Wielbłądzica Saliha, znak dla Tamudu

Salih (niech będzie nad nim pokój) wzywał Tamud do oddawania czci Allahowi samemu i do nawrócenia się do Niego. Zażądali znaku: prosił swojego Pana, a wskazana skała rozszczepiła się wielbłądzicą ogromną, pełną długiego brzemienia, według opisu, który wynieśli; ona miała swoją kolej na picie, a oni swoją, w dzień znany. Ostrzegał ich: « oto wielbłądzica Allaha, znak dla was ». Podburzeni przez dwie kobiety, dziewięciu mężczyzn uknuło zarżnięcie: Kudar ibn Salif uderzył ją mieczem i ją zarżnął, za zgodą swojego ludu, przyciągając na Tamud obiecaną karę.

Wielbłądzica Saliha, znak dla Tamudu

Obecnie przedmiotem jest wzmianka o ich historii, o tym, co ich spotkało, o tym, jak Allah ocalił swojego proroka Saliha (niech będzie nad nim pokój) i tych, którzy w niego uwierzyli, oraz jak położył kres istnieniu ludu niesprawiedliwego z ich niewiary, ich tyranii i ich oporu wobec ich posłańca. Wspomnieliśmy, że byli Arabami, którzy przyszli po Ad, i że nie wyciągnęli żadnej nauki z tego, co spotkało tamtych. Dlatego ich prorok powiedział im: « czcijcie Allaha, nie ma dla was boga poza Nim. Przyszedł do was dowód od waszego Pana: oto wielbłądzica Allaha, znak dla was.

Pozwólcie jej paść się na ziemi Allaha i nie wyrządzajcie jej żadnej krzywdy, inaczej dotknie was kara bolesna. I przypomnijcie sobie, gdy ustanowił was następcami po Ad i osadził was na ziemi: wznosicie pałace na jej równinach i wycięcie domy w górach. Przypomnijcie więc sobie łaski Allaha i nie siejcie zepsucia na ziemi »: ustanowił was następcami po nich, abyście wyciągnęli naukę z tego, co ich spotkało, i działali przeciwnie do ich czynów; pozwolił wam tę ziemię: wznosicie pałace na jej równinach i wycięcie w górach domy ze sztuką, to znaczy zręczne w ich wykonaniu i doskonałości. Przyjmijcie więc łaskę Allaha wdzięcznością, dobrym czynem i oddawaniem czci Jemu samemu, bez towarzyszy; strzeżcie się, by Go nie okazywać nieposłuszeństwa i nie odwracać się od Jego posłuszeństwa, bo finałem tego byłaby zguba.

Dlatego zachęcał ich: « Czyż będziecie pozostawieni w bezpieczeństwie w tym, co tu jest, pośród ogrodów, źródeł, pól i palm o gęstych kiściach? », to znaczy nagromadzonych, obfitych, pięknych, jaśniejących, dojrzałych; « wycięcie w górach domy ze sztuką. Bójcie się więc Allaha i bądźcie mnie posłuszni. Nie bądźcie posłuszni rozkazowi tych, którzy przekraczają wszelką miarę, siejąc zepsucie na ziemi i nie wprowadzając w niej naprawy.

»

Powiedział im także: « O mój ludzie, czcijcie Allaha, nie ma dla was boga poza Nim. On stworzył was z ziemi i ustanowił was dla jej zagospodarowania », to znaczy: On was stworzył i sprawił, żeście się z ziemi zrodzili, i uczynił was jej mieszkańcami, dając wam ją z tym, co zawiera upraw i owoców. On jest Stwórcą, Zaopatrzenikiem, więc tylko On zasługuje na oddawanie czci, na wyłączenie wszystkiego innego. « Proście Go więc o przebaczenie, a potem nawróćcie się do Niego »: porzućcie to, w czym jesteście, i zwróćcie się ku oddawaniu czci Jemu; On was przyjmie i wam przebaczy.

« Mój Pan jest blisko, On odpowiada. » Oni powiedzieli: « O Salihu, byłeś wśród nas tym, na kogo najlepiej oczekiwano przed tym », to znaczy: spodziewaliśmy się, że twój rozum będzie pełny przed tą mową, twoje wezwanie nas do oddawania czci Allahowi samemu i porzucenia tego, co czciliśmy jako współtowarzyszy, oraz porzucenia religii ojców i przodków. Dlatego powiedzieli: « Zabraniasz nam oddawania czci temu, co czcili nasi ojcowie? Jesteśmy w bolesnym zwątpieniu co do tego, do czego nas wzywasz.

» Powiedział: « O mój ludzie, spójrzcie: jeśli jestem na jasnym dowodzie od mojego Pana, a On dał mi od Siebie miłosierdzie, to kto mnie obroni przed Allahem, gdybym Go okazywał nieposłuszeństwo? Dodalibyście mi jedynie straty. » To była z Jego strony delikatność w wyrażaniu się, łagodność obyczajów i piękny sposób wzywania do dobra: co myślicie, jeśli sprawa jest taka, jak wam mówię, i jeśli was do niej wzywam? Jaka byłaby wasza wymówka przed Allahem i co was przed Nim ocaliłoby, skoro domagacie się ode mnie porzucenia waszego wezwania do Jego posłuszeństwa?

To jest dla mnie niemożliwe, albowiem jest to obowiązek ciążący na mnie: gdybym go porzucił, żaden z was, ani nikt inny, nie zdołałby mnie przed Nim osłonić ani mnie wesprzeć. Nie przestanę więc was wzywać do Allaha samemu, bez towarzyszy, aż Allah osądzi między mną a wami. Powiedzieli mu także: « jesteś tylko wśród tych, na których rzucono urok », to znaczy: wśród opętanych urokiem; mają na myśli człowieka opętanego urokiem, który nie wie, co mówi, w swoim wezwaniu do oddawania czci Allahowi samemu i obalania wszystkiego innego od Niego jako współtowarzyszy. Taką opinię wybrała większość: opętani urokiem oznaczają opętanych urokiem.

Powiedziano: spośród tych, u których jest sihr, czyli płuco; jak gdyby mówili: jesteś tylko człowiekiem dotkniętym sihrem. A pierwsza opinia jest bardziej przejrzysta, zważwszy ich słowa po tym: « jesteś tylko człowiekiem takim jak my. » Ich słowa: « spraw więc, aby przyszło zdarzenie, jeśli jesteś z liczby prawdomównych »: poprosili go, aby zesłał im rzecz nadprzyrodzoną dowodzącą prawdziwości tego, co im przynosi. Powiedział: « oto wielbłądzica: ona ma swoją kolej na picie, a wy macie swoją kolej na picie, w dzień znany.

Nie wyrządzajcie jej żadnej krzywdy, inaczej dotknie was kara wielkiego dnia. » I powiedział: « przyszedł do was dowód od waszego Pana: oto wielbłądzica Allaha, znak dla was. Pozwólcie jej paść się na ziemi Allaha i nie wyrządzajcie jej żadnej krzywdy, inaczej dotknie was kara bolesna. » I powiedział Wysoki: « daliśmy Tamudowi wielbłądzicę widoczną, lecz jej wyrządzili krzywdę.

»

Komentatorzy wspomnieli, że Tamud zebrał się kiedyś na swoim zgromadzeniu, a posłaniec Allaha Salih przyszedł do nich, wzywał ich do Allaha, przypominał im, ostrzegał, zachęcał i nakazywał. Oni powiedzieli: jeśli wyprowadzisz dla nas z tej skały, a wskazali skałę, która tam się znajdowała, wielbłądzicę o takiej a takiej budowie; wyliczyli jej przymioty, opisali ją i uparli się: niech będzie pełna długiego brzemienia, z takimi a takimi cechami. Prorok Salih (niech będzie nad nim pokój) powiedział im: spójrzcie: jeśli zadośćuczynię temu, o co prosicie, w sposób, o który zabiegacie, czy uwierzycie w to, z czym do was przychodzę, i potwierdzicie mnie w tym, na co zostałem posłany? Oni powiedzieli: tak.

Wziął wtedy od nich przyrzeczenia i zobowiązania w tej mierze, po czym udał się do swojego mihrabu, modlił się do Allaha tym, co mu zostało wyznaczone, i prosił swojego Pana o zadośćuczynienie im w tym, o co prosili. Allah rozkazał tej skale rozszczepić się wielbłądzicą ogromną, pełną długiego brzemienia, według żądanej formy i wypowiedzianego opisu. Gdy ją tak zobaczyli, ujrzeli sprawę ogromną, widowisko straszne, moc jasnolitą, dowód rozstrzygający i dowodzenie świetliste: wielu z nich uwierzyło, lecz większość z nich wytrwała w swojej niewierze, błędzie i uporze. Dlatego powiedział On: « lecz jej wyrządzili krzywdę », to znaczy: jej zaprzeczyli i nie poszli za prawdą dzięki niej; to dotyczy większości z nich.

Przywódcą tych, którzy uwierzyli, był Dżunda' ibn Amr ibn Michlat ibn Lubajd ibn Dżawwas, który należał do ich dostojników, pozostałych szlachetnych w islamie. Odsunęli ich od tego Du'ab ibn Omar ibn Lubajd, al-Hubab, pan ich bożków, i Rabab ibn Sam'ar ibn Dżahlas. Dżunda' wezwał swojego kuzyna Szihaba ibn Chalifę, który należał do ich szlachty i pochylał się ku islamowi; tamci powstrzymali go od tego, a on zwrócił się ku nim. W tej sprawie człowiek z muzułmanów, imieniem Mihrasz ibn Ganma ibn ad-Dumajl, wypowiedział poezję: « Była drużyna ludzi Amra, która wzywała Szihaba do religii Proroka.

Dostojnicy Tamudu, wszyscy razem; pochylał się ku temu, by im zadośćuczynić; a gdyby zadośćuczynił, Salih stałby się wśród nas czczony; lecz nie przedłożyli swojego towarzysza nad Du'aba. A ghoule ludu al-Hidżru obróciły się, po swojej prowadzeniu, ku wilkom. »

Dlatego Salih powiedział im: « oto wielbłądzica Allaha, znak dla was »: przywiązał ją do Allaha przywiązaniem czczącym i wielbiącym, jak Jego słowa: Dom Allaha, sługa Allaha. « Znak dla was », to znaczy dowód prawdziwości tego, z czym do was przychodzę. « Pozwólcie jej paść się na ziemi Allaha i nie wyrządzajcie jej żadnej krzywdy, inaczej dotknie was kara bliska. » Sytuacja uzgodniła, że ta wielbłądzica pozostanie wśród nich, pasąc się gdzie chce na ich ziemi, przychodząc do wody co drugi dzień; gdy przychodziła do wody, piła tego dnia wodę ze studni, a oni tego dnia czerpali swoją potrzebę wody na dzień następny.

Powiedziano, że pili z jej mleka tyle, ile potrzebowali. Dlatego powiedział: « ona ma swoją kolej na picie, a wy macie swoją kolej na picie, w dzień znany. » I dlatego Wysoki powiedział: « ześlemy im wielbłądzicę jako próbę », to znaczy, aby ich doświadczyć: czy w nią uwierzą, czy będą niedowiarkami? « Obserwuj ich więc », to znaczy: czekaj, co ich spotka, « i bądź cierpliwy » wobec krzywdy, którą ci wyrządzają; informacja przyjdzie do ciebie w sposób jawny.

« Oznajmij im, że woda jest w podziale między nimi i że każda kolej na picie jest wyznaczona. »

Zarżnięcie wielbłądzicy Saliha

Gdy ta sytuacja przeciągnęła się nad nimi, ich dostojnicy się zebrali i ich opinia uzgodniła zarżnięcie tej wielbłądzicy, aby się od niej uwolnić i zobaczyć swoją wodę obfitą. Diabeł upiększył im ich czyny. Allah Wysoki powiedział: « zarżnęli wielbłądzicę i okazali nieposłuszeństwo rozkazowi swojego Pana, i powiedzieli: O Salihu, zesłań na nas to, co nam obiecujesz, jeśli jesteś wśród posłanych » (al-A'raf, 77). Ten z nich, który wziął na siebie jej uśmiercenie, był ich dostojnikiem Kudarem ibn Salifem ibn Dżunda', który był rudy, o niebieskich oczach, niskiego wzrostu; mówiono, że był synem wszetecznicy, zrodzonym na posłaniu Salifa, od mężczyzny imieniem Siban. I ten czyn dokonał się za zgodą wszystkich, dlatego czyn został przypisany wszystkim.

Ibn Dżarir i inni z uczonych komentatorów wspomnieli, że dwie kobiety z Tamudu, z których jedna nosiła imię Saduf bint al-Muhajja ibn Zuhajr ibn al-Muhajja, kobieta wysokiego rodu i bogactwa, żona mężczyzny z Aslamu; opuściła go i wezwała swojego kuzyna imieniem Misda' ibn Mihradż ibn al-Muhajja, i ofiarowała mu siebie, jeśli zarżnie wielbłądzicę. Druga nosiła imię Unajza bint Ghunajm ibn Midżlaz, znana pod kunją Umm Usman; była starą niedowiarką, która miała córki od swojego męża Du'aba ibn Amra, jednego z wodzów; ofiarowała swoje cztery córki Kudarowi ibn Salifowi, jeśli zarżnie wielbłądzicę: tę ze swoich córek, którą zechce. Ci dwaj młodzieńcy zostali więc wyznaczeni do zarżnięcia i szukali w swoim ludzie poparcia; siedmiu innych odpowiedziało i stali się dziewięcioma: to ci wymienieni w słowie Wysokiego: « był w mieście dziewięciu ludzi siejących zepsucie na ziemi i nie wprowadzających naprawy. » Potem szukali reszty plemienia, upiększyli im zarżnięcie, a oni na to odpowiedzieli i się temu podporządkowali.

Wyszli więc przypatrzyć się wielbłądzicy: gdy wracała z pojenia, Misda' cisnął w nią strzałą, która przecięła kość jej nogi. Kobiety plemienia przyszły dla jej uśmiercenia, odsłaniając swoje twarze, by ich do tego ponaglić. Kudar ibn Salif rzucił się na nią, uderzył ją mieczem i przeciął jej ścięgno; padła na ziemię, wydając jedno wielkie zawodzenie, które ostrzegało jej młode. Potem uderzył w środek jej ciała i ją zarżnął, a jej młode wyszło, wspięło się na stromą górę i wydało trzy ryki.

Abd ar-Razzak przekazał, od Ma'mara, od tego, który słyszał al-Hasana, że powiedział: młode powiedziało: O Panie, gdzie jest moja matka? Potem wszedł w skałę i znikł w niej. Powiedziano: raczej poszli za nim i jego również zarżnęli. Wysoki powiedział: « wezwali swojego towarzysza, który wziął na siebie i ją zarżnął. Jakie było Moje ukaranie i Moje uprzedzenie! » I Wysoki powiedział: « gdy wstał najnędzniejszy z nich. Posłaniec Allaha powiedział im: wielbłądzica Allaha i jej kolej na picie », to znaczy: strzeżcie się jej; uznali go za kłamcę i zarżnęli ją: ich Pan zmiażdżył ich za ich grzech, a On jej odmówił ruiny.

Imam Ahmad powiedział: Abd Allah ibn Numajr nas przekazał, Hiszam, czyli ibn Urwa, nas przekazał, od swojego ojca, od Abd Allaha ibn Zamma'a, który powiedział: Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) wygłosił mowę i wspomniał wielbłądzicę, i wspomniał tego, który ją zarżnął, i powiedział:

« Gdy wstał najnędzniejszy z nich: mąż wstał dla niej, srogi, potężny, posłusznie obdarzony w swoim ludzie, podobny do Abu Zamma'a. »

Przekazał Ahmad

Dwaj autorzy Sahihów wyjęli to z hadisu Hiszama. « Srogi » oznacza śmiały; « potężny » oznacza dostojnika; « posłusznie obdarzony » oznacza naśladowanego w swoim ludzie.

Muhammad ibn Ishak powiedział: Jazid ibn Muhammad ibn Chutajm mnie przekazał, od Muhammada ibn Ka'ba, od Muhammada ibn Chutajma Abu Jazida, od Ammara ibn Jasira, który powiedział: Posłaniec Allaha (niech Allah obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział Ali:

« Czyż nie mam cię poinformować o najnędzniejszych ludziach? Dwóch mężczyzn: jeden, Uhajmir Tamud, który zarżnął wielbłądzicę; a ten, który cię uderzy, O Ali, tutaj, aż to się tym nasiąknie », wskazując swoją skroń, potem swoją brodę.

Przekazał Ibn Abi Hatim

Wysoki powiedział: « zarżnęli wielbłądzicę i okazali nieposłuszeństwo rozkazowi swojego Pana, i powiedzieli: O Salihu, zesłań na nas to, co nam obiecujesz, jeśli jesteś wśród posłanych » (al-A'raf, 77). W tych słowach zgromadziła się głęboka niewiara na kilka sposobów: sprzeciwili się Allahowi i Jego posłańcowi, popełniając stanowczy zakaz zarżnięcia wielbłądzicy, którą Allah ustanowił dla nich jako znak; i przyspieszyli zejście kary na siebie, przyciągając ją na dwa sposoby: warunek ciążący na nich w Jego słowie: « nie wyrządzajcie jej żadnej krzywdy, inaczej dotknie was kara bliska »; w jednym wersie « wielki », w drugim « bolesny », wszystko to będąc prawdziwym; i ich pośpiech w tej sprawie. I to również: uznali posłańca za kłamcę, podczas gdy rozstrzygający dowód jego proroctwa i jego prawdziwości się ustalił, i wiedzieli to z absolutną pewnością; lecz niewiara, błąd i upór pchnęły ich do odrzucenia prawdy i zejścia kary na nich.