Salih

Allah posłał do Thamudu, plemienia arabskiego z al-Hidżru, które przybyło po 'Ad, ich brata Saliha, który ich wezwał do czczenia samego Allaha. Postawiony wobec wyzwania, wyprowadził ze skały pełną wielbłądzicę, znak jaskrawy: woda została podzielona między nią a ludem. Dziewięciu zepsutych mężczyzn, podżeganych przez dwie kobiety, ją zabiło; jej młode wspięło się na szczyt góry i wydobyło trzy ryki. Salih dał im trzy dni, potem « Wstrząs ich pochwycił »: pozostali porankiem leżący w swoich mieszkaniach, oprócz Abu Righala, ukaranego od razu po wyjściu ze świętości Allaha.

Historia Saliha, proroka Thamudu

Thamud jest słynnym plemieniem, nazwanym od ich przodka Thamuda, brata Dżadisu, obaj synowie 'Abira ibn Iraru ibn Sama ibn Nuha. Byli Arabami spośród Arabów pniowych, mieszkającymi w al-Hidżrze, między Hidżazem a Tabukiem, i Posłaniec Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) przeszedł przez to miejsce, udając się do Tabuku z muzułmanami, którzy go towarzyszyli, jak będzie jego wykład. Przybyli po ludzie 'Ad, i oddawali cześć bałwanom jak ci. Allah posłał więc wśród nich mężczyznę spośród nich, sługę Allaha i Jego posłańca, Saliha ibn Abda ibn Masicha ibn Ubajda ibn Hadżara ibn Thamuda ibn 'Abira ibn Iraru ibn Sama ibn Nuha. Ich wezwał do kultu Allaha samego, bez wspólnika, do obalenia bałwanów i równych, i do niełączzenia z Nim niczego. Część spośród nich uwierzyła w niego, ale ich większość nie uwierzyła; uczynili mu krzywdę słowami i czynami, chcieli go zabić, i zabili wielbłądzicę, którą Allah ustanowił jako dowód przeciw nim. Allah ich pochwycił więc pochwyceniem Potężnego Całkiem Potężnego.

Opowieść o Salihu i Thamudzie w Koranie

Najwyższy powiedział w surze al-A'raf: « I do Thamudu, ich brat Salih. Powiedział: o ludu mój, czcijcie Allaha: nie macie żadnego innego bóstwa niż On. Dowód przyszedł wam od waszego Pana: oto wielbłądzica Allaha, znak dla was. Pozwólcie jej jeść na ziemi Allaha i nie czyńcie jej żadnej krzywdy, inaczej kara bolesna was pochwyci.

I przypominajcie sobie, gdy On uczynił was następcami po 'Ad i ustanowił was na ziemi: wznosicie pałace na jej równinach i wycinacie domy w górach. Przypominajcie więc łaski Allaha i nie siejcie zepsucia na ziemi. Notable nadęte pychą jego ludu powiedzieli tym, którzy byli liczeni za słabych, tym spośród nich, którzy uwierzyli: wiecie, że Salih jest posłany od strony swojego Pana? Powiedli: wierzymy w to, z czym był posłany.

Ci, którzy nadęli się pychą, powiedzieli: nie wierzymy w to, w co wy wierzycie. Potem zaszlachtowali wielbłądzicę i okazali nieposłuszeństwo rozkazowi swojego Pana, i powiedzieli: o Salihu, sprowadź na nas to, co nam obiecujesz, jeśli jesteś wśród posłanych. Wstrząs ich pochwycił: pozostali porankiem leżący w swoich mieszkaniach. Odwrócił się od nich i powiedział: o ludu mój, przekazałem wam posłanie mojego Pana i doradziłem wam, ale wy nie kochacie doradców » (Sura 7, 73-79).

I Najwyższy powiedział w surze Hud: « I do Thamudu, ich brat Salih. Powiedział: o ludu mój, czcijcie Allaha: nie macie żadnego innego bóstwa niż On. To On was stworzył z ziemi i uczynił was jej zagospodarowującymi. Proście Go więc o wybaczenie, potem wróćcie do Niego: mój Pan jest blisko, On odpowiada.

Powiedzieli: o Salihu, byłeś wśród nas tym, od którego się spodziewano (najlepiej) przed tym. Zakazujesz nam czczenia tego, co czcili nasi ojcowie? Jesteśmy w wątpliwości dokuczliwej co do tego, ku czemu nas wzywasz. Powiedział: o ludu mój, patrzcie: jeśli jestem na dowodzie jasnym od mojego Pana i jeśli przyniosł mi od swojej strony miłosierdzie, kto by mnie wspierał przeciw Allahowi, gdybym Mu okazał nieposłuszeństwo?

Dodalibyście mi tylko stratę. O ludu mój, oto wielbłądzica Allaha, znak dla was. Pozwólcie jej jeść na ziemi Allaha i nie czyńcie jej żadnej krzywdy, inaczej kara bliska was pochwyci. Zaszlachtowali ją, a on powiedział: cieszcie się w swoich mieszkaniach trzy dni: taka jest obietnica, która nie może być zaprzeczona.

Potem, gdy przyszło Nasze rozkazanie, uratowaliśmy Saliha i tych, którzy uwierzyli z nim, przez miłosierdzie z Naszej strony, i przed hańbą tego dnia: twój Pan jest Mocny, Potężny. A ci, którzy popełnili niesprawiedliwości, zostali pochyceni przez Krzyk: pozostali porankiem leżący w swoich mieszkaniach, jakby nigdy tam nie pomyślnie prosperowali. Thamud nie uwierzyli swojemu Panu: daleko niech będzie Thamud! » (Sura 11, 61-68).

I Najwyższy powiedział w surze al-Hidżr: « Ludzie al-Hidżru nazwali posłanych kłamcami. Daliśmy im Nasze znaki, ale się od nich odwracali. Wycinali domy w górach, w bezpieczeństwie. Krzyk ich pochwycił o poranku: to, co zdobywali, niczym im nie służyło » (Sura 15, 80-84).

I On powiedział: « Nie rozsyłamy znaków, niż aby przestraszyć; i daliśmy Thamudowi wielbłądzicę widoczną, ale oni jemu uczyńili krzywdę. Nie rozsyłamy znaków niż aby przestraszyć » (Sura 17, 59).

I Najwyższy powiedział w surze asz-Szu'ara: « Thamud nazwał posłanych kłamcami, gdy ich brat Salih powiedział im: czyż nie będziecie się bać? Jestem dla was posłańcem godnym zaufania. Bójcie się więc Allaha i słuchajcie mnie. Nie żądam od was za to żadnej zapłaty: moja zapłata należy tylko do Pana światów.

Czyż będziecie pozostawieni w bezpieczeństwie w tym, co jest tu, wśród ogrodów, źródeł, pól i palm o zbitych kiściach? Wycinacie w górach domy z wprawą. Bójcie się więc Allaha i słuchajcie mnie. Nie słuchajcie rozkazu przekraczających miarę, którzy sieją zepsucie na ziemi i nie go naprawiają.

Powiedzieli: ty jesteś tylko wśród zaczarowanych; ty jesteś tylko człowiekiem jak my: sprowadź więc znak, jeśli jesteś spośród prawdomównych. Powiedział: oto wielbłądzica: ona ma swoją kolej picia, i wy macie kolej picia, w dzień znany. Nie czyńcie jej żadnej krzywdy, inaczej kara wielkiego dnia was pochwyci. Zaszlachtowali ją: mieli z tego żal porankiem.

Kara ich pochwyciła: w tym są znaki, ale większość spośród nich nie była wierząca. Twój Pan jest Potężny, Miłosierny » (Sura 26, 141-159). I Najwyższy powiedział w surze an-Naml: « Posłaliśmy do Thamudu ich brata Saliha: czcijcie Allaha. Stali się wtedy dwoma grupami, które się spierały.

Powiedział: o ludu mój, dlaczego przyspieszacie zło przed dobrem? Czy nie prosilibyście Allaha o wybaczenie, abyście byli potraktowani miłosierdziem? Powiedzieli: widzimy w tobie i w tych, którzy są z tobą, zły omen. Powiedział: wasz omen jest u Allaha; raczej jesteście ludem doświadczanym.

Było w mieście dziewięciu mężczyzn, którzy sieją zepsucie na ziemi i go nie naprawiają. Powiedzieli: przysięgnijmy przez Allaha, że go zabijemy nocą, jego i jego rodzinę, potem powiedzmy jego opiekunowi: nie asystowaliśmy przy unicestwieniu jego rodziny, i mówimy prawdę. Ucilieli intrygę, i ucilieliśmy intrygę, bez tego, by się zorientowali. Patrzcie więc, jaki był koniec ich intrygi: unicestwiliśmy ich, ich i cały ich lud.

Oto ich domy puste, w zapłacie za ich niesprawiedliwość: w tym są znaki dla ludzi, którzy wiedzą. I uratowaliśmy tych, którzy uwierzyli i którzy się bali » (Sura 27, 45-53).

Najwyższy powiedział w surze Fussilat: « Co do Thamudu, poprowadziliśmy go, ale on wolał ślepotę od prowadzenia; rażenie kary haniebnej ich pochwyciło za to, co zdobywali. I uratowaliśmy tych, którzy uwierzyli i którzy się bali » (Sura 41, 17-18). I Najwyższy powiedział w surze al-Kamar: « Thamud nazwał ostrzeżenia kłamstwem. Powiedzieli: podążać za jednym mężczyzną spośród nas?

Bylibyśmy wtedy w błądzeniu i szaleństwie. Czy to jemu, spośród nas, powierzono Przypomnienie? On raczej jest kłamcą bezczelnym. Jutro się dowiedzą, kto jest kłamcą bezczelnym.

Posłaniemy im wielbłądzicę jako próbę: obserwuj ich więc i cierpliw. Powiadom ich, że woda jest w podziale między nimi, i że każda kolej picia jest wyznaczona. Przywołali swojego wspólnika, który się tym zajął i ją zaszlachtował. Jakże była Moja kara, i Moje ostrzeżenie!

Spuściliśmy przeciw nim jeden Krzyk: stali się jak pasza ubita. Ułatwiliśmy Koran dla przypomnienia: czyż jest ktoś, kto by się przypominał? » (Sura 54, 23-32). I Najwyższy powiedział: « Thamud nazwał kłamstwem przez swoją przekroczenie, gdy najbardziej nędzny spośród nich wstał.

Posłaniec Allaha powiedział im: wielbłądzica Allaha, i jej kolej picia. Nazwali go kłamcą, zaszlachtowali ją: ich Pan ich rozcruszył za ich grzech, i On jej nie zaprzeczył ruinie » (Sura 91, 11-15).

Allah często łączył w swojej Księdze wzmiankę o 'Ad i wzmiankę o Thamudzie, jak w surze at-Tawba, Ibrahim, al-Furkan, Sad, Kaf, an-Nadżm i al-Fadżr. Mówi się, że te dwa narody są nieznane ludziom Księgi, i że nie ma dla nich żadnej wzmianki w ich Torze; ale Koran wskazuje, że Musa poinformował o ich temacie, jak Najwyższy powiedział w surze Ibrahim: « I Musa powiedział: jeśli nie uwierzycie, wy i wszyscy, którzy są na ziemi, Allah jest na pewno Bogatym, Godnym chwały. Czy nie przyszła wam wieść o tych przed wami: ludzie Nuha, 'Ad i Thamud, i ci, którzy przyszli po nich? Nikt ich nie zna niż Allah.

Ich posłańcy przychodzili do nich z dowodami jasnymi » (Sura 14, 8-9). To, co oczywiste, jest to, że to należy do całej mowy Musy z jego ludem; ale, te dwa narody będąc arabskimi, oni dobrze nie zanotowali ich opowieści i nie zadbali o jej zachowanie, podczas gdy opowieść tych dwóch narodów była sławna w czasach Musy (niech pokój będzie z nim). Wyłożyliśmy to wszystko w skrócie w Tafsirze, i Allahowi chwała i łaska.

Wielbłądzica Saliha, znak dla Thamudu

Tematem teraz jest wzmianka o ich historii, o tym, co z nich nastąpiło, o sposobie, w jaki Allah ocalił swojego proroka Saliha (niech pokój będzie z nim) i tych, którzy w niego uwierzyli, i w jaki On rozsądził istnienie ludu niesprawiedliwego przez ich niewiarę, ich tyranię i ich sprzeciw wobec ich posłańca. Wspomnieliśmy, że byli Arabami, którzy przyszli po 'Ad, i że nie wyciągnęli żadnej nauki z tego, co z nich nastąpiło. Dlatego ich prorok powiedział im: « czcijcie Allaha: nie macie żadnego innego bóstwa niż On. Dowód przyszedł wam od waszego Pana: oto wielbłądzica Allaha, znak dla was.

Pozwólcie jej jeść na ziemi Allaha i nie czyńcie jej żadnej krzywdy, inaczej kara bolesna was pochwyci. I przypominajcie sobie, gdy On uczynił was następcami po 'Ad i ustanowił was na ziemi: wznosicie pałace na jej równinach i wycinacie domy w górach. Przypominajcie więc łaski Allaha i nie siejcie zepsucia na ziemi »: On was ustanowił następcami po nich, abyście wyciągnęli naukę z tego, co z nich nastąpiło, i działali przeciwnie do ich czynów; On wam pozwolił tę ziemię: budujecie pałace na jej równinach i wycinacie w górach domy z wprawą, to znaczy wprawni w ich fabrykacji i ich doskonałości. Przyjmujcie więc łaskę Allaha wdzięcznością, dobrym uczynkiem i kultem Jego samego, bez wspólnika; uważajcie, aby Mu nie okazywać nieposłuszeństwa i odwracać się od Jego posłuszeństwa, ponieważ rozstrzygnięcie byłoby pechowe.

Dlatego on ich napominał: « Czyż będziecie pozostawieni w bezpieczeństwie w tym, co jest tu, wśród ogrodów, źródeł, pól i palm o zbitych kiściach? », to znaczy nagromadzone, obfite, piękne, lśniące, dojrzałe; « wycinacie w górach domy z wprawą. Bójcie się więc Allaha i słuchajcie mnie. Nie słuchajcie rozkazu przekraczających miarę, którzy sieją zepsucie na ziemi i go nie naprawiają.

»

Powiedział im też: « o ludu mój, czcijcie Allaha: nie macie żadnego innego bóstwa niż On. To On was stworzył z ziemi i uczynił was jej zagospodarowującymi », to znaczy: to On was stworzył i spłodził z ziemi, i uczynił was jej mieszkańcami, dając wam ją z tym, co zawiera z upraw i owoców. On jest Stwórcą, Zaopatrzycielem, więc tylko On zasługuje na kult, na wyłączenie wszystkiego innego. « Proście Go więc o wybaczenie, potem wróćcie do Niego »: opuśćcie to, w czym jesteście, i zwróćcie się do Jego kultu; On was przyjmie i wam wybaczy.

« Mój Pan jest blisko, On odpowiada. » Powiedzieli: « o Salihu, byłeś wśród nas tym, od którego się spodziewano (najlepiej) przed tym », to znaczy: spodziewaliśmy się, że twój rozum będzie kompletny przed tą mową, twoje wezwanie nas, aby czcić Allaha samego i opuścić to, co czciliśmy równych, i opuszczenie religii ojców i przodków. Dlatego powiedzieli: « Zakazujesz nam czczenia tego, co czcili nasi ojcowie? Jesteśmy w wątpliwości dokuczliwej co do tego, ku czemu nas wzywasz.

» Powiedział: « o ludu mój, patrzcie: jeśli jestem na dowodzie jasnym od mojego Pana i jeśli przyniosł mi od swojej strony miłosierdzie, kto by mnie wspierał przeciw Allahowi, gdybym Mu okazał nieposłuszeństwo? Dodalibyście mi tylko stratę. » To jest z jego strony delikatność w wyrażeniu, łagodność manier i piękny sposób wzywania do dobra: co myślicie, jeśli rzecz jest taka, jak wam mówię, i że was do niej wzywam? Jakie byłoby wasze wymówienie przed Allahem, i co by was ocaliło przed Nim, skoro prosicie mnie, abym opuścił wasze wezwanie do Jego posłuszeństwa?

To jest dla mnie niemożliwe, ponieważ jest to obowiązek leżący na mnie: gdybym go opuścił, żaden z was, ani nikt inny, nie mógłby mnie uchronić przed Nim ani mnie wesprzeć. Nie przestanę więc was wzywać do Allaha samego, bez wspólnika, aż Allah osądzi między mną a wami. Powiedzieli mu też: « ty jesteś tylko wśród zaczarowanych », to znaczy: wśród zaczarowanych; celują w mężczyznę zaczarowanego, który nie wie, co mówi w swoim wezwaniu do czczenia Allaha samego i obalenia wszystkiego innego niż On z równych. To jest zdanie, które wybrała większość: zaczarowani oznaczają zaczarowanych.

Mówi się: wśród tych, którzy mają sihr, którym jest płuco; jakby mówili: ty jesteś tylko człowiekiem dotkniętym sihrem. I pierwsze zdanie jest najbardziej oczywiste, patrząc na ich słowo po tym: « ty jesteś tylko człowiekiem jak my. » Ich słowo: « sprowadź więc znak, jeśli jesteś spośród prawdomównych »: poprosili go, aby im sprowadził rzecz nadprzyrodzoną dowodzącą prawdziwości tego, co im przynosił. Powiedział: « oto wielbłądzica: ona ma swoją kolej picia, i wy macie kolej picia, w dzień znany.

Nie czyńcie jej żadnej krzywdy, inaczej kara wielkiego dnia was pochwyci. » I powiedział: « dowód przyszedł wam od waszego Pana: oto wielbłądzica Allaha, znak dla was. Pozwólcie jej jeść na ziemi Allaha i nie czyńcie jej żadnej krzywdy, inaczej kara bolesna was pochwyci. » I Najwyższy powiedział: « daliśmy Thamudowi wielbłądzicę widoczną, ale oni jemu uczyńili krzywdę.

»

Egzegeci wspomnieli, że Thamud zebrał się pewnego dnia w swojej radzie, i że posłaniec Allaha Salih przyszedł do nich, ich wezwał do Allaha, przypomniał im, ich ostrzegł, ich napominał i im nakazywał. Powiedzieli mu: jeśli nas wyprowadzisz z tej skały, i wskazali skałę, która się tam znajdowała, wielbłądzicę takiej a takiej postaci; wyliczyli jej atrybuty, ją opisali i uparli się: niech będzie pełna długiej ciaży, z takimi a takimi cechami. Prorok Salih (niech pokój będzie z nim) powiedział im: patrzcie: jeśli wam odpowiem w tym, o co prosicie, w sposób, o który się wam ubiegacie, czyż uwierzycie w to, z czym do was przychodzę, i potwierdzicie mnie w tym, z czym byłem posłany? Powiedli: tak.

Wziął wtedy ich obietnice i ich zobowiązania na tym, potem udał się do swojej modlitewni, modlił się do Allaha, co Mu było dekretowane, i wezwał swojego Pana, aby im odpowiedział w tym, o co prosili. Allah nakazał tej skale rozszczepić się wielbłądzicą ogromną, pełną długiej ciaży, według sposobu żądanego i postaci wygłoszonej. Gdy ją tak zobaczyli, zobaczyli sprawę ogromną, widowisko przerażające, moc jaskrawą, dowód rozstrzygający i demonstrację świetlistą: wielu spośród nich uwierzyło, ale większość spośród nich trwała w swojej niewierze, swoim błądzeniu i swoim uporze. Dlatego On powiedział: « ale oni jemu uczyńili krzywdę », to znaczy: ją zaprzeczyli i nie podążyli za prawdą dzięki niej; to dotyczy większości spośród nich.

Naczelnikiem tych, którzy uwierzyli, był Dżunda' ibn Amr ibn Michlat ibn Lubajd ibn Dżawwas, który był wśród ich notablów, reszta ze szlachetnych w islamie. Zostali od tego odwróceni przez Du'aba ibn Omara ibn Lubajda, przez al-Hubaba, pana ich bałwanów, i przez Rababa ibn Sam'ara ibn Dżahlasa. Dżunda' wezwał swojego kuzyna Szihaba ibn Chalifa, który był wśród ich szlachetnych i pokłonił się w stronę islamu; ci mu to przeszkodzili, i on zwrócił się ku nim. Na ten temat mężczyzna spośród muzułmanów, zwany Mihraszem ibn Ghanma ibn ad-Dumajlem, powiedział poezję: « Była banda ludzi Amra, którzy wzywali Szihaba do religii Proroka.

Notable Thamudu, wszyscy razem, on pokłonił się ku temu, aby im odpowiedzieć; a gdyby odpowiedział, Salih stałby się wśród nas czczonym; ale oni nie przedkładali swojego wspólnika nad Du'aba. Co do ghouli ludu al-Hidżru, odwróciły się, po ich prowadzeniu, ku wilkom. »

Dlatego Salih powiedział im: « oto wielbłądzica Allaha, znak dla was »: on ją związał z Allahem związaniem, które cześć czyni i wielbi, jak Jego słowo: Dom Allaha, sługa Allaha. « Znak dla was », to znaczy dowód prawdziwości tego, z czym do was przychodzę. « Pozwólcie jej jeść na ziemi Allaha i nie czyńcie jej żadnej krzywdy, inaczej kara bliska was pochwyci. » Sytuacja zgodziła się na to, że ta wielbłądzica trwałaby wśród nich, pasąc się gdzie chciała w ich ziemi, przychodząc do wody co drugi dzień; gdy przychodziła do wody, piła w tym dniu wodę ze studni, a oni czerpali swoją potrzebę wody tego dnia na jutro.

Mówi się, że pili z jej mleka to, co wystarczało ich potrzebie. Dlatego on powiedział: « ona ma swoją kolej picia, i wy macie kolej picia, w dzień znany. » I dlatego Najwyższy powiedział: « posłaniemy im wielbłądzicę jako próbę », to znaczy, aby ich testować: czyż w to uwierzą, czy nie uwierzą? « Obserwuj ich więc », to znaczy: czekaj, co z nich nastąpi, « i cierpliw » na zło, które wam czynią; informacja do ciebie przyjdzie w sposób oczywisty.

« Powiadom ich, że woda jest w podziale między nimi, i że każda kolej picia jest wyznaczona. »

Uboj wielbłądzicy Saliha

Gdy ta sytuacja się przedłużyła nad nimi, ich notable się zebrali, i ich zdanie zgodziło się na ubój tej wielbłądzicy, aby się od niej uwolnić i zobaczyć swoją wodę obfitą. Diabelski upiększył ich czyny. Allah Najwyższy powiedział: « zaszlachtowali wielbłądzicę i okazali nieposłuszeństwo rozkazowi swojego Pana, i powiedzieli: o Salihu, sprowadź na nas to, co nam obiecujesz, jeśli jesteś wśród posłanych » (Sura 7, 77). Ten spośród nich, który wziął na siebie jej uśmiercenie, był ich notablem Kudarem ibn Salif ibn Dżunda', który był rudy, o niebieskich oczach, małego wzrostu; mówiono, że był synem nierządnicy, urodzonym na loży Salifa, od mężczyzny zwanego Sibanem. A ten czyn dokonał się zgodnie wszystkich, dlatego czyn został przypisany wszystkim.

Ibn Dżarir i inni spośród uczonych egzegetów wspomnieli, że dwie kobiety z Thamudu, z których jedna nazywała się Saduf bint al-Muhajja ibn Zuhajr ibn al-Muhajja, kobieta wysokiego pochodzenia i bogactwa, małżonka mężczyzny z Aslamu; on go opuściła i przywołała swojego kuzyna, zwanego Misda' ibn Mihradż ibn al-Muhajja, i mu ofiarowała swoją osobę, jeśli zaszlachtuje wielbłądzicę. Druga nazywała się Unajza bint Ghunajm ibn Midżlaz, znana pod kunją Umm Usman; była starą niewierną, która miała córki od swojego męża Du'aba ibn Amra, jednego z naczelników; ofiarowała swoje cztery córki Kudarowi ibn Salifowi, jeśli zaszlachtuje wielbłądzicę: tę ze swoich córek, którą by chciał. Ci dwaj młodzi mężczyźni zostali więc wyznaczeni do uboju, i szukali w swoim ludzie, aby go wesprzeć; siedmiu innych odpowiedziało, i stali się dziewięcioma: to są ci wspomniani w słowie Najwyższego: « było w mieście dziewięciu mężczyzn, którzy sieją zepsucie na ziemi i go nie naprawiają. » Potem szukali reszty plemienia, upiększyli ubój przed nimi, i oni na to odpowiedzieli i się do niego ugięli.

Ruszyli więc czatować wielbłądzicę: gdy wróciła ze swojego pojenia, Misda' rzucił na nią strzałę, która przecięła kość jej nogi. Kobiety plemienia przyszły dla jej uśmiercenia, odkrywając swoje twarze, aby ich pobudzić. Kudar ibn Salif rzucił się na nią, uderzył ją mieczem i przeciął jej skokanie; ona upadła na ziemię, wydobywając jedyny wielki skarga, która ostrzegała jej młode. Potem uderzył środek jej ciała i ją zaszlachtował, a jej młode wyszło, które wspięło się na górę urwistą i wydobyło trzy ryki.

Abd ar-Razzak przekazał, od Ma'mara, od tego, który słyszał al-Hasana, że powiedział: młode powiedziało: o Panie, gdzie jest moja matka? Potem wszedł do skały i zniknął w niej. Mówi się: raczej oni go podążyli i jego też zaszlachtowali. Najwyższy powiedział: « przywołali swojego wspólnika, który się tym zajął i ją zaszlachtował. Jakże była Moja kara, i Moje ostrzeżenie! » I Najwyższy powiedział: « gdy najbardziej nędzny spośród nich wstał. Posłaniec Allaha powiedział im: wielbłądzica Allaha, i jej kolej picia », to znaczy: strzeżcie się jej; nazwali go kłamcą, zaszlachtowali ją: ich Pan ich rozcruszył za ich grzech, i On jej nie zaprzeczył ruinie.

Imam Ahmad powiedział: Abdallah ibn Numajr przekazał nam, Hiszam, to znaczy ibn Urwa, przekazał nam, od swojego ojca, od Abdallaha ibn Zamma'a, który powiedział: Posłaniec Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) wygłosił przemówienie i wspominał wielbłądzicę, i wspominał tego, który ją zaszlachtował, i powiedział:

« Gdy najbardziej nędzny spośród nich wstał: mężczyzna się wyróżnił dla niej, dziki, potężny, słuchany wśród swojego ludu, podobny do Abu Zamma'a. »

Przekazał Ahmad

Obaj autorzy Sahihów go wyjęli z hadisa Hiszama. « Dziki » znaczy zuchwały; « potężny » znaczy notable; « słuchany » znaczy podążany w swoim ludzie.

Muhammad ibn Iszak powiedział: Yazid ibn Muhammad ibn Chusajm przekazał mi, od Muhammada ibn Ka'ba, od Muhammada ibn Chusajma Abu Yazida, od Ammara ibn Jasira, który powiedział: Posłaniec Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) powiedział do Alego:

« Czyż nie mam cię poinformować o najbardziej nędznych z ludzi? Dwóch mężczyzn: jeden, Uhajmir Thamud, który zaszlachtował wielbłądzicę; i ten, który cię uderzy, o Alim, tutaj, aż to się z tym nasiąknie », celując w jego skroń, potem w jego brodę.

Przekazał Ibn Abi Hatim

Najwyższy powiedział: « zaszlachtowali wielbłądzicę i okazali nieposłuszeństwo rozkazowi swojego Pana, i powiedzieli: o Salihu, sprowadź na nas to, co nam obiecujesz, jeśli jesteś wśród posłanych » (Sura 7, 77). W tych słowach połączyła się niewiara głęboka na kilka sposobów: sprzeciwili się Allahowi i Jego posłańcowi popełniając surowy zakaz uboju wielbłądzicy, którą Allah ustanowił dla nich jako znak; i przyspieszyli zejście kary nad nimi, przyciągając ją na dwa sposoby: warunek leżący na nich w Jego słowie: « nie czyńcie jej żadnej krzywdy, inaczej kara bliska was pochwyci »; w jednym ajacie « wielkiego », w drugim « bolesnego », wszystko to będąc prawdziwym; i ich pośpiech wobec tego. I to także: nazwali kłamcą posłańca podczas gdy rozstrzygający dowód jego proroctwa i jego prawdziwości się ustanowił, i oni to wiedzieli z pewnością absolutną; ale niewiara, błądzenie i upór popchnęli ich do odrzucenia prawdy i zejścia kary nad nimi.

Trzy dni i kara ludu Saliha

Najwyższy powiedział: « Zaszlachtowali ją, a on powiedział: cieszcie się w swoich mieszkaniach trzy dni: taka jest obietnica, która nie może być zaprzeczona. » Wspomnieli, że gdy zaszlachtowali wielbłądzicę, Kudar ibn Salif był pierwszym, który rzucił się na nią: Allah go przeklął i przeciął mu skokanie, a ona upadła na ziemię. Potem rzucili się na nią ze swoimi mieczami, ją rozdrabniając. Jej młode, widząc to, uciekło od nich, wspięło się na szczyt góry tam i wydobyło trzy ryki.

Dlatego Salih powiedział im: « cieszcie się w swoich mieszkaniach trzy dni »: poza tym dniem. Oni go też nie potwierdzili w tej mocnej obietnicy; raczej, gdy nadeszła noc, ucilieli go zabić, i chcieli, według ich twierdzenia, dołączyć go do wielbłądzicy. Powiedzieli: « przysięgnijmy przez Allaha, że go zabijemy nocą, jego i jego rodzinę, potem powiedzmy jego opiekunowi: nie asystowaliśmy przy unicestwieniu jego rodziny, i mówimy prawdę », to znaczy: go zakopiemy w jego mieszkaniu z jego rodziną, go zabijemy, potem zaprzeczyli jego uśmierceniu i go wyrzekną, jeśli jego opiekunowie zażądają jego krwi. Dlatego powiedzieli: « potem powiedzmy jego opiekunowi: nie asystowaliśmy przy unicestwieniu jego rodziny, i mówimy prawdę.

» I Najwyższy powiedział: « Ucilieli intrygę, i ucilieliśmy intrygę, bez tego, by się zorientowali. Patrzcie więc, jaki był koniec ich intrygi: unicestwiliśmy ich, ich i cały ich lud. Oto ich domy puste, w zapłacie za ich niesprawiedliwość: w tym są znaki dla ludzi, którzy wiedzą. I uratowaliśmy tych, którzy uwierzyli i którzy się bali.

» Allah Najwyższy zesłał na tę grupę, która celowała w uśmiercenie Saliha, kamienie, które ich rozcruszyły z wyprzedzeniem, przed ich ludem. Thamud obudzili się w czwartek, pierwszym dniu odroczenia, twarze żółte, jak Salih (niech pokój będzie z nim) ich ostrzegał. Gdy nadeszła noc, wykrzyknęli wszyscy razem: jeden dzień wyznaczenia minął. Potem przeszli do drugiego dnia odroczenia, w piątek, twarze rumiane; gdy nadeszła noc, wykrzyknęli: dwa dni wyznaczenia minęły.

Potem przeszli do trzeciego dnia cieszenia, w sobotę, twarze pocerniałe; gdy nadeszła noc, wykrzyknęli: wyznaczenie minęło. Porankiem niedzieli, namaścili się balsamem i się przygotowali, siadając czekać, jaka kara i jaki męką ich dotkną, nie wiedząc, jak będą potraktowani, ani z której strony kara przyjdzie. Gdy słońce wstało, Krzyk przyszedł im z nieba, od nad nich, i silny wstrząs od dołu: dusze się rozlały, duchy zemdlały, ruchy zamilkły, głosy się zatarły, prawdy się spełniły; pozostali porankiem leżący w swoich mieszkaniach, zwłoki bez duszy i ruchu. Powiedzieli: nie pozostało z nich nikogo, oprócz małej dziewczynki sparaliżowanej, zwanej Kalba bint as-Salk, którą nazywano też az-Zuraj'ą; była z niewiary intensywnej i z wrogości wobec Saliha (niech pokój będzie z nim).

Gdy zobaczyła karę, jej nogi zostały uwolnione; wstała, biegnąc jak rzecz najszybsza, dołączyła do plemienia Arabów, poinformowała ich o tym, co widziała i co spadło na jej lud, i poprosiła ich o wodę; gdy napiła się, umarła. Najwyższy powiedział: « jakby nigdy tam nie pomyślnie prosperowali », to znaczy: nigdy tam nie trwali w dostatku, zaopatrzeniu i bogactwie. « Thamud nie uwierzyli swojemu Panu: daleko niech będzie Thamud! »: języka przeznaczenia to wykrzyknęła nad nimi.

Imam Ahmad powiedział: Abd ar-Razzak przekazał nam, Ma'mar przekazał nam, Abdallah ibn Usman ibn Chusajm przekazał nam, od az-Zubajra, od Dżabira, który powiedział: gdy Posłaniec Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) przeszedł przez al-Hidżr, powiedział:

« Nie proście znaków, ponieważ lud Saliha ich poprosił. » On celował w wielbłądzicę, która przychodziła do wody przez ten przejście i wychodziła przez to inne przejście. « Oni okazali nieposłuszeństwo rozkazowi swojego Pana i ją zaszlachtowali. Ona piła ich wodę jeden dzień, a oni pili jej mleko jeden dzień.

Potem ją zaszlachtowali, i Krzyk ich pochwycił: Allah zgasił każdego, kto znajdował się pod skórą nieba, oprócz mężczyzny, który znajdował się w świętości Allaha. » Powiedziano: kim on jest, o Posłańcze Allaha? On powiedział: « to jest Abu Righal. Gdy wyszedł ze świętości, to, co dotknęło jego lud, go dotknęło.

»

Przekazał Ahmad; według warunku Muslima, nieobecny w sześciu księgach

Przejście Proroka przez kraj Saliha

Abd ar-Razzak powiedział też: Ma'mar doniósł mi: Ismail ibn Umajja doniósł mi, że Prorok (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) przeszedł przed grobem Abu Righala i powiedział: wiecie, kim jest ten? Powiedli: Allah i Jego posłaniec wiedzą lepiej. On powiedział: « oto grób Abu Righala, mężczyzny z Thamudu, który znajdował się w świętości Allaha: świętość Allaha go powstrzymała od kary Allaha. Gdy wyszedł, to, co dotknęło jego lud, go dotknęło; został tu pochowany, i gałązka złota została pochowana z nim. » Ludzie zeszli, rzucili się na grób ze swoimi mieczami, szukali i z niego wyjęli gałązkę. Abd ar-Razzak powiedział: Ma'mar powiedział: az-Zuhri powiedział: Abu Righal to Abu Sakif. To jest mursal tą drogą. I przyszedł w sposób połączony inną drogą, jak Muhammad ibn Iszak wspomniał w Sirze, od Ismaila ibn Umajji, od Budżajra ibn Abu Budżajra: słyszałem Abdallaha ibn Amra: słyszałem, jak Posłaniec Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) powiedział:

« Podczas gdy ruszaliśmy z nim do Ta'ifu, przeszliśmy przed grobem, i powiedział: oto grób Abu Righala, i to jest Abu Sakif; był z Thamudu, i znajdował się w tej świętości, która go powstrzymywała. Gdy z niej wyszedł, męka, która dotknęła jego lud w tym miejscu, go dotknęła; został pochowany w tym miejscu, a znakiem tego jest, że gałązka złota została pochowana z nim: jeśli będziecie szukać, ją znajdziecie z nim. » Ludzie rzucili się na grób i z niego wyjęli gałązkę.

Przekazał Abu Dawud, od Muhammada ibn Iszaka; al-Mizzi powiedział: hadis hasan aziz

Mówię: sam Budżajr ibn Abu Budżajr go przekazał w ten sposób, i on nie jest znany niż przez ten hadis, i nikt inny niż Ismail ibn Umajja od niego nie przekazał. Nasz szajch powiedział: jest możliwe, że pomylił się w swojej atrybucji Prorokowi, i że te słowa są od samego Abdallaha ibn Amra. A Allah najlepiej wie. Mówię: ale poprzednia opowieść mursal, jak też hadis Dżabira, są dla niego świadkami. A Allah najlepiej wie.

Co do Jego słowa: « on odwrócił się od nich i powiedział: o ludu mój, przekazałem wam posłanie mojego Pana i doradziłem wam, ale wy nie kochacie doradców », to jest informacja o Salihu (niech pokój będzie z nim): on przemówił do swojego ludu po ich unicestwieniu, podczas gdy się był wyruszył, aby opuścić ich miejsce w kierunku innego, mówiąc im: o ludu mój, przekazałem wam posłanie mojego Pana i doradziłem wam, to znaczy: starałem się was prowadzić wszystkim, co było mi możliwe, i miałem to na sercu swoją mową, moim czynem i moją intencją; « ale wy nie kochacie doradców », to znaczy: wasze charaktery nie przyjmowały prawdy i jej nie chciały; doszliście więc do tej kary bolesnej, która spada na was i się przedłuża na zawsze; nie mam żadnego wyjścia z wami, ani rąk, aby to przed wami odpychać; co do mnie należało przekazania posłania i was radzenia, to uczyniłem i wam to dałem, ale Allah czyni to, co chce.

I tak Prorok (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) przemówił do ludzi studni Badru po trzech nocach: stanął nad nimi, osadzony na swojej wierzchowcy, mając nakazany wyjazd na końcu nocy, i powiedział: « o ludu studni, czyż znaleźliście prawdziwą obietnicę waszego Pana? Ja, znalazłem prawdziwą obietnicę mojego Pana. » Powiedział im też: « złe są krewni proroka: nazwaliście mnie kłamcą podczas gdy ludzie mnie potwierdzili, wypedrowaliście mnie podczas gdy ludzie mnie przyjęli, walczyliście ze mną podczas gdy ludzie mnie wspomagali. Złe są krewni proroka, którymi byliście dla waszego proroka. » Omar powiedział mu: o Posłańcze Allaha, ty przemawiasz do ludzi, którzy stali się zwłokami? On powiedział: « na Tego, który dzierży moją duszę, wy nie jesteście bardziej słuchający tego, co mówię niż oni, ale oni nie odpowiadają. » Jego wykład przyjdzie na jego miejscu, jeśli Allah zechce. Mówi się, że Salih (niech pokój będzie z nim) osiadł w świętości Allaha i tam trwał aż do swojej śmierci.

Imam Ahmad powiedział: Waki' przekazał nam, Zam'a ibn Salih przekazał nam, od Salamy ibn Wahrama, od Ikrimy, od Ibn Abbasa, który powiedział: gdy Prorok (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) przeszedł przez dolinę Usfanu w momencie Hadżdżu, powiedział: o Abu Bakrze, czym jest ta dolina? On powiedział: dolina Usfanu. On powiedział:

« Hud i Salih przeszli przez tutaj, na wielbłądzicach rudych z nozdrzami jak włókno palmy, odzianych w płaszcze i przyodzianych w tkaniny z Namaru, odpowiadający na wezwanie, w pielgrzymce ku Starożytnemu Domowi. »

Przekazał Ahmad; łańcuch dobry

I przyszedł, w historii Nuha (niech pokój będzie z nim), z przekazu at-Tabaraniego, hadis podobny wspomni Nuha, Huda i Ibrahima.

Wzmianka o przejściu Proroka (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) przez dolinę al-Hidżru, ziemię Thamudu, w roku Tabuku. Imam Ahmad powiedział: Abd as-Samad przekazał nam, Sahr ibn Dżuwajrijja przekazał nam, od Nafi'ego, od Ibn Omara, który powiedział: gdy Posłaniec Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) zatrzymał się z ludźmi przy Tabuku, zatrzymał się z nimi przy al-Hidżrze, przy domach Thamudu. Ludzie nabierali ze studni, z których piła Thamud, zagniatli ciasto i ustawiali garnki. Posłaniec Allaha nakazał im wylać garnki i dać ciasto wielbłądom; potem ruszył z nimi aż zatrzymać się przy studni, z której piła wielbłądzica, i im zakazał wchodzenia przy ludzie, który był ukarany, i powiedział: obawiam się, że to, co ich dotknęło, nie dotknie was; nie wchodźcie więc przy nich.

Ahmad powiedział też: Affan przekazał nam, Abd al-Aziz ibn Muslim przekazał nam, Abdallah ibn Dinar przekazał nam, od Abdallaha ibn Omara: Posłaniec Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) powiedział, podczas gdy znajdował się w al-Hidżrze:

« Nie wchodźcie przy tych ludziach ukaranych, niż płacząc; jeśli nie płaczecie, nie wchodźcie przy nich, z obawy, że to, co ich dotknęło, nie dotknie was. »

Przekazał al-Buchari i Muslim

W niektórych narracjach: gdy on (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim) przeszedł przed ich mieszkaniami, zakrył swoją głowę, przyspieszył swoją wierzchowcę i zakazał wchodzić do ich mieszkań, niż płacząc. W narracji: jeśli nie płaczecie, to udawajcie płacz, ze strachu, że to, co ich dotknęło, was nie dotknie. Niech modlitwy Allaha i Jego pokój będą nad nim.

Imam Ahmad powiedział: Yazid ibn Harun przekazał nam, al-Mas'udi przekazał nam, od Ismaila ibn Awsta, od Muhammada ibn Abi Kabszy al-Anmariego, od swojego ojca, którego nazwisko jest Amr ibn Sa'd, którego mówi się też Amir ibn Sa'd, który powiedział: podczas wyprawy Tabuku ludzie rzucili się ku ludziom al-Hidżru, aby wejść przy nich. To doszło do Posłańca Allaha (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim), który przywołał: modlitwa jest zgromadzona. Przyszedłem do Proroka (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim): on trzymał uzdę swojego wielbłąda i mówił: co robicie przy ludzie, przeciwko któremu Allah się rozgniewał? Mężczyzna przywołał: my ich podziwiamy, o Posłańcze Allaha. On powiedział:

« Czyż nie mam was poinformować o bardziej podziwu godnym jeszcze? Mężczyzna spośród was was informuje o tym, co było przed wami i co będzie po was. Trzymajcie się więc wyprostowanych i dobrze prowadzonych, ponieważ Allah niczego nie ma z waszego ukarania; a przyjdzie lud, który nic nie będzie mógł przeciwstawić, aby się bronić. »

Przekazał Ahmad; łańcuch dobry

Koniec ludu Saliha

Wspomniano, że lud Saliha miał długą nadzieję życia: budowali domy z cegły suszonej, które się ruinały przed śmiercią jednego z nich; wycięli więc sobie domy w górach. Wspomnieli, że gdy lud Saliha poprosił go o znak, Allah im wyprowadził wielbłądzicę ze skały, i on im nakazał ją szanować jak też młode, które znajdowało się w jej brzuchu, i ostrzegł ich przed karą Allaha, jeśli jemu uczyńią krzywdę. Ich poinformował, że ją zaszlachtują, i że to będzie przyczyną ich unicestwienia; im opisał tego, który ją zaszlachtuje: rudy, o niebieskich oczach, blady. Wysłali więc strażników w kraj: jak tylko znajdą noworodka z tą postacią, go zabiją.

Trwali tak bardzo długo; pokolenie wygasło i inne przyszło. Potem, w pewnej epoce, jeden z ich naczelników ożenił swojego syna z córką innego podobnego w naczelnictwie; połączyli się i narodził się z nich zaszlachtowawca wielbłądzicy, Kudar ibn Salif. Strażnicy nie mogli go zabić ze względu na szlachetność jego rodziców i jego dziadków wśród nich. Podrósł szybko: dojrzewał w jedną tygodnię jak inni w jeden miesiąc, aż stał się naczelnikiem słuchanym wśród nich.

Jego dusza go popchnęła do uboju wielbłądzicy, i ośmiu spośród ich szlachetnych go podążyło w tym: to są dziewięciu, którzy chcieli zabić Saliha (niech pokój będzie z nim). Gdy ubój miał miejsce, i gdy to doszło do Saliha (niech pokój będzie z nim), przyszedł do nich płacząc nad nią. Oni go przyjęli przepraszając przed nim, mówiąc: to nie przyszło z rady z naszej strony; to są te młode chłopaki, którzy to uczynili wśród nas. Mówi się, że on im nakazał ścigać jej młode, aby dobrze je otoczyć w kompensacji.

Poszli za nim: on wspiął się na górę; gdy go wspięli za nim, góra się wzniosła do punktu, że ptaki nie mogły jej osiągnąć, a młode płakało aż jego łzy płynęły. Potem on skierował się ku Salihowi (niech pokój będzie z nim) i wydobył trzy ryki; wtedy Salih powiedział: « cieszcie się w swoich mieszkaniach trzy dni: taka jest obietnica, która nie może być zaprzeczona. » I ich poinformował, że jutrzejszego poranka ich twarze będą żółte, potem że się zrumienią drugiego dnia, a trzeciego dnia ich twarze pocernieją; czwartego dnia Krzyk przyszedł im, zawierający głos każdego rażenia, który ich zgasił: pozostali porankiem leżący w swoich mieszkaniach. I w części tej opowieści jest materia do zbadania, i elementy sprzeczne z tym, co się rozumie w sposób oczywisty z Koranu o ich temacie i o ich historii, jak wspomnieliśmy.

A Allah najlepiej wie, co jest słuszne: On nam wystarcza i jest najlepszym gwarantem.