Sikhizm tek tanrılı mıdır?

Evet. 16. yüzyılda Pencap'ta Guru Nanak tarafından kurulan sikhizm, yaratıcı, suretsiz ve doğmamış tek bir Tanrıyı ileri sürer: "İk Onkar", Tek, kutsal kitap olan Guru Granth Sahib'i açar.

Bu tevhid, esas olan noktada tevhide yaklaşır: ortaksız ve cisimleşmesiz tek bir Tanrı. Ondan 3 noktada ayrılır: yeniden doğuşlar ve karma kabul edilir, gurular ruhsal aracılar rolü oynar ve vahiy, Kurandaki anlamda nihai bir peygamberlik olmaksızın Granth'ın bizzat metninde tamamlanır.

İk Onkar: Guru Granth Sahib'deki Tek

Sikhizm tek bir işaretle açılır: İk Onkar, Tek vardır. Ardından gelen Mool Mantar, Tanrıyı hakikatlerin özü, yaratıcı, korkusuz, kin tutmayan, suretsiz, doğumların ötesinde ve kendiliğinden var olan olarak tasvir eder.

Guru Nanak (1469-1539), çok tanrılı hinduizmin ve islamin geçtiği bir bölgede, böylece açıkça ileri sürülmüş, tavizsiz bir tevhid kurar: suretlere erişilemeyen, hiçbir avatarın temsil etmediği tek bir Tanrı. Kutsal kitap olan Guru Granth Sahib, guruların ve başka ufuklardan bazı kutsal kişilerin ilahilerini toplar ve 1708'den itibaren topluluk için ezeli guru işlevini bizzat üstlenir.

İslam gibi suretsiz bir tevhid

Bu noktada yakınlık gerçektir: ne sikh tapınağı ne cami ilahi bir suret sergiler. İslam Allah'ı şöyle tanımlar: "De ki: O Allah bir tektir. Allah her şeyden müstağni ve her şey O'na muhtaçtır. O doğurmamış ve doğmamıştır. Hiçbir şey O'na denk değildir." (Kuran 112:1-4).

Sikhizm Tanrının heykellerde cisimleşmesini reddeder, islam her türlü benzerliği reddeder: "Gözler O'nu görmez" (Kuran 6:103). İki gelenek, suretin reddine yakın bir ahlak ekler: insanların Tanrı katında eşitliği, zorunlu hayırseverlik (sikh langarı, herkese açık topluluk yemeği, Müslüman zekatına karşılık gelir), dürüst çalışma ve paylaşma. Bu yakınsaklıklar kozmetik değildir: Pencap'ta aktarılan ve yeniden yorumlanan tek bir Sami temelinden gelir.

Sikhizm ile islamin ayrıldığı yer

İhtilaflar nettir. 1: döngüler. Sikhizm yeniden doğuşu ve karmayı korur; islam tek bir hayat ve tek bir hüküm öğretir. 2: aracı.

Sikh guruları yolu aktarır ve ibadette guru nuru, Tanrıya erişimi aracılı kılar;

islam duada hiçbir aracı kabul etmez: kul doğrudan seslenir ve Allah cevap verir (Kuran 2:186). 3: vahiy. Sikhizm, Kurandaki anlamda peygamberi bir kapanış olmadan Granth'ta tamamlanır;

islam peygamberliği Muhammed'le (ona salat ve selam olsun) mühürler. Müslüman bu nedenle sikhizmde samimi bir tevhidi onurlandırır ve ona saf tevhidi, mühürlenmiş peygamberliği ve tek hükmü karşı koyar.

Gurular ve tevhid sorusu

Nanak'tan Gobind Singh'e (1708'de vefat etti) kadar 10 insan guru, sikh doktrininde tanrı değildir: hakikatin kapılarıdır ve metin sonrasında yerlerini alır. İslamın gözünden sınır, atfedilen rolde durur: bir yaratma, kurtuluşun zorunlu kanalı olur olmaz, tekillik geriler.

Tevhid, kulu kanalsız, kutsal ayinler kılan bir ruhban sınıfsız, tanrılaşmış bir metinsiz Rabbisinin karşısına koyar: Kuran Allah'ın sözüdür, kendisi için tapılmaz, Ondan geldiği için ona itaat edilir. Nüans incedir ama kapsamı bütündür ve Tanrı konusunda bu kadar yakın iki tevhidin kurtuluş konusunda neden tamamen ayrılabildiğini açıklar. Sikhizm ile islam arasındaki fark sayfası pratikleri ayrıntısıyla işler.