Narody zniszczone zbiorowo

Rozdział gromadzi narody wyniszczone zbiorowo przed zejściem Tory, według słowa Allaha: « daliśmy Księgę Musie po wygubieniu pierwszych pokoleń », oraz hadis Abu Sa'ida al-Chudriego, według którego żadna wspólnota nie została zniszczona po Torze, prócz wsi przemienionej w małpy. Wymienieni są ludzie ar-Rass, którzy zabili swojego proroka Hanzalę ibn Safwana, potem Ad, Tamud, Faraon, bracia Luta i ludzie Ajki. Figure tam lud Yasin: dwóch posłów uznanych za kłamców, umocnionych trzecim, oraz koniec jednym krzykiem: « Był to tylko jeden krzyk, a oto byli wygaszeni ».

Rozdział o wzmiance narodów zniszczonych zbiorowo. Miało to miejsce przed zejściem Tory, według Jego słowa: « daliśmy Księgę Musie po wygubieniu pierwszych pokoleń » (al-Qasas, 43). Werset, jak przekazali Ibn Dżarir, Ibn Abi Hatim i al-Bazzar, w hadisie Awfa al-A'rabiego, od Abu Nadry, od Abu Sa'ida al-Chudriego, który powiedział: « Allah nie zniszczył żadnej wspólnoty karą z nieba ani z ziemi, po tym, jak Tora zstąpiła na powierzchnię ziemi, prócz wsi, której ludzie zostali przemienieni w małpy. » Czyż nie widzisz, że Allah powiedział: « daliśmy Księgę Musie po wygubieniu pierwszych pokoleń »: al-Bazzar wywyższył go w wersji jemu właściwej. A Allah wie najlepiej; jego pauza wskazuje, że każda wspólnota zniszczona zbiorowo została zniszczona przed Musą (niech będzie nad nim pokój).

Wśród nich: ludzie ar-Rass. Allah powiedział w surze al-Furkan: « I Ad, i Tamud, i ludzie ar-Rass, i wiele pokoleń między nimi; każdemu dawaliśmy przykłady, a każdego wygubiliśmy wygubieniem całkowitym » (al-Furkan, 38-39). I powiedział On w surze Qaf: « Za kłamców uznali przed nimi: lud Nuha, ludzie ar-Rass, Tamud, Ad, Faraon, bracia Luta, ludzie Ajki i lud Tubba': wszyscy uznali posłów za kłamców, a Moja groźba się spełniła » (Qaf, 12-14).

Ten kontekst, i ten, który go poprzedza, wskazują, że zostali zabici, zniszczeni i wyniszczeni: to jest zniszczenie. Odrzuca to wybór Ibn Dżarira, że ludzie ar-Rass byliby ludźmi Rowu wspomnianymi w surze al-Burudż; albowiem ci, według Ibn Ishaka i grupy, żyli po Mesjaszu (niech będzie nad nim pokój), a i to wymaga zbadania. Ibn Dżarir przekazał, że Ibn Abbas powiedział: « Ludzie ar-Rass są mieszkańcami wsi ze wsi Tamudu. »

Wielki hafiz Abu al-Qasim Ibn Asakir wspomniał na początku swojego Tarichu, przy wzmiance o założeniu Damaszku, od Tarichu Abu al-Qasima Ubajd Allaha ibn Abd Allaha ibn Churdadhby i innych, że ludzie ar-Rass byli w Hazurze. Allah posłał do nich proroka imieniem Hanzala ibn Safwan; uznali go za kłamcę i go zabili. Wtedy Ad ibn Aws ibn Iram ibn Sam ibn Nuh wyruszył ze swoim potomstwem z ar-Rass i osiadł na Ahkafie, a Allah zniszczył ludzi ar-Rass, którzy rozproszyli się po całym Jemenie i w tym samym czasie rozprzestrzenili po całej ziemi, aż Dżajrun ibn Sa'd ibn Ad ibn Aws ibn Iram ibn Sam ibn Nuh zstąpił do Damaszku i założył tam miasto, nazywając je Dżajrun: to Iram z kolumnami, a nigdzie nie istnieje więcej kolumn z kamienia niż w Damaszku. Allah posłał wtedy Huda ibn Abd Allaha ibn Rabę ibn Chalida ibn al-Chaluda ibn Ad do Ad, dzieci Ad, na Ahkaf; uznali go za kłamcę i Allah ich zniszczył (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem).

To implikuje, że ludzie ar-Rass wyprzedzali Ad o epoki bardzo długie. A Allah wie najlepiej.

Ibn Abi Hatim przekazał, od Abu Bakra ibn Abi Asima, od jego ojca, od Szajbiba ibn Biszra, od Ikrimy, od Ibn Abbasa, który powiedział: « ar-Rass jest studnią w Azerbejdżanie. » As-Sauri przekazał, od Abu Bukajra, od Ikrimy, który powiedział: « ar-Rass jest studnią, do której wrzucili swojego proroka », to znaczy: tam go pochowali. Ibn Dżurajdż powiedział, od Ikrimy: « Ludzie ar-Rass są w Faldżu, to są ludzie Yasina. » Katada powiedział: « Faldż, wieś z Jamamy. » Ja mówię: jeśli są ludźmi Yasina, jak twierdzi Ikrima, zostali w istocie zniszczeni zbiorowo: Allah powiedział w ich historii: « Był to tylko jeden krzyk, a oto byli wygaszeni » (Yasin, 29), a ich historia nadejdzie po tych. Jeśli są inni niż tamci, a to jest jawne, zostali zniszczeni i wyniszczeni również. W każdym razie to przeczy temu, co wspomniał Ibn Dżarir.

Abu Bakr Muhammad ibn al-Hasan an-Nakkasz wspomniał, że ludzie ar-Rass mieli studnię, która ich poiła i wystarczała całej ich ziemi, oraz króla sprawiedliwego, o pięknym postępowaniu. Gdy umarł, doznali wielkiego smutku; kilka dni potem diabeł ukazał im się w jego formie i powiedział: « Nie umarłem, lecz odsunąłem się od was, aby zobaczyć, co czynicie. » Weszli w wielką radość; rozkazał, aby kurtyna została rozpostarta między nimi a nim, i oznajmił im, że nigdy nie umrze. Większość w to uwierzyła, została przez niego zwiedzona i go czciła.

Allah posłał wśród nich proroka, który im oznajmił, że to diabeł mówi do nich zza kurtyny, zakazał jego kultu i nakazał oddawać cześć Allahowi samemu, bez towarzyszy. As-Suhajli powiedział: objawienie przychodziło mu we śnie, a nazywał się Hanzala ibn Safwan. Rzucili się na niego, zabili go i wrzucili do studni; jej woda opadła, cierpieli pragnienie po swoim pojeniu, ich drzewa wyschły, ich owoce ustały, ich domostwa zostały zrujnowane; towarzyskość ustąpiła miejsca dzikości, zebraniom podział, i zginęli do ostatniego; dżinny i dzikie zwierzęta zamieszkały ich domostwa: na ich miejscach nie słychać już nic poza świstem dżinów, rykiem lwów i głosem hien.

A co do tego, co przekazał Ibn Dżarir, od Muhammada ibn Humajda, od Salamy, od Ibn Ishaka, od Muhammada ibn Ka'ba al-Kuraziego, który powiedział: Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział: « Pierwszy z ludzi, który wejdzie do Raju w dniu Zmartwychwstania, to czarny sługa »: Allah posłał proroka do mieszkańców wsi, a z jej mieszkańców jedynie ten czarny uwierzył w niego. Mieszkańcy wsi napadli na proroka, wykopali mu studnię, wrzucili go do niej i przykryli głuchym kamieniem. Ten sługa chodził ścinać drewno na swoim grzbiecie, przynosił swoje drewno, sprzedawał je i kupował za nie pożywienie i napój, potem przychodził do tej studni, podnosił kamień (Allah pomagał mu na nim), zstępował do swojego proroka z jego pożywieniem i napojem, po czym wracał tak, jak było. Tak było, jak długo Allah chciał.

Pewnego dnia wyszedł ścinać drewno jak zwykle, zebrał swoje drewno, związał swą wiązkę i ją dokończył; gdy chciał ją nieść, poczuł senność i położył się spać. Allah zamknął jego ucho siedem lat, śpiąc; potem się obudził, przeciągnął się, obrócił na drugi bok i znowu zasnął: Allah zamknął jego ucho siedem innych lat. Potem się obudził, wziął swoją wiązkę, sądząc, że spał tylko godzinę dnia. Przyszedł do wsi, sprzedał swoją wiązkę, kupił pożywienie i napój jak zwykle, po czym udał się do dołu, na miejsce, gdzie była: szukał jej i nie znalazł, albowiem jej mieszkańcy zostali dotknięci karą, wyszli z niej, uwierzyli w swojego proroka i go potwierdzili.

Ich prorok pytał ich, co się dzieje z tym czarnym; odpowiadali: nie wiemy, aż Allah wziął proroka (niech będzie nad nim pokój), a czarny obudził się ze swojego snu po tym. Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział: « Ten czarny jest istotnie pierwszym, który wejdzie do Raju. » To jest hadis mursal, a jego podobny wymaga zbadania; rozwinięcie jego historii pochodzi być może od Muhammada ibn Ka'ba al-Kuraziego. A Allah wie najlepiej.

Ibn Dżarir sam go odrzucił i powiedział: « Nie wolno uważać tych ludzi za ludzi ar-Rass wspomnianych w Koranie »: ponieważ Allah poinformował o ludziach ar-Rass, że ich zniszczył, podczas gdy ci, gdy ukazała się im kara, uwierzyli w swojego proroka, chyba że przyjąć, że zdarzenia ich spotkały i uwierzyli w proroka po śmierci swoich ojców. A Allah wie najlepiej. Potem wybrał: to są ludzie Rowu, a to jest słabe, zważwszy to, co poprzedza, i to, co wspomniano w historii ludzi Rowu: byli tam grożeni karą tamtego świata, jeśli się nie nawrócą, a ich zniszczenie nie jest wspomniane, podczas gdy zniszczenie ludzi ar-Rass jest jawne. A Allah wie najlepiej.

Lud Yasina

« I przytocz im przypowieść o mieszkańcach miasta, kiedy przybyli do niego posłańcy. Oto posłaliśmy ich dwóch, lecz oni uznali ich za kłamców; wtedy wsparliśmy ich trzecim. I powiedzieli: "Oto zostaliśmy posłani do was." Powiedzieli: "Wy przecież jesteście tylko śmiertelnikami, podobnie jak my. Miłosierny nie zesłał niczego, wy tylko kłamiecie!" Powiedzieli: "Pan nasz wie, że zostaliśmy do was wysłani, Mamy jedynie obowiązek jasnego obwieszczenia." Powiedzieli: "Mamy dla was złą wróżbę. Jeśli nie zaprzestaniecie, to my was ukamienujemy; i niezawodnie dotknie was od nas kara bolesna."

Powiedzieli: "Wasza zła wróżba niech pozostanie z wami. A skoro jesteście napomniani... Lecz wy jesteście ludźmi występnymi." I przybył wtedy pewien człowiek, pospiesznie biegnąc z końca miasta, i powiedział: "O ludzie! Idźcie za tymi wysłannikami! Idźcie za tymi, którzy nie żądają od was żadnej zapłaty i którzy są na drodze prostej! Dlaczego nie miałbym czcić Tego, który mnie stworzył i do którego zostaniecie sprowadzeni? Czyż mam brać sobie bogów poza Nim? Jeśli Miłosierny zechce dotknąć mnie jakimś złem, to nic mi nie pomoże ich wstawiennictwo i oni mnie nie zbawią. Zapewne byłbym wtedy w jawnym zabłądzeniu.

Zaprawdę, ja uwierzyłem w waszego Pana! Słuchajcie mnie!" Powiedziano mu: "Wejdź do Ogrodu!" On powiedział: "O, jeśliby mój lud wiedział, że mój Pan mi przebaczył i umieścił mnie między tymi, którzy zostali uhonorowani!" I po nim nie posłaliśmy już przeciw jego ludowi żadnego wojska z niebios ani nie mamy zamiaru posyłać. I był tylko jeden krzyk - i oto oni zgaśli! » Sura 36, 13-29

Jest to słynne u wielu spośród salafu i chalafu, że to miasto jest Antiochią: Ibn Ishak to przekazał w tym, co do niego doszło od Ibn Abbasa, od Ka'ba al-Ahbara i od Wahba ibn Munabbicha; i podobnie od Burajdy ibn al-Husajba, od Ikrimy, od Katady, od az-Zuhriego i innych. Ibn Ishak powiedział, w tym, co do niego doszło od Ibn Abbasa, Ka'ba i Wahba: powiedzieli, że jego stolica miała króla imieniem Antikus ibn Antikus, który czcił bożki, a Allah posłał do nich trzech z posłańców: Sadika, Saduka i Szaluma, lecz oni uznali ich za kłamców. « Jest oczywiste, że są to posłańcy, którzy przyszli od Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem). » Katada twierdził, że byli posłańcami Mesjasza.

Podobnie Ibn Dżurajdż, od Wahba ibn Sulajmana, od Szu'ajba al-Dżaba'iego: imiona dwóch pierwszych posłańców było Szam'un (Szymon) i Juhanna (Jan), imię trzeciego Bulus (Paweł), a miasto Antiochia. Ta opinia jest bardzo słaba: gdy Mesjasz posłał do ludzi Antiochii trzech z apostołów, było to pierwsze miasto, które uwierzyło w Mesjasza w tamtym czasie; dlatego jest jednym z czterech miast, gdzie znajduje się patriarcha chrześcijan: Antiochia, Jerozolima, Aleksandria i Rzym, potem Konstantynopol po nich. A nie zostali zniszczeni, podczas gdy mieszkańcy miasta wspomnianego w Koranie zostali zniszczeni, jak powiedziano na końcu jego historii po zabiciu prawdomównego posła: « Przytaczaj im przykład: ludzie miasta, gdy przyszli do niego posłańcy. » Lecz jeśli trzej posłańcy wspomniani w Koranie zostali posłani dawnie do ludzi Antiochii, którzy uznali ich za kłamców i których Allah zniszczył, potem miasto zostało ponownie zaludnione po tym, a w czasach Mesjasza jego mieszkańcy uwierzyli posłańcom, którzy do nich zostali posłani, niczego to nie wyklucza.

A Allah wie najlepiej. A co do twierdzenia, że ta historia wspomniana w Koranie jest historią towarzyszy Mesjasza, jest ono słabe, zważwszy to, co poprzedza, oraz albowiem jawny kontekst Koranu wymaga, aby ci posłańcy przychodzili od Allaha.

Allah Wysoki powiedział: « Przytaczaj im przykład » to znaczy swojemu ludowi, o Muhammadzie: ludziom miasta, to znaczy Medynie, « gdy przyszli do niego posłańcy: gdy posłaliśmy do nich dwóch, uznali ich za kłamców; umocniliśmy ich trzecim » to znaczy: umocniliśmy obu trzecim w przekazie, « i powiedzieli: jesteśmy posłani do was. » Oni im odpowiedzieli, że są mężczyznami podobnymi do nich, jak odpowiadały narody niedowiarków swoim posłańcom, dziwiąc się, że Allah posyła proroka-człowieka; a oni im odpowiedzieli, że Allah wie, że są Jego posłańcami do nich, i że gdyby Mu okłamali, ukarałby ich i pomścił się na nich ostro. « I mamy tylko jawne przekazanie »: to znaczy, że naszym zadaniem jest przekazywać wam to, z czym zostaliśmy posłani do was, a Allah prowadzi, kogo chce, i błądzi, kogo chce.

« Oni powiedzieli: widzimy w was złe omen » to znaczy: wróżymy sobie zło z tego, co nam przynosicie; « jeśli nie przestaniecie, ukamienujemy was »: powiedziano według słowa; i powiedziano według czynów. Potwierdza pierwsze ich słowo: « i dotknie was od nas kara bolesna »: grozili im śmiercią i upokorzeniem. « Oni powiedzieli: wasz omen jest z wami » to znaczy: odrzucony na was; « czy dlatego, że przypomniano wam? »: z tego powodu, że przypomnieliśmy was ku prowadzeniu i wzywaliśmy was do niego, grozicie nam śmiercią i upokorzeniem; « lecz jesteście ludem przekraczającym wszelką miarę »: nie przyjmujecie prawdy i jej nie chcecie.

Jego słowo: « I przyszedł z krańca miasta mąż, który biegał » dla wsparcia posłańców i objawienia wiary w nich. Powiedział: « O mój ludzie, idźcie za posłańcami; idźcie za tymi, którzy nie żądają od was żadnej zapłaty i są dobrze prowadzeni »: wzywają was do czystej prawdy, bez zapłaty i bez wynagrodzenia. Potem wzywał ich do oddawania czci Allahowi samemu, bez towarzyszy, i zakazywał im oddawania czci temu, co jest inne niż On, co nie przynosi korzyści w niczym, ani na tym świecie, ani w tamtym. « Byłbym wtedy w jawnym błędzie »: gdybym porzucił oddawanie czci Allahowi i czcił coś innego niż On.

Potem powiedział, zwracając się do posłańców: « Uwierzyłem w waszego Pana: posłuchajcie mnie » to znaczy: posłuchajcie moich słów i bądźcie nimi świadkami u waszego Pana. I powiedziano: sens jest taki: posłuchajcie, o mój ludzie, mojej wiary w posłańców Allaha, jawnie. Wtedy go zabili: powiedziano przez ukamienowanie; powiedziano przez ukąszenie; powiedziano: rzucili się na niego jednym pędem i go zabili. Ibn Ishak przekazał od niektórych swoich towarzyszy, od Ibn Mas'uda, który powiedział: « Rozdeptali go stopami, aż wypchnęli mu jego trzewia.

»

As-Sauri przekazał, od Asima al-Ahwala, od Abu Midżlaza: imię tego mężczyzny było Habib ibn Murri. Potem powiedziano: był stolarzem; powiedziano: powroźnikiem; powiedziano: szewcem; powiedziano: barwiarzem; powiedziano: oddawał się nabożeństwu w jaskini tam. A Allah wie najlepiej. Od Ibn Abbasa: Habib stolarz był wcześnie dotknięty trądem i był bardzo miłosierny; jego lud go zabił.

Dlatego Allah powiedział: « Wejdź do Raju » to znaczy: gdy jego lud go zabił, Allah wprowadził go do Raju. Gdy zobaczył to, co tam było z chłodem i radością, powiedział: « O gdyby mój lud wiedział, że mój Pan mi przebaczył i że umieścił mnie wśród uczczonych »: to znaczy: aby w to uwierzyli, w co ja uwierzyłem, i aby spotkało ich to, co mnie spotkało. Ibn Abbas powiedział: « Radził swojemu ludowi za swojego życia: o mój ludzie, idźcie za posłańcami; a po swojej śmierci: o gdyby mój lud wiedział, że mój Pan mi przebaczył i że umieścił mnie wśród uczczonych. » Ibn Abi Hatim to przekazał.

Katada powiedział podobnie: « Nie spotkasz wierzącego inaczej niż doradzającego, nigdy zwodziciela. » Gdy zobaczył to, co zobaczył z hojności Allaha, powiedział: « O gdyby mój lud wiedział... », pragnąc od Allaha, aby jego lud wiedział to, co kontemplował z hojności Allaha i tego, co jego dosięgło. Katada powiedział: na Allaha, Allah nie zganił jego ludu po jego zabiciu inaczej niż: « Był to tylko jeden krzyk, a oto byli wygaszeni.

»

Jego słowo: « I nie ześlemy na jego lud po nim wojska z nieba, i nie byliśmy do ześlenia »: to znaczy: nie potrzebowaliśmy, aby się na nich pomścić, ześlania na nich wojska z nieba. To jest sens tego, co Ibn Ishak przekazał od niektórych swoich towarzyszy, od Ibn Mas'uda. Mudżahid i Katada powiedzieli: « i nie ześlemy na nich wojska » to znaczy: innego posłannictwa. Ibn Dżarir powiedział: pierwsze jest bardziej słuszne; a ja: najmocniejsze. Dlatego powiedział: « i nie byliśmy do ześlenia » to znaczy: nie potrzebowaliśmy tego do zemsty, gdy uznali Naszych posłańców za kłamców i zabili Naszego sprzymierzeńca; « był to tylko jeden krzyk, a oto byli wygaszeni. »

Komentatorzy powiedzieli: Allah posłał Dżibrila (niech będzie nad nim pokój), który pochwycił oba skrzydła bramy ich miasta, potem zadał przeciw nim jeden krzyk, a oto byli wygaszeni: ich głosy wygaszone, ich ruchy zatrzymane, nie pozostając z nich żadnego oka, które by mrugnęło. To wszystko wskazuje, że to miasto nie jest Antiochią: ci zostali zniszczeni za uznanie posłańców Allaha przybyłych do nich za kłamców, podczas gdy ludzie Antiochii uwierzyli i poszli za posłańcami Mesjasza, apostołami przybyłymi do nich. Dlatego powiedziano: Antiochia była pierwszym miastem, które uwierzyło w Mesjasza.

A co do hadisu przekazanego przez at-Tabaraniego, od Husajna al-Askara, od Sufjana ibn Ujajny, od Ibn Abi Nadżiha, od Mudżahida, od Ibn Abbasa, od Proroka (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem): « Wyprzedzeni są trzej: wyprzedzony Musy to Youcha' ibn Nun; wyprzedzony Issy to towarzysz Yasina; wyprzedzony Muhammada to Ali ibn Abi Talib »: ten hadis się nie ustala: ten Husajn jest porzucony i szyitą ghulat, a jego jednostkowe przekazanie tego wskazuje jego całkowitą słabość. A Allah wie najlepiej.