Διαβάστε το Ρουκού 520 του Κορανίου

وَٱلنَّـٰزِعَـٰتِ غَرْقًۭا ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα εκείνους (τους αγγέλους) που αρπάζουν με δύναμη και βία (τις ψυχές των άπιστων κατά τη στιγμή του θανάτου)!

وَٱلنَّـٰشِطَـٰتِ نَشْطًۭا ﴿٢﴾

Και μα εκείνους (τους αγγέλους) που μαλακά βγάζουν (τις ψυχές των ενάρετων πιστών τη στιγμή του θανάτου)!

وَٱلسَّـٰبِحَـٰتِ سَبْحًۭا ﴿٣﴾

Και μα εκείνους (τους αγγέλους) που κολυμπούν (κατεβαίνοντας από τους αιθέρες προς τη Γη, και ανεβαίνοντας από τη Γη προς τους αιθέρες),

فَٱلسَّـٰبِقَـٰتِ سَبْقًۭا ﴿٤﴾

Και μα εκείνους (τους αγγέλους) που σπεύδουν (για να εκτελέσουν τις Εντολές του Αλλάχ),

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ﴿٥﴾

Και μα εκείνους (τους αγγέλους) που διευθετούν τις Εντολές (του Αλλάχ σχετικά με τις υποθέσεις του κόσμου)!

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿٦﴾

(Ότι, θα αναστηθείτε όλοι σας και θα απολογηθείτε) την Ημέρα που η Γη θα σείεται (μετά από το πρώτο φύσημα του Κέρατος, το φύσημα του θανάτου, κατά το οποίο όλοι θα πεθάνουν),

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿٧﴾

Και θα το ακολουθήσει το δεύτερο φύσημα (κατά το οποίο όλοι θα αναστηθούν),

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ﴿٨﴾

Εκείνη την Ημέρα θα τρέμουν οι καρδιές (των άπιστων από πανικό),

أَبْصَـٰرُهَا خَـٰشِعَةٌۭ ﴿٩﴾

Με ταπεινωμένα, χαμηλωμένα τα μάτια τους.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ﴿١٠﴾

Λένε (οι άπιστοι κατά την εγκόσμια ζωή διαψεύδοντας την ανάσταση): «Μα είναι δυνατόν ότι θα επανέλθουμε ξανά στην πρότερή μας κατάσταση πάνω στη Γη (δηλ. ζωντανοί);

أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ﴿١١﴾

Ακόμα κι αφού έχουμε γίνει (μετά από το θάνατό μας) αποσυντεθημένα οστά;»

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ﴿١٢﴾

Λένε: «(Αν αλήθεια θα επιστρέψουμε ξανά στη ζωή, τότε) αυτή (η επιστροφή) θα ήταν μια χαμένη (καταστροφική) επιστροφή (αφού τότε δε θα μπορέσουμε να αποφύγουμε την τιμωρία)!»

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿١٣﴾

Στ’ αλήθεια, θα είναι μία μονάχα κραυγή (το δεύτερο φύσημα του Κέρατος),

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿١٤﴾

Και τότε - να τοι - βρίσκονται (ζωντανοί ξανά) πάνω στη Γη (αφού ήταν στα σπλάχνα της),

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ﴿١٥﴾

Δεν σου ήρθε (ω, Μωχάμμαντ) η ιστορία του Μωυσή;

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿١٦﴾

Όταν του φώναξε ο Κύριός του στην Ιερή Κοιλάδα της Τούα:

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿١٧﴾

«(Ω, Μωυσή) πήγαινε στον Φαραώ, γιατί στ’ αλήθεια παραβίασε τα όρια (διαπράττοντας αδικία, αμαρτίες και απιστία).»

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾

Και πες του: «Μήπως θα ήθελες να εξαγνιστείς (από τις αμαρτίες, και να πιστέψεις στον Παντοδύναμο Αλλάχ);

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿١٩﴾

Και να σε οδηγήσω στον Κύριό σου (που σε δημιούργησε), κι έτσι, να (Τον) φοβάσαι (πράττοντας ό,τι Τον ευχαριστεί και αποφεύγοντας ό,τι απαγόρεψε);»

فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٢٠﴾

Και του έδειξε το μεγαλύτερο Σημάδι (το θαύμα της ράβδου του Μωυσή).

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿٢١﴾

Μα εκείνος (ο Φαραώ) το διέψευσε και παράκουσε.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿٢٢﴾

Μετά στράφηκε μακριά επιδιώκοντας να αντιταχθεί (στον Μωυσή).

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿٢٣﴾

Έπειτα συγκέντρωσε (τον λαό του) και φώναξε δυνατά:

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٤﴾

«Εγώ είμαι ο κύριός σας, ο ύψιστος.»

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿٢٥﴾

Και έτσι ο Αλλάχ τον άρπαξε με την τιμωρία (που θα είναι στο Πυρ) κατά την Έσχατη Ημέρα, επίσης και στην εγκόσμια ζωή (μέσω του πνιγμού του στο νερό).

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿٢٦﴾

Στ’ αλήθεια, σ' αυτό υπάρχει μάθημα (παράδειγμα, νουθεσία και προειδοποίηση) για όποιον φοβάται (τον Αλλάχ).