więc: bo nie przystoi, aby w Domu było coś, co rozprasza tego, kto się modli. Sufjan: rogi barana pozostały w Domu aż do pożaru Domu: spłonęły. Przekazano podobnie od Ibn Abbasa, że głowa barana pozostała zawieszona obok rynny Kaaby, wysuszona: i to samo wystarcza jako dowód, że ofiarowanym jest Ismael: bo to on mieszkał w Mekce: a Izaaka, nie wiemy, żeby ją odwiedził w swojej młodości: a Allah najlepiej wie.

I to jest to, co widoczne w Koranie: raczej wydaje się tekstem o tym, że ofiarowanym jest Ismael: wspomina bowiem historię ofiarowanego: « i obwiedziliśmy mu radosną wieść: Izaak, prorok spośród prawych.

» Ten, kto czyni z tego inny przypadek, nałożył na siebie trud: i fundament tego, kto mówi, że to Izaak, to tylko relacje izraelskie: i ich Księga zawiera to w przekręceniu: « jego pierwszeń Izaak »: wspomnienie Izaaka tutaj jest więc wstawieniem kłamliwym, sfałszowanym: nie jest bowiem ani jedynym, ani pierwszeńcem: jedynym i pierwszeńcem jest Ismael: co ich do tego popchnęło, to zazdrość wobec Arabów: Ismael jest bowiem ojcem Arabów zamieszkujących Hedżaz, wśród których jest Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim): a Izaak jest ojcem Jakuba, który jest Izraelem, do którego przywłaszczają się Izraelici: chcieli więc przyciągnąć do siebie ten zaszczyt: przekręcili w ten sposób słowo Allaha, dodali do niego: i są ludem oszukanym: i nie przyjmują, że łaska jest w ręce Allaha: On ją daje temu, komu chce.

Wielka część poprzedników, i inni, powiedzieli, że to był Izaak: wzięli to, a Allah najlepiej wie, od Ka'ba al-Ahbara albo z kartek ludzi Księgi: nie ma tam żadnego autentycznego hadisu Nieomylnego, który każe nam zostawić dla tego widoczne Księgi Potężnej: i to nie da się zrozumieć z Koranu: raczej ukryte, nie: wypowiedź, nie: tekst, po namyśle, że to Ismael: i jaki piękny dowód, ten Muhammada ibn Ka'ba al-Kuraziego, że to Ismael: « i obwiedziliśmy mu radosną wieść: Izaak, i za Izaakiem Jakub »: jak radosna wieść o Izaaku miałaby się spełnić, że narodzi mu się Jakub, a potem rozkazano by ofiarować Izaaka, kiedy jest mały, zanim nawet mu się narodził? To nie może być: bo to przeczy poprzedniej radosnej wieści: a Allah najlepiej wie.

« i obwiedziliśmy mu radosną wieść: Izaak »: zdanie całościowe: « i za Izaakiem Jakub »: inne zdanie, które nie jest w przestrzeni radosnej wieści: bo nie jest dozwolone, z punktu widzenia arabszczyzny, żeby było dołączone bez powtórzenia przyimka dopełniacza: nie wolno powiedzieć: przechodziłem obok Zajda i po nim Amr, bez powiedzenia: i po nim do Amra. « I za Izaakiem Jakub »: biernik przez czasownik domyślany, którego przywrócenie brzmi: « i daliśmy Izaakowi Jakuba »: i w tym, co powiedział, jest punkt do zastanowienia: « potem, kiedy osiągnął wiek, by mu towarzyszyć »: a Ismael nie był u niego: był raczej, w swojej wczesnej młodości, on i jego matka, naprzeciw Mekki: jak więc osiągnąłby wiek, by mu towarzyszyć? I to też jest sporne: przekazano bowiem, że Przyjaciel najczęściej szedł, wsiadając na al-Buraka do Mekki, żeby zobaczyć swojego syna i swoje dziecko, a potem wracał: a Allah najlepiej wie. Temu, komu przypisano powiedzenie, że ofiarowanym jest Izaak: Ka'b al-Ahbar.

I przekazano to od Omara, od al-Abbasa, od Alego, od Ibn Mas'uda, od Masruka, od Ikrimy, od Sa'ida ibn Dżubajra, od Mudżahida, od Ata', od asz-Sza'biego, od Mukatila, od Ubajda ibn Umajra, od Abu Majasury, od Zajda ibn Aslama, od Abdallaha ibn Szakiqa, od az-Zuhriego, od al-Kasima ibn Abu Buzzy, od Makhula, od Usmana ibn Hadira, od as-Suddiego, od al-Hasana, od Katady, od Abu al-Hudhayla i od Ibn Sabita: i to jest wybór Ibn Dżarira: i to jest dziwne z jego strony: i to jest jedna z dwóch wersji Ibn Abbasa: ale autentyczne, od niego i od większości z tych, jest, że to Ismael (niech pokój będzie z nim). Mudżahid powiedział, i Sa'id, asz-Sza'bi, Jusuf ibn Mihran, Ata' i inni, nie jeden: to Ismael (niech pokój będzie z nim). Junus opowiedział mi, że Ibn Wahb nas powiadomił: Amr ibn Kajs powiadomił mnie: od Ata' ibn Abu Rabaha: ofiarowanym jest Ismael: a żydzi twierdzili, że to Izaak: i żydzi skłamali. Abdallah, syn imama Ahmada, powiedział, od swojego ojca: to Ismael: pytałem swojego ojca o ofiarowanego: powiedział: autentyczne jest, że to Ismael (niech pokój będzie z nim).

Przekazano to od Alego, od Ibn Omara, od Abu Hurajry, od Abu at-Tufajla, od Sa'ida ibn al-Musajjab, od Sa'ida ibn Dżubajra, od al-Hasana, od Mudżahida, od asz-Sza'biego, od Muhammada ibn Ka'ba i od Abu Dżafara Muhammada ibn Alego: ofiarowanym jest Ismael (niech pokój będzie z nim): al-Baghawi przekazał to też od ar-Rabiego ibn Anasa, od al-Kalbiego i od Abu Amra ibn al-Ala. I przekazano to od Muawiji: « o synu dwóch ofiarowanych »: Poseł Allaha (niech błogosławieństwo i pokój Allaha będą nad nim) się roześmiał: w tym samym kierunku poszli Omar ibn Abd al-Aziz i Muhammad ibn Iszak ibn Jasar: nie ma w tym wątpliwości. Od Burajdy ibn Sufjana ibn Farwy al-Aslamiego: « i obwiedziliśmy mu radosną wieść: Izaak, i za Izaakiem Jakub »: oto rzecz, nad którą jeszcze nie zastanawiałem się: i widzę to tak, jak powiedziałeś: potem posłał po mężczyznę, którego miał w Syrii, który był żydem, który stał się muzułmaninem, a jego islam był dobry: Omar ibn Abd al-Aziz wypytał go o to: a byłem u Omara ibn Abd al-Aziza: który z dwóch synów Ibrahima rozkazano ofiarować?

Ismaela, na Allaha, o dowodzący wierzących: i żydzi to na pewno wiedzą: ale zazdroszczą wam, o zgromadzenie Arabów, że waszym ojcem jest ten, co do którego był rozkaz Allaha i łaska, którą Allah o nim wspomniał, za jego cierpliwość wobec tego, co mu rozkazano: zaprzeczają mu więc i twierdzą, że to Izaak: bo Izaak jest ich ojcem. I wspomnieliśmy tę kwestię szczegółowo, z jej dowodami i atharami, w naszej Księdze tafsiru: do Allaha chwała i łaska.