Historia Karuna z Musą

Karun, kuzyn Musy według większości ludzi wiedzy, wywyższył się wobec swojego ludu ze skarbami, których klucze ledwie mogła unieść druża mężnych mężczyzn i które wieziono na sześćdziesięciu mułach. Wezwany, by się nie cieszył i szukał Domostwa ostatecznego, oświadczył, że posiada we sobie wiedzę, i wyszedł w wielkiej ozdobie, z szatami, wozami i sługami. Po wyzwaniu na wezwanie przeciw Musie ziemia pochłonęła go razem z jego domostwem i dobrami aż do siódmej ziemi; ci, którzy zazdrościli mu jego miejsca, uznali, że bez łaski Allaha pogieżliby jak on.

« Oto Karun należał do ludu Mojżesza, lecz on był względem nich niegodziwy. My daliśmy mu tyle skarbów, że same tylko klucze do nich były zbyt ciężkie dla ludzi obdarzonych siłą. Oto powiedział mu jego lud: "Nie raduj się! Zaprawdę, Bóg nie miłuje tych, którzy się radują! Lecz poszukuj wśród tego, co ci dał Bóg, siedziby ostatecznej! Nie zapominaj twojego udziału na tym świecie i czyń dobrze, tak jak czyni dobrze dla ciebie Bóg! Nie poszukuj zgorszenia na ziemi! Zaprawdę, Bóg nie miłuje szerzących zgorszenie!"

On powiedział: "To, co mi zostało dane, zawdzięczam wiedzy, którą posiadam." Czyż nie wiedział, iż Bóg wytracił przed nim całe pokolenia takich, którzy byli mocniejsi siłą od niego i którzy więcej zgromadzili? Grzesznicy nie są pytani o swoje grzechy. Potem wyszedł on do swego ludu w całym przepychu. Ci, którzy pragnęli życia tego świata, powiedzieli: "O, gdybyśmy posiadali tyleż, co zostało dane Karunowi! On jest posiadaczem ogromnej fortuny." I powiedzieli ci, którym dana była wiedza: "Biada wam! Nagroda Boga jest lepsza dla tego, kto wierzy i czyni dobro. Otrzymają ją tylko cierpliwi."

I sprawiliśmy, iż ziemia pochłonęła jego i jego domostwo. I nie miał on żadnego oddziału, który by mu pomógł, poza Bogiem, i nie zdołał się obronić. I rankiem Ci, którzy pragnęli wczoraj być na jego miejscu, mówili:. "Biada! Bóg rozdaje hojnie zaopatrzenie, komu chce ze Swoich sług, i wymierza je. Jeśliby Bóg nie był dla nas łaskawy, to sprawiłby, iż zostalibyśmy też pochłonięci. Biada! Niewierni nie bywają szczęśliwi!" Taka jest siedziba ostateczna! My przygotowujemy ją dla tych, którzy nie pragną wyniosłości na ziemi ani szerzyć zgorszenia. Ostateczny koniec należy do bogobojnych! » Sura 28, 76-83

Al-Minhal ibn Amr przekazał nam od Sa'ida ibn Dżubajra od Ibn Abbasa: Karun był kuzynem Musy. Podobnie powiedzieli Ibrahim an-Nacha'i, Abd Allah ibn al-Haris ibn Nawfal, Sammak ibn Harb, Katada, Malik ibn Dinar i Ibn Dżurajdż: Karun był synem Jaszhara ibn Kahitha, a Musa był synem Imrana ibn Kahitha. Takie jest zdanie większości ludzi wiedzy: był on kuzynem Musy, a słowo Ibn Ishaka, że był stryjem Musy, zostało odrzucone. Nazywano go an-Nawwar dla piękna jego głosu w recytowaniu Tory, lecz wróg Allaha jedynie udawał, tak jak udawał Samiri, i zaprzeczanie pogrążyło go dla mnogości jego bogactwa: dodawał do swoich szat łokieć długości z pychy wobec swojego ludu. Allah Wysoki wspomniał mnogość jego skarbów: ich klucze ledwie mogła nieść druża bardzo silnych mężczyzn, były one ze skór i noszono je na sześćdziesięciu mułach, a Allah wie lepiej.

« Nie ciesz się, Allah nie miłuje radosnych » to znaczy: nie ciesz się z tego, co ci dano, i nie wynoś się nad innych. Niech twoje dążenie zmierza do zdobycia nagrody Allaha w Domostwie ostatecznym: ona jest lepsza i trwalsza. I z tym « nie zapominaj o twoim udziale w świecie tym » to znaczy: pobieraj z niego spośród twojego bogactwa to, co Allah uczynił ci dozwolonym, i korzystaj dla siebie z dobrych, dozwolonych przyjemności. « Bądź dobry, tak jak Allah był ci dobry » to znaczy: bądź dobry dla stworzenia Allaha, tak jak Allah, ich Stwórca i ich Kształticiel, był ci dobry. « Nie czyń zepsucia na ziemi » to znaczy: nie wyrządzaj im krzywdy i nie psuj ich, inaczej ujrzysz przeciwne do tego, na czym ci nakazano wobec nich; On cię ukarze i odbierze ci to, co ci dał. « Allah nie miłuje tych, którzy sieją zepsucie. »

Jego odpowiedź jego ludowi na tę sprawiedliwą i wymowną radę była więc następująca: nie potrzebuję korzystać z tego, co wymieniliście, ani z tego, na co wskazaliście. Allah dał mi to jedynie z wiedzą u Siebie, że na to zasługuję i że jestem tego godny; a gdybym nie był przez Niego miłowany i przy Nim otoczony łaską, nie dałby mi tego, co mi dał. « Czyż nie wiedział, że Allah wygubił przed nim pokolenia mocniejsze od niego siłą i obfitsze w zgromadzenia, a przestępcy nie będą pytani o ich grzechy » to znaczy: wygubiliśmy minione narody za ich grzechy i ich winy, narody mocniejsze od Karuna siłą i obfitsze w dobra i w dzieci; a gdyby jego słowa były prawdziwe, nie karalibyśmy nikogo, kto byłby od niego bogatszy, a jego bogactwo nie byłoby dowodem Naszej miłości do niego i Naszej troski o niego. « I nie twoje dobra ani twoje dzieci zbliżają ciebie do Nas bliskością, lecz jedynie ten, kto wierzy i dobrze działa.

» « Czyż liczą, że to, czym ich rozszerzamy w dobrach i dzieciach, jest Naszym przyspieszaniem ku nim w dobrach? lecz oni nie czują. » « To mi zostało dane dla wiedzy, która jest we mnie. »

A co do tego, kto twierdzi, że chodziło o to, iż znał dzieło alchemii albo wyuczył Najwyższe Imię i posłużył się nim do gromadzenia bogactw: to nie jest słuszne. Alchemia jest złudą i barwieniem, które nie przemienia rzeczywistości i nie przypomina dzieła Stwórcy; a wezwaniem niewiernego ku Niemu Najwyższe Imię nie jest wynoszone. Karun był niewiernym we wnętrzu i obłudnym na zewnątrz, a jego odpowiedź im w tej mierze nie jest słuszna według tego założenia i nie pozostaje między obiema mowami żadnej łączności. Wyjaśniliśmy to w naszej księdze, a chwała należy do Allaha.

« Wyszedł więc ku swojemu ludowi w swojej ozdobie »: wielu komentatorów przytoczyło, że wyszedł w wielkiej ozdobie, z szatami, wozami, sługami i orszakiem. Gdy zobaczyli go ci, którzy wywyższają blask życia tego świata, zapragnęli być podobni do niego i pożądali go za to, co nosił i posiadał. A gdy ich mowę usłyszeli uczeni o słusznym rozumieniu i przenikliwi asceci: « Biada wam, nagroda Allaha jest lepsza dla tego, kto wierzy i dobrze działa » to znaczy: nagroda Allaha w Domostwie ostatecznym jest lepsza, trwalsza, szlachetniejsza i wyższa. « A osiągają ją jedynie cierpliwi » to znaczy: tylko ten, którego Allah pokierował sercem, utwierdził w piersi, podtrzymał duchem i ziszczył życzenie, rzuca tę radę, te słowa i to wzniosłe dążenie ku wyższemu Domostwu ostatecznemu na tle blasku tego niskiego świata. Allah miłuje przenikliwy wzrok przy nadejściu wątpliwości i pełnego ducha przy nadejściu namiętności.

« Sprawiliśmy więc, że ziemia pochłonęła go razem z jego domostwem; nie miał wtedy żadnej druży, która pomagałaby mu przeciw Allahowi, i nie był z tych, którym dano pomoc. »

Gdy Wysoki wspomniał jego wyjście w jego ozdobie, jego orszak w niej i jego pychę wobec swojego ludu przez nią: « Sprawiliśmy więc, że ziemia pochłonęła go razem z jego domostwem. »

Jak przekazał al-Buchari w hadisie az-Zuhriego, od Salima, od jego ojca, od Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem): pewien mąż ciągnął swój izar, gdy został z nim pochłonięty, i zapada się w ziemi aż do Dnia Zmartwychwstania. Potem przekazał to al-Buchari w hadisie Dżarira ibn Zajda, od Salima, od Abu Hurajry, od Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem), w ten sam sposób.

A mówi się za Ibn Abbasem i za as-Sudim, że Karun dał kobiecie wszetecznej pieniądze pod warunkiem, że powie Musie (niech będzie nad nim pokój): ty uczyniłeś mi to i to. Powiedziała mu więc to, a on został porażony smutkiem i odmówił dwóch rakatów: kto ci to wskazał i co cię do tego skłoniło? Wspomniała, że Karun jest tym, który ją do tego nakłonił, i poprosiła Allaha o przebaczenie i nawróciła się ku Niemu. Wtedy Musa padł dla Allaha na pokłon, wezwał Allaha przeciw Karunowi: poleciłem ziemi, aby ci była posłuszna w tym. Musa polecił więc ziemi, aby pochłonęła go razem z jego domostwem, i tak się stało, a Allah wie lepiej. Karun, gdy wyszedł ku swojemu ludowi w swojej ozdobie, przechodził ze swoim orszakiem, swoimi mułami i swoimi szatami obok posiedzenia Musy (niech będzie nad nim pokój) i przypominał swojemu ludowi dni Allaha. Gdy zobaczyli go ludzie, twarze wielu ludzi odwróciły się, patrząc na niego. Musa zawołał więc: co skłoniło cię do tego?

Powiedział: o Musa, jeśli zostałeś nad mnie wyróżniony proroctwem, to ja zostałem nad ciebie wyróżniony bogactwem. A jeśli zechcesz, wyjdziesz i będziesz wzywał przeciw mnie, a ja będę wzywał przeciw tobie. Wyszedł, i wyszedł Karun ze swoim ludem. Musa powiedział mu: ty będziesz wzywał, czy ja? Ja. Karun więc wezwał, lecz nie został wysłuchany. Musa: ja będę wzywał?

Tak. O Allah, rozkaż ziemi, aby dziś była mi posłuszna, wykonałem to. O ziemi, pochłoń ich: pochłonęła ich aż do stóp, potem powiedział: pochłoń ich, pochłonęła ich aż do kolan, potem aż do ramion. Podejdź z ich skarbami i ich dobrami: podeszła z nimi, aż mogli ją oglądać. Potem Musa wskazał swoją ręką: precz, synowie Lawiego. Ziemia wyrównała się nad nimi; są pograżani raz każdego dnia aż do Dnia Zmartwychwstania; zostali pograżeni aż do siódmej ziemi. Wielu komentatorów przytoczyło tu wiele relacji izraelskich, świadomie od nich odstąpiliśmy i zostawiliśmy je.

« Nie miał wtedy żadnej druży, która pomagałaby mu przeciw Allahowi, i nie był z tych, którym dano pomoc »: nie miał wspierającego ani z siebie, ani od innych; nie miał wtedy żadnej siły ani wspierającego. A gdy dosięgło go to, co go dosięgło z pogrzebania, zniknięcia dóbr, ruiny domostwa, śmierci duszy, rodziny i nieszczęścia, ubolewali ci, którzy pragnęli podobnego do tego, co mu zostało dane, i dziękowali Allahowi Wysokiemu, który rządzi Swoimi sługami, jak chce, pięknym zachowanym rządem: « Gdyby Allah nie okazał nam Swej łaski, pograżyłby nas, jak gdyby niewierni nie odnoszą powodzenia. » A « jak gdyby » w znaczeniu « czyż nie widziałeś, że »: to piękne słowa pod względem sensu, a Allah wie lepiej.

Potem oznajmił Wysoki: « To Domostwo ostateczne »: jest ono Domostwem trwania i jest Domostwem, w którym zazdroszczący mu zachodzi ten, komu zostało dane, a pocieszony jest ten, kto go pozbawiono. Przygotowane jest ono jedynie dla « tych, którzy nie pragną wzniosłości na ziemi ani zepsucia ». Wzniosłość to pycha, duma, arogancja i przyozdobienie się; a zepsucie to dzieło nieposłuszeństwa trwałego i przenoszonego: zabieranie dóbr ludzi, psucie ich żywotów, wyrządzanie im krzywdy i niebycie wobec nich szczerym. « A ostateczność jest dla bogobojnych. »

A ta historia Karuna: « sprawiliśmy więc, że ziemia pochłonęła go razem z jego domostwem »: domostwo jest jasne w budowie i może być po tym w tułaczce; a domostwo oznacza obozowisko, gdzie rozbijane są namioty: o obozowisko Abbla, mów z ładunkiem, i o moja śleposto, o świcie, obozowisko Abbla, poddaj się. A Allah wie lepiej.

« I posłaliśmy Musę z Naszymi znakami i mocą wyraźną do Faraona, Hamana i Karuna, a oni powiedzieli: czarodziej, kłamca. » I powiedział Wysoki w jednej surze, po wzmiance o Ad i Tamudzie: « i Karun, i Faraon, i Haman: Musa przyszedł do nich z dowodami, lecz okazali się na ziemi zuchwali i nie byli z wyprzedzających. Pojmiemy każdego za jego grzech: jednych objął grad, a innych pochwycił krzyk, innych sprawiliśmy, że ziemia pochłonęła, a innych utopiliśmy; Allah nie był dla nich niesprawiedliwy, lecz oni sami sobie wyrządzali krzywdę » (sura al-Ankabut, 39). Tym więc, którego ziemia pochłonęła, był Karun, jak to poprzedziło, a tym, który został utopiony, Faraon i Haman oraz ich obie druży: byli w błędzie.

Abu Abd ar-Rahman przekazał nam, przekazał nam Sa'id, przekazał nam Ka'b ibn Alkama, od Issy ibn Hilala as-Sadafiego, od Abd Allaha ibn Amra, od Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem), że pewnego dnia wspomniał modlitwę: kto jej pilnuje, ta jest dla niego światłem, dowodem i zbawieniem w Dniu Zmartwychwstania; a kto jej nie pilnuje, ten nie ma światła, ani dowodu, ani zbawienia i będzie w Dniu Zmartwychwstania razem z Karunem, Faraonem, Hamanem i Ubajjem ibn Chalafem. Przekazał to jeden Ahmad.