Talut i Dżalut: Szamwil, próba rzeki i zwycięstwo

Znużeni wojnami, synowie Izraela poprosili swojego proroka Szamwila, aby ustanowił im króla; Allah wyniósł Taluta, ubogiego męża z pokolenia Binjamin, wskazanego przez olej z Nabytku przelewający się przed nim i potwierdzonego przez skrzynię zwróconą, niesioną przez aniołów. W próbie rzeki przeszło z nim tylko trzystu trzynastu mężczyzn. Naprzeciwko Dżaluta i jego wojsk wzywali wytrwałości i zwycięstwa, a Allah rozproszył ich za Jego pozwoleniem: Dawud rozszczepił głowę Dżaluta jednym rzutem swojej procy, poślubił córkę Taluta i otrzymał królestwo i mądrość.

Szamwil i wyznaczenie Taluta

Historia Szamwila, w której rozpoczęła się sprawa Dawuda (niech pokój będzie z nim). To Szamwil, którego mówi się również Aszamwil, ibn Bali ibn Alkama ibn Jarcham ibn Aljahw ibn Tahw ibn Suf ibn Alkama ibn Mahith ibn Amusa ibn Izrija. Muqatil powiedział: jest z potomstwa Haruna. Mudżahid powiedział: to Aszamwil ibn Halfaka. Nie ustanowiono jego rodowodu wyżej niż to, a Allah wie najlepiej.

As-Suddi przekazał, według swojego łańcucha, od Ibn Abbasa, Ibn Mas'uda i mężczyzn spośród towarzyszy, a także as-Sa'alabi i innych: kiedy Amalekici z ziemi Gazy i Aszkalonu pokonali Bani Izraela, zabili wielu z nich i wzięli ich dzieci w niewolę, proroctwo zostało odcięte od pokolenia Lewiego, i nie pozostał wśród nich nikogo poza ciężarną kobietą. Nie przestawała wzywać Allaha, aby dał jej syna mężczyznę; urodziła chłopca i nadała mu imię Aszamwil, które po hebrajsku znaczy to samo co Ismail: Allah wysłuchał moje wezwanie. Kiedy dorósł, wysłała go do meczetu i powierzyła pobożnemu mężczyźnie, który tam przebywał, aby uczył się od niego swojego majątku i jego czci; pozostawał przy nim. Kiedy osiągnął pełnię sił, pewnej nocy, kiedy spał, głos doszedł do niego ze strony meczetu.

Zbudził się przestraszony i pomyślał, że starzec go woła; starzec zapytał go: wołałeś mnie? Ponieważ nie chciał go przestraszyć, powiedział: tak, śpij. Zaśnął. Potem głos zawołał go drugi raz, potem trzeci: to był Dżibril, który go wołał.

Przyszedł do niego, a Dżibril powiedział: twój Pan posłał cię do twojego ludu. Z jego sprawy z nimi zaistniało to, co Allah opowiedział w swojej Księdze.

A Najwyższy powiedział w swojej potężnej Księdze: « Czy nie widziałeś dostojników synów Izraela, po Musie, kiedy powiedzieli prorokowi spośród nich: ustanowić nam króla, abyśmy walczyli na drodze Allaha. Powiedział: a czy gdyby walka była wam przepisana, nie walczylibyście? Powiedzieli: a czemu nie walczylibyśmy na drodze Allaha, skoro wygnano nas z naszych domów i zabrano nasze dzieci? Ale kiedy walka była im przepisana, odwrócili się, z małą ich częścią.

A Allah dobrze zna niesprawiedliwych. I ich prorok powiedział im: Allah wyniósł Taluta królem nad wami. Powiedzieli: jak mógłby królować nad nami? My mamy większe prawo niż on do królowania, i nie dano mu obfitości dóbr.

Powiedział: Allah na pewno wybrał go nad wami i pomnożył jego część w wiedzy i w posturze. Allah daje władzę, komu chce, a Allah jest Przestronny i Wszechwiedzący. I ich prorok powiedział im: znakiem jego królowania jest to, że przyjdzie do was skrzynia, w której jest spokój od waszego Pana i resztka tego, co zostawili rodzina Musy i rodzina Haruna, niesiona przez aniołów. W tym jest dla was znak, jeśli jesteście wierzącymi.

A kiedy Talut wyruszył z wojskami, powiedział: Allah doświadczy was rzeką: kto z niej napije się, ten już nie jest ze mną, a kto jej nie skosztuje, ten jest ze mną, z wyjątkiem tego, kto nabierze łyk w swoją rękę. I napieli się z niego, z wyjątkiem małej liczby spośród nich. Potem, kiedy przeprawił się, on i ci, którzy uwierzyli z nim, powiedzieli: nie mamy dziś żadnej siły przeciwko Dżalutowi i jego wojskom. Ci, którzy byli przekonani o spotkaniu z Allahem, powiedzieli: ile razy mała drużyna pokonała liczną drużynę, za pozwoleniem Allaha!

A Allah jest z cierpliwymi. A kiedy stanęli przed Dżalutem i jego wojskami, powiedzieli: Panie, wylej na nas wytrwałość, utwierdź nasze kroki i daj nam zwycięstwo nad tym ludem niewierzącym. I rozproszyli ich, za pozwoleniem Allaha. I Dawud zabił Dżaluta, i Allah dał mu królestwo i mądrość, i nauczył go tego, co chciał.

A gdyby Allah nie odpychał ludzi jednych przez innych, ziemia na pewno zostałaby zepsuta. Ale Allah jest Posiadaczem łaski dla światów » (Sura 2, 246-251).

Większość komentatorów powiedziała: prorokiem tego ludu wspomnianym w tym opowiadaniu jest Szamwil. Mówiono: Szim'on. Mówiono: oba imiona to jedno. Mówiono: Yusha'. I to jest odległe, ze względu na to, co imam Abu Dżafar ibn Dżarir wspomniał w swojej Historii: między śmiercią Yusha' a posłaniem Szamwila upłynęło czterysta sześćdziesiąt lat. A Allah wie najlepiej.

Sednem jest to, że ci ludzie, kiedy wojny ich wyczerpały, a wrogowie ich przygniotli, poprosili proroka Allaha tamtych czasów, aby ustanowił im króla, pod posłuszeństwem którego byliby, aby walczyć za nim, z nim i przed nim wrogami. Powiedział im: « a czy gdyby walka była wam przepisana, nie walczylibyście? » Powiedzieli: « a czemu nie walczylibyśmy na drodze Allaha, skoro wygnano nas z naszych domów i zabrano nasze dzieci? », to znaczy: co by nas powstrzymało od walki, skoro jesteśmy ograbieni i cierpiący? Mówili: należy się nam walczyć za nasze dzieci splądrowane, zniewolone i wzięte w niewolę wśród nich. Najwyższy powiedział: « Ale kiedy walka była im przepisana, odwrócili się, z małą ich częścią. A Allah dobrze zna niesprawiedliwych », jak wspomina na końcu opowiadania: tylko nieliczni przeprawili się przez rzekę z królem, a inni wrócili i wykradli się walce.

Ich prorok powiedział im: « Allah wyniósł Taluta królem nad wami. » As-Sa'alabi powiedział: to Talut ibn Kajs ibn Abil ibn Saru ibn Nahurata ibn Abih ibn Anis ibn Binjamin ibn Yaqub ibn Izaak ibn Ibrahim al-Chalil. 'Ikrima i as-Suddi powiedzieli: był nosiciolem wody. Wahb ibn Munabbih powiedział: był garbarzem. Mówiono coś innego, a Allah wie najlepiej. Stąd powiedzieli: « jak mógłby królować nad nami? My mamy większe prawo niż on do królowania, i nie dano mu obfitości dóbr. »

Wspomnieli, że proroctwo było w pokoleniu Lewiego, a królowanie w pokoleniu Judy; a ponieważ on był z pokolenia Binjamin, odwrócili się od niego i przypisali jego zwierzchność nad nimi: mamy większe prawo niż on do królowania. I wspomnieli, że był ubogi, bez obfitości dóbr: jak taki byłby królem? Powiedział: « Allah na pewno wybrał go nad wami i pomnożył jego część w wiedzy i w posturze. » Mówiono: Allah objawił Szamwilowi, że ten z synów Izraela, którego wzrost zrówna się ze wzrostem tej laski, będzie ich królem, i że kiedy ten stanie przed nim, przeleje się róg zawierający olej z Nabytku: to będzie ich król.

Wchodzili więc i mierzyli się z tą laską, i żaden z nich nie miał jej wzrostu, z wyjątkiem Taluta. Kiedy stanął przed Szamwilem, róg się przelewał, namaścił go swoim olejem i ustanowił go królem nad nimi, i powiedział im: Allah na pewno wybrał go nad wami i pomnożył jego część w wiedzy: mówiono, wiedzy wojen; mówiono: raczej bez ograniczenia. Co do postury: mówiono, wzrostu; mówiono: piękna. I co wynika z kontekstu, jest tym, że był najpiękniejszy spośród nich i najmądrzejszy po ich proroku.

« A Allah daje władzę, komu chce »: do Niego należy sąd, do Niego stworzenie i porządek. « A Allah jest Przestronny i Wszechwiedzący. »

« I ich prorok powiedział im: znakiem jego królowania jest to, że przyjdzie do was skrzynia, w której jest spokój od waszego Pana i resztka tego, co zostawili rodzina Musy i rodzina Haruna, niesiona przez aniołów. W tym jest dla was znak, jeśli jesteście wierzącymi. » To również należy do łaski walaji tego pobożnego męża nad nimi i jego dobra: Allah zwrócił im skrzynię, która im została ukradziona, i nad którą wrogowie mieli przewagę, podczas gdy zwyciężali swoich wrogów dzięki niej. « W której jest spokój od waszego Pana »: mówiono, złota czasza, w której umywano piersi proroków; mówiono: spokój jest jak wiatr wiejący; mówiono: jego kształt przypomina kota: kiedy miauczał w czasie wojny, Bani Izrael mieli pewność zwycięstwa.

« I resztka tego, co zostawili rodzina Musy i rodzina Haruna »: mówiono, że znajdowały się tam kawałki tablic i część manny, która zstępowała na nich na pustyni. « Niesiona przez aniołów », to znaczy: aniołowie wam ją przyniosą, niosąc ją, i zobaczycie to własnymi oczami, aby była znakiem Allaha nad wami, jaskrawym dowodem prawdziwości tego, co wam mówię, i ważności walaji tego pobożnego króla nad wami; stąd powiedział: « W tym jest dla was znak, jeśli jesteście wierzącymi. »

Mówiono również: kiedy Amalekici pokonali tę skrzynię, w której znajdowały się wspomniane spokój i błogosławiona resztka, i mówi się, że znajdowała się tam również Tora, kiedy osiadła w ich rękach, umieścili ją pod bożkiem, którego mieli w swoim kraju. Nazajutrz oto skrzynia nad bożkiem; umieścili ją z powrotem pod nim; drugiego dnia oto skrzynia nad bożkiem. Kiedy się to powtarzało, pojęli, że to był dekret Allaha Najwyższego; wynieśli ją z ich miasta i złożyli ją w jednej z ich wsi, a choroba chwyciła ich karki. Kiedy się to przedłużyło nad nimi, pośpiesznie umieścili ją na wozie, który zaprzęgli do dwóch krów, i puścili.

Mówiono, że aniołowie prowadzili je, aż dotarły do dostojników Bani Izraela, na ich oczach, jak ich prorok im o tym oznajmił. Allah wie najlepiej, w jaki sposób aniołowie ją nieśli; to, co jawne, jest tym, że aniołowie sami ją nieśli, jak rozumie się z wersetu. A Allah wie najlepiej. I pierwszą relację wspomnieli liczni, jeśli nie większość, komentatorzy.

Próba rzeki i zwycięstwo nad Dżalutem

« A kiedy Talut wyruszył z wojskami, powiedział: Allah doświadczy was rzeką: kto z niej napije się, ten już nie jest ze mną, a kto jej nie skosztuje, ten jest ze mną, z wyjątkiem tego, kto nabierze łyk w swoją rękę. » Ibn Abbas i liczni komentatorzy powiedzieli: tą rzeką jest Jordan, ten, który nazywa się asz-Szari'a. Talut zatrzymał swoją armię przy tej rzece, na rozkaz proroka Allaha, na rozkaz Allaha, jako próbę i test: kto napije się tej rzeki tego dnia, nie pójdzie z nim w tę wyprawę, a pójdzie z nim tylko ten, kto jej nie skosztuje, z wyjątkiem łyku w swojej dłoni. Najwyższy powiedział: « I napieli się z niego, z wyjątkiem małej liczby spośród nich. » As-Suddi powiedział: armia liczyła osiemdziesiąt tysięcy mężczyzn; siedemdziesiąt sześć tysięcy z nich napiło się, a cztery tysiące pozostawało z nim. To jest to, co powiedział.

Al-Buchari przekazał, w swoim Sahihu, z hadisu Isra'ila, od Zuhajra i as-Sawriego, od Abu Iszaka, od al-Bara' ibn Aziba:

« My, towarzysze Mohameda (niech pokój i błogosławieństwo Allaha będą nad nim), mówiliśmy: liczba towarzyszy Badru jest równa liczbie towarzyszy Taluta, którzy przeprawili się przez rzekę z nim; i nie przeprawił się z nim tylko wierzący: trzystu trzynastu mężczyzn. »

Przekazał al-Buchari

A słowo as-Suddiego, że armia liczyła osiemdziesiąt tysięcy mężczyzn, wymaga zbadania, ponieważ ziemia Bajt al-Maqdis nie może pomieścić armii bojowej z osiemdziesięciu tysięcy mężczyzn. A Allah wie najlepiej. Najwyższy powiedział: « Potem, kiedy przeprawił się, on i ci, którzy uwierzyli z nim, powiedzieli: nie mamy dziś żadnej siły przeciwko Dżalutowi i jego wojskom. » Ocenili siebie jako małych i ocenili siebie jako niezdolnych stawić oporu swoim wrogom, ze względu na ich małą liczbę i mnogość ich wroga.

« Ci, którzy byli przekonani o spotkaniu z Allahem, powiedzieli: ile razy mała drużyna pokonała liczną drużynę, za pozwoleniem Allaha! A Allah jest z cierpliwymi. » Odważni spośród nich, jeźdźcy wiary i pewności, cierpliwi wobec próby, walki i ciosów, utwierdzili ich. « A kiedy stanęli przed Dżalutem i jego wojskami, powiedzieli: Panie, wylej na nas wytrwałość, utwierdź nasze kroki i daj nam zwycięstwo nad tym ludem niewierzącym.

» Prosili Allaha, aby wylał na nich wytrwałość, to znaczy, aby ich nią zalał z góry, aby ich serca się ustabilizowały i nie chwiały; i aby utwierdził ich kroki na polu wojny, w miejscu spotkania bohaterów, w zwarciu walki i wołaniu do walki wręcz. Prosili o moc zewnętrzną i wewnętrzną, i o zstąpienie zwycięstwa nad ich wrogami i wrogami Allaha, niewierzącymi, którzy zaprzeczali Jego znakom i Jego łaskom. Przestronny, Potężny, Słyszący, Widzący, Mądry, Dobrze Poinformowany odpowiedział im w tym, o co prosili, i dał im to, do czego aspirowali; stąd powiedział: « I rozproszyli ich, za pozwoleniem Allaha », to znaczy mocą Allaha, nie swoją, i siłą Allaha i Jego pomocą, nie swoją siłą i swoją liczbą, mimo mnogości ich wrogów i ich wielkiej liczby, jak Najwyższy powiedział: « A Allah wspierał was już w Badr, kiedy byliście poniżeni. Bójcie się więc Allaha: być może będziecie wdzięczni » (Sura 3, 13).

Dawud zabił Dżaluta i koniec Taluta

Co do Jego słowa: « I Dawud zabił Dżaluta, i Allah dał mu królestwo i mądrość, i nauczył go tego, co chciał », wskazuje ono na odwagę Dawuda (niech pokój będzie z nim) i na to, że zabił go śmiercią upokarzającą dla jego żołnierzy, która złamała jego armię. Nic większego niż wyprawa, w której król zabija swojego wroga: gromadzi przez to ogromne bogactwa, bierze do niewoli bohaterów i dzielnych, słowo wiary zwycięża bożki, sprzymierzeńcy Allaha zwyciężają Jego wrogów, a prawdziwa religia okazuje swoje zwycięstwo nad fałszem i jej sprzymierzeńcami. As-Suddi przekazał w tym, co przekazuje, że Dawud (niech pokój będzie z nim) był najmłodszy z dzieci swojego ojca, a było ich trzynastu mężczyzn. Usłyszał Taluta, króla Bani Izraela, wzywającego Bani Izraela do zabicia Dżaluta i jego żołnierzy, podczas gdy mówił: kto zabije Dżaluta, tego ożenię ze swoją córką i zrównam z moim królowaniem.

Dawud (niech pokój będzie z nim) rzucał procą rzutem podziwu godnym. Kiedy szedł z Bani Izraelem, kamień zawołał go: weź mnie, bo we mnie jest śmierć Dżaluta. Wziął ją, potem inny kamień uczynił to samo, potem jeszcze jeden: wziął wszystkie trzy do swojej torby. Kiedy dwa szyki się starły, Dżalut wysunął się i wezwał do pojedynku.

Dawud zbliżył się do niego i powiedział mu: cofnij się, bo nienawidzę cię zabijać. Powiedział: ale ja chcę cię zabić. Wziął te trzy kamienie ze swojej torby, umieścił je w procy, zakręcił nią, i trzy kamienie uczyniły się jednym; potem cisnął nią w Dżaluta i rozszczepił mu głowę, a jego armia uciekła w rozproszeniu. Talut dotrzymał mu tego, co mu obiecał: ożenił go ze swoją córką i zastosował swój sąd w swoim królowaniu.

Dawud (niech pokój będzie z nim) rósł wśród Bani Izraela: pokochali go i zwracali się ku niemu bardziej niż ku Talutowi. Wspomniano, że Talut go zazdrościł i chciał go zabić, i manewrował w tym, nie osiągając tego. Uczeni nie przestawali zabraniać Talutowi zabicia Dawuda, aż ich pobił i zabił, i nie pozostało z nich wielu. Potem miał skruchę, żal i wyrwanie się z tego, co poprzedzało; zaczął dużo płakać i wychodzić na cmentarz, gdzie płakał aż zwilżał pyłę swoimi łzami.

Pewnego dnia, kiedy był na cmentarzu, zawołano go: o Talucie, zabiłeś nas, kiedy byliśmy żywi, i wyrządziłeś nam krzywdę, kiedy byliśmy umarli. Jego płacz i jego strach od tego wzrosły, i jego bojaźń się wzmogła. Zaczął szukać uczonego, którego zapytać o swoją sprawę i o to, czy ma skruchę. Powiedziano mu: czy zostawiłeś uczonego?

Aż skierowano go ku kobiecie spośród adoratorek. Wzięła go i zabrała go do grobu Yusha' (niech pokój będzie z nim). Mówili: wezwała Allaha, a Yusha' wstał ze swojego grobu i powiedział: czy nastąpiło Zmartwychwstanie? Powiedziała: nie, ale oto Talut, który cię pyta: czy ma skruchę?

Powiedział: tak: niech zrezygnuje z królowania, niech idzie walczyć na drodze Allaha, aż zostanie zabity. Potem znowu stał się umarłym. Talut porzucił wtedy królowanie Dawudowi (niech pokój będzie z nim), wyruszył z trzynastoma swoimi dziećmi, i walczyli na drodze Allaha, aż zostali zabici. Mówili: wtedy są słowa Najwyższego: « I Allah dał mu królestwo i mądrość, i nauczył go tego, co chciał.

» Tak wspomniał Ibn Dżarir w swojej Historii, według drogi as-Suddiego według jego łańcucha. I w części tego jest materia do zbadania i do zdziwienia. A Allah wie najlepiej.

Muhammad ibn Ishaq powiedział: prorokiem, który został posłany i który zawiadomił Taluta o jego skrusze, jest al-Jasa' ibn Achtub. Ibn Dżarir również go przekazał. As-Sa'alabi wspomnił, że zabrała go do grobu Aszamwila, który go zganił za to, co uczynił po nim. I to jest bardziej zgodne. Może widział go we śnie, a nie że wstał żywy z grobu: ponieważ to może być tylko cud proroka, a ta kobieta nie była prorokinią. A Allah wie najlepiej. Ibn Dżarir powiedział: ludzie Tory twierdzą, że czas królowania Taluta, aż został zabity ze swoimi dziećmi, wynosił czterdzieści lat. A Allah wie najlepiej.