Διαβάστε το Τζουζ 30 του Κορανίου

عَمَّ يَتَسَآءَلُونَ ﴿١﴾

Για ποιο πράγμα ρωτούν (οι άπιστοι, ο ένας τον άλλον);

عَنِ ٱلنَّبَإِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٢﴾

Για τη Μεγάλη Είδηση (δηλ. το Κορ’άν που αναφέρει την είδηση της Ανάστασης, την οποία διαψεύδουν οι άπιστοι).

ٱلَّذِى هُمْ فِيهِ مُخْتَلِفُونَ ﴿٣﴾

Για την οποία, αυτοί (οι άπιστοι) διαφέρουν (στο τι να πουν σχετικά με το Κορ’άν, αν είναι μαγεία, ποίηση, μαντεία ή μύθοι των αρχαίων)!

كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿٤﴾

Όχι (δεν είναι όπως νομίζουν οι άπιστοι)! Στ’ αλήθεια θα μάθουν (το αποτέλεσμα της διάψευσής τους).

ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ ﴿٥﴾

Και πάλι όχι! Στ’ αλήθεια θα μάθουν (και θα επιβεβαιωθούν όταν δουν το μαρτύριο).

أَلَمْ نَجْعَلِ ٱلْأَرْضَ مِهَـٰدًۭا ﴿٦﴾

Μα δεν κάναμε τη Γη έτοιμη (σαν ένα κρεβάτι) για να την κατοικήσετε;

وَٱلْجِبَالَ أَوْتَادًۭا ﴿٧﴾

Και (δεν κάναμε) τα βουνά πασσάλους (ώστε να σταθεροποιήσουν τη Γη και να μην τρέμει κάτω από τα πόδια σας -από τη ταχύτητα της κίνησής της-);

وَخَلَقْنَـٰكُمْ أَزْوَٰجًۭا ﴿٨﴾

Και (δεν) σας δημιουργήσαμε σε ζευγάρια (αρσενικά και θηλυκά);

وَجَعَلْنَا نَوْمَكُمْ سُبَاتًۭا ﴿٩﴾

Και (δεν) κάναμε τον ύπνο σας για ξεκούραση;

وَجَعَلْنَا ٱلَّيْلَ لِبَاسًۭا ﴿١٠﴾

Και (δεν) κάναμε τη νύχτα ένα σκέπασμα (που σας καλύπτει με το σκοτάδι της όπως καλύπτει ένα φόρεμα το σώμα);

وَجَعَلْنَا ٱلنَّهَارَ مَعَاشًۭا ﴿١١﴾

Και (δεν) κάναμε την ημέρα (ένα μέσο) για να αποκτήσατε τα μέσα βιοπορισμού;

وَبَنَيْنَا فَوْقَكُمْ سَبْعًۭا شِدَادًۭا ﴿١٢﴾

Και (δεν) χτίσαμε πάνω σας επτά γερούς (ουρανούς);

وَجَعَلْنَا سِرَاجًۭا وَهَّاجًۭا ﴿١٣﴾

Και (δεν) κάναμε (τον ήλιο) πυρακτωμένο λαμπτήρα (πηγή φωτός και θερμότητας);

وَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلْمُعْصِرَٰتِ مَآءًۭ ثَجَّاجًۭا ﴿١٤﴾

Και (δεν) στείλαμε από τα σύννεφα (που είναι έτοιμα να βρέξουν) άφθονο νερό;

لِّنُخْرِجَ بِهِۦ حَبًّۭا وَنَبَاتًۭا ﴿١٥﴾

Για να κάνουμε μ' αυτό να βγει (από τη γη) σιτάρι και φυτά,

وَجَنَّـٰتٍ أَلْفَافًا ﴿١٦﴾

Και κήπους που έχουν διακλαδωμένα φυτά (δηλ. ανθηρούς κήπους).

إِنَّ يَوْمَ ٱلْفَصْلِ كَانَ مِيقَـٰتًۭا ﴿١٧﴾

Πράγματι, η Ημέρα της Κρίσεως είναι προκαθορισμένη!

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْوَاجًۭا ﴿١٨﴾

Η Ημέρα κατά την οποία θα φυσηχτεί το Κέρας και θα έρθετε εσπευσμένα κατά πλήθη (ομάδες, κάθε προφήτης με τον λαό του),

وَفُتِحَتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ أَبْوَٰبًۭا ﴿١٩﴾

Και ο ουρανός θα ανοίξει και θα γίνει με πολλές πόρτες (για να κατέβουν οι άγγελοι),

وَسُيِّرَتِ ٱلْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًا ﴿٢٠﴾

Και τα βουνά θα μετακινηθούν (θα ανατιναχτούν) και θα γίνουν (σαν) οφθαλμαπάτη.

إِنَّ جَهَنَّمَ كَانَتْ مِرْصَادًۭا ﴿٢١﴾

Στ’ Αλήθεια, η Κόλαση παραμονεύει (για τους άπιστους),

لِّلطَّـٰغِينَ مَـَٔابًۭا ﴿٢٢﴾

Για τους παραβάτες θα είναι (η Κόλαση) ο προορισμός,

لَّـٰبِثِينَ فِيهَآ أَحْقَابًۭا ﴿٢٣﴾

Στην οποία (Κόλαση) θα μείνουν για εποχές (τη μια μετά από την άλλη, για πάντα),

لَّا يَذُوقُونَ فِيهَا بَرْدًۭا وَلَا شَرَابًا ﴿٢٤﴾

Εκεί δεν θα γευτούν τίποτα δροσερό (που να ανακουφίσει τη ζέστη του Πυρός), ούτε ποτό (για να σβήσει τη δίψα τους),

إِلَّا حَمِيمًۭا وَغَسَّاقًۭا ﴿٢٥﴾

Παρά μόνο καυτό νερό και πύον (που βγαίνει από το δέρμα των κατοίκων του Πυρός).

جَزَآءًۭ وِفَاقًا ﴿٢٦﴾

Μια (δίκαιη) τιμωρία αντίστοιχη (με ό,τι έκαναν από απιστία και αμαρτίες).

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ لَا يَرْجُونَ حِسَابًۭا ﴿٢٧﴾

(Επειδή) δεν φοβόντουσαν (κατά την εγκόσμια ζωή) το να λογοδοτήσουν (κατά την Μέλλουσα Ζωή, ούτε πίστευαν ότι θα αναστηθούν).

وَكَذَّبُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا كِذَّابًۭا ﴿٢٨﴾

Και διέψευδαν τα Εδάφια (και τα Σημάδιά) Μας, με κάθε δυνατό τρόπο.

وَكُلَّ شَىْءٍ أَحْصَيْنَـٰهُ كِتَـٰبًۭا ﴿٢٩﴾

Και Εμείς έχουμε καταγράψει (στο βιβλίο καταγραφής των πράξεών τους) τα πάντα (που είχαν κάνει).

فَذُوقُوا۟ فَلَن نَّزِيدَكُمْ إِلَّا عَذَابًا ﴿٣٠﴾

Γευτείτε, λοιπόν (τα αποτελέσματα των κακών σας πράξεων)! Σ' εσάς δεν θα αυξήσουμε τίποτα άλλο, παρά την τιμωρία.

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ مَفَازًا ﴿٣١﴾

Στ’ αλήθεια, θα υπάρξει για τους ευσεβείς (που φυλάσσονται από την τιμωρία του Αλλάχ μέσω της υπακοής των εντολών Tου) μια επιτυχία (και ένα μεγάλο κέρδος, ο Παράδεισος):

حَدَآئِقَ وَأَعْنَـٰبًۭا ﴿٣٢﴾

Κήποι και αμπελώνες (δηλ. καρπούς). [οι αμπελώνες αναφέρονται εδώ λόγω της τιμημένης θέσης τους μεταξύ των φρούτων και λόγω της άφθονης ποσότητας που παράγουν ως ένδειξη για την αφθονία που θα έχουν],

وَكَوَاعِبَ أَتْرَابًۭا ﴿٣٣﴾

Και (σύζυγοι) με ώριμα στήθη και συνομήλικες,

وَكَأْسًۭا دِهَاقًۭا ﴿٣٤﴾

Και γεμάτο δισκοπότηρο με θαυμάσιο κρασί (που δεν μεθάει).

لَّا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًۭا وَلَا كِذَّٰبًۭا ﴿٣٥﴾

Δεν θα ακούσουν εκεί ούτε μάταια λόγια, ούτε ψέματα,

جَزَآءًۭ مِّن رَّبِّكَ عَطَآءً حِسَابًۭا ﴿٣٦﴾

(Όλα αυτά είναι) μια αμοιβή από τον Κύριό σου, ως μία επαρκής και άφθονη χορήγηση,

رَّبِّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ٱلرَّحْمَـٰنِ ۖ لَا يَمْلِكُونَ مِنْهُ خِطَابًۭا ﴿٣٧﴾

(Από) τον Κύριο των ουρανών και της Γης και ό,τι υπάρχει ανάμεσά τους, τον Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονα). Στον Οποίον δεν μπορούν (τα πλάσματα Του) να Του απευθύνουν κανένα λόγο (εκτός απ' αυτόν που του επιτρέπει ο Αλλάχ).

يَوْمَ يَقُومُ ٱلرُّوحُ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ صَفًّۭا ۖ لَّا يَتَكَلَّمُونَ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَقَالَ صَوَابًۭا ﴿٣٨﴾

Την ημέρα που ο Αρ-Ρουχ (ο άγγελος Γαβριήλ) και οι άγγελοι θα στέκονται σε σειρά, κανένας δεν θα μιλήσει (για να μεσολαβήσει για κάποιον άλλον), εκτός απ' εκείνον που ο Αρ-Ραχμάν (Παντελεήμονας) θα του το επιτρέψει, και θα πει αλήθειες (και δίκαια λόγια).

ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَمَن شَآءَ ٱتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِۦ مَـَٔابًا ﴿٣٩﴾

Εκείνη είναι η Βέβαιη Ημέρα (που οπωσδήποτε θα έρθει). Έτσι, όποιος θέλει ας πάρει ένα μονοπάτι προς τον Κύριό του (μέσω των καλών πράξεων).

إِنَّآ أَنذَرْنَـٰكُمْ عَذَابًۭا قَرِيبًۭا يَوْمَ يَنظُرُ ٱلْمَرْءُ مَا قَدَّمَتْ يَدَاهُ وَيَقُولُ ٱلْكَافِرُ يَـٰلَيْتَنِى كُنتُ تُرَٰبًۢا ﴿٤٠﴾

Στ’ αλήθεια, σας προειδοποιήσαμε για μια επικείμενη τιμωρία, την Ημέρα που ο άνθρωπος θα δει (το αποτέλεσμα για) ό,τι έκανε, και θα πει ο άπιστος: «Μακάρι να ’μουνα σκόνη (και να μην είχα αναστηθεί για να μην συναντήσω αυτό το μαρτύριο)!»

وَٱلنَّـٰزِعَـٰتِ غَرْقًۭا ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα εκείνους (τους αγγέλους) που αρπάζουν με δύναμη και βία (τις ψυχές των άπιστων κατά τη στιγμή του θανάτου)!

وَٱلنَّـٰشِطَـٰتِ نَشْطًۭا ﴿٢﴾

Και μα εκείνους (τους αγγέλους) που μαλακά βγάζουν (τις ψυχές των ενάρετων πιστών τη στιγμή του θανάτου)!

وَٱلسَّـٰبِحَـٰتِ سَبْحًۭا ﴿٣﴾

Και μα εκείνους (τους αγγέλους) που κολυμπούν (κατεβαίνοντας από τους αιθέρες προς τη Γη, και ανεβαίνοντας από τη Γη προς τους αιθέρες),

فَٱلسَّـٰبِقَـٰتِ سَبْقًۭا ﴿٤﴾

Και μα εκείνους (τους αγγέλους) που σπεύδουν (για να εκτελέσουν τις Εντολές του Αλλάχ),

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ﴿٥﴾

Και μα εκείνους (τους αγγέλους) που διευθετούν τις Εντολές (του Αλλάχ σχετικά με τις υποθέσεις του κόσμου)!

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿٦﴾

(Ότι, θα αναστηθείτε όλοι σας και θα απολογηθείτε) την Ημέρα που η Γη θα σείεται (μετά από το πρώτο φύσημα του Κέρατος, το φύσημα του θανάτου, κατά το οποίο όλοι θα πεθάνουν),

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿٧﴾

Και θα το ακολουθήσει το δεύτερο φύσημα (κατά το οποίο όλοι θα αναστηθούν),

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ﴿٨﴾

Εκείνη την Ημέρα θα τρέμουν οι καρδιές (των άπιστων από πανικό),

أَبْصَـٰرُهَا خَـٰشِعَةٌۭ ﴿٩﴾

Με ταπεινωμένα, χαμηλωμένα τα μάτια τους.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ﴿١٠﴾

Λένε (οι άπιστοι κατά την εγκόσμια ζωή διαψεύδοντας την ανάσταση): «Μα είναι δυνατόν ότι θα επανέλθουμε ξανά στην πρότερή μας κατάσταση πάνω στη Γη (δηλ. ζωντανοί);

أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ﴿١١﴾

Ακόμα κι αφού έχουμε γίνει (μετά από το θάνατό μας) αποσυντεθημένα οστά;»

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ﴿١٢﴾

Λένε: «(Αν αλήθεια θα επιστρέψουμε ξανά στη ζωή, τότε) αυτή (η επιστροφή) θα ήταν μια χαμένη (καταστροφική) επιστροφή (αφού τότε δε θα μπορέσουμε να αποφύγουμε την τιμωρία)!»

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿١٣﴾

Στ’ αλήθεια, θα είναι μία μονάχα κραυγή (το δεύτερο φύσημα του Κέρατος),

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿١٤﴾

Και τότε - να τοι - βρίσκονται (ζωντανοί ξανά) πάνω στη Γη (αφού ήταν στα σπλάχνα της),

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ﴿١٥﴾

Δεν σου ήρθε (ω, Μωχάμμαντ) η ιστορία του Μωυσή;

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿١٦﴾

Όταν του φώναξε ο Κύριός του στην Ιερή Κοιλάδα της Τούα:

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿١٧﴾

«(Ω, Μωυσή) πήγαινε στον Φαραώ, γιατί στ’ αλήθεια παραβίασε τα όρια (διαπράττοντας αδικία, αμαρτίες και απιστία).»

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾

Και πες του: «Μήπως θα ήθελες να εξαγνιστείς (από τις αμαρτίες, και να πιστέψεις στον Παντοδύναμο Αλλάχ);

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿١٩﴾

Και να σε οδηγήσω στον Κύριό σου (που σε δημιούργησε), κι έτσι, να (Τον) φοβάσαι (πράττοντας ό,τι Τον ευχαριστεί και αποφεύγοντας ό,τι απαγόρεψε);»

فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٢٠﴾

Και του έδειξε το μεγαλύτερο Σημάδι (το θαύμα της ράβδου του Μωυσή).

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿٢١﴾

Μα εκείνος (ο Φαραώ) το διέψευσε και παράκουσε.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿٢٢﴾

Μετά στράφηκε μακριά επιδιώκοντας να αντιταχθεί (στον Μωυσή).

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿٢٣﴾

Έπειτα συγκέντρωσε (τον λαό του) και φώναξε δυνατά:

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٤﴾

«Εγώ είμαι ο κύριός σας, ο ύψιστος.»

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿٢٥﴾

Και έτσι ο Αλλάχ τον άρπαξε με την τιμωρία (που θα είναι στο Πυρ) κατά την Έσχατη Ημέρα, επίσης και στην εγκόσμια ζωή (μέσω του πνιγμού του στο νερό).

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿٢٦﴾

Στ’ αλήθεια, σ' αυτό υπάρχει μάθημα (παράδειγμα, νουθεσία και προειδοποίηση) για όποιον φοβάται (τον Αλλάχ).

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ﴿٢٧﴾

(Ω, άπιστοι που διαψεύδετε την Ανάσταση), η δημιουργία σας (μετά από το θάνατο) είναι πιο μεγάλη ή (η δημιουργία) του ουρανού που (ο Αλλάχ) τον έκτισε (από πάνω σας χωρίς κολώνες);

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿٢٨﴾

Τον ύψωσε (τον ουρανό) και τον ίσιωσε (με τάξη και τελειότητα, χωρίς σχισμές ή ρωγμές),

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿٢٩﴾

Σκέπασε τη νύχτα του (ουρανού) με σκοτάδι (κάνοντας όλο το σύμπαν να βυθίζεται σε σκοτάδι) και έδειξε την ημέρα του (μέσω του φωτός του ηλίου). [Μας έδειξε το φως της ημέρα μέσω της ατμόσφαιρας που εμφανίζει τις ακτίνες του ηλίου, οι οποίες είναι αόρατες μέχρι να φτάσουν στην ατμόσφαιρα, και γι’ αυτό έξω από την ατμόσφαιρα, ο ήλιος φαίνεται ως ένας σκοτεινός μπλε δίσκος].

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿٣٠﴾

Μετά απ' αυτά έστρωσε τη Γη (και την ετοίμασε).

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ﴿٣١﴾

Έβγαλε από μέσα της (Γης) το νερό της και τα βοσκοτόπια της.

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ﴿٣٢﴾

Και τα βουνά τα έχει στερεώσει γερά (στη Γη ως πασσάλους για να την σταθεροποιήσουν).

مَتَـٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ﴿٣٣﴾

(Όλα αυτά τα έκανε ο Αλλάχ) ως εφόδια για σας και τα κοπάδια σας.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٣٤﴾

Μετά, όταν θα ’ρθει η Μεγάλη Συμφορά (δηλ. το δεύτερο φύσημα, και η Ημέρα της Ανάστασης),

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾

Την Ημέρα που ο άνθρωπος θα θυμηθεί όλα όσα έκανε (από καλές και κακές πράξεις κατά την εγκόσμια ζωή),

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾

Και το Πυρ της Κολάσεως θα φανεί με σαφήνεια σε όποιον βλέπει,

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾

Μα, όσο για όποιον παραβίασε τα όρια (στην απιστία, την αδικία και τις αμαρτίες),

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿٣٨﴾

Και προτιμούσε την εγκόσμια ζωή (ακολουθώντας τους πόθους του και αδιαφορώντας για τη Μέλλουσα Ζωή),

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٣٩﴾

Τότε το Πυρ της Κολάσεως θα είναι η κατοικία (του).

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ﴿٤٠﴾

Μα, όσο για όποιον φοβόταν το να σταθεί (ως κατηγορούμενος) ενώπιον του Κυρίου του και (γι’ αυτό) απέτρεψε την ψυχή του από τους πόθους (του),

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٤١﴾

Τότε ο Παράδεισος θα είναι η κατοικία (του).

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ﴿٤٢﴾

(Ω, Μωχάμμαντ) σε ρωτούν (οι άπιστοι) για την Ώρα (της Έσχατης Ημέρας, χλευάζοντας): «Πότε θα έρθει;»

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ﴿٤٣﴾

Για την οποία δεν έχεις γνώση, για να πεις πότε είναι αυτή.

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿٤٤﴾

(Μόνο) στον Κύριό σου ανήκει η γνώση της.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ﴿٤٥﴾

Στ’ αλήθεια, εσύ είσαι μόνο ένας προειδοποιητής για όποιον την φοβάται.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ﴿٤٦﴾

Την Ημέρα που θα τη δουν (την Ώρα της Ανάστασης), θα είναι (γι’ αυτούς) σαν να μην είχαν μείνει (στην εγκόσμια ζωή) παρά μόνο ένα απόγευμα ή ένα πρωί.

عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١﴾

Συνοφρυώθηκε (ο Μωχάμμαντ) και απομακρύνθηκε,

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿٢﴾

Όταν ο τυφλός (ο ‘Αμπντ Αλλάχ ιμπν Ουμμ Μακτούμ) ήρθε σ' αυτόν (ζητώντας συμβουλή, ενώ ο Προφήτης ήταν πολύ απασχολημένος εκείνη τη στιγμή καλώντας τους ηγέτες των Κουράις και ελπίζοντας να δεχτούν το Ισλάμ).

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿٣﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Μωχάμμαντ), ίσως να εξαγνιστεί (με τις συμβουλές σου)!

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿٤﴾

Ή να λάβει νουθεσία και να τον ωφελήσει η νουθεσία!

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿٥﴾

Όσο γι' εκείνον (δηλ. τους ηγέτες των Κουράις) που αδιαφορεί (να λάβει καθοδήγηση),

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿٦﴾

Σ' αυτόν έδωσες προσοχή (ακούγοντάς τον);

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿٧﴾

(Παρόλο που) δεν θα έχεις ευθύνη αν δεν εξαγνιστεί (αφού είσαι μόνο ένας Αγγελιαφόρος που μεταφέρει το Μήνυμα του Αλλάχ, ενώ η καθοδήγηση των ανθρώπων ανήκει μόνο στον Αλλάχ)!

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿٨﴾

Όσο γι' εκείνον που ήρθε σ' εσένα σπεύδοντας (με αληθινό ζήλο),

وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿٩﴾

Ενώ φοβάται (τον Κύριό του, τον Αλλάχ),

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿١٠﴾

Τον παραμελείς και στρέφεις την προσοχή σου σ' άλλον;

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ﴿١١﴾

Όχι (ω, Προφήτη του Αλλάχ)! Στ’ αλήθεια αυτή (η Σούρα - Κεφάλαιο) είναι μια νουθεσία (για σένα και γι' όποιον θέλει να νουθετηθεί),

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿١٢﴾

Και όποιος θέλει, ας το μνημονεύει (δηλ. το Όνομα του Αλλάχ).

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ﴿١٣﴾

(Αυτή η Σούρα - Κεφάλαιο - επίσης και όλο το Κορ’άν) βρίσκεται μέσα σε τιμημένες Γραφές,

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿١٤﴾

Ύψιστες και αγνές (πέρα από κάθε αλλοίωση και διαστρέβλωση),

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ﴿١٥﴾

Στα χέρια γραφέων (αγγέλων),

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ﴿١٦﴾

Ευγενών και υπάκουων.

قُتِلَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿١٧﴾

Καταραμένος να είναι ο (άπιστος) άνθρωπος! Πόσο άθλια είναι η απιστία του (στον Αλλάχ)!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿١٨﴾

(Μα δεν είδε) από τι τον δημιούργησε (ο Αλλάχ);

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿١٩﴾

Από μία Νούτφα (σταγόνες από αναμεμειγμένες εκκρίσεις των δύο φύλλων) τον δημιούργησε και τον όρισε (σε στάδια: από τη σταγόνα σπέρματος σε ‘Άλακα, έπειτα σε Μούντγα, έπειτα σε κόκαλα, έπειτα έντυσε τα κόκαλα με σάρκα, έπειτα τον σχημάτισε και του εμφύσησε το πνεύμα),

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿٢٠﴾

Ύστερα, του διευκόλυνε το δρόμο (τη διέξοδο από τη μήτρα της μητέρας του),

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿٢١﴾

Ύστερα του αφαίρεσε τη ζωή και τον έκανε να μπει στον τάφο του.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿٢٢﴾

Ύστερα, όταν θα θελήσει (ο Αλλάχ) θα τον αναστήσει!

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿٢٣﴾

Όχι! Δεν έκανε (ο άπιστος) ό,τι τον διέταξε (ο Αλλάχ, το να πιστεύει σ' Αυτόν και να Τον υπακούει ακολουθώντας τη θρησκεία Του)!

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿٢٤﴾

Ας κοιτάξει λοιπόν ο άνθρωπος την τροφή του (μήπως και συλλογιστεί πώς τη δημιούργησε ο Αλλάχ):

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ﴿٢٥﴾

Εμείς χύσαμε (πάνω στη Γη) άφθονο νερό,

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ﴿٢٦﴾

Έπειτα σχίσαμε τη Γη (με τα φυτά που βγαίνουν απ' αυτή),

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ﴿٢٧﴾

Και κάναμε να φυτρώσουν σ' αυτή σιτηρά,

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ﴿٢٨﴾

Αμπελώνες και αλφάλφα (χόρτα για τα ζώα),

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ﴿٢٩﴾

Ελιές και φοίνικες,

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ﴿٣٠﴾

Ανθηρούς κήπους με πυκνά δέντρα,

وَفَـٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ﴿٣١﴾

Φρούτα και χορτάρια,

مَّتَـٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ﴿٣٢﴾

(Για να είναι) εφόδιο για σας και τα κοπάδια σας.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾

Αλλά όταν θα έρθει η εκκωφαντική κραυγή (το δεύτερο φύσημα του Κέρατος, το φύσημα της Ανάστασης),

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾

Την ημέρα που ο άνθρωπος θα ξεφύγει από τον αδελφό του,

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾

Τη μητέρα και τον πατέρα του,

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾

Τη γυναίκα και τα παιδιά του,

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ﴿٣٧﴾

Ο καθένας τους, εκείνη την Ημέρα, θα έχει θέματα που του αρκούν (και θα τον κάνουν να αδιαφορεί για τους άλλους).

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ﴿٣٨﴾

Μερικά πρόσωπα, εκείνη την Ημέρα, θα είναι λαμπερά,

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ﴿٣٩﴾

Γελαστά και χαρούμενα για τις καλές ειδήσεις (τον Παράδεισο),

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ﴿٤٠﴾

Και μερικά (άλλα) πρόσωπα, εκείνη την Ημέρα, θα είναι καλυμμένα με σκόνη,

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾

(Και) θα τα καλύπτει το σκότος και η ταπείνωση (δηλ. σκοτεινιασμένα).

أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾

Εκείνοι είναι οι άπιστοι, οι κακοποιοί.

إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ ﴿١﴾

Όταν ο ήλιος τυλιχτεί και πεταχτεί και το φως του σβηστεί,

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ ﴿٢﴾

Και όταν τα αστέρια πέσουν διασκορπισμένα και το φως τους σβηστεί,

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ ﴿٣﴾

Και όταν τα βουνά μετακινηθούν και εκραγούν,

وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ ﴿٤﴾

Και όταν οι έγκυες καμήλες (που είναι έτοιμες να γεννήσουν) παραμεληθούν (δηλ. όλα τα πράγματα μεγάλης αξίας και τα πλούτη θα παραμεληθούν, όπως είναι οι έγκυες καμήλες για τους Άραβες),

وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ ﴿٥﴾

Και όταν τα άγρια θηρία μαζευτούν,

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ ﴿٦﴾

Και όταν οι θάλασσες γίνουν φλογερό πυρ,

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ ﴿٧﴾

Και όταν οι ψυχές ενωθούν σε ομάδες (οι πιστοί μαζί και οι άπιστοι μαζί).

وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ ﴿٨﴾

Και όταν το θηλυκό (μωρό) που θάφτηκε ζωντανό (όπως έκαναν οι ειδωλολάτρες Άραβες πριν το Ισλάμ και άλλοι λαοί), ρωτηθεί:

بِأَىِّ ذَنۢبٍۢ قُتِلَتْ ﴿٩﴾

Για ποια αμαρτία δολοφονήθηκε; (η ερώτηση εδώ είναι ως κατηγορία και επίπληξη γι’ αυτόν που την έθαψε),

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ ﴿١٠﴾

Και όταν οι γραφές (των καταγεγραμμένων καλών και κακών πράξεων κάθε ατόμου) ανοιχτούν,

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ ﴿١١﴾

Και όταν ο ουρανός αφαιρεθεί από τη θέση του (και διπλωθεί),

وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ﴿١٢﴾

Και όταν το Πυρ της Κολάσεως αναζωπυρωθεί (για τους κατοίκους του),

وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ﴿١٣﴾

Και όταν ο Παράδεισος πλησιάσει (τους κατοίκους του),

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّآ أَحْضَرَتْ ﴿١٤﴾

Τότε, η κάθε ψυχή θα μάθει τι έχει φέρει (γι' εκείνη την Ημέρα από καλές και κακές πράξεις).

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ ﴿١٥﴾

(Ορκίζομαι) μα τα αστέρια που αποτραβιούνται (δηλ. εξαφανίζονται την ημέρα και εμφανίζονται τη νύχτα)!

ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ ﴿١٦﴾

Που τρέχουν (στις πορείες τους) και (έπειτα) κρύβονται στους αστερισμούς τους (όπως κρύβονται τα ελαφάκια στο καταφύγιο τους),

وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ﴿١٧﴾

Και μα τη νύχτα όταν πλησιάζει με το σκοτάδι της και έπειτα αποχωρεί!

وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ﴿١٨﴾

Και μα την αυγή όταν λάμπει!

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍۢ كَرِيمٍۢ ﴿١٩﴾

Ότι στ’ αλήθεια, αυτό (το Κορ’άν) είναι ο Λόγος ενός ευγενέστατου Αγγελιαφόρου (του Γαβριήλ, που μεταφέρει τον Λόγο του Αλλάχ στον Προφήτη Μωχάμμαντ),

ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍۢ ﴿٢٠﴾

Που κατέχει μεγάλη δύναμη, και κατέχει υψηλή θέση ενώπιον του Κυρίου του Θρόνου,

مُّطَاعٍۢ ثَمَّ أَمِينٍۢ ﴿٢١﴾

Και τον υπακούν (οι άγγελοι), και επίσης είναι αξιόπιστος (στην μεταφορά της αποκάλυψης από τον Αλλάχ στον Προφήτη Μωχάμμαντ),

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍۢ ﴿٢٢﴾

Και ότι ο σύντροφός σας (ο Μωχάμμαντ, που τον ξέρετε) δεν είναι τρελός.

وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ ﴿٢٣﴾

Και, πράγματι, (ο Μωχάμμαντ) τον είδε (τον Γαβριήλ) στον καθαρό ορίζοντα.

وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍۢ ﴿٢٤﴾

Και στ’ αλήθεια, (ο Μωχάμμαντ) δεν είναι φειδωλός με τα αόρατα (την αποκάλυψη του Αλλάχ, που σας τη μεταδίδει ολόκληρη χωρίς καν να σας ζητάει αμοιβή γι' αυτό).

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَـٰنٍۢ رَّجِيمٍۢ ﴿٢٥﴾

Και στ’ αλήθεια, αυτό (το Κορ’άν) δεν είναι ο λόγος ενός καταραμένου Σατανά (που εκδιώχθηκε από το έλεος του Αλλάχ).

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ﴿٢٦﴾

Πού πάτε, λοιπόν, (αντί γι' αυτό το Κορ’άν, που περιέχει για σας καθοδήγηση και έλεος);

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌۭ لِّلْعَـٰلَمِينَ ﴿٢٧﴾

Στ’ αλήθεια, αυτό (το Κορ’άν) δεν είναι παρά μια Υπενθύμιση (και νουθεσία) γι' όλους τους κόσμους,

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ﴿٢٨﴾

Γι' όσους από σας επιθυμούν να καθοδηγηθούν στον ίσιο δρόμο.

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٢٩﴾

Και δεν μπορείτε να το θελήσετε (την καθοδήγηση), παρά μόνο αν το θέλει ο Αλλάχ, ο Κύριος των Κόσμων.

إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنفَطَرَتْ ﴿١﴾

Όταν ο ουρανός σχιστεί,

وَإِذَا ٱلْكَوَاكِبُ ٱنتَثَرَتْ ﴿٢﴾

Και όταν τα αστέρια πέσουν, διασκορπισμένα,

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ فُجِّرَتْ ﴿٣﴾

Και όταν οι θάλασσες εκραγούν,

وَإِذَا ٱلْقُبُورُ بُعْثِرَتْ ﴿٤﴾

Και όταν οι τάφοι αναποδογυρίσουν (για να αναστηθούν οι νεκροί),

عَلِمَتْ نَفْسٌۭ مَّا قَدَّمَتْ وَأَخَّرَتْ ﴿٥﴾

Τότε, κάθε ψυχή θα μάθει τι έχει κάνει (από καλές ή κακές πράξεις κατά τη διάρκεια της ζωής της), και τι έκανε να μείνει (μετά το θάνατό της ως κληρονομιά από καλές ή κακές πράξεις, τα αποτελέσματα των οποίων συνεχίσουν να ωφελούν ή να βλάπτουν τους άλλους ανθρώπους, π.χ. γνώση, ελεημοσύνη ή κάποια ανήθικη καινοτομία).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَـٰنُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ ٱلْكَرِيمِ ﴿٦﴾

Ω, άνθρωπε! Τι σε αποπλάνησε και σε έκανε να τολμήσεις να παρακούσεις τον Γενναιόδωρο Κύριό σου;

ٱلَّذِى خَلَقَكَ فَسَوَّىٰكَ فَعَدَلَكَ ﴿٧﴾

Που σε δημιούργησε, έπειτα σε διαμόρφωσε τέλεια, και σε όρθωσε με αρμονικές αναλογίες,

فِىٓ أَىِّ صُورَةٍۢ مَّا شَآءَ رَكَّبَكَ ﴿٨﴾

Σε όποια μορφή (Αυτός) ήθελε, σε δημιούργησε (δηλ. σε ανθρώπινη μορφή ή σε μορφή ζώου),

كَلَّا بَلْ تُكَذِّبُونَ بِٱلدِّينِ ﴿٩﴾

Όχι (δεν είστε, ω, άπιστοι, στην αληθινή θρησκεία όπως ισχυρίζεστε λατρεύοντας άλλους εκτός του Αλλάχ)! Αλλά, διαψεύδετε την Ημέρα του Απολογισμού,

وَإِنَّ عَلَيْكُمْ لَحَـٰفِظِينَ ﴿١٠﴾

Και πράγματι, υπάρχουν πάνω σας (άγγελοι) παρατηρητές,

كِرَامًۭا كَـٰتِبِينَ ﴿١١﴾

Ευγενείς γραφείς (που καταγράφουν τις καλές και τις κακές πράξεις σας),

يَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ ﴿١٢﴾

Που γνωρίζουν (πλήρως) ό,τι κάνετε.

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍۢ ﴿١٣﴾

Στ’ αλήθεια, οι ευσεβείς θα είναι σε ευδαιμονία (Παράδεισο),

وَإِنَّ ٱلْفُجَّارَ لَفِى جَحِيمٍۢ ﴿١٤﴾

Και οι κακοποιοί θα είναι στο Πυρ της Κολάσεως,

يَصْلَوْنَهَا يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿١٥﴾

Όπου θα εισέλθουν για να καούν μέσα της την Ημέρα του Απολογισμού,

وَمَا هُمْ عَنْهَا بِغَآئِبِينَ ﴿١٦﴾

Και απ' αυτό (το Πυρ) δεν πρόκειται να απουσιάσουν (ούτε θα βγουν έξω, ούτε θα πεθάνουν).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿١٧﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Μωχάμμαντ) πόσο μεγαλειώδης είναι η Ημέρα του Απολογισμού;

ثُمَّ مَآ أَدْرَىٰكَ مَا يَوْمُ ٱلدِّينِ ﴿١٨﴾

Και πάλι, πώς να ξέρεις πόσο μεγαλειώδης είναι η Ημέρα του Απολογισμού;

يَوْمَ لَا تَمْلِكُ نَفْسٌۭ لِّنَفْسٍۢ شَيْـًۭٔا ۖ وَٱلْأَمْرُ يَوْمَئِذٍۢ لِّلَّهِ ﴿١٩﴾

Η Ημέρα που καμία ψυχή δεν θα μπορέσει να ωφελήσει σε τίποτε μια άλλη ή να αποτρέψει καμία τιμωρία απ' αυτήν. Και η απόφαση, εκείνη την Ημέρα θα ανήκει (αποκλειστικά) στον Αλλάχ.

وَيْلٌۭ لِّلْمُطَفِّفِينَ ﴿١﴾

Αλίμονο στους απατεώνες (πωλητές που δίνουν λιγότερα σε μέτρο και βάρος),

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ﴿٢﴾

Αυτοί που όταν αγοράζουν με μέτρο ή βάρος από τους άλλους ανθρώπους, θέλουν το σωστό ακριβές ποσό,

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ﴿٣﴾

Αλλά όταν αυτοί (πωλούν και) μετρούν ή ζυγίζουν σ' άλλους, τότε τους δίνουν λιγότερα απ' αυτό που δικαιούνται.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ﴿٤﴾

Δεν νομίζουν αυτοί ότι θα αναστηθούν;

لِيَوْمٍ عَظِيمٍۢ ﴿٥﴾

Σε μια Μεγάλη Ημέρα!

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٦﴾

Την Ημέρα που οι άνθρωποι θα στέκονται όρθιοι απέναντι στον Κύριο των Κόσμων (και θα τους δικάζει).

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍۢ ﴿٧﴾

Όχι (δεν είναι όπως ισχυρίζονται οι άπιστοι ότι δεν θα υπάρχει ανάσταση και απολογισμός)! Πράγματι, το βιβλίο (των καταγεγραμμένων πράξεων) των άπιστων θα είναι στη Σιτζίν (αιώνια φυλακή).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌۭ ﴿٨﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Προφήτη) τι είναι η Σιτζίν;

كِتَـٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿٩﴾

(Πράγματι, το βιβλίο των καταγεγραμμένων πράξεων των άπιστων είναι) ένα βιβλίο γραμμένο ξεκάθαρα (τίποτε δεν θα προστεθεί σ' αυτό, ούτε θα αφαιρεθεί απ' αυτό).

وَيْلٌۭ يَوْمَئِذٍۢ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿١٠﴾

Αλίμονο, εκείνη την Ημέρα σε όσους διαψεύδουν (την Ημέρα της Ανάστασης)!

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿١١﴾

Εκείνους που διεψεύδουν την Ημέρα του Απολογισμού.

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾

Και στ’ αλήθεια κανείς δεν την διαψεύδει (την Ημέρα του Απολογισμού) παρά κάθε παραβάτης αμαρτωλός,

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَـٰتُنَا قَالَ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾

Όταν τα εδάφια Μας (του Κορ’άν) απαγγέλλονται σ’ αυτόν, λέει (διαψεύδοντάς τα): «Θρύλοι των αρχαίων!»

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ﴿١٤﴾

Όχι (δεν είναι όπως ισχυρίστηκαν εκείνοι που διαψεύδουν τα Εδάφια Μας)! Στ’ αλήθεια σκέπασε τις καρδιές τους (από το να πιστέψουν στο Κορ’άν), αυτό που έκαναν (από αμαρτίες και αισχρές πράξεις).

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّمَحْجُوبُونَ ﴿١٥﴾

Όχι! Στ’ αλήθεια, εκείνη την Ημέρα θα αποκλειστούν από το να δουν τον Κύριό τους.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ﴿١٦﴾

Έπειτα, θα εισέλθουν στο Πυρ της Κολάσεως για να καούν εκεί μέσα,

ثُمَّ يُقَالُ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿١٧﴾

Έπειτα, θα τους ειπωθεί: «Αυτό είναι που διαψεύδατε.»

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ﴿١٨﴾

Όχι! Στ’ αλήθεια, το βιβλίο (των καταγεγραμμένων πράξεων) των ευσεβών θα είναι στην ‘Ιλλιγύν (υψηλά στρώματα του Παραδείσου).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿١٩﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Προφήτη) τι είναι η ‘Ιλλιγιούν;

كِتَـٰبٌۭ مَّرْقُومٌۭ ﴿٢٠﴾

(Πράγματι, το βιβλίο των καταγεγραμμένων πράξεων των ευσεβών είναι) ένα βιβλίο γραμμένο ξεκάθαρα (τίποτε δεν θα προστεθεί σ' αυτό, ούτε θα αφαιρεθεί απ' αυτό).

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿٢١﴾

Το βλέπουν εκείνοι που είναι κοντά (στον Αλλάχ, δηλ οι άγγελοι).

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ﴿٢٢﴾

Στ’ αλήθεια, οι ευσεβείς θα είναι σε ευδαιμονία (Παράδεισο),

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿٢٣﴾

(Πλαγιασμένοι) πάνω στα κρεβάτια (που είναι στολισμένα με τα ομορφότερα καλύμματα) κοιτάζοντας (ό,τι έχει ετοιμαστεί γι' αυτούς),

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ﴿٢٤﴾

(Όταν τους κοιτάς) θα δεις στα πρόσωπά τους τη λάμψη της ευδαιμονίας.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍۢ مَّخْتُومٍ ﴿٢٥﴾

Θα τους δίνεται να πιουν (καθαρό) σφραγισμένο κρασί,

خِتَـٰمُهُۥ مِسْكٌۭ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَـٰفِسُونَ ﴿٢٦﴾

Στο τέλος του (κρασιού) θα είναι η μυρωδιά του μόσχου, και γι' όλες αυτές (τις εύνοιες) ας συναγωνίζονται οι αγωνιστές (οι άνθρωποι κατά την εγκόσμια ζωη στις καλές πράξεις και στην υπακοή προς τον Αλλάχ),

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ﴿٢٧﴾

Ανακατεμένο με νερό από τη Τασνίμ,

عَيْنًۭا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿٢٨﴾

Η οποία (Τασνίμ) είναι, μια πηγή από την οποία πίνουν όσοι είναι κοντά (στον Αλλάχ).

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ﴿٢٩﴾

Στ’ αλήθεια, (κατά την εγκόσμια ζωή) αυτοί που διέπρατταν εγκλήματα (δηλ. οι άπιστοι) γελούσαν μ' αυτούς που πίστευαν,

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿٣٠﴾

Και, όποτε περνούσαν (οι άπιστοι) δίπλα τους (στους πιστούς), έκλειναν το μάτι ο ένας στον άλλον (κοροϊδεύοντας)·

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ﴿٣١﴾

Και όταν επέστρεφαν στους δικούς τους, συνέχισαν να αστεΐζονται (με τους δικούς τους, χλευάζοντας τους πιστούς)·

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ﴿٣٢﴾

Και όταν τους έβλεπαν, έλεγαν: «Στ’ αλήθεια, αυτοί είναι πράγματι παραστρατημένοι!»

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَـٰفِظِينَ ﴿٣٣﴾

Μα εκείνοι (οι άπιστοι, οι αμαρτωλοί) δεν στάλθηκαν ως επιτηρητές πάνω τους (στους πιστούς).

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿٣٤﴾

Αλλά σήμερα (την Ημέρα της Κρίσεως) οι πιστοί θα γελούν με τους άπιστους,

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿٣٥﴾

(Πλαγιασμένοι) πάνω στα κρεβάτια (που είναι στολισμένα με τα ομορφότερα καλύμματα) κοιτάζοντας (ό,τι έχει ετοιμαστεί γι' αυτούς),

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ﴿٣٦﴾

Έλαβαν οι άπιστοι την τιμωρία τους για ό,τι έκαναν;

إِذَا ٱلسَّمَآءُ ٱنشَقَّتْ ﴿١﴾

Όταν ο ουρανός σχιστεί.

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿٢﴾

Και υπακούσει στον Κύριό του όπως πρέπει να το κάνει (να Τον υπακούσει).

وَإِذَا ٱلْأَرْضُ مُدَّتْ ﴿٣﴾

Και όταν η Γη επεκταθεί (και ισοπεδωθεί),

وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ﴿٤﴾

Και αποβάλει ό,τι υπάρχει μέσα της (τους νεκρούς) και αδειάσει.

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿٥﴾

Και υπακούσει στον Κύριό της όπως πρέπει να το κάνει (να Τον υπακούσει).

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَـٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًۭا فَمُلَـٰقِيهِ ﴿٦﴾

Ω, άνθρωπε! Στ’ αλήθεια εσύ δουλεύεις με μόχθο (κάνοντας καλές και κακές πράξεις) και επιστρέφεις προς τον Κύριό σου (μ' αυτά που έκανες) και θα Τον συναντήσεις (για να λάβεις την αμοιβή σου που προέρχεται από την Ελεημοσύνη του Αλλάχ, ή να λάβεις την τιμωρία σου που προέρχεται από τη Δικαιοσύνη του Αλλάχ).

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ ﴿٧﴾

Όσο γι' εκείνον που θα λάβει το βιβλίο (της καταγραφής των πράξεων) του στο δεξί του χέρι,

فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًۭا يَسِيرًۭا ﴿٨﴾

Αυτός θα λογοδοτήσει με ευκολία,

وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًۭا ﴿٩﴾

Και θα επιστρέψει στην οικογένειά του (στον Παράδεισο) ευχαριστημένος.

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهْرِهِۦ ﴿١٠﴾

Όσο δε γι' εκείνον που θα λάβει το βιβλίο (της καταγραφής των πράξεων) του πίσω από την πλάτη του,

فَسَوْفَ يَدْعُوا۟ ثُبُورًۭا ﴿١١﴾

Αυτός θα φωνάξει για την καταστροφή (λέγοντας: «Ω, αλίμονό μου! Ω, καταστροφή μου!»),

وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا ﴿١٢﴾

Και θα εισαχθεί στο φλογερό Πυρ για να καεί μέσα.

إِنَّهُۥ كَانَ فِىٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا ﴿١٣﴾

Στ’ αλήθεια, ήταν ανάμεσα στην οικογένειά του (κατά την εγκόσμια ζωή), ευχαριστημένος (με την απιστία του, και δε σκεφτόταν για τις συνέπειες των κακών πράξεών του),

إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ﴿١٤﴾

Νόμιζε ότι ποτέ δε θα επιστρέψει (στον Κύριό του για να λογοδοτήσει).

بَلَىٰٓ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًۭا ﴿١٥﴾

Όχι (δεν είναι όπως νόμιζε ότι δεν θα αναστηθεί)! Πράγματι, ο Κύριός του πάντα τον βλέπει (και θα τον τιμωρήσει για τις κακές πράξεις του).

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلشَّفَقِ ﴿١٦﴾

(Ορκίζομαι) μα το σούρουπο!

وَٱلَّيْلِ وَمَا وَسَقَ ﴿١٧﴾

Και (ορκίζομαι) μα τη νύχτα και ό,τι τυλίγει στο σκοτάδι της (τα όντα που ήταν σκορπισμένα κατά την ημέρα, μα όταν έρχεται η νύχτα κάθε ένα πηγαίνει στη στέγη του)!

وَٱلْقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ ﴿١٨﴾

Και (ορκίζομαι) μα το φεγγάρι όταν γεμίζει (και γίνεται πανσέληνος):

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍۢ ﴿١٩﴾

Ότι θα περάσετε από διαδοχικές φάσεις (η μία μετά από την άλλη, στην εγκόσμια ζωή και στη μετά θάνατον ζωή).

فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿٢٠﴾

Τι συμβαίνει, λοιπόν, μ’ αυτούς, και δεν πιστεύουν;

وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ ٱلْقُرْءَانُ لَا يَسْجُدُونَ ۩ ﴿٢١﴾

Και όταν τους απαγγέλλεται το Κορ’άν δεν πέφτουν σε Σιτζούντ στάση (με το μέτωπο και τις παλάμες στο έδαφος, προσευχόμενοι);

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُكَذِّبُونَ ﴿٢٢﴾

Αλλά αντίθετα, αυτοί που απέρριψαν την πίστη, διαψεύδουν (την Αλήθεια)!

وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ﴿٢٣﴾

Και ο Αλλάχ γνωρίζει καλά ό,τι κρύβουν (στα στήθη τους).

فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ﴿٢٤﴾

Ανάγγειλέ τους, λοιπόν, ένα επώδυνο μαρτύριο (που τους περιμένει),

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۭ ﴿٢٥﴾

Εκτός εκείνους που πιστεύουν και πράττουν ενάρετες πράξεις: αυτοί θα λάβουν αδιάλειπτη αμοιβή.

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلْبُرُوجِ ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα τον ουρανό που περιέχει τους αστερισμούς!

وَٱلْيَوْمِ ٱلْمَوْعُودِ ﴿٢﴾

Και μα την Υποσχεμένη Ημέρα (της Ανάστασης)!

وَشَاهِدٍۢ وَمَشْهُودٍۢ ﴿٣﴾

Και μα τον μάρτυρα και αυτόν για τον οποίον θα είναι η μαρτυρία!

قُتِلَ أَصْحَـٰبُ ٱلْأُخْدُودِ ﴿٤﴾

Καταραμένοι να είναι οι άνθρωποι του χαντακιού (που το έφτιαξαν),

ٱلنَّارِ ذَاتِ ٱلْوَقُودِ ﴿٥﴾

(Που άναψαν) δυνατή φωτιά, που ταΐζεται με καύσιμα,

إِذْ هُمْ عَلَيْهَا قُعُودٌۭ ﴿٦﴾

Και κάθισαν δίπλα της (φωτιάς),

وَهُمْ عَلَىٰ مَا يَفْعَلُونَ بِٱلْمُؤْمِنِينَ شُهُودٌۭ ﴿٧﴾

Παρακολουθώντας αυτά που έκαναν στους πιστούς.

وَمَا نَقَمُوا۟ مِنْهُمْ إِلَّآ أَن يُؤْمِنُوا۟ بِٱللَّهِ ٱلْعَزِيزِ ٱلْحَمِيدِ ﴿٨﴾

Και δεν είχαν εναντίον τους κάτι, παρά μόνο ότι πίστευαν στον Αλλάχ, τον Αλ-‘Αζείζ (τον Ανίκητο, τον Παντοδύναμο), τον Αλ-Χαμείντ (Άξιο κάθε επαίνου),

ٱلَّذِى لَهُۥ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ وَٱللَّهُ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ شَهِيدٌ ﴿٩﴾

Αυτόν στον Οποίον ανήκει η Κυριαρχία των ουρανών και της Γης. Και (στ’ αλήθεια) ο Αλλάχ είναι Μάρτυρας των πάντων.

إِنَّ ٱلَّذِينَ فَتَنُوا۟ ٱلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا۟ فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ ٱلْحَرِيقِ ﴿١٠﴾

Στ’ αλήθεια, εκείνοι που έβαζαν σε δοκιμασία τους πιστούς και τις πιστές (βασανίζοντάς τους, ώστε να τους απομακρύνουν από τη θρησκεία του Αλλάχ) και έπειτα δεν στράφηκαν με μεταμέλεια προς τον Αλλάχ, θα λάβουν το μαρτύριο της Κόλασης, και θα λάβουν το μαρτύριο της καύσης της Φωτιάς.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَهُمْ جَنَّـٰتٌۭ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْفَوْزُ ٱلْكَبِيرُ ﴿١١﴾

Πράγματι, αυτοί που πίστεψαν και έκαναν καλές πράξεις, θα έχουν κήπους (Παράδεισο) κάτω από τους οποίους (δηλ. κάτω από τα παλάτια και τα δέντρα τους) ρέουν ποτάμια. Αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία (και το μεγάλο κέρδος).

إِنَّ بَطْشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ ﴿١٢﴾

Στ’ αλήθεια (ω, Μωχάμμαντ), η τιμωρία του Κυρίου σου (για τους εχθρούς Του) είναι αυστηρή.

إِنَّهُۥ هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيدُ ﴿١٣﴾

Αυτός είναι που αρχίζει (τη δημιουργία) και την επαναλαμβάνει.

وَهُوَ ٱلْغَفُورُ ٱلْوَدُودُ ﴿١٤﴾

Και Αυτός είναι ο Αλ-Γαφούρ (Αυτός που συγχωρεί τα πάντα), ο Αλ-Ουαντούντ (Αυτός που έχει μεγάλη αγάπη και στοργή για τους ενάρετους δούλους Του),

ذُو ٱلْعَرْشِ ٱلْمَجِيدُ ﴿١٥﴾

Ο Κύριος του Θρόνου, ο Αλ-Ματζείντ (Ένδοξος).

فَعَّالٌۭ لِّمَا يُرِيدُ ﴿١٦﴾

Αυτός που κάνει ό,τι θέλει (και δεν υπάρχει τίποτε που μπορεί να εμποδίσει τη θέλησή Του).

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْجُنُودِ ﴿١٧﴾

Δεν ήρθε (ω, Μωχάμμαντ) σ' εσένα η ιστορία των στρατιωτών,

فِرْعَوْنَ وَثَمُودَ ﴿١٨﴾

Του Φαραώ και των Θαμούντ (και τι τιμωρία έλαβαν);

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ فِى تَكْذِيبٍۢ ﴿١٩﴾

Μα οι άπιστοι (αντί να λάβουν μάθημα από ό,τι συνέβη στους άπιστους από τα προηγούμενα έθνη), εξακολουθούν να διαψεύδουν (το Θείο Μήνυμα),

وَٱللَّهُ مِن وَرَآئِهِم مُّحِيطٌۢ ﴿٢٠﴾

Και ο Αλλάχ τούς περικλείει (με τη Γνώση και τη Δύναμή Του, και τίποτε από τις πράξεις τους δεν είναι κρυφό απ' Αυτόν).

بَلْ هُوَ قُرْءَانٌۭ مَّجِيدٌۭ ﴿٢١﴾

Όχι (δεν είναι το Κορ’άν μαγεία και ποίηση όπως ισχυρίζεστε, ω, ειδωλολάτρες της Μάκκας)! Αλλά, πράγματι είναι ένα δοξασμένο Κορ’άν,

فِى لَوْحٍۢ مَّحْفُوظٍۭ ﴿٢٢﴾

(Το οποίο είναι) διατηρημένο στο Αλ-Λάουχ Αλ-Μαχφούδ (και προφυλαγμένο από την αλλοίωση, τη διαστρέβλωση, τη μείωση ή την προσθήκη).

وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ ﴿١﴾

Μα τον ουρανό και το Ατ-Τάρικ (το αστέρι που εμφανίζεται τη νύχτα ή που προκαλεί ήχο όπως όταν κάποιος χτυπά την πόρτα)!

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ ﴿٢﴾

Και πώς να ξέρεις πόσο μεγαλειώδες είναι το Ατ-Τάρικ;

ٱلنَّجْمُ ٱلثَّاقِبُ ﴿٣﴾

Είναι το διαπεραστικό αστέρι. [Βλ. όπως ο Αστέρας Νετρονίων].

إِن كُلُّ نَفْسٍۢ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌۭ ﴿٤﴾

Ότι δεν υπάρχει ψυχή που να μην έχει πάνω της (έναν άγγελο) παρατηρητή (που καταγράφει τις καλές και τις κακές πράξεις της).

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ مِمَّ خُلِقَ ﴿٥﴾

Ας δει λοιπόν ο άνθρωπος (που διαψεύδει την Ανάσταση) από τι δημιουργήθηκε!

خُلِقَ مِن مَّآءٍۢ دَافِقٍۢ ﴿٦﴾

Δημιουργήθηκε από νερό (σπέρμα) που σπεύδει (προς τη μήτρα).

يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ ﴿٧﴾

Που εκφύεται από τη σπονδυλική στήλη και τα πλευρά.

إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌۭ ﴿٨﴾

Στ’ αλήθεια, (ο Αλλάχ) είναι Ικανός να τον γυρίσει πίσω (στη ζωή),

يَوْمَ تُبْلَى ٱلسَّرَآئِرُ ﴿٩﴾

Την Ημέρα που θα εξεταστούν (και θα αποκαλυφθούν) όλα τα μυστικά των καρδιών.

فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍۢ وَلَا نَاصِرٍۢ ﴿١٠﴾

Τότε, (ο άνθρωπος) δεν θα έχει ούτε δύναμη, ούτε υποστηρικτή (που να τον προστατέψει από την τιμωρία Του Αλλάχ).

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجْعِ ﴿١١﴾

(Ορκίζομαι) μα τον ουρανό που είναι από τις ιδιότητές του να επιστρέφει πίσω (βροχές, ακτίνες, θερμότητα, ηχητικά κύματα κλπ.)!

وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ ﴿١٢﴾

Και μα τη Γη που είναι από τις ιδιότητές της να έχει ρωγμές!

إِنَّهُۥ لَقَوْلٌۭ فَصْلٌۭ ﴿١٣﴾

Ότι αυτό (το Κορ’άν) είναι ένας Λόγος που διαχωρίζει (την αλήθεια από το ψεύδος),

وَمَا هُوَ بِٱلْهَزْلِ ﴿١٤﴾

Και δεν είναι κάτι φαιδρό.

إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًۭا ﴿١٥﴾

Στ’ αλήθεια, αυτοί σχεδιάζουν συνωμοτικά ένα σχέδιο (εναντίον σου, ω, Μωχάμμαντ),

وَأَكِيدُ كَيْدًۭا ﴿١٦﴾

Αλλά κι Εγώ σχεδιάζω το σχέδιο (Μου, που θα δείξει την αλήθεια και θα καταστρέψει την πλάνη και το ψεύδος).

فَمَهِّلِ ٱلْكَـٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا ﴿١٧﴾

Γι’ αυτό, δώσε αναβολή στους άπιστους, μια μικρή αναβολή (δηλ. μη βιαστείς να πέσει η τιμωρία πάνω τους άμεσα).

سَبِّحِ ٱسْمَ رَبِّكَ ٱلْأَعْلَى ﴿١﴾

Δόξαζε το Όνομα του Κυρίου σου, του Υψίστου,

ٱلَّذِى خَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿٢﴾

Αυτού που δημιούργησε (τα πάντα) σε τέλεια μορφή,

وَٱلَّذِى قَدَّرَ فَهَدَىٰ ﴿٣﴾

Αυτού που όρισε (τα πάντα) και έπειτα καθοδήγησε (κάθε δημιούργημα για το τι του ταιριάζει, καθοδήγησε τον άνθρωπο ώστε να ξεχωρίζει τον καλό από τον κακό δρόμο, καθοδήγησε τα ζώα στα βοσκοτόπια κτλ.),

وَٱلَّذِىٓ أَخْرَجَ ٱلْمَرْعَىٰ ﴿٤﴾

Αυτού που έκανε να βγουν οι (πράσινοι) βοσκότοποι,

فَجَعَلَهُۥ غُثَآءً أَحْوَىٰ ﴿٥﴾

Και έπειτα το έκανε να είναι ξερό σκούρο άχυρο.

سَنُقْرِئُكَ فَلَا تَنسَىٰٓ ﴿٦﴾

(Ω, Προφήτη) θα σου διδάξουμε να απαγγέλλεις (το Κορ’άν) και τίποτε δεν θα ξεχάσεις.

إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُ ۚ إِنَّهُۥ يَعْلَمُ ٱلْجَهْرَ وَمَا يَخْفَىٰ ﴿٧﴾

Εκτός ό,τι θέλει ο Αλλάχ (για κάποια σοφία). Στ’ αλήθεια Αυτός γνωρίζει τα φανερά και όσα είναι κρυφά.

وَنُيَسِّرُكَ لِلْيُسْرَىٰ ﴿٨﴾

Και θα σε διευκολύνουμε προς τον εύκολο δρόμο (των καλών πράξεων).

فَذَكِّرْ إِن نَّفَعَتِ ٱلذِّكْرَىٰ ﴿٩﴾

Γι’ αυτό, νουθέτησε (ω, Μωχάμμαντ τους ανθρώπους), αν η νουθεσία θα είναι ωφέλιμη (δηλ. γι' αυτόν που θέλει και μην κουράζεις τον εαυτό σου μ' αυτόν που η νουθεσία δεν τον αυξάνει παρά μόνο σε αλαζονεία και απιστία)!

سَيَذَّكَّرُ مَن يَخْشَىٰ ﴿١٠﴾

Θα νουθετηθεί αυτός που φοβάται (τον Αλλάχ).

وَيَتَجَنَّبُهَا ٱلْأَشْقَى ﴿١١﴾

Και θα την αποφύγει (την νουθεσία σου) ο άθλιος,

ٱلَّذِى يَصْلَى ٱلنَّارَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿١٢﴾

Αυτός που θα εισαχθεί για να καεί στη Μεγαλύτερη Φωτιά,

ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَلَا يَحْيَىٰ ﴿١٣﴾

Έπειτα ούτε θα πεθάνει εκεί (για να αναπαυθεί) ούτε θα ζήσει.

قَدْ أَفْلَحَ مَن تَزَكَّىٰ ﴿١٤﴾

Στ’ αλήθεια, θα επιτύχει όποιος εξαγνίζεται (αποφεύγοντας την απιστία και τις αμαρτίες).

وَذَكَرَ ٱسْمَ رَبِّهِۦ فَصَلَّىٰ ﴿١٥﴾

Και μνημονεύει το Όνομα του Κυρίου του και προσεύχεται.

بَلْ تُؤْثِرُونَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿١٦﴾

Στ’ αλήθεια, προτιμάτε (ω, άνθρωποι) την εγκόσμια ζωή,

وَٱلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌۭ وَأَبْقَىٰٓ ﴿١٧﴾

Ενώ η Μέλλουσα Ζωή είναι καλύτερη και διαρκεί περισσότερο.

إِنَّ هَـٰذَا لَفِى ٱلصُّحُفِ ٱلْأُولَىٰ ﴿١٨﴾

Στ’ αλήθεια, αυτές (οι προειδοποιήσεις) είναι (γραμμένες επίσης) στις πρώτες γραφές,

صُحُفِ إِبْرَٰهِيمَ وَمُوسَىٰ ﴿١٩﴾

Στις γραφές του Ιμπραήμ (Αβραάμ) και του Μωυσή.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلْغَـٰشِيَةِ ﴿١﴾

Σου ήρθε (ω, Μωχάμμαντ) η είδηση της Αλ-Γάσιγια (δηλ. της Ημέρας της Ανάστασης, που περιβάλλει τους ανθρώπους με τα τρομερά της γεγονότα);

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ خَـٰشِعَةٌ ﴿٢﴾

Κάποια πρόσωπα, εκείνη την Ημέρα, θα είναι ταπεινωμένα.

عَامِلَةٌۭ نَّاصِبَةٌۭ ﴿٣﴾

Δουλεύοντας (σκληρά) εξαντλημένα (από τη δουλειά).

تَصْلَىٰ نَارًا حَامِيَةًۭ ﴿٤﴾

Καθώς καίγονται σε μια πυρακτωμένη Φωτιά,

تُسْقَىٰ مِنْ عَيْنٍ ءَانِيَةٍۢ ﴿٥﴾

Θα τους δοθεί να πιουν από μια πηγή που βράζει δυνατά.

لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍۢ ﴿٦﴾

Δε θα έχουν τροφή παρά από Νταρεί‘ (αγκαθωτό πικρό φυτό, με άσχημη μυρωδιά και εμφάνιση),

لَّا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِى مِن جُوعٍۢ ﴿٧﴾

Που ούτε τρέφει, ούτε ικανοποιεί την πείνα.

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ نَّاعِمَةٌۭ ﴿٨﴾

Άλλα πρόσωπα εκείνη την Ημέρα θα είναι χαρούμενα (με την ευδαιμονία που έλαβαν),

لِّسَعْيِهَا رَاضِيَةٌۭ ﴿٩﴾

Για τις προσπάθειές τους (για τις καλές πράξεις που έκαναν στην εγκόσμια ζωή) θα είναι ικανοποιημένα (στη Μέλλουσα Ζωή, με την αμοιβή που έλαβαν),

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍۢ ﴿١٠﴾

Σ’ έναν υψηλό Παράδεισο.

لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَـٰغِيَةًۭ ﴿١١﴾

Όπου δεν θα ακούν Λάγουω (κακά, μάταια, βλαβερά λόγια).

فِيهَا عَيْنٌۭ جَارِيَةٌۭ ﴿١٢﴾

Μέσα του υπάρχει μια τρεχούμενη πηγή (δηλ. πηγές που τις κάνουν οι κάτοικοι του Παραδείσου να τρέχουν όπου θέλουν).

فِيهَا سُرُرٌۭ مَّرْفُوعَةٌۭ ﴿١٣﴾

Και υπερυψωμένα κρεβάτια.

وَأَكْوَابٌۭ مَّوْضُوعَةٌۭ ﴿١٤﴾

Και ποτήρια τοποθετημένα (και προετοιμασμένα γι' όποιον θέλει),

وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌۭ ﴿١٥﴾

Και μαξιλάρια τακτοποιημένα σε σειρές (η μία δίπλα από την άλλη).

وَزَرَابِىُّ مَبْثُوثَةٌ ﴿١٦﴾

Και πολυτελή χαλιά στρωμένα παντού.

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ ﴿١٧﴾

Μα δεν κοιτούν (συλλογίζονται, οι άπιστοι) τις καμήλες· πώς δημιουργήθηκαν;

وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيْفَ رُفِعَتْ ﴿١٨﴾

Και τον ουρανό· πώς ανυψώθηκε;

وَإِلَى ٱلْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ ﴿١٩﴾

Και τα βουνά· πώς ανεγέρθηκαν (και φτιάχτηκαν σταθερά);

وَإِلَى ٱلْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ ﴿٢٠﴾

Και τη Γη· πώς απλώθηκε (ώστε να είναι κατοικήσιμη);

فَذَكِّرْ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٌۭ ﴿٢١﴾

Υπενθύμισέ τους, λοιπόν (ω, Μωχάμμαντ), στ’ αλήθεια εσύ είσαι μόνο για να τους υπενθυμίζεις,

لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ ﴿٢٢﴾

Και δεν σου έχει ανατεθεί να τους αναγκάσεις.

إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ﴿٢٣﴾

Μα όσο γι' εκείνον που απομακρύνθηκε και αρνήθηκε την πίστη,

فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَكْبَرَ ﴿٢٤﴾

Ο Αλλάχ θα τον τιμωρήσει με το μέγιστο μαρτύριο.

إِنَّ إِلَيْنَآ إِيَابَهُمْ ﴿٢٥﴾

Στ’ αλήθεια, σ' Εμάς θα είναι η επιστροφή τους.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُم ﴿٢٦﴾

Έπειτα, σ' Εμάς εναπόκειται να τους φέρουμε για λογοδότηση.

وَٱلْفَجْرِ ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα την αυγή!

وَلَيَالٍ عَشْرٍۢ ﴿٢﴾

Και μα τις δέκα νύχτες (τις πρώτες δέκα νύχτες του σεληνιακού μήνα Δη Ελ-Χίτζα)!

وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ﴿٣﴾

Και μα το Ασ-Σάφ‘ (ζυγό) και το Αλ-Ουάτρ (μονό)!

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ﴿٤﴾

Και μα τη νύχτα όταν περνά!

هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌۭ لِّذِى حِجْرٍ ﴿٥﴾

Είναι οι παραπάνω όρκοι επαρκείς γι' αυτόν που έχει μυαλό (έτσι ώστε να πειστεί);

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ ﴿٦﴾

Δεν είδες (ω, Μωχάμμαντ) τι έκανε ο Κύριός σου στους ‘Άντ (τον λαό του Προφήτη Χουντ, και πώς τους κατέστρεψε);

إِرَمَ ذَاتِ ٱلْعِمَادِ ﴿٧﴾

(Οι οποίοι ήταν από τη Φυλή) Ίραμ που ήταν πολύ ψηλοί και με τεράστια δύναμη,

ٱلَّتِى لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِى ٱلْبِلَـٰدِ ﴿٨﴾

Σαν την οποία (φυλή και ανθρώπους) δε δημιουργήθηκε ποτέ τίποτε στη γη!

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُوا۟ ٱلصَّخْرَ بِٱلْوَادِ ﴿٩﴾

(Επίσης, δεν είδες τι έκανε ο Κύριός σου) και στους Θαμούντ (τον λαό του Προφήτη Σάλιχ) που έκοβαν και έσκαβαν τις πέτρες (των βουνών) στην κοιλάδα (για να φτιάξουν κατοικίες μέσα στα βουνά)!

وَفِرْعَوْنَ ذِى ٱلْأَوْتَادِ ﴿١٠﴾

(Επίσης, δεν είδες τι έκανε ο Κύριός σου) και στον Φαραώ, αυτόν που είχε τους πασσάλους (πάνω στους οποίους βασάνιζε τους ανθρώπους);

ٱلَّذِينَ طَغَوْا۟ فِى ٱلْبِلَـٰدِ ﴿١١﴾

Εκείνοι (δηλ. ‘Άντ, Θαμούντ και Φαραώ) που τυραννούσαν στις χώρες (τους),

فَأَكْثَرُوا۟ فِيهَا ٱلْفَسَادَ ﴿١٢﴾

Και αύξησαν μέσα τους (στις χώρες) το κακό,

فَصَبَّ عَلَيْهِمْ رَبُّكَ سَوْطَ عَذَابٍ ﴿١٣﴾

Και έτσι, ο Κύριός σου έριξε πάνω τους πολύ αυστηρό και επώδυνο μαρτύριο.

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلْمِرْصَادِ ﴿١٤﴾

Πράγματι, ο Κύριός σου παρακολουθεί (τις πράξεις όλων των ανθρώπων, και ανταμείβει των πιστούς και τιμωρεί τους άπιστους και τους αμαρτωλούς).

فَأَمَّا ٱلْإِنسَـٰنُ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكْرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَكْرَمَنِ ﴿١٥﴾

Όσο για τον άνθρωπο, όταν ο Κύριός του τον δοκιμάζει, δίνοντάς του τιμή και χάρες, τότε αυτός λέει: «Ο Κύριός μου με τίμησε.»

وَأَمَّآ إِذَا مَا ٱبْتَلَىٰهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّىٓ أَهَـٰنَنِ ﴿١٦﴾

Όταν όμως τον δοκιμάζει, στενεύοντας τα βιοποριστικά μέσα του, τότε ο άνθρωπος λέει: «Ο Κύριός μου με ταπείνωσε.»

كَلَّا ۖ بَل لَّا تُكْرِمُونَ ٱلْيَتِيمَ ﴿١٧﴾

Όχι (δεν είναι όπως φαντάζεστε ότι οι εύνοιες είναι ένδειξη ευχαρίστησης του Αλλάχ σ' εσάς, και το αντίστρεφο)! Αλλά εσείς δεν τιμάτε το ορφανό (δίνοντάς του από ό,τι σας παρέχει ο Αλλάχ),

وَلَا تَحَـٰٓضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿١٨﴾

Και ούτε ενθαρρύνετε ο ένας τον άλλο στο να ταΐζετε τον φτωχό,

وَتَأْكُلُونَ ٱلتُّرَاثَ أَكْلًۭا لَّمًّۭا ﴿١٩﴾

Και καταβροχθίζετε την κληρονομιά με μεγάλη απληστία (αδιαφορώντας αν είναι νόμιμο ή όχι, δηλ. παίρνοντας το μερίδιό σας και το μερίδιο των άλλων, όπως των γυναικών, των αδύναμων και των παιδιών, στερώντας τους το δικαίωμά τους στην κληρονομιά).

وَتُحِبُّونَ ٱلْمَالَ حُبًّۭا جَمًّۭا ﴿٢٠﴾

Και αγαπάτε τα πλούτη με υπερβολική αγάπη.

كَلَّآ إِذَا دُكَّتِ ٱلْأَرْضُ دَكًّۭا دَكًّۭا ﴿٢١﴾

Όχι! Όταν η Γη (σειστεί δυνατά και) ισοπεδωθεί πλήρως (με ό,τι έχει πάνω της από βουνά και κτίρια κλπ.)

وَجَآءَ رَبُّكَ وَٱلْمَلَكُ صَفًّۭا صَفًّۭا ﴿٢٢﴾

Και ο Κύριός σου έρθει (για να κρίνει μεταξύ των δημιουργημάτων), και οι άγγελοι κατά τάξεις, σειρά - σειρά,

وَجِا۟ىٓءَ يَوْمَئِذٍۭ بِجَهَنَّمَ ۚ يَوْمَئِذٍۢ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ وَأَنَّىٰ لَهُ ٱلذِّكْرَىٰ ﴿٢٣﴾

Και εκείνη την Ημέρα, η Κόλαση μεταφερθεί κοντά (παρουσιαστεί), τότε εκείνη την Ημέρα ο άνθρωπος θα θυμηθεί (ό,τι έκανε κατά την εγκόσμια ζωή), αλλά πώς θα τον ωφελήσει η θύμηση;

يَقُولُ يَـٰلَيْتَنِى قَدَّمْتُ لِحَيَاتِى ﴿٢٤﴾

Θα πει: «Οϊμέ! Μακάρι να είχα κάνει (καλές πράξεις κατά την εγκόσμια ζωή) για τη ζωή μου (στη Μέλλουσα Ζωή)!»

فَيَوْمَئِذٍۢ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدٌۭ ﴿٢٥﴾

Εκείνη την Ημέρα δε θα υπάρχει κανείς που μπορεί να τιμωρήσει, όπως θα τιμωρήσει (ο Αλλάχ) (τόσο αυστηρά).

وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدٌۭ ﴿٢٦﴾

Ούτε θα υπάρχει κανείς που μπορεί να αλυσοδέσει (τόσο δυνατά) όπως Αυτός αλυσοδένει (δηλ. οι άγγελοι θα αλυσοδέσουν τους άπιστους πολύ δυνατά).

يَـٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ﴿٢٧﴾

(Στους δίκαιους θα ειπωθεί:) «Ω, εφησυχασμένη ψυχή,

ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةًۭ مَّرْضِيَّةًۭ ﴿٢٨﴾

Επέστρεψε στον Κύριό σου ικανοποιημένη και λάβε την ευαρέστηση (του Αλλάχ),

فَٱدْخُلِى فِى عِبَـٰدِى ﴿٢٩﴾

Και μπες ανάμεσα στους (ενάρετους) δούλους Μου,

وَٱدْخُلِى جَنَّتِى ﴿٣٠﴾

Και μπες στον Παράδεισό Μου.»

لَآ أُقْسِمُ بِهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα αυτήν την πόλη (Μάκκα)!

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ﴿٢﴾

Όπου εσύ (ω, Μωχάμμαντ) διαμένεις.

وَوَالِدٍۢ وَمَا وَلَدَ ﴿٣﴾

Και μα τον πατέρα (τον Αδάμ) και ό,τι απέκτησε (από απογόνους)!

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِى كَبَدٍ ﴿٤﴾

Ότι, στ’ αλήθεια δημιουργήσαμε τον άνθρωπο σε μόχθο (δηλ. θα αντιμετωπίσει δυσκολίες στην εγκόσμια ζωή, από δουλειές και δοκιμασίες κτλ.).

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌۭ ﴿٥﴾

Νομίζει (ο άνθρωπος) πως (αν διαπράττει αμαρτίες) κανείς δεν μπορεί να τον υπερνικήσει (και να τον τιμωρήσει για αυτές);

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًۭا لُّبَدًا ﴿٦﴾

Λέει (καυχώμενος): «Σπατάλησα άφθονα πλούτη.»

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ﴿٧﴾

Νομίζει πως κανείς δεν τον είδε;

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ ﴿٨﴾

Μα δεν του δώσαμε δύο μάτια,

وَلِسَانًۭا وَشَفَتَيْنِ ﴿٩﴾

Και μία γλώσσα και δύο χείλη;

وَهَدَيْنَـٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ ﴿١٠﴾

Και δεν του δείξαμε τους δύο (φανερούς) δρόμους (του καλού και του κακού, ώστε να διαλέξει σε ποιον δρόμο θα πάει);

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ ﴿١١﴾

Όμως αυτός δεν ξεπέρασε το εμπόδιο (που τον διαχωρίζει από τον Παράδεισο).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ ﴿١٢﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Προφήτη) τι είναι αυτό το εμπόδιο (που πρέπει να το ξεπεράσει για να εισέλθει στον Παράδεισο);

فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿١٣﴾

Είναι η απελευθέρωση ενός σκλάβου,

أَوْ إِطْعَـٰمٌۭ فِى يَوْمٍۢ ذِى مَسْغَبَةٍۢ ﴿١٤﴾

Ή το ταΐσμα, σε μέρα μεγάλης πείνας,

يَتِيمًۭا ذَا مَقْرَبَةٍ ﴿١٥﴾

Ενός ορφανού (και ειδικά αυτού) που είναι συγγενής,

أَوْ مِسْكِينًۭا ذَا مَتْرَبَةٍۢ ﴿١٦﴾

Ή ενός φτωχού που βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη,

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ ﴿١٧﴾

Έπειτα έγινε (αυτός που κάνει τα παραπάνω) ένας απ' εκείνους που πιστεύουν και συστήνουν ο ένας στον άλλο να είναι υπομονετικοί, και συστήνουν ο ένας στον άλλον να δείχνουν έλεος και συμπόνοια.

أُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ﴿١٨﴾

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα βρίσκονται στα δεξιά (δηλ. είναι οι κάτοικοι του Παραδείσου),

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا هُمْ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ﴿١٩﴾

Ενώ εκείνοι που αρνήθηκαν τα Εδάφια (και τα Σημάδια) Μας, είναι οι άνθρωποι που θα βρίσκονται στα αριστερά (δηλ. είναι οι κάτοικοι της Κολάσεως).

عَلَيْهِمْ نَارٌۭ مُّؤْصَدَةٌۢ ﴿٢٠﴾

Που θα κλειστούν στη Φωτιά.

وَٱلشَّمْسِ وَضُحَىٰهَا ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα τον ήλιο και τη λαμπρότητά του!

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ﴿٢﴾

Και μα το φεγγάρι καθώς ακολουθεί αυτόν (τον ήλιο)!

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ﴿٣﴾

Και μα την ημέρα καθώς εμφανίζει τη λαμπρότητα του (ήλιου)!

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا ﴿٤﴾

Και μα τη νύχτα όταν τον καλύπτει (τον ήλιο, σκεπάζοντας με το σκοτάδι της ένα μέρος της Γης από τις ακτίνες του ήλιου)!

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ﴿٥﴾

Και μα τον ουρανό και Αυτόν που τον οικοδόμησε!

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا ﴿٦﴾

Και μα τη Γη και Αυτόν που την έστρωσε!

وَنَفْسٍۢ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴿٧﴾

Και μα την ψυχή (δηλ. τον άνθρωπο) και Αυτόν που την έπλασε και την τελειοποίησε σε αναλογίες!

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا ﴿٨﴾

Και ενέπνευσε σ' αυτήν τι είναι ασέβεια γι' αυτήν, και τι είναι ευσέβεια γι' αυτήν (ώστε να ξεχωρίζει τον κακό δρόμο από τον καλό δρόμο).

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴿٩﴾

Ότι πράγματι, πετυχημένος είναι αυτός που την εξαγνίζει (την ψυχή του, μέσω του καλού),

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴿١٠﴾

Και αποτυχημένος είναι αυτός που την χαμηλώνει (την ψυχή του) κρύβοντάς την (ανάμεσα στις αμαρτίες).

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ ﴿١١﴾

Οι Θαμούντ διέψευσαν (τον Προφήτη τους, τον Σάλιχ) μέσω της παραβίασης των ορίων τους (και της αδικίας, παρακοής και αλαζονείας τους),

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا ﴿١٢﴾

Όταν ο πιο άθλιος απ' αυτούς έσπευσε (για να σκοτώσει την καμήλα, που ο Αλλάχ την έκανε ως θαύμα γι’ αυτούς, αφού ζήτησαν από τον Προφήτη Σάλιχ απόδειξη ότι είναι Προφήτης. Έτσι, ο Αλλάχ όρισε για την καμήλα μια μέρα να πιει, ενώ εκείνοι όχι, και την άλλη μέρα να πιουν ενώ εκείνη όχι, και γι' αυτό ήθελαν να τη σκοτώσουν).

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَـٰهَا ﴿١٣﴾

Μα ο Απεσταλμένος του Αλλάχ (ο Σάλιχ) τούς είπε: «(Προσέξτε, μην σκοτώσετε) την καμήλα του Αλλάχ, και (ούτε να την αποτρέψετε από) το μερίδιό της στο νερό (την ημέρα της).»

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا ﴿١٤﴾

Αλλά αυτοί τον διέψευσαν και τη σκότωσαν. Έτσι, εξαιτίας της αμαρτίας τους, ο Κύριός τους οργίστηκε μαζί τους και έφερε την καταστροφή πάνω σ' όλους τους.

وَلَا يَخَافُ عُقْبَـٰهَا ﴿١٥﴾

Και δεν φοβάται (ο Αλλάχ) τη συνέπεια αυτού που έκανε (δηλ. δεν μπορούν να βλάψουν τον Αλλάχ σε τίποτε).

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰ ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα τη νύχτα καθώς καλύπτει (με το σκοτάδι της, ένα μέρος της Γης)!

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ﴿٢﴾

Και μα την ημέρα καθώς εμφανίζεται (με το φως της)!

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿٣﴾

Και μα Εκείνον που δημιούργησε το αρσενικό και το θηλυκό!

إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّىٰ ﴿٤﴾

Ότι πράγματι, οι πράξεις σας διαφέρουν (κάποιοι από σας πράττουν καλές πράξεις για να λάβουν την αμοιβή του Αλλάχ, ενώ άλλοι διαπράττουν το κακό, που είναι ένας λόγος για να εισέλθουν στη Φωτιά).

فَأَمَّا مَنْ أَعْطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ﴿٥﴾

Μα, όσον αφορά αυτόν που δίνει (από τον πλούτο του σε φιλανθρωπία) και φυλάσσεται από την τιμωρία του Αλλάχ (εκτελώντας τις Εντολές Του),

وَصَدَّقَ بِٱلْحُسْنَىٰ ﴿٦﴾

Και πιστεύει στην Αλ-Χούσνα (ότι ο Αλλάχ θα τον αποζημιώσει για ό,τι ξόδεψε σε φιλανθρωπία, και ότι θα τον ανταμείψει για τα καλά έργα του),

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْيُسْرَىٰ ﴿٧﴾

Θα του διευκολύνουμε να φτάσει στο εύκολο μονοπάτι (του καλού).

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسْتَغْنَىٰ ﴿٨﴾

Αλλά, όσον αφορά εκείνον που είναι φιλάργυρος και αδιαφορεί για την ανταμοιβή του Αλλάχ,

وَكَذَّبَ بِٱلْحُسْنَىٰ ﴿٩﴾

Και διέψευδε την Αλ-Χούσνα (ότι ο Αλλάχ θα τον αποζημιώσει για ό,τι ξόδεψε σε φιλανθρωπία, και ότι θα τον ανταμείψει για τα καλά έργα του),

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْعُسْرَىٰ ﴿١٠﴾

Θα του διευκολύνουμε να φτάσει στο δύσκολο μονοπάτι (του κακού και κάθε δυσκολίας, και έτσι να πέσει πάνω του η τιμωρία του Αλλάχ).

وَمَا يُغْنِى عَنْهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ﴿١١﴾

Και δεν θα τον ωφελήσουν τα πλούτη του όταν θα πέσει (στην Κόλαση).

إِنَّ عَلَيْنَا لَلْهُدَىٰ ﴿١٢﴾

Στ’ αλήθεια, Εμείς είμαστε που καθοδηγούμε.

وَإِنَّ لَنَا لَلْـَٔاخِرَةَ وَٱلْأُولَىٰ ﴿١٣﴾

Και σ' Εμάς ανήκουν η τελευταία (δηλ. η Μέλλουσα Ζωή) και η πρώτη (δηλ. η εγκόσμια ζωή).

فَأَنذَرْتُكُمْ نَارًۭا تَلَظَّىٰ ﴿١٤﴾

Γι’ αυτό σας προειδοποίησα για μια πυρακτωμένη Φωτιά,

لَا يَصْلَىٰهَآ إِلَّا ٱلْأَشْقَى ﴿١٥﴾

Στην οποία δεν θα πέσει για να καεί, παρά μόνο ο πιο άθλιος,

ٱلَّذِى كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٦﴾

Που διέψευσε (τον Προφήτη Μωχάμμαντ) και απομακρύνθηκε (από την πίστη).

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلْأَتْقَى ﴿١٧﴾

Και θα την αποφύγει (τη Φωτιά) ο πιο ευσεβής (που φυλάσσεται πολύ από την τιμωρία του Αλλάχ, εκτελώντας τις εντολές Του),

ٱلَّذِى يُؤْتِى مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾

Που δίνει από τα πλούτη του (στους φτωχούς) για να εξαγνίσει τον εαυτό του (και τα πλούτη του),

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعْمَةٍۢ تُجْزَىٰٓ ﴿١٩﴾

Και (αυτά που ξοδεύει σε ελεημοσύνη) δεν (είναι επειδή) οφείλει σε κανέναν καμία χάρη που θα πρέπει να την ανταποδώσει,

إِلَّا ٱبْتِغَآءَ وَجْهِ رَبِّهِ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٠﴾

Αλλά (τα δίνει) αναζητώντας την ευαρέστηση του Κυρίου του, του Υψίστου.

وَلَسَوْفَ يَرْضَىٰ ﴿٢١﴾

Και πράγματι θα ευχαριστηθεί (με ό,τι θα του δώσει ο Αλλάχ από ανταμοιβή).

وَٱلضُّحَىٰ ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα το Αντ-Ντούχα (την αρχή της ημέρας ή όλη την ημέρα)!

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾

Και μα τη νύχτα όταν σκοτεινιάζει!

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾

Ότι, πράγματι, ο Κύριός σου ούτε σε εγκατέλειψε (ω, Μωχάμμαντ) ούτε σε μισεί (όπως ισχυρίστηκαν οι άπιστοι της Μάκκας λέγοντας : «Ω, Μωχάμμαντ ο Κύριός σου σε εγκατέλειψε.», όταν ο άγγελος Γαβριήλ δεν του ήρθε με αποκάλυψη για κάποιες μέρες).

وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌۭ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ ﴿٤﴾

Και πράγματι, η Μέλλουσα Ζωή θα είναι καλύτερη για σένα από την εγκόσμια ζωή.

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ ﴿٥﴾

Και ο Κύριός σου θα σου δώσει (με αφθονία, κατά τη Μέλλουσα ζωή) και θα ευχαριστηθείς.

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًۭا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾

Μα δεν σε είδε (ο Αλλάχ) ορφανό (ω, Μωχάμμαντ) και σου έδωσε καταφύγιο (και φροντίδα);

وَوَجَدَكَ ضَآلًّۭا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾

Και δεν σε είδε περιπλανώμενο (δηλ. δεν ήξερες τι είναι το Κορ’άν ούτε τι είναι η πίστη) και σε καθοδήγησε (και σου δίδαξε);

وَوَجَدَكَ عَآئِلًۭا فَأَغْنَىٰ ﴿٨﴾

Και δεν σε είδε φτωχό και σε έκανε ικανοποιημένο με ό,τι σου παρέχει (και ικανοποιημένο με τον εαυτό σου);

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿٩﴾

Γι’ αυτό, λοιπόν, τον ορφανό μην τον καταπιέζεις (ούτε να τον μεταχειρίζεσαι με κακό τρόπο),

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿١٠﴾

Και τον επαίτη μην τον απωθείς (αλλά φρόντισε την ανάγκη του, και δώσε του φαγητό),

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ﴿١١﴾

Και για τις Χάρες (δηλ. την Αποστολή και τις άλλες Χάρες) του Κυρίου σου (που σου έδωσε) μίλα.

أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ ﴿١﴾

Μα δεν σου ανοίξαμε (ω Μωχάμμαντ) το στήθος (για την καθοδήγηση, την πίστη και τη σοφία);

وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ ﴿٢﴾

Και δεν σου αφαιρέσαμε το φορτίο σου,

ٱلَّذِىٓ أَنقَضَ ظَهْرَكَ ﴿٣﴾

Που βάραινε την πλάτη σου;

وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ ﴿٤﴾

Και δεν ανυψώσαμε το όνομα σου (το οποίο αναφέρεται σε κάθε Αδάν -κάλεσμα για την προσευχή-);

فَإِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًا ﴿٥﴾

Πράγματι, μαζί με κάθε δυσκολία έρχεται ανακούφιση (γι’ αυτό μην αφήνεις τη βλάβη που λαμβάνεις από τους άπιστους να σε σταματήσει από το κάλεσμα προς τον Αλλάχ και τη θρησκεία Του).

إِنَّ مَعَ ٱلْعُسْرِ يُسْرًۭا ﴿٦﴾

Πράγματι, μαζί με κάθε δυσκολία έρχεται ανακούφιση.

فَإِذَا فَرَغْتَ فَٱنصَبْ ﴿٧﴾

Και όταν λοιπόν τελειώσεις (από τις καθημερινές ασχολίες σου), αφοσιώσου στη λατρεία (προς τον Αλλάχ) σθεναρά,

وَإِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرْغَب ﴿٨﴾

Και στον Κύριό σου απεύθυνε όλες τις προθέσεις και τις ελπίδες σου!

وَٱلتِّينِ وَٱلزَّيْتُونِ ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα το σύκο και την ελιά [αναφέρεται στον τόπο όπου ξεκίνησε η αποστολή του Ιησού],

وَطُورِ سِينِينَ ﴿٢﴾

Και μα το Όρος της Σινείν [που έχει πολλά δέντρα, και αναφέρεται στον τόπο όπου μίλησε ο Αλλάχ στον Μωυσή],

وَهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ٱلْأَمِينِ ﴿٣﴾

Και μα αυτήν την ασφαλή Πόλη (τη Μάκκα όπου ξεκίνησε η αποστολή του Μωχάμμαντ)!

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِىٓ أَحْسَنِ تَقْوِيمٍۢ ﴿٤﴾

Ότι πράγματι, δημιουργήσαμε τον άνθρωπο στην καλύτερη μορφή (όρθιο, ίσιο και ισορροπημένο στη μορφή και στη φύση του).

ثُمَّ رَدَدْنَـٰهُ أَسْفَلَ سَـٰفِلِينَ ﴿٥﴾

Έπειτα, τον βάλαμε στο κατώτερο των κατωτέρων (δηλ. στο κατώτερο βάθος της Κόλασης, αν δεν υπακούει τον Αλλάχ).

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۢ ﴿٦﴾

Εκτός απ' εκείνους που πιστεύουν και κάνουν ενάρετες πράξεις. Αυτοί θα έχουν ατέλειωτη και αδιάκοπη αμοιβή (τον Παράδεισο).

فَمَا يُكَذِّبُكَ بَعْدُ بِٱلدِّينِ ﴿٧﴾

Τι λοιπόν, σε κάνει (ω, άπιστε) να διαψεύσεις την Ημέρα της Κρίσεως (αφού είδες από τα Σημάδια του Αλλάχ που δείχνουν τη Δύναμη Του σε όλο το σύμπαν);

أَلَيْسَ ٱللَّهُ بِأَحْكَمِ ٱلْحَـٰكِمِينَ ﴿٨﴾

Μα δεν είναι ο Αλλάχ ο Δικαιότερος (και ο Σοφότερος) των κριτών (ορίζοντας την Ημέρα της Κρίσεως για να ανταμείψει τους καλούς και να τιμωρήσει τους κακούς); (Βεβαίως, Είναι).

ٱقْرَأْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلَّذِى خَلَقَ ﴿١﴾

Απάγγελνε στο Όνομα του Κυρίου σου, που δημιούργησε.

خَلَقَ ٱلْإِنسَـٰنَ مِنْ عَلَقٍ ﴿٢﴾

Δημιούργησε τον άνθρωπο από ‘Άλακ (κρεμάμενο θρόμβο αίματος).

ٱقْرَأْ وَرَبُّكَ ٱلْأَكْرَمُ ﴿٣﴾

Απάγγελνε και ο Κύριός σου είναι ο Αλ-Άκραμ (ο πιο Γενναιόδωρος).

ٱلَّذِى عَلَّمَ بِٱلْقَلَمِ ﴿٤﴾

Αυτός που δίδαξε (στα πλάσματά Του) την πένα (τη χρήση της).

عَلَّمَ ٱلْإِنسَـٰنَ مَا لَمْ يَعْلَمْ ﴿٥﴾

Δίδαξε τον άνθρωπο (ένα μέρος από) ό,τι δεν γνώριζε (ο άνθρωπος).

كَلَّآ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لَيَطْغَىٰٓ ﴿٦﴾

Όχι! Στ’ αλήθεια, ο άνθρωπος παραβιάζει (τα όρια σε κακές πράξεις),

أَن رَّءَاهُ ٱسْتَغْنَىٰٓ ﴿٧﴾

Επειδή βλέπει τον εαυτό του αυτάρκη (με ό,τι έχει από πλούτη).

إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجْعَىٰٓ ﴿٨﴾

Στ’ αλήθεια, στον Κύριό σου θα είναι η επιστροφή (όλων των ανθρώπων).

أَرَءَيْتَ ٱلَّذِى يَنْهَىٰ ﴿٩﴾

Είδες (ω, Μωχάμμαντ) εκείνον (τον Άμπου Τζαχλ) που αποτρέπει,

عَبْدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ﴿١٠﴾

Τον δούλο (Μας, τον Μωχάμμαντ) από το να προσεύχεται (στην Κά‘μπα);

أَرَءَيْتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلْهُدَىٰٓ ﴿١١﴾

Βλέπεις (ω, Μωχάμμαντ) αν (ο δούλος Μας, δηλ. ο ίδιος ο Μωχάμμαντ) ήταν στην καθοδήγηση,

أَوْ أَمَرَ بِٱلتَّقْوَىٰٓ ﴿١٢﴾

Και αν διατάζει την ευσέβεια; [Δηλ. πώς θέλει ο Άμπου Τζαχλ να αποτρέπει τον Μωχάμμαντ από την προσευχή αφού ο Μωχάμμαντ βρίσκεται στην καθοδήγηση και διατάζει την ευσέβεια;]

أَرَءَيْتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١٣﴾

Βλέπεις (ω, Μωχάμμαντ) αν (ο άδικος ο Άμπου Τζαχλ) διέψευσε (το Κορ’άν) και απομακρύνθηκε (από τη πίστη);

أَلَمْ يَعْلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ﴿١٤﴾

Μα δεν ξέρει (αυτός ο άδικος), ότι ο Αλλάχ βλέπει (ό,τι κάνει);

كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعًۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ﴿١٥﴾

Όχι! Αν δεν πάψει, θα τον αρπάξουμε και θα τον σύρουμε από το μέτωπο,

نَاصِيَةٍۢ كَـٰذِبَةٍ خَاطِئَةٍۢ ﴿١٦﴾

Το οποίο μέτωπο είναι ψεύτης και αμαρτωλό!

فَلْيَدْعُ نَادِيَهُۥ ﴿١٧﴾

Ας φωνάξει τους υποστηρικτές του (από το λαό του, όπως σου είπε, ω, Μωχάμμαντ: «Έχω τους περισσότερους υποστηρικτές στη φυλή.»).

سَنَدْعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ﴿١٨﴾

Εμείς, όμως, θα φωνάξουμε τους αγγέλους φύλακες της Κόλασης (για να τον σύρουν στη Φωτιά, κατά τη Μέλλουσα ζωή).

كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَٱسْجُدْ وَٱقْتَرِب ۩ ﴿١٩﴾

Όχι! Μην τον υπακούς (σε τίποτε), αλλά πέσε σε Σιτζούντ στάση (με το μέτωπο και τις παλάμες στο έδαφος, προσευχόμενος) και πλησίασε (τον Κύριό σου μέσω των καλών πράξεων).

إِنَّآ أَنزَلْنَـٰهُ فِى لَيْلَةِ ٱلْقَدْرِ ﴿١﴾

Πράγματι, Εμείς το κατεβάσαμε (το Κορ’άν από το Αλ-Λάουχ Αλ-Μαχφούδ -τον Διατηρημένο Πίνακα- και το στείλαμε στον πρώτο ουρανό, και στη συνέχεια αποκαλύφθηκαν τα πρώτα Εδάφια στον Προφήτη) κατά τη Νύχτα του Αλ-Κάντρ (-του Διατάγματος-, κατά τον μήνα του Ραμαντάν).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا لَيْلَةُ ٱلْقَدْرِ ﴿٢﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Προφήτη) πόσο μεγαλειώδης είναι η Νύχτα του Αλ-Κάντρ;

لَيْلَةُ ٱلْقَدْرِ خَيْرٌۭ مِّنْ أَلْفِ شَهْرٍۢ ﴿٣﴾

Η Νύχτα του Αλ-Κάντρ είναι καλύτερη από χίλιους μήνες (δηλ. η λατρεία προς τον Αλλάχ εκείνη τη νύχτα είναι καλύτερη από χίλιους μήνες λατρείας προς Αυτόν, δηλαδή 83 χρόνια και 4 μήνες).

تَنَزَّلُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمْرٍۢ ﴿٤﴾

Οι άγγελοι και το Αρ-Ρούχ (δηλ. ο Γαβριήλ) κατεβαίνουν αυτήν τη νύχτα με την άδεια του Κυρίου τους με όλα τα διατάγματα (για όλες τις υποθέσεις αυτής της χρονιάς).

سَلَـٰمٌ هِىَ حَتَّىٰ مَطْلَعِ ٱلْفَجْرِ ﴿٥﴾

Και έχει ειρήνη (ολόκληρη αυτήν την νύχτα) μέχρι την έναρξη της αυγής.

لَمْ يَكُنِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِنْ أَهْلِ ٱلْكِتَـٰبِ وَٱلْمُشْرِكِينَ مُنفَكِّينَ حَتَّىٰ تَأْتِيَهُمُ ٱلْبَيِّنَةُ ﴿١﴾

Εκείνοι που απίστησαν από το λαό του Βιβλίου (που βγήκαν από την ορθή πίστη προς τον Αλλάχ μέσω των καινοτομιών τους) καθώς και οι πολυθεϊστές, ποτέ δε θα σταματούσαν (την απιστία τους), μέχρι να τους ερχόταν η σαφής απόδειξη.

رَسُولٌۭ مِّنَ ٱللَّهِ يَتْلُوا۟ صُحُفًۭا مُّطَهَّرَةًۭ ﴿٢﴾

(Αυτή η σαφής απόδειξη είναι) ένας Απεσταλμένος από τον Αλλάχ που απαγγέλλει αγνότατες γραφές (το Κορ’άν),

فِيهَا كُتُبٌۭ قَيِّمَةٌۭ ﴿٣﴾

Που μέσα τους υπάρχουν ορθά γραπτά (δίκαιοι νόμοι και εντολές και αληθινές ειδήσεις).

وَمَا تَفَرَّقَ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْكِتَـٰبَ إِلَّا مِنۢ بَعْدِ مَا جَآءَتْهُمُ ٱلْبَيِّنَةُ ﴿٤﴾

Και στ’ αλήθεια, εκείνοι στους οποίους δόθηκε το Βιβλίο (Εβραίοι και Χριστιανοί, που περίμεναν όλοι τον ερχομό ενός Προφήτη) δεν διέφεραν μεταξύ τους (σχετικά μ' αυτόν) παρά μόνο αφού τους ήρθε η σαφής απόδειξη (δηλ. ο Προφήτης Μωχάμμαντ που πληροί τις περιγραφές που αναφέρονται στις Γραφές τους, και έτσι διαφώνησαν μεταξύ τους, και κάποιοι απ' αυτούς πίστεψαν σ' αυτόν ενώ άλλοι τον αρνήθηκαν).

وَمَآ أُمِرُوٓا۟ إِلَّا لِيَعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ حُنَفَآءَ وَيُقِيمُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤْتُوا۟ ٱلزَّكَوٰةَ ۚ وَذَٰلِكَ دِينُ ٱلْقَيِّمَةِ ﴿٥﴾

Και πράγματι, δεν διατάχθηκαν, παρά να λατρεύουν (μόνο) τον Αλλάχ, και να είναι αφοσιωμένοι προς Αυτόν στη θρησκεία και να είναι Χουναφά’ (να απέχουν από όλα τα μάταια δόγματα και να κλίνουν μόνο προς το Ισλάμ), και να τελούν τις προσευχές και να δίνουν τη Ζακά (ετήσια υποχρεωτική ελεημοσύνη): και αυτή είναι η ορθή θρησκεία.

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِنْ أَهْلِ ٱلْكِتَـٰبِ وَٱلْمُشْرِكِينَ فِى نَارِ جَهَنَّمَ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمْ شَرُّ ٱلْبَرِيَّةِ ﴿٦﴾

Στ’ αλήθεια, όσοι από το λαό του Βιβλίου (Χριστιανούς και Εβραίους) αρνήθηκαν την πίστη (στον Προφήτη Μωχάμμαντ) καθώς και οι πολυθεϊστές, θα βρίσκονται (κατά τη Μέλλουσα Ζωή) στο Πυρ της Κολάσεως, όπου θα μείνουν εκεί μέσα για πάντα. Αυτοί είναι οι χειρότεροι των πλασμάτων.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمْ خَيْرُ ٱلْبَرِيَّةِ ﴿٧﴾

Πράγματι, αυτοί που πιστεύουν και κάνουν ενάρετες πράξεις, είναι οι καλύτεροι των πλασμάτων.

جَزَآؤُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّـٰتُ عَدْنٍۢ تَجْرِى مِن تَحْتِهَا ٱلْأَنْهَـٰرُ خَـٰلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًۭا ۖ رَّضِىَ ٱللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا۟ عَنْهُ ۚ ذَٰلِكَ لِمَنْ خَشِىَ رَبَّهُۥ ﴿٨﴾

Η αμοιβή τους θα είναι από τον Κύριό τους, οι κήποι μόνιμης διαμονής (Παράδεισο), κάτω από τους οποίους (δηλ. κάτω από τα παλάτια και τα δέντρα τους) ρέουν ποτάμια, όπου θα μείνουν εκεί μέσα για πάντα. Ο Αλλάχ θα είναι Ευχαριστημένος απ’ αυτούς, κι αυτοί θα είναι ευχαριστημένοι απ’ Αυτόν. Αυτή (η αμοιβή) θα είναι για όποιον φοβάται τον Κύριό του (απέχοντας από τις απαγορεύσεις Του).

إِذَا زُلْزِلَتِ ٱلْأَرْضُ زِلْزَالَهَا ﴿١﴾

Όταν η Γη σειστεί από τον (δυνατό) σεισμό της,

وَأَخْرَجَتِ ٱلْأَرْضُ أَثْقَالَهَا ﴿٢﴾

Και όταν η Γη αποβάλει τα βάρη της (τους νεκρούς),

وَقَالَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا لَهَا ﴿٣﴾

Και ο άνθρωπος (τρομαγμένος και έκπληκτος) θα πει «Τι συμβαίνει μ’ αυτή;»

يَوْمَئِذٍۢ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا ﴿٤﴾

Εκείνη την Ημέρα (η Γη) θα πει τις ιστορίες της (τι καλό και τι κακό έγινε πάνω της),

بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَىٰ لَهَا ﴿٥﴾

Επειδή ο Κύριός σου θα την εμπνεύσει (και θα την διατάξει να πει).

يَوْمَئِذٍۢ يَصْدُرُ ٱلنَّاسُ أَشْتَاتًۭا لِّيُرَوْا۟ أَعْمَـٰلَهُمْ ﴿٦﴾

Εκείνη την ημέρα οι άνθρωποι θα προχωρήσουν χωρισμένοι (σε ομάδες, από τον τόπο της Κρίσης προς τον τελικό προορισμό τους), για να τους δείξουν τις πράξεις τους (δηλ. την αμοιβή ή την τιμωρία τους).

فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًۭا يَرَهُۥ ﴿٧﴾

Όποιος κάνει καλό (κατά την εγκόσμια ζωή, έστω και) ίσο με το βάρος ενός ατόμου (μορίου), θα το δει (δηλ. την αμοιβή του κατά τη Μέλλουσα Ζωή),

وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍۢ شَرًّۭا يَرَهُۥ ﴿٨﴾

Και όποιος κάνει κακό (κατά την εγκόσμια ζωή, έστω και) ίσο με το βάρος ενός ατόμου (μορίου) θα το δει (δηλ. την τιμωρία του κατά τη Μέλλουσα Ζωή).

وَٱلْعَـٰدِيَـٰتِ ضَبْحًۭا ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα αυτά (τα άλογα) που τρέχουν δυνατά (στο δρόμο του Αλλάχ) μέχρι που ακούγεται η ανάσα τους (από το δυνατό τρέξιμο τους)!

فَٱلْمُورِيَـٰتِ قَدْحًۭا ﴿٢﴾

Και μα αυτά (τα άλογα) που (από τις οπλές τους όταν χτυπούν τις πέτρες) βγάζουν σπίθες (εξαιτίας της έντασης του τρεξίματός τους)!

فَٱلْمُغِيرَٰتِ صُبْحًۭا ﴿٣﴾

Και μα αυτά (τα άλογα) που επιτίθενται (στους εχθρούς) το πρωί!

فَأَثَرْنَ بِهِۦ نَقْعًۭا ﴿٤﴾

Και σηκώνουν από το τρέξιμό τους σκόνη,

فَوَسَطْنَ بِهِۦ جَمْعًا ﴿٥﴾

Και μπήκαν μ' αυτούς (τους ιππότες τους) στη μέση του πλήθους (του εχθρού).

إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لِرَبِّهِۦ لَكَنُودٌۭ ﴿٦﴾

Ότι πράγματι, ο άνθρωπος είναι αγνώμων προς τον Κύριό του.

وَإِنَّهُۥ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌۭ ﴿٧﴾

Και ο ίδιος είναι μάρτυρας σ' αυτό (στην αχαριστία του προς τον Κύριό του).

وَإِنَّهُۥ لِحُبِّ ٱلْخَيْرِ لَشَدِيدٌ ﴿٨﴾

Και στ’ αλήθεια, διακατέχεται από υπερβολική αγάπη για τα πλούτη.

۞ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِى ٱلْقُبُورِ ﴿٩﴾

Μα δεν ξέρει (ο άνθρωπος τι τον περιμένει) όταν βγουν και σκορπιστούν όσοι βρίσκονται στους τάφους (κατά την ανάσταση),

وَحُصِّلَ مَا فِى ٱلصُّدُورِ ﴿١٠﴾

Και φανερωθούν αυτά που βρίσκονται μέσα στα στήθη (των ανθρώπων);

إِنَّ رَبَّهُم بِهِمْ يَوْمَئِذٍۢ لَّخَبِيرٌۢ ﴿١١﴾

Στ’ αλήθεια, ο Κύριός τους, εκείνη την Ημέρα, γνωρίζει πλήρως γι' αυτούς (όλες τις πράξεις και τις υποθέσεις τους).

ٱلْقَارِعَةُ ﴿١﴾

Η Αλ-Κάρι‘α (δηλ. η Ημέρα της Κρίσεως που κτυπά τις καρδίες των ανθρώπων με τα τρομακτικά γεγονότα που θα γίνουν εκείνη την Ημέρα).

مَا ٱلْقَارِعَةُ ﴿٢﴾

Τι είναι λοιπόν η Αλ-Κάρι‘α;

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْقَارِعَةُ ﴿٣﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Προφήτη) πόσο μεγαλειώδης είναι η Αλ-Κάρι‘α;

يَوْمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلْفَرَاشِ ٱلْمَبْثُوثِ ﴿٤﴾

Είναι η Ημέρα κατά την οποία οι άνθρωποι θα είναι σαν τις σκορπισμένες νυχτοπεταλούδες,

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ٱلْمَنفُوشِ ﴿٥﴾

Και τα βουνά θα είναι σαν φουσκωμένο μαλλί.

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿٦﴾

Όσο γι’ αυτόν του οποίου η ζυγαριά (των καλών πράξεων) θα είναι βαριά,

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ﴿٧﴾

Θα έχει μια ευχάριστη ζωή (στον Παράδεισο).

وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿٨﴾

Μα όσο γι’ αυτόν του οποίου η ζυγαριά (των καλών πράξεων) θα είναι ελαφριά,

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٌۭ ﴿٩﴾

Θα έχει ως κατοικία του την Αλ-Χάουιγια (άβυσσο, δηλ. το Πυρ).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا هِيَهْ ﴿١٠﴾

Και πώς να ξέρεις (ω, Προφήτη) τι είναι (η Αλ-Χάουιγια);

نَارٌ حَامِيَةٌۢ ﴿١١﴾

Είναι μία πυρακτωμένη Φωτιά.

أَلْهَىٰكُمُ ٱلتَّكَاثُرُ ﴿١﴾

Σας απασχολεί ο πόθος για την αύξηση (του πλούτου, των παιδιών, της εξουσίας κτλ. από τη λατρεία του Αλλάχ),

حَتَّىٰ زُرْتُمُ ٱلْمَقَابِرَ ﴿٢﴾

Μέχρι που θα επισκεφτείτε τους τάφους (δηλ. θα πεθάνετε).

كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿٣﴾

Όχι! Στ’ αλήθεια θα μάθετε (όταν πεθάνετε το αποτέλεσμα του να είστε απασχολημένοι με άλλα εκτός από την λατρεία του Αλλάχ).

ثُمَّ كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ ﴿٤﴾

Και πάλι όχι! Στ’ αλήθεια θα μάθετε!

كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ ٱلْيَقِينِ ﴿٥﴾

Όχι! Αν γνωρίζατε με σίγουρη γνώση (ότι ο Αλλάχ θα σας αναστήσει την Ημέρα της Κρίσεως, δεν θα σας απασχολούσε τίποτε από τη λατρεία του Αλλάχ)!

لَتَرَوُنَّ ٱلْجَحِيمَ ﴿٦﴾

Στ’ αλήθεια, θα δείτε το Πυρ της Κολάσεως.

ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيْنَ ٱلْيَقِينِ ﴿٧﴾

Έπειτα, θα το δείτε με βεβαιότητα (χωρίς καμία αμφιβολία),

ثُمَّ لَتُسْـَٔلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ ٱلنَّعِيمِ ﴿٨﴾

Και έπειτα, εκείνη την Ημέρα θα ρωτηθείτε για τις απολαύσεις (στις οποίες επιδιδόσασταν κατά την εγκόσμια ζωή).

وَٱلْعَصْرِ ﴿١﴾

(Ορκίζομαι) μα το Αλ-‘Άσρ (το Χρόνο)!

إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لَفِى خُسْرٍ ﴿٢﴾

Ότι ο άνθρωπος βρίσκεται σε απώλεια,

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْحَقِّ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ ﴿٣﴾

Εκτός απ' εκείνους που πιστεύουν, κάνουν ενάρετες πράξεις, συνιστούν ο ένας στον άλλο την αλήθεια (την αληθινή πίστη και το να πράττουν καλές πράξεις) και συνιστούν ο ένας στον άλλο την υπομονή.

وَيْلٌۭ لِّكُلِّ هُمَزَةٍۢ لُّمَزَةٍ ﴿١﴾

Αλίμονο στον συκοφάντη που κακολογεί τους άλλους πίσω από την πλάτη τους.

ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًۭا وَعَدَّدَهُۥ ﴿٢﴾

Ο οποίος μάζευε πλούτη και τα μετρούσε ξανά και ξανά.

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ ﴿٣﴾

Νομίζοντας ότι τα πλούτη του θα τον κάνουν να ζήσει αιώνια.

كَلَّا ۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ ﴿٤﴾

Όχι! Πράγματι, θα ριχτεί στην Αλ-Χούταμα (Σπαστήρα, τη Φωτιά που σπάει ό,τι ριχτεί μέσα της).

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ ﴿٥﴾

Και πώς να ξέρεις πόσο μεγαλειώδης είναι η Αλ-Χούταμα (Σπαστήρας);

نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ ﴿٦﴾

(Είναι) η Φωτιά του Αλλάχ που είναι (αιώνια) φουντωμένη.

ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ ﴿٧﴾

Που διεισδύει (μέσα στα σώματα και φτάνει) έως τις καρδιές.

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌۭ ﴿٨﴾

Είναι κλειδωμένη περικλείοντας τους (άπιστους) μέσα της.

فِى عَمَدٍۢ مُّمَدَّدَةٍۭ ﴿٩﴾

Με μακριές μπάρες (ώστε να μην μπορέσουν να βγουν απ' αυτή).

أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحَـٰبِ ٱلْفِيلِ ﴿١﴾

Δεν είδες (ω Μωχάμμαντ) τι έκανε ο Κύριός σου μ' εκείνους που κατείχαν τον ελέφαντα; [αναφέρεται στο στρατό του Αμπράχα Αλ-’Άσραμ, που προσπάθησε να καταστρέψει την Κά‘μπα με έναν τεράστιο ελέφαντα].

أَلَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِى تَضْلِيلٍۢ ﴿٢﴾

Δεν οδήγησε (ο Αλλάχ) το σχέδιό τους σε αποτυχία;

وَأَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْرًا أَبَابِيلَ ﴿٣﴾

Και έστειλε καταπάνω τους σμήνη από πουλιά,

تَرْمِيهِم بِحِجَارَةٍۢ مِّن سِجِّيلٍۢ ﴿٤﴾

Χτυπώντας τους με πέτρες από ψημένο πηλό;

فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍۢ مَّأْكُولٍۭ ﴿٥﴾

Και έτσι, τους έκανε (ο Αλλάχ) σαν φαγωμένο σανό (που το έφαγαν τα ζώα και έπειτα το αφόδευσαν).

لِإِيلَـٰفِ قُرَيْشٍ ﴿١﴾

Θαυμάστε τη συνήθεια των Κουράις (και τις χάρες του Αλλάχ σ' αυτούς, τους προστάτευσε από τον στρατό με τον ελέφαντα, σταθεροποίησε τα συμφέροντά τους παρόλο που ζουν σε άγονη έρημο, μέσω του να ταξιδεύουν με ασφάλεια για να φέρουν ότι χρειάζονται).

إِۦلَـٰفِهِمْ رِحْلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّيْفِ ﴿٢﴾

Η συνήθειά τους το να ταξιδεύουν (τα εμπορικά καραβάνια) το χειμώνα (προς την Υεμένη) και το καλοκαίρι (προς την παλιά Συρία).

فَلْيَعْبُدُوا۟ رَبَّ هَـٰذَا ٱلْبَيْتِ ﴿٣﴾

Ας λατρεύουν λοιπόν τον Κύριο αυτού του Οίκου (στη Μάκκα),

ٱلَّذِىٓ أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍۢ وَءَامَنَهُم مِّنْ خَوْفٍۭ ﴿٤﴾

Αυτόν που τους τάιζε (σώζοντάς τους) από την πείνα και τους έκανε να αισθάνονται ασφαλείς από το φόβο.

أَرَءَيْتَ ٱلَّذِى يُكَذِّبُ بِٱلدِّينِ ﴿١﴾

Είδες (ω, Προφήτη) εκείνον που διαψεύδει (την ανάσταση, τον απολογισμό και) την ανταπόδοση;

فَذَٰلِكَ ٱلَّذِى يَدُعُّ ٱلْيَتِيمَ ﴿٢﴾

Είναι αυτός που διώχνει τον ορφανό (από τα δικαιώματά του) με σκληράδα,

وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ ﴿٣﴾

Και δεν προτρέπει στο τάισμα του ενδεή (δηλ. ούτε αυτός ταΐζει τους φτωχούς, ούτε προτρέπει τους άλλους να το κάνουν).

فَوَيْلٌۭ لِّلْمُصَلِّينَ ﴿٤﴾

Αλίμονο σ' εκείνους (τους υποκριτές) που προσεύχονται,

ٱلَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ ﴿٥﴾

Οι οποίοι αμελούν τις προσευχές τους (και τις καθυστερούν από τις ώρες τους από αδιαφορία και αμέλεια, και δεν τις τελούν με τον σωστό τρόπο).

ٱلَّذِينَ هُمْ يُرَآءُونَ ﴿٦﴾

Οι οποίοι κάνουν (καλές πράξεις μόνο και μόνο για) επίδειξη,

وَيَمْنَعُونَ ٱلْمَاعُونَ ﴿٧﴾

Και αρνούνται να δανείσουν όσα ωφέλημα πράγματα έχουν (στους ανθρώπους ακόμα και αν είναι μικρά πράγματα), [όπως όταν ο γείτονας ζητήσει να δανειστεί κάτι μικρό από τα οικιακά σκεύη, αρνούνται να του το δώσουν].

إِنَّآ أَعْطَيْنَـٰكَ ٱلْكَوْثَرَ ﴿١﴾

Στ’ αλήθεια, Εμείς σου δώσαμε (ω, Μωχάμμαντ) το Αλ-Κάουθαρ (ένα ποτάμι στον Παράδεισο).

فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَٱنْحَرْ ﴿٢﴾

Γι’ αυτό τέλεσε, λοιπόν, την προσευχή προς τον Κύριό σου (με ειλικρίνεια και αφοσίωση προς Αυτόν και μόνο) και πρόσφερε θυσία (για τους φτωχούς, για Χάρη του Αλλάχ και μόνο).

إِنَّ شَانِئَكَ هُوَ ٱلْأَبْتَرُ ﴿٣﴾

Πράγματι, εκείνος που σε μισεί είναι ο αποκομμένος (από την ευημερία και από κάθε καλό σ' αυτόν τον κόσμο και στη Μέλλουσα Ζωή), [αναφέρεται σε έναν άνδρα που μίλησε για τον Προφήτη χλευάζοντας ότι ο Προφήτης είναι άκληρος από γιους, και το όνομά του δεν θα συνεχιστεί μετά από το θάνατό του, αλλά ο Αλλάχ του απάντησε ότι αυτός είναι ο αποκομμένος και όχι ο Προφήτης]!

قُلْ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْكَـٰفِرُونَ ﴿١﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Ω, άπιστοι!

لَآ أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ ﴿٢﴾

Εγώ δεν λατρεύω αυτά που εσείς λατρεύετε,

وَلَآ أَنتُمْ عَـٰبِدُونَ مَآ أَعْبُدُ ﴿٣﴾

Ούτε εσείς λατρεύετε Αυτόν που εγώ λατρεύω.

وَلَآ أَنَا۠ عَابِدٌۭ مَّا عَبَدتُّمْ ﴿٤﴾

Και ούτε εγώ θα λατρεύω αυτά που εσείς λατρεύετε,

وَلَآ أَنتُمْ عَـٰبِدُونَ مَآ أَعْبُدُ ﴿٥﴾

Και ούτε εσείς θα λατρεύετε Αυτόν που εγώ λατρεύω.

لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِىَ دِينِ ﴿٦﴾

Εσείς έχετε τη θρησκεία σας και εγώ έχω τη θρησκεία μου.»

إِذَا جَآءَ نَصْرُ ٱللَّهِ وَٱلْفَتْحُ ﴿١﴾

Όταν έρθει η Νίκη από τον Αλλάχ και η κατάκτηση (της Μάκκας),

وَرَأَيْتَ ٱلنَّاسَ يَدْخُلُونَ فِى دِينِ ٱللَّهِ أَفْوَاجًۭا ﴿٢﴾

Και βλέπεις τους ανθρώπους να εισέρχονται στη θρησκεία του Αλλάχ σε πλήθη,

فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَٱسْتَغْفِرْهُ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ تَوَّابًۢا ﴿٣﴾

Τότε δόξασε τον Κύριό σου ευγνωμονώντας Τον, και ζήτα τη συγχώρεσή Του. Στ’ αλήθεια, είναι Εκείνος που πάντα αποδέχεται τη μεταμέλεια και συγχωρεί.

تَبَّتْ يَدَآ أَبِى لَهَبٍۢ وَتَبَّ ﴿١﴾

Ας χάσουν τα χέρια του Άμπου Λάχαμπ (δηλ. ας χάσει και ας ταλαιπωρηθεί ο ίδιος), και πράγματι ο ίδιος έχασε και ταλαιπωρήθηκε! [ο οποίος ήταν ο θείος του Προφήτη και ένας από τους εχθρούς του].

مَآ أَغْنَىٰ عَنْهُ مَالُهُۥ وَمَا كَسَبَ ﴿٢﴾

Δεν τον προστάτεψαν (από την τιμωρία του Αλλάχ) τα πλούτη του, ούτε ό,τι απέκτησε (από παιδιά).

سَيَصْلَىٰ نَارًۭا ذَاتَ لَهَبٍۢ ﴿٣﴾

Θα εισαχθεί στη Φωτιά που έχει (άγριες) φλόγες για να καεί μέσα της,

وَٱمْرَأَتُهُۥ حَمَّالَةَ ٱلْحَطَبِ ﴿٤﴾

Επίσης και η γυναίκα του, αυτή που κουβαλάει καυσόξυλα (δηλ. τα αγκάθια που κουβαλούσε για να τα βάλει στο δρόμο του Προφήτη ώστε να τον βλάψει),

فِى جِيدِهَا حَبْلٌۭ مِّن مَّسَدٍۭ ﴿٥﴾

Θα έχει γύρω από το λαιμό της ένα σχοινί από Μάσαντ (πολύ σκληρές πλεγμένες ίνες, με το οποίο θα υψωθεί στην Κόλαση και έπειτα θα ριχτεί κάτω).

قُلْ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ ﴿١﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Αυτός είναι ο Αλλάχ, ο Άχαντ (Ένας, Μοναδικός και Αδιαίρετος).

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ ﴿٢﴾

Ο Αλλάχ, ο Ασ-Σάμαντ (ο Αυτάρκης, που δεν έχει ανάγκη τίποτε από τα πλάσματα Του, αλλά αυτά έχουν ανάγκη απ' Αυτόν, και Αυτός ούτε τρώει, ούτε πίνει, ούτε πεθαίνει).

لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ ﴿٣﴾

Δε γέννησε, ούτε γεννήθηκε.

وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدٌۢ ﴿٤﴾

Και κανένας δεν είναι ίσος ή συγκρίσιμος μ' Αυτόν.»

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلْفَلَقِ ﴿١﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Αναζητώ καταφύγιο στον Κύριο της Χαραυγής,

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ ﴿٢﴾

Από το κακό (που προέρχεται) από τα δημιουργήματα που έπλασε,

وَمِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ ﴿٣﴾

Και το κακό της νύχτας με το βαθύ σκοτάδι της όταν διαχέεται (και καλύπτει τα πάντα),

وَمِن شَرِّ ٱلنَّفَّـٰثَـٰتِ فِى ٱلْعُقَدِ ﴿٤﴾

Και το κακό εκείνων (των μαγισσών) που φυσούν στους κόμπους,

وَمِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ ﴿٥﴾

Και το κακό του ζηλόφθονου όταν ματιάζει.»

قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ ﴿١﴾

Πες (ω, Μωχάμμαντ): «Αναζητώ καταφύγιο στον Κύριο των ανθρώπων,

مَلِكِ ٱلنَّاسِ ﴿٢﴾

Τον Βασιλιά των ανθρώπων,

إِلَـٰهِ ٱلنَّاسِ ﴿٣﴾

Το Θεό των ανθρώπων,

مِن شَرِّ ٱلْوَسْوَاسِ ٱلْخَنَّاسِ ﴿٤﴾

Από το κακό του ύπουλου ψιθυριστή (του διαβόλου, που ψιθυρίζει το κακό στις καρδιές των ανθρώπων), που αποσύρεται (από τον ψίθυρό του, μόλις κάποιος μνημονεύσει τον Αλλάχ),

ٱلَّذِى يُوَسْوِسُ فِى صُدُورِ ٱلنَّاسِ ﴿٥﴾

Που ψιθυρίζει (το κακό) στα στήθη (και στις καρδιές) των ανθρώπων,

مِنَ ٱلْجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ ﴿٦﴾

Και από (το κακό που προέρχεται από) τα τζινν και τους ανθρώπους.